Os piares da creación cobran vida!

Os Piares da Creación, unha imaxe tomada polo telescopio espacial Hubble en 1995, é un espectáculo cósmico de nacemento e morte. Situados na nebulosa da Aguia, trátase dun viveiro de estrelas a 7.000 anos luz de distancia da Terra. Alí, a materia gasosa vaise acumulando pola forza da gravidade ata construír centrais naturais de fusión nuclear como o Sol, tamén son un clásico exemplo das típicas formas de columna que se desenvolven nas nubes xigantes de gas e po, os lugares onde nacen novas estrelas.

Desktop

Agora, grazas ás novas observacións que se levaron a cabo co instrumento MUSE, instalado no VLT (Very Large Telescope, nas súas siglas en inglés), do ESO (Observatorio Europeo do Sur), os astrónomos produciron a primeira imaxe tridimensional completa dos famosos Piares da creación.

Desktop1

O instrumento MUSE, en funcionamento dende 2014, permite obter información dinámica de como se produce a evaporación dos piares, debida á radiación UV e os ventos procedentes das estrelas máis masivas. Con esta información púidose desvelar a orientación de cada un dos piares, e deste xeito púidose reconstruír a súa estrutura en 3D, tal e como se mostran as imaxes. Esta nova e minuciosa visión foi fundamental para poder determinar a súa estrutura en 3D, xa que segundo afirma Mas Hesse, permite coñecer como é a estrutura dunha rexión de formación estelar nova, e como se produce o proceso de evaporación da nube molecular orixinal da que” se formaron “as novas estrelas”. Con isto, MUSE, deu aos astrónomos un prazo de tempo para calcular o seu final: espérase que os Piares da Creación teñan unha vida útil de quizais tres millóns de anos máis, moi pouco a escala cósmica.

Segundo os expertos “deixarán unha cavidade baleira ocupada polas estrelas novas, como acontece noutras rexións semellantes, pero máis evolucionadas”. De aí que ‘ os piares da destrución’ podería ser un nome igualmente válido para alcumar a estas lendarias columnas cósmicas.

Autor: Miguel Otero Paz

Esta entrada foi publicada en Investigación espacial, Novas tecnoloxías, Universo e etiquetada , , . Garda o enlace permanente.

73 Responses to Os piares da creación cobran vida!

  1. fab-miguelpineiro di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si sono. A máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é doadamente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.
    As nubes moleculares son especialmente importantes en formación estelar. O nacemento das estrelas acontece cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que os leva a contraerse.Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas.
    Actualmente son as estruturas galácticas coñecidas de maior tamaño, con masas de ata 1 millón de veces a do Sol.

  2. faa-manuelvilas di:

    A Nebulosa do Aguia é parte do obxecto astronómico catalogado como M 16, é dicir o obxecto 16 do catálogo de Messier. M16 está conformado pola nebulosa e un cúmulo estelar aberto asociado con ela, catalogado como NGC 6611, e cuxas estrelas apreciar nas distintas imaxes de M16. Atópase na constelación Serpens (a serpe). Nunha parte da nebulosa están os “alicerces da creación”, que forman unha das imaxes máis populares das obtidas polo telescopio espacial Hubble. A nebulosa brillante de emisión (rexión HII) que abarca toda a zona está catalogada como IC 4703. Todo o complexo atópase a 7000 anos luz.
    A súa magnitude conxunta en banda B (filtro azul) é igual á 6,58, a súa magnitude en banda V (filtro verde) é igual á 6,0; telescópicamente aparece como un parche grisáceo que só con telescopios medianos presenta unha forma definida. Con todo, o cúmulo asociado pode verse ata con binoculares, coa estrela máis brillante (HD 168076) tendo unha magnitude aparente de 8,24 e sendo en realidade unha estrela dobre formada por unha estrela de tipo espectral Ou3.5V acompañada por unha compañeira de espectro Ou7.5V.
    Da súa velocidade radial, 18,00 km/s, dedúcese que se afasta da Terra a máis 64.800 km/h. Esta velocidade está orixinada polos movementos orbitales do Sol e de M16 ao redor do núcleo da Vía Láctea.

    Estímase que o cúmulo contén 460 estrelas, as máis brillantes de tipo espectral Ou cunha masa estimada en ao redor de 80 masas solares e unha luminosidad da orde de 1 millón de veces a do Sol. Calculouse que a súa idade é de ao redor de 1-2 millóns de anos.
    O famoso nome que se lle dá aos alicerces desta nebulosa (“Os Alicerces da Creación”) é polo grandioso feito de que nesta nube de gases nacen (cada tanto) estrelas novas. En contra parte, falecen tamén moitas estrelas, aínda que os seus restos logo vólvense parte de novos e brillantes astros.

  3. fab-nereabetanzos di:

    O telescopio espacial Hubble (HST polas súas siglas en inglés), tamén coñecido como telescopio orbital Hubble, é un telescopio que orbita no exterior da atmosfera, en órbita circular arredor da Terra a 593 km sobre o nivel do mar, cun período orbital entre 96 e 97 min. Denominado desa forma en honor do astrónomo Edwin Hubble, foi posto en órbita o 24 de abril de 1990 na misión STS-31 e como un proxecto conxunto da NASA e da Axencia Espacial Europea inaugurando o programa de Grandes Observatorios. O telescopio pode obter imaxes cunha resolución óptica maior de 0,1 segundos de arco.A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis alá da atmosfera é esencialmente que deste xeito se poden eliminar os efectos da turbulencia atmosférica. Ademais, a atmosfera absorbe fortemente a radiación electromagnética en certas lonxitudes de onda, especialmente no infravermello, diminuíndo a calidade das imaxes e imposibilitando a adquisición de espectros en certas bandas caracterizadas pola absorción da atmosfera terrestre. Os telescopios terrestres vense tamén afectados por factores meteorolóxicos (presenza de nubes) e a contaminación lumínica ocasionada polos grandes asentamentos urbanos, o que reduce as posibilidades de situación de telescopios terrestres.

  4. fab-ivanportas di:

    Unha nebulosa é unha rexión do espazo poboado de gases formada principalmente de hidróxeno e helio, e po estelar, isto e restos de estrelas extintas. Poderíase dicir que é unha nube de elementos químicos en forma de po. A súa importancia radica en que normalmente é alí onde se forman novas estrelas, a partir da condensación destes elementos. De xeito xeral, a súa clasificación decídese pola cantidade de luz que recibe de estrelas próximas: Nebulosas Escuras ou de Absorción (non emiten nin reflexa luz de estrelas próximas), Nebulosas de Reflexión (reflicten luz pero non reciben a cantidade necesaria de radiación ultravioleta para excitar o gas desta) e Nebulosas de Emisión (o mesmo gas emite luz polas transformacións que sofre, produto da gran radiación ultravioleta presente).

  5. faa-rubeniglesias di:

    O telescopio espacial Hubble é un telescopio que orbita no exterior da atmosfera, en órbita circular arredor da Terra a 593 km sobre o nivel do mar, cun período orbital entre 96 e 97 min. Denominado desa forma en honor do astrónomo Edwin Hubble, foi posto en órbita en 1990 na misión STS-31 e como un proxecto conxunto da NASA e da Axencia Espacial Europea. O telescopio pode obter imaxes cunha resolución óptica maior de 0,1 segundos de arco.
    A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis alá da atmosfera é esencialmente que deste xeito se poden eliminar os efectos da turbulencia atmosférica. Ademais, a atmosfera absorbe fortemente a radiación electromagnética en certas lonxitudes de onda, especialmente no infravermello, diminuíndo a calidade das imaxes e imposibilitando a adquisición de espectros. Os telescopios terrestres vense tamén afectados por factores meteorolóxicos (presenza de nubes) e a contaminación lumínica..

  6. faa-albarodriguez di:

    A Nebulosa da Aguia é a parte do obxecto astronómico catalogado como M 16, é dicir o obxecto 16 do catálogo de Messier. M16 está conformado pola nebulosa e un cúmulo estelar aberto asociado con ela, catalogado como NGC 6611, e cuxas estrelas aprecianse nas distintas imaxes de M16. Encóntrase na constelación Serpens. Nunha parte da nebulosa están os “piares da creación”, que forman unha das imaxes máis populares das obtidas polo telescopio espacial Hubble. A nebulosa brillante de emisión que abrangue toda a zona está catalogada como IC 4703. Todo o complexo se encontra a 7000 anos luz.
    A súa magnitude conxunta en banda B (filtro azul) é igual á 6,58, a súa magnitude en banda V (filtro verde) é igual á 6,0; telescópicamente aparece como un parche agrisado que só con telescopios medianos presenta unha forma definida. Non obstante, o cúmulo asociado pode verse mesmo con binoculares, coa estrela máis brillante tendo unha magnitude aparente de 8,24 e sendo en realidade unha estrela dobre formada por unha estrela de tipo espectral O3.5V acompañada por unha compañeira de espectro O7.5V.
    Da súa velocidade radial, dedúcese que se afasta da Terra a máis 64.800 km/h. Esta velocidade está orixinada polos movementos orbitais do Sol e de M16 arredor do núcleo da Vía Láctea.

  7. fab-lauracaldas di:

    As nubes moleculares son os berces de estrelas. Están formadas de gas e po. O gas é predominantemente hidróxeno molecular H2, aínda que conteñen ademais CO, H2O, e moléculas máis complexas como alcohois e formhaldeídos. Para comezar o proceso de formación estelar as rexións máis densas colapsan e fragméntanse. As partículas seatraen pola gravidade, e queren colapsar cara ao centro das rexións mais densas. A presión do gas oponse a este colapso, e debemos encontrar un criterio para decidir cando a gravidade gaña, e a nube pode formar unha estrela. Adoptaremos simplificacións para responder a esa pregunta, aínda que na realidade as nubes moleculares son inhomoxeneas, e existen outras variables como a rotación e os campos magnéticos que xogan un papel moi importante en decidir cando e como colapsan as nubes.

  8. faa-sarafalcon di:

    As nebulosas son rexións do medio interestelar constituídas por gases (principalmente hidróxeno e helio) ademais de elementos químicos en forma de po cósmico. Teñen unha importancia cosmolóxica notable porque moitas delas son os lugares onde nacen as estrelas por fenómenos de condensación e agregación da materia; noutras ocasións trátase dos restos de estrelas xa extintas ou en extinción.

    As nebulosas asociadas con estrelas novas localízanse nos discos das galaxias espirais e en calquera zona das galaxias irregulares, pero non se adoitan encontrar en galaxias elípticas posto que estas apenas posúen fenómenos de formación estelar e están dominadas por estrelas moi vellas. O caso extremo dunha galaxia na que moitas nebulosas presentan intensos episodios de formación estelar denomínase galaxia starburst.

  9. fab-luciameis di:

    O Very Large Telescope do Proxecto (VLT, literalmente Telescopio Moi Grande) é un sistema de catro telescopios ópticos separados, rodeado por varios instrumentos menores. Cada un dos catro instrumentos principais é un telescopio reflector cun espello de 8,2 metros. O proxecto VLT forma parte do Observatorio Europeo do Sur (ESO), a maior organización astronómica en Europa.
    O VLT está situado no Observatorio Paranal no Cerro Paranal, na cidade de Taltal, unha montaña de 2.635 metros situado no deserto de Atacama no norte de Chile. Como a maioría dos observatorios do mundo, o lugar foi escollido pola súa localización, pois está lonxe de áreas de contaminación lumínica e ten un clima desértico, onde as noites están despexadas.

  10. faa-laurachaves di:

    Unha nube molecular é un tipo de nube interestelar cuxo densidade e tamaño permita a formación de moléculas de hidróxeno, máis comunmente molecular. Isto está en contraste con outras áreas do medio interestelar que conteñen predominantemente de gas ionizado.

    O hidróxeno molecular é difícil de detectar polas observacións infravermellas e de raio, polo que a molécula máis a miúdo utilizado para determinar a presenza de H2 é co La relación entre a luminosidade de CO e H2 masa pénsase que é constante, aínda que hai razóns para dubidar desta hipótese en observacións doutras galaxias.

    Dentro dá nosa propia galaxia, nubes de gas molecular representa menos do un por cento do volume do medio interestelar, non obstante, é tamén a parte máis densa do medio que comprende aproximadamente a metade do interior dá masa total de gas á órbita galáctica do sol.

  11. faa-martinbaulde di:

    Unha nube molecular é un tipo de nube interestelar cuxo densidade e tamaño permita a formación de moléculas de hidróxeno. Isto está en contraste con outras áreas do medio interestelar que conteñen predominantemente de gas ionizado.

    O hidróxeno molecular é difícil de detectar polas observacións infravermellas e de raio, polo que a molécula máis a miúdo utilizado para determinar a presenza de H2 é co La relación entre a luminosidade de CO e H2 masa pénsase que é constante, aínda que hai razóns para dubidar desta hipótese en observacións doutras galaxias.

    Dentro da nosa propia galaxia, nubes de gas molecular representa menos do un por cento do volume do medio interestelar, non obstante, é tamén a parte máis densa do medio que comprende aproximadamente a metade do interior da masa total de gas á órbita galáctica do sol. A maior parte do gas molecular está contido nun anel de entre 3,5 e 7,5 kiloparseces dende o centro da galaxia.

  12. fab-laurafalcon di:

    As nebulosas son estruturas de gas e po interestelar. Segundo sexan máis ou menos densas, son visibles, ou non, dende a Terra.

    As nebulosas pódese encontrar en calquera lugar do espazo interestelar. Antes da invención do telescopio, o termo nebulosa aplicábase a todos os obxectos celestes de aparencia difusa. Como consecuencia disto, a moitos obxectos que agora sabemos que son cúmulos de estrelas ou galaxias chamábaselles nebulosas.

    Detectáronse nebulosas en case todas as galaxias, incluída a nosa, a Vía Láctea. Dependendo da idade das estrelas asociadas, pódense clasificar en dous grandes grupos:

    1.- Asociadas a estrelas evolucionadas, como as nebulosas planetarias e os remanentes de supernovas.

    2.- Asociadas a estrelas moi novas, algunhas mesmo aínda en proceso de formación, como os obxectos Herbig-Haro e as nubes moleculares.

  13. faa-emiliolumbres di:

    O proceso que permite que brillen as estrelas e produzacan a súa enerxía é a fusión nuclear. A diferencia da fisión que significa dividir un atomo, a fusión consiste en unir átomos. Nos núcleos das estrelas, o hidróxeno fusionas para formar helio. Neste proceso libérase unha gran cantidade de enerxía. Por exemplo, no Sol, 564 millóns de toneladas de hidróxenos son transformadas en 560 millóns de toneladas de helio cada segundo, as catro millóns de toneladas aparentemente faltantes, son transformadas en enerxía. Hay duas formas predominantes de fusión: a chamada protón-protón e o ciclo do carbono.
    Entón este proceso nuclear mantén encendidas a todas as estrelas comprendido o Sol.

  14. faa-tamaraparracho di:

    As nebulosas son rexións do medio interestelar constituídas por gases (principalmente hidróxeno e helio) ademais de outros elementos químicos en forma de po cósmico. Teñen unha notable importancia cosmolóxica porque moitas de elas son os lugares onde nacen as estrelas debido a fenómenos de condensación e agregación da materia, mais, en outras ocasións, as nebulosas son simples restos de estrelas xa extintas ou en extinción.
    Ademais da nebulosa da Aguia, onde se encontran os “piares de creación”, mencionados no artigo, existen outras nebulosas moi coñecidas, como por exemplo a de Orión.
    A nebulosa de Orión, tamén coñecida como Messier 42 ou M42 é unha nebulosa difusa situada ao sur do Cinturón de Orión.
    É unha das nebulosas máis brillantes que existen e unha das poucas que pode ser observada a simple vista sobre o ceo nocturno. Está situada a 1.270±76 anos luz da Terra, e posúe un diámetro aproximado de 24 anos luz.
    A nebulosa de Orión é un dos obxectos astronómicos máis fotografados, examinados, e investigados. Grazas a ela, obtívose información determinante acerca da formación de estrelas e planetas a partir de nubes de po e gas en colisión. Os astrónomos observaron nas súas entrañas discos protoplanetarios, enanas marróns, fortes turbulencias no movemento de partículas de gas e efectos fotoionizantes preto de estrelas moi masivas próximas á nebulosa.
    Así pois, a nebulosa de Orión é un exemplo de incubadora estelar, onde o po cósmico forma estrelas a medida que se van asociando debido á atracción gravitatoria.

  15. faa-ivanlois di:

    Unha estrela é un cúmulo de materia en estado de plasma (gasoso) e sumida nun continuo proceso de colapso, no cal ademais participan activamente diversas forzas que equilibrarán ese proceso cara a un estado de equilibrio que perdure no tempo.

    En tanto, será a partir da enerxía que disipan no espazo, que nós podemos velas e observalas na noite como puntos luminosos, titilantes e ás veces, dependendo da proximidade que se de entre elas, ata adquirir “personalidade” e entidade propia, fenómeno que se coñece como os lazos gravitatorios das estrelas, tal é o caso das “Tres Marías”, alcume co cal se designa ás tres estrelas que sempre se manteñen xuntas e aliñadas no firmamento. Esta imaxe corresponde en realidade á aparencia que adoptan cando se lles observa dende o noso planeta. Vale destacar que estes corpos celestes se encontran a distancias inimaxinables da Terra. Así, sen incluír ao Sol, a máis próxima e importante das estrelas para nós, a máis próxima delas en relación co noso sistema solar é Alfa Centauri, situada a uns 4 anos-luz do noso planeta. Isto significa que a luz xerada por esa estrelas se desprazou polo espazo e tardou 4 anos en chegar ata nós. Por conseguinte, cada noite estamos vendo a ese corpo celeste como era hai 4 anos, e non como en realidade é agora.
    A formación das estrelas prodúcese nas rexións máis densas das nubes moleculares como resposta á inestabilidade gravitatoria que causa unha colisión galáctica. Por exemplo, respecto da súa composición química, aínda que pode variar de acordo á xeración á cal pertenza esta, a maioría das estrelas están conformadas por un 75% de hidróxeno, un 23% de helio e o 2% que queda complétano elementos máis pesados, residuos doutras estrelas que finalizaron o seu ciclo. Unha pregunta que pululou por anos na humanidade é o porqué da luminosidade que ostentan estas? Llogo de varios estudos chegouse á conclusión que o que produce son as reaccións nucleares ás cales están expostas. A máis recoñecida desta reaccións é a fusión nuclear, a cal non puido ser reproducida en forma controlada polos seres humanos ata a data. Este proceso caracterízase pola xeración de altas alícuotas de calor mediante a transformación dun elemento (hidróxeno) noutro (helio) no marco dunha interacción das partículas que forman o seu núcleo.

  16. A Nebulosa da aguia (Messier 16, NGC 6611) é un mozo aglomerado estelar aberto localizado na constelación da Serpe. O obxecto foi descuberto polo astrónomo francés Jean-Philippe de Chéseaux en 1745-46 e o seu nome deriva da forma que a súa nube interestelar protoestelar en torno ao aglomerado, que acorda unha aguia.A fotografía tomada da nebulosa polo Telescopio Espacial Hubble tomada no inicio de abril de 1995 quedou coñecida como os “Pilares da Creación”, e mostra alicerces de gas estelar e poeira contida na nebulosa.

  17. faa-iagopadin di:

    O telescopio espacial Hubble (HST polas súas siglas en inglés), tamén coñecido como telescopio orbital Hubble, é un telescopio que orbita no exterior da atmosfera, en órbita circular arredor da Terra a 593 km sobre o nivel do mar, cun período orbital entre 96 e 97 min. Denominado desa forma en honor do astrónomo Edwin Hubble, foi posto en órbita o 24 de abril de 1990 na misión STS-31 e como un proxecto conxunto da NASA e da Axencia Espacial Europea inaugurando o programa de Grandes Observatorios. O telescopio pode obter imaxes cunha resolución óptica maior de 0,1 segundos de arco.
    A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis alá da atmosfera é esencialmente que deste xeito se poden eliminar os efectos da turbulencia atmosférica. Ademais, a atmosfera absorbe fortemente a radiación electromagnética en certas lonxitudes de onda, especialmente no infravermello, diminuíndo a calidade das imaxes e imposibilitando a adquisición de espectros en certas bandas caracterizadas pola absorción da atmosfera terrestre. Os telescopios terrestres vense tamén afectados por factores meteorolóxicos (presenza de nubes) e a contaminación lumínica ocasionada polos grandes asentamentos urbanos, o que reduce as posibilidades de situación de telescopios terrestres.

  18. fab-lauraozores di:

    As nubes moleculares son os berces de estrelas. Están formadas de gas e po. O gas é predominantemente hidróxeno molecular H2, aínda que conteñen ademais CO, H2O, e moléculas máis complexas como alcohois e formhaldeídos. Para comezar o proceso de formación estelar as rexións máis densas colapsan e fragméntanse. As partículas seatraen pola gravidade, e queren colapsar cara ao centro das rexións mais densas. A presión do gas oponse a este colapso, e debemos encontrar un criterio para decidir cando a gravidade gaña, e a nube pode formar unha estrela. Adoptaremos simplificacións para responder a esa pregunta, aínda que na realidade as nubes moleculares son inhomogeneas, e existen outras variables como a rotación e os campos magnéticos que xogan un papel moi importante en decidir cando e como colapsan as nubes.
    A física das nubes moleculares é pouco coñecida e moi debatida. Os seus movementos internos réxense polas turbulencias nun frío, de gas magnetizado, para que os movementos turbulentos son altamente supersónico, pero comparable ás velocidades das perturbacións magnéticas. Este estado cre que perde enerxía rapidamente, o que require xa sexa un colapso xeral ou unha re-inxección constante de enerxía. Ao mesmo tempo, as nubes sábese que ser interrompido por algún proceso, máis probable é que os efectos das estrelas masivas antes dunha fracción significativa da súa masa se converteu en estrelas.

  19. faa-carmenvilanova di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si sono. A máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é doadamente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.
    As nubes moleculares son especialmente importantes en formación estelar. O nacemento das estrelas acontece cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que os leva a contraerse. Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas.
    Actualmente son as estruturas galácticas coñecidas de maior tamaño, con masas de ata 1 millón de veces a do Sol.
    Distinguimos dous tipos de nubes moleculares:
    -Nubes moleculares pequenas: illadas e unidas gravitacionalmente, ás pequenas nubes moleculares con masas inferiores a uns cantos centos de veces a masa do Sol chámaselles glóbulos de Bok. As partes máis densas das pequenas nubes moleculares son equivalentes aos núcleos moleculares que se encontran nas GMC e inclúense a miúdo nos mesmos estudos.
    -Nubes moleculares difusas de alta latitude: en 1984 o IRAS (Satélite Astronómico Infravermello) identificou un novo tipo de nube molecular difusa. Trátase de nubes difusas filamentosas que son visibles a altas latitudes galácticas (afastadas verticalmente do plano horizontal que forma o disco galáctico). Estas nubes teñen unha densidade típica de 30 partículas por centímetro cúbico.

  20. fab-antonchaves di:

    O telescopio espacial Hubble (HST polas súas siglas en inglés), tamén coñecido como telescopio orbital Hubble, é untelescopio que orbita no exterior da atmosfera, en órbita circular arredor da Terra a 593 km sobre o nivel do mar, cun período orbital entre 96 e 97 min. Denominado desa forma en honor do astrónomo Edwin Hubble, foi posto en órbita o 24 de abril de 1990 na misión STS-31 e como un proxecto conxunto da NASA e da Axencia Espacial Europea inaugurando o programa de Grandes Observatorios. O telescopio pode obter imaxes con unaresolución óptica maior de 0,1 segundos de arco.
    A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis alá da atmosfera é esencialmente que deste xeito se poden eliminar os efectos da turbulencia atmosférica. Ademais, a atmosfera absorbe fortemente a radiación electromagnética en certas lonxitudes de onda, especialmente no infravermello, diminuíndo a calidade das imaxes e imposibilitando a adquisición de espectros en certas bandas caracterizadas pola absorción da atmosfera terrestre. Os telescopios terrestres vense tamén afectados por factores meteorolóxicos (presenza de nubes) e a contaminación lumínica ocasionada polos grandes asentamentos urbanos, o que reduce as posibilidades de situación de telescopios terrestres.
    Unha das características do HST era a posibilidade de ser visitado por astronautas nas chamadas misións de servizo (SM, polas súas siglas en inglés). Durante as misións de servizo podíase arranxar elementos estragados, instalar novos instrumentos e elevar a órbita do telescopio. Realizáronse 5 misións de servizo (SM1, SM2, SM3A, SM3B e SM4). A última tivo lugar en maio de 2009 e nela produciuse a mellora máis drástica da capacidade instrumental do HST, ao instalarse dous novos instrumentos (WFC3 e COS), repararse outros dous (ACS e STIS) e mellorar outro máis (FGS).

  21. fab-alexcosta di:

    A Nebulosa da Aguia que nomean no artigo, é a parte do obxecto astronómico catalogado como M 16, é dicir o obxecto 16 do catálogo de Messier. M16 está conformado pola nebulosa e un cúmulo estelar aberto asociado con ela, catalogado como NGC 6611, e cuxas estrelas aprecianse nas distintas imaxes de M16. Encóntrase na constelación Serpens. Nunha parte da nebulosa están os “piares da creación”, que forman unha das imaxes máis populares das obtidas polo telescopio espacial Hubble. A nebulosa brillante de emisión que abrangue toda a zona está catalogada como IC 4703. Todo o complexo se encontra a 7000 anos luz.
    A súa magnitude conxunta en banda B (filtro azul) é igual á 6,58, a súa magnitude en banda V (filtro verde) é igual á 6,0; telescópicamente aparece como un parche agrisado que só con telescopios medianos presenta unha forma definida. Non obstante, o cúmulo asociado pode verse mesmo con binoculares, coa estrela máis brillante tendo unha magnitude aparente de 8,24 e sendo en realidade unha estrela dobre formada por unha estrela de tipo espectral O3.5V acompañada por unha compañeira de espectro O7.5V.
    Da súa velocidade radial, dedúcese que se afasta da Terra a máis 64.800 km/h. Esta velocidade está orixinada polos movementos orbitais do Sol e de M16 arredor do núcleo da Vía Láctea.

  22. faa-andreaperez di:

    As nebulosas son estructuras de gas e po interestelar. Según sexan máis ou menos densas, son visibles, ou non, dende a Tierra.
    As nebulosas pódese encontrar en cualquera lugar do espazo interestelar. Antes da invención do telescopio, o termo nebulosa aplicábase a todos os obxectos celestes de apariencia difusa. Como consecuencia de isto, a moitos obxectos que agora sabemos que son cúmulos de estrelas ou galaxias chámabaselle nebulosas.
    Detectáronse nebulosas en casi todas as galaxias, incluída a nosa, a Vía Láctea.

    Clasificación das nebulosas según a súa luz
    -As nebulosas de emisión
    -As nebulosas de reflexión reflexan e dispersan a luz de estrelas pouco quentes do seu arredor.
    -As nebulosas oscuras son nubes pouco ou nada luminosas, que represéntanse como unha mancha oscura, as veces rodeada por un halo de luz. A razón pola que no emiten luz por si mesmas é que as estrelas encóntranse a demasiada distancia para quentar a nube.

  23. faa-marinabusto di:

    En física nuclear, fusión nuclear é o proceso polo cal varios núcleos atómicos de carga similar se unen e forman un núcleo máis pesado.1 Simultáneamente libérase ou absorbe unha cantidade enorme de enerxía, que permite á materia entrar nun estado plasmático.
    A fusión de dous núcleos de menor masa que o ferro libera enerxía en xeral. Pola contra, a fusión de núcleos máis pesados que o ferro absorbe enerxía. No proceso inverso, a fisión nuclear, estes fenómenos suceden en sentidos opostos.
    No caso máis simple de fusión, no hidróxeno, dous protóns deben achegarse o suficiente para que a interacción nuclear forte poida superar a súa repulsión eléctrica mutua e obter a posterior liberación de enerxía.
    Na natureza acontece fusión nuclear nas estrelas, incluído o Sol. No seu interior as temperaturas son próximas a 15 millóns de graos Celsius. Por iso ás reaccións de fusión denomínaselles termonucleares. En varias empresas logrouse tamén a fusión, aínda que aínda non foi totalmente controlada.

  24. fab-mariangaleano di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si o son. O máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é facilmente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.

    As nubes moleculares son especialmente importantes en formación estelar. O nacemento das estrelas ocorre cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que as leva a contraerse. Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas.

    Actualmente son as estruturas galácticas coñecidas de maior tamaño, con masas de ata 1 millón de veces a do Sol.

  25. faa-miriantrigo di:

    A fisión nuclear é unha reacción na cal un núcleo pesado, ao ser bombardeado con neutróns, se converte en inestable e descomponse en dous núcleos, cuxos tamaños son da mesma orde de magnitude, con gran desprendemento de enerxía e a emisión de dous ou tres neutróns.

    Estes neutróns, á súa vez, poden ocasionar máis fisións ao interaccionar con novos núcleos fisionables que emitirán novos neutróns e así sucesivamente. Este efecto multiplicador coñécese co nome de reacción en cadea. Nunha pequena fracción de segundo, o número de núcleos que se fisionar libera unha enerxía un millón de veces maior que a obtida ao queimar un bloque de carbón ou explotar un bloque de dinamita da mesma masa.

    Debido á rapidez que ten lugar unha reacción nuclear, a enerxía despréndese moito máis rapidamente que nunha reacción química.

    Se se logra que só un dos neutróns liberados produza unha fisión posterior, o número de fisións que teñen lugar por segundo é constante e a reacción está controlada. Este é o principio de funcionamento no que está baseado os reactores nucleares, que son fontes controlables de enerxía nuclear de fisión.

  26. faa-albarodriguez di:

    Neste artigo fálase das nubes moleculares. Unha nube molecular, ás veces chamada un cuarto de nenos estelar se a formación estelar está a acontecer no interior, é un tipo de nube interestelar cuxo densidade e tamaño permita a formación de moléculas de hidróxeno, máis comunmente molecular. Isto está en contraste con outras áreas do medio interestelar que conteñen prioritariamente gas ionizado.
    O hidróxeno molecular é difícil de detectar polas observacións infravermellas e de raio, polo que a molécula máis a miúdo utilizado para determinar a presenza de H2 é coa relación entre a luminosidade de CO e H2 masa pénsase que é constante, aínda que hai razóns para dubidar desta hipótese en observacións doutras galaxias.

  27. faa-ileniamartinez di:

    O Telescopio espacial Hubble está situado nos bordos exteriores da atmosfera, en órbita circular arredor da Terra a 593 quilómetros sobre o nivel do mar. Foi posto en órbita o 24 de abril de 1990 como un proxecto conxunto da NASA e da ESA. O telescopio pode obter resolucións ópticas maiores de 0. Ten un peso en torno a 11.000 quilos, é de forma cilíndrica e ten unha lonxitude de 13,2 m e un diámetro máximo de 4,2 metros. O telescopio é reflector e dispón de dous espellos, tendo o principal 2, 4 metros de diámetro. Para a exploración do ceo incorpora varios espectrómetros e tres cámaras, unha de campo estreito para fotografar zonas pequenas do espazo (de brillo débil pola súa distancia), outra de campo ancho para obter imaxes de planetas e unha terceira infravermella. Mediante dous paneis solares xera electricidade que alimenta as cámaras, os catro motores empregados para orientar e estabilizar o telescopio e o equipos de refrixeración da cámara infravermella e o espectrómetro que traballan a -180º C. Dende o seu lanzamento, o telescopio recibiu varias visitas dos astronautas para corrixir diversos erros de funcionamento e instalar equipo adicional. Debido ao rozamento coa atmosfera, o telescopio vai perdendo peso moi lentamente, gañando velocidade, de modo que cada vez que é visitado, o transbordador espacial ten que empurralo a unha órbita lixeiramente máis alta.
    A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis alá da atmosfera radica principalmente en que esta absorbe certas lonxitudes de onda da radiación electromagnética que incide sobre a Terra, especialmente no infravermello o que escurece as imaxes obtidas, diminuíndo a súa calidade e limitando o alcance, ou resolución, dos telescopios terrestres. Ademais, estes vense afectados tamén por factores meteorolóxicos (presenza de nubes) e a contaminación lumínica ocasionada polos grandes asentamentos urbanos, o que reduce as posibilidades de situación de telescopios terrestres. Dende que foi posto en órbita en 1990 para eludir a distorsión da atmosfera – historicamente, o problema de todos os telescopios terrestres -, o Hubble permitiu aos científicos ver o Universo cunha claridade xamais lograda. Coas súas observacións, os astrónomos confirmaron a existencia dos buratos negros, aclararon ideas sobre o nacemento do Universo nunha grande explosión, o Big Bang, acontecida hai uns 13.700 millóns de anos, e revelaron novas galaxias e sistemas nos cantos máis recónditos do cosmos. O Hubble tamén axudou aos científicos a establecer que o sistema solar é moito máis novo que o Universo.

  28. fab-miguelleiro di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si sono. A máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é doadamente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.
    As nubes moleculares son especialmente importantes en formación estelar. O nacemento das estrelas acontece cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que os leva a contraerse. Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas.

  29. faa-iagopadin di:

    En física nuclear, a fusión nuclear é o proceso polo cal varios núcleos atómicos de carga similar se unen e forman un núcleo máis pesado. Simultáneamente libérase ou absorbe unha cantidade enorme de enerxía, que permite á materia entrar nun estado plasmático.
    A fusión de dous núcleos de menor masa que o ferro (neste elemento e no níquel acontece a maior enerxía de enlace nuclear por nucleón) libera enerxía en xeral. Pola contra, a fusión de núcleos máis pesados que o ferro absorbe enerxía. No proceso inverso, a fisión nuclear, estes fenómenos suceden en sentidos opostos. No caso máis simple de fusión que é no hidróxeno, dous protóns deben achegarse o suficiente para que a interacción nuclear forte poida superar a súa repulsión eléctrica mutua e obter a posterior liberación de enerxía.
    Na natureza acontece a fusión nuclear nas estrelas, incluído o Sol. No seu interior as temperaturas son próximas a 15 millóns de graos Celsius.2 Por iso ás reaccións de fusión denomínaselles termonucleares. En varias empresas logrouse tamén a fusión (artificial), aínda que aínda non foi totalmente controlada.
    Sobre a base dos experimentos de transmutación nuclear de Ernest Rutherford, conducidos poucos anos antes, Mark Oliphant, en 1932, observou por primeira vez a fusión de núcleos lixeiros (isótopos de hidróxeno). Posteriormente, durante o resto dese decenio, Hans Bethe estudou as etapas do ciclo principal da fusión nuclear nas estrelas. A investigación acerca da fusión para fins militares iniciouse na década de 1940 como parte do Proxecto Manhattan, pero non tivo éxito ata 1952. A indagación relativa a fusión controlada con fins civís iniciouse na década de 1950, e continúa ata o presente.

  30. faa-sarafalcon di:

    A fusión nuclear é unha reacción nuclear na que dous núcleos de átomos lixeiros, en xeral o hidróxeno e os seus isótopos (deuterio e tricio), se unen para formar outro núcleo máis pesado. Xeralmente esta unión vai acompañada coa emisión de partículas (no caso de núcleos atómicos de deuterio emítese un neutrón). Esta reacción de fusión nuclear libera ou absorbe unha gran cantidade de enerxía en forma de raios gamma e tamén de enerxía cinética das partículas emitidas. Esta gran cantidade de enerxía permite á materia entrar en estado de plasma.
    As reaccións de fusión nuclear poden emitir ou absorber enerxía. Se os núcleos que se van fusionar teñen menor masa que o ferro libérase enerxía. Pola contra, se os núcleos atómicos que se fusionan son máis pesados que o ferro a reacción nuclear absorbe enerxía.

    Pero non se pode confundir a fusión nuclear coa fusión do núcleo dun reactor, que se refire á fusión do núcleo do reactor dunha central nuclear debido ao sobrequentamento producido pola deficiente refrixeración. Durante o accidente nuclear de Fukushima, nos medios de comunicación utilizábase esta expresión frecuentemente.

  31. fab-mariangaleano di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si o son. O máis abundante despois do H2 é omonóxido de carbono (CO), que é facilmente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.
    As nubes moleculares son especialmente importantes en formación estelar. O nacemento das estrelas ocorre cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que as leva a contraerse. Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas.
    Actualmente son as estruturas galácticas coñecidas de maior tamaño, con masas de ata 1 millón de veces a do Sol.

  32. faa-diegogarcia di:

    En física nuclear, fusión nuclear é o proceso polo cal varios núcleos atómicos de carga similar se unen e forman un núcleo máis pesado. Simultáneamente libérase ou absorbe unha cantidade enorme de enerxía, que permite á materia entrar nun estado plasmático.
    A fusión de dous núcleos de menor masa que o ferro (neste elemento e no níquel acontece a maior enerxía de enlace nuclear por nucleón) libera enerxía en xeral. Pola contra, a fusión de núcleos máis pesados que o ferro absorbe enerxía. No proceso inverso, a fisión nuclear, estes fenómenos suceden en sentidos opostos.
    No caso máis simple de fusión, no hidróxeno, dous protóns deben achegarse o suficiente para que a interacción nuclear forte poida superar a súa repulsión eléctrica mutua e obter a posterior liberación de enerxía.

  33. fab-dariovazquez di:

    Creese que a creación de estrelas se produce exclusivamente dentro das nubes moleculares. Ista é unha consecuencia natural das súas baixas temperaturas e altas densidades, xa que a forza gravitacional que actúa ao colapso da nube pode superar as presións internas que están actuando “cara afora” para evitar un colapso. Tamén hay probas de que a nubes grandes, formadas de estrelas que se limitan en grande medida pola súa propia gravidade (como as estrelas, planetas e galaxias) máis que a presión externa (como as nubes do ceo). A evidencia proven do feito de que a esas velocidades podense interferir o ancho de liña de CO na misma forma que unha velocidade orbital. Á física das nubes moleculares é pouco coñecida e moi debatida, os seus movementos internos rixense polas turbulencias nun frío de gas magnetizado comparable ás velocidades das perturbacións magnéticas. Créese que este estado perde enerxía rápidamente, o que require un colapso xeral, ao mesmo tempo as nubes ao ser interrumpidas por calquera proceso, o máis probable é que se convirtan en estrelas.

  34. faa-miriantrigo di:

    Unha estrela é todo obxecto astronómico que brilla con luz propia; aínda que en termos máis técnicos e precisos podería dicirse que se trata dunha esfera de plasma que mantén a súa forma grazas a un equilibrio hidrostático de forzas. O equilibrio prodúcese esencialmente entre a forza de gravidade, que empurra a materia cara ao centro da estrela, e a presión que exerce o plasma cara a fóra, que, tal como sucede nun gas, tende a expandilo. A presión cara a fóra depende da temperatura, que nun caso típico como o do Sol se mantén coa enerxía producida no interior da estrela. Este equilibrio seguirá esencialmente igual na medida de que a estrela manteña o mesmo ritmo de produción enerxética. Non obstante, como se explica máis adiante, este ritmo cambia ao longo do tempo, xerando variacións nas propiedades físicas globais do astro que constitúen parte da súa evolución.
    Estas esferas de gas emiten tres formas de enerxía cara ao espazo, a radiación electromagnética, os neutrinos e o vento estelar e isto é o que nos permite observar a aparencia das estrelas no ceo nocturno como puntos luminosos e, na gran maioría dos casos, titilantes. Debido á gran distancia que adoitan percorrer, as radiacións estelares chegan débiles ao noso planeta, sendo susceptibles, na gran maioría dos casos, ás distorsións ópticas producidas pola turbulencia e as diferenzas de densidade da atmosfera terrestre. O Sol, ao estar tan preto, non se observa como un punto, senón como un disco luminoso cuxa presenza ou ausencia no ceo terrestre provoca o día ou a noite, respectivamente.

  35. Rita Lage di:

    O telescopio espacial Hubble (HST), tamén coñecido como telescopio orbital Hubble, é untelescopio que orbita no exterior da atmosfera, en órbita circular arredor da Terra a 593 km sobre o nivel do mar, cun período orbital entre 96 e 97 min. Denominado desa forma en honor do astrónomo Edwin Hubble, foi posto en órbita o 24 de abril de 1990 na misión STS-31 e como un proxecto conxunto da NASA e da Axencia Espacial Europea inaugurando o programa de Grandes Observatorios. O telescopio pode obter imaxes con unaresolución óptica maior de 0,1 segundos de arco.
    A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis alá da atmosfera é esencialmente que deste xeito se poden eliminar os efectos da turbulencia atmosférica. Ademais, a atmosfera absorbe fortemente a radiación electromagnética en certas lonxitudes de onda, especialmente no infravermello, diminuíndo a calidade das imaxes e imposibilitando a adquisición de espectros en certas bandas caracterizadas pola absorción da atmosfera terrestre. Os telescopios terrestres vense tamén afectados por factores meteorolóxicos (presenza de nubes) e a contaminación lumínica ocasionada polos grandes asentamentos urbanos, o que reduce as posibilidades de situación de telescopios terrestres.

  36. faa-carmenvilanova di:

    No artigo dise que nas estrelas, a materia gasosa vaise acumulando pola forza da gravidade ata construír centrais naturais de fusión nuclear como o Sol.
    Os átomos son os bloques construtores de toda a materia identificados, non só nesta Terra, senón tamén no universo. Non hai presente un átomo no espazo que non estea aquí na Terra, e viceversa.
    A fusión nuclear é un proceso no cal dous núcleos atómicos se unen para formar un núcleo máis pesado. A fusión é a fonte de enerxía natural do Sol e as estrelas. A fusión de núcleos lixeiros xera enormes cantidades de enerxía, que é o punto de fusión nuclear, que teoricamente pode producir enerxía 3 e 4 veces máis que a fisión, a mesma masa de combustible. Unha reacción de fusión nuclear polo tanto require que dous núcleos se unen e isto é moi custoso en enerxía porque os grans tenden a repeler a causa das súas cargas eléctricas, tanto positivos.
    A enerxía necesaria para as temperaturas de fusión son decenas enorme, de millóns de graos, como no corazón das estrelas.
    Cando núcleos lixeiros se fusionan, o núcleo creado así remata nun estado inestable e trata de encontrar un estado estable de menor enerxía. Para iso, expulsa unha ou máis partículas (fotóns, neutróns, protóns, núcleos de helio, segundo tipo de reacción).

  37. faa-iagopadin di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si sono. A máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é doadamente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.
    As nubes moleculares son especialmente importantes en formación estelar. O nacemento das estrelas acontece cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que os leva a contraerse. Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas. Actualmente son as estruturas galácticas coñecidas de maior tamaño, con masas de ata 1 millón de veces a do Sol.

  38. faa-uxiacasais di:

    Unha nube molecular, é un tipo de nube interestelar cuxo densidade e tamaño permita a formación de moléculas de hidróxeno, máis comunmente molecular. Isto está en contraste con outras áreas do medio interestelar que conteñen predominantemente de gas ionizado.

    O hidróxeno molecular é difícil de detectar polas observacións infravermellas e de raio, polo que a molécula máis a miúdo utilizado para determinar a presenza de H2 é CO La relación entre a luminosidade de CO e H2 masa pénsase que é constante, aínda que hai razóns para dubidar desta hipótese en observacións doutras galaxias.

  39. faa-uxiacasais di:

    A fusión nuclear é unha reacción nuclear na que dous núcleos de átomos lixeiros, en xeral o hidróxeno e os seus isótopos (deuterio e tricio), se unen para formar outro núcleo máis pesado. Xeralmente esta unión vai acompañada coa emisión de partículas (no caso de núcleos atómicos de deuterio emítese un neutrón). Esta reacción de fusión nuclear libera ou absorbe unha gran cantidade de enerxía en forma de raios gamma e tamén de enerxía cinética das partículas emitidas. Esta gran cantidade de enerxía permite á materia entrar en estado de plasma.

  40. faa-ileniamartinez di:

    Basicamente as nebulosas son concentracións de gas, entre os que predominan o hidroxeno, o helio e po estelar. En xeral as nebulosas encóntranse nas galaxias irregulares e nas galaxias espiraladas. Son moi importantes no Universo, xa que dentro das nebulosas é onde nacen as estrelas a partir da condensación e agregación da materia.
    A pesar de que son só nubes de gas e po, non todas as nebulosas son iguais e se lles clasifica en tres grupos:
    -Nebulosas escuras ou de absorción: Caracterízanse por non emitir luz, polo que non son visibles de forma directa.
    -Nebulosas de reflexión: Este tipo de nebulosas reflicten a luz das estrelas próximas que non emiten radiación abondo para que a nebulosa sexa iluminada.
    -Nebulosas de emisión: Este é o tipo mais común de nebulosas, son visibles e emiten luz debido á enerxía que reciben das estrelas próximas.

  41. faa-emiliolumbres di:

    O telescopio espacial Hubble tamén coñecido como telescopio orbital Hubble, é un telescopio que orbita no exterior da atmosfera, en órbita circular ao redor da Terra a 593 kilómetros sobre nivel do mar, cun período orbital entre 96 e 97 min. O seu nome é debido en honor ao astrónomo Edwin Hubble, foi posto en órbita o 24 de abril de 1990.
    A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis ala da atmosfera é que desta maneira pódense eliminar os efectos da turbulencia atmosférica.
    Unha das características deste telecopio era a posibildade de ser visitado por astronautas nas chamadas misións de servicio, durante estas misións de servicio podíanse arranxar elementos estropeados, instalar novos instrumentos e elevar a órbita do telescopio. A última misión tivo lugar en 2009, e nela produciuse a mellora máis drástica da capacidade instrumental do telescopio, ao instalarse dous novos instrumentos, repararse outros dous, e mellorar outro máis.

  42. faa-diegogarcia di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si sono. A máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é doadamente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.
    As nubes moleculares son especialmente importantes en formación estelar. O nacemento das estrelas acontece cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que os leva a contraerse. Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas.

  43. faa-ivanlois di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si o son. A máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é doadamente observable en ondas milimétricas. Centos de outras moléculas foron observadas en nubes moleculares.
    As nubes moleculares son especialmente importantes na formación estelar. O nacemento das estrelas acontece cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que as leva a contraerse.Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas.

  44. faa-marinabusto di:

    Neste artigo obxecto de comentario faise referencia ás nubes moleculares, rexións extensas no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si sono. A máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é doadamente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.
    As nubes moleculares son especialmente importantes en formación estelar. O nacemento das estrelas acontece cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que os leva a contraerse. Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas.
    Actualmente son as estruturas galácticas coñecidas de maior tamaño, con masas de ata 1 millón de veces a do Sol.

  45. Rita Lage di:

    Chamaselle fisión nuclear a unha reacción na cal un núcleo pesado, ao ser bombardeado con neutróns, se converte en inestable e descomponse en dous núcleos, cuxos tamaños son da mesma orde de magnitude, con gran desprendemento de enerxía e a emisión de dous ou tres neutróns.
    Estes neutróns, á súa vez, poden ocasionar máis fisións ao interaccionar con novos núcleos fisionables que emitirán novos neutróns e así sucesivamente. Este efecto multiplicador coñécese co nome de reacción en cadea. Nunha pequena fracción de segundo, o número de núcleos que se fisionar libera unha enerxía un millón de veces maior que a obtida ao queimar un bloque de carbón ou explotar un bloque de dinamita da mesma masa.Debido á rapidez que ten lugar unha reacción nuclear, a enerxía despréndese moito máis rapidamente que nunha reacción química.

  46. faa-diegogarcia di:

    O telescopio espacial Hubble (HST polas súas siglas en inglés), tamén coñecido como telescopio orbital Hubble, é un telescopio que orbita no exterior da atmosfera, en órbita circular arredor da Terra a 593 km sobre o nivel do mar, cun período orbital entre 96 e 97 min. Denominado desa forma en honor do astrónomo Edwin Hubble, foi posto en órbita o 24 de abril de 1990 na misión STS-31 e como un proxecto conxunto da NASA e da Axencia Espacial Europea inaugurando o programa de Grandes Observatorios. O telescopio pode obter imaxes cunha resolución óptica maior de 0,1 segundos de arco.
    A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis alá da atmosfera é esencialmente que deste xeito se poden eliminar os efectos da turbulencia atmosférica. Ademais, a atmosfera absorbe fortemente a radiación electromagnética en certas lonxitudes de onda, especialmente no infravermello, diminuíndo a calidade das imaxes e imposibilitando a adquisición de espectros en certas bandas caracterizadas pola absorción da atmosfera terrestre. Os telescopios terrestres vense tamén afectados por factores meteorolóxicos (presenza de nubes) e a contaminación lumínica ocasionada polos grandes asentamentos urbanos, o que reduce as posibilidades de situación de telescopios terrestres.

  47. faa-javiergonzalez di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si sono. A máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é doadamente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.

  48. Rita Lage di:

    As chamadas nebulosas son concentracións de gas, entre os que predominan o hidroxeno, o helio e po estelar. En xeral as nebulosas encóntranse nas galaxias irregulares e nas galaxias espiraladas. Son moi importantes no Universo, xa que dentro das nebulosas é onde nacen as estrelas a partir da condensación e agregación da materia.
    A pesar de que son só nubes de gas e po, non todas as nebulosas son iguais e se lles clasifica en tres grupos:
    Nebulosas escuras ou de absorción: Caracterízanse por non emitir luz, polo que non son visibles de forma directa.
    Nebulosas de reflexión: Este tipo de nebulosas reflicten a luz das estrelas próximas que non emiten radiación abondo para que a nebulosa sexa iluminada.
    Nebulosas de emisión: Este é o tipo mais común de nebulosas, son visibles e emiten luz debido á enerxía que reciben das estrelas próximas.

  49. fab-nereabetanzos di:

    En física nuclear, fusión nuclear é o proceso polo cal varios núcleos atómicos de carga similar se unen e forman un núcleo máis pesado.Simultáneamente libérase ou absorbe unha cantidade enorme de enerxía, que permite á materia entrar nun estado plasmático.A fusión de dous núcleos de menor masa que o ferro (neste elemento e no níquel acontece a maior enerxía de enlace nuclear por nucleón) libera enerxía en xeral. Pola contra, a fusión de núcleos máis pesados que o ferro absorbe enerxía. No proceso inverso, a fisión nuclear, estes fenómenos suceden en sentidos opostos.No caso máis simple de fusión, no hidróxeno, dous protóns deben achegarse o suficiente para que a interacción nuclear forte poida superar a súa repulsión eléctrica mutua e obter a posterior liberación de enerxía.Na natureza acontece fusión nuclear nas estrelas, incluído o Sol. No seu interior as temperaturas son próximas a 15 millóns de graos Celsius.Por iso ás reaccións de fusión denomínaselles termonucleares. En varias empresas logrouse tamén a fusión (artificial), aínda que aínda non foi totalmente controlada.

  50. faa-andreaperez di:

    O Telescopio espacial Hubble é un telescopio robótico da NASA e a ESA localizado na beira externa da atmosfera, en órbita circular ó arredor da Terra, cun período orbital entre 96 e 97 min.
    A unidade ten un peso en torno a 11 toneladas, é de forma cilíndrica. Inicialmente un fallo no pulido do espello primario do telescopio produciu imaxes lixeiramente desenfocadas debido a aberracións esféricas. Aínda que este fallo foi considerado no seu día como unha importante neglixencia por parte do proxecto, a primeira misión de servizo na que unha nave tripulada se achegou ó telescopio espacial puido instalar un sistema de corrección óptica capaz de corrixir o defecto do espello primario con pouca perda, acadándose as especificacións de resolución previstas ó inicio.
    O telescopio é un reflector de dous espellos. Para a exploración do ceo incorpora varios espectrómetros e tres cámaras, unha de campo estreito para fotografar zonas pequenas do espazo, outra de campo ancho, para obter imaxes de planetas, e unha terceira, infravermella.
    Para a xeración de electricidade empréganse dous paneis solares que alimentan as cámaras, os catro motores empregados para orientar e estabilizar o telescopio e o equipos de refrixeración da cámara infravermella e o espectrómetro que traballan a 93 K.

  51. faa-sarafalcon di:

    A Nebulosa da Aguia é parte do obxecto astronómico catalogado como M 16, é dicir o obxecto 16 do catálogo de Messier. M16 está conformado pola nebulosa e un cúmulo estelar aberto asociado con ela, catalogado como NGC 6611. Encóntrase na constelación Serpens (a serpe). Nunha parte da nebulosa están os “piares da creación”, que forman unha das imaxes máis populares das obtidas polo telescopio espacial Hubble. A nebulosa brillante de emisión (rexión HII) que abrangue toda a zona. Todo o complexo se encontra a 7000 anos luz.

  52. fab-sabelafernandez di:

    Denomínase radiación ultravioleta ou radiación UV á radiación electromagnética cuxa lonxitude de onda está comprendida aproximadamente entre os 400 nanómetros e os 15 nanómetros. O seu nome provén de que o seu rango empeza dende lonxitudes de onda máis curtas do que os humanos identificamos como a cor violeta. Esta radiación é parte integrante dos raios solares e produce varios efectos na saúde.

    O descubrimento da radiación ultravioleta está asociado á experimentación do escurecemento dos sales de prata ao ser expostas á luz solar. En 1801 o físico alemán Johann Wilhelm Ritter descubriu que os raios invisibles situados xusto detrás do extremo violeta do espectro visible eran especialmente efectivos escurecendo o papel impregnado con cloruro de prata. Denominou a estes raios “raios desoxidantes” para resaltar a súa reactividade química e para distinguilos dos “raios caloríficos” que se encontraban ao outro lado do espectro visible. Pouco despois se adoptou o termo “raios químicos”. Estes dous termos, “raios caloríficos” e “raios químicos” permaneceron sendo bastante populares ao longo do século XIX. Finalmente estes termos foron dando paso aos máis modernos de radiación infravermella e ultravioleta respectivamente.

  53. fab-mariblanco di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si o son. O máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é facilmente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.

    As nubes moleculares son especialmente importantes en formación estelar. O nacemento das estrelas ocorre cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que as leva a contraerse. Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas.

    Actualmente son as estruturas galácticas coñecidas de maior tamaño, con masas de ata 1 millón de veces a do Sol.

  54. faa-albaaller di:

    Coñecemos como nube molecular a unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade material é suficientemente alta e a temperatura suficientemente baixa para que se dea a existencia de hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico o hidróxeno molecular non é visible directamente pero outras moléculas existentes nas nubes sí.
    O H2 constitúe o gas máis abundante e segueo o monóxido de carbono (CO) que é fácilmente visible.
    Estas nubes son moi importantes no que de formación estelar se trata, pois o nacemento destas ocorre cando se produce unha inestabilidade gravitacional nunha rexión da nube molecular, o que a fai contraerse.
    Ata o de agora son as estruturas galácticas de maior tamaño coñecido, pois posúen unha masa dun millón de veces a da nosa estrela, o Sol.

  55. fab-miguelpineiro di:

    O telescopio espacial Hubble é un telescopio que orbita no exterior da atmosfera, en órbita circular arredor da Terra a 593 km sobre o nivel do mar, cun período orbital entre 96 e 97 min. Denominado desa forma en honor do astrónomo Edwin Hubble, foi posto en órbita en 1990 na misión STS-31 e como un proxecto conxunto da NASA e da Axencia Espacial Europea. O telescopio pode obter imaxes cunha resolución óptica maior de 0,1 segundos de arco.
    A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis alá da atmosfera é esencialmente que deste xeito se poden eliminar os efectos da turbulencia atmosférica. Ademais, a atmosfera absorbe fortemente a radiación electromagnética en certas lonxitudes de onda, especialmente no infravermello, diminuíndo a calidade das imaxes e imposibilitando a adquisición de espectros. Os telescopios terrestres vense tamén afectados por factores meteorolóxicos (presenza de nubes) e a contaminación lumínica.

  56. faa-ariadnavazquez di:

    Grandes e densas nubes moleculares crean e son ambientes moi especiais no espazo. Unha nube molecular está composta principalmente de hidróxeno molecular e helio, con pequenas cantidades de gases máis pesados, que son o lugar de nacemento de novas estrelas e planetas. As nubes moleculares que exceden a masa de 100 mil soles chámanse nubes moleculares xigantes. Nubes moleculares xigantes son os maiores habitantes das galaxias, alcanzando ata 300 anos luz de diámetro. Eles conteñen suficiente gas denso e po para formar centos de miles de estrelas similares ao Sol. Estas estrelas fórmanse nas partes máis densas das nubes. As nubes moleculares son moi fríos, con temperaturas que varían de aproximadamente -440 a -370 graos fahrenheits (-263 a -223 graos celsius ou 10 a 50 graos Kelvin). Polo xeral, non irradian a súa propia luz visible e aparecen escuras cando se ve cun telescopio óptico. Nestes ámbitos fríos, densos, moitos átomos poden combinar en moléculas. Nubes moleculares xigantes poden durar de 10 a 100 millóns anos antes de que se disipen, debido á calor e estelares ventos de estrelas recén formadas dentro deles. Unha galaxia espiral media, como a nosa propia Vía Láctea, contén ao redor de 1.000 a 2.000 nubes moleculares xigantes, ademais de numerosas nubes pequenas.

  57. faa-javiergonzalez di:

    En física nuclear, fusión nuclear é o proceso polo cal varios núcleos atómicos de carga similar se unen e forman un núcleo máis pesado. Simultáneamente libérase ou absorbe unha cantidade enorme de enerxía, que permite á materia entrar nun estado plasmático.

    A fusión de dous núcleos de menor masa que o ferro (neste elemento e no níquel acontece a maior enerxía de enlace nuclear por nucleón) libera enerxía en xeral. Pola contra, a fusión de núcleos máis pesados que o ferro absorbe enerxía. No proceso inverso, a fisión nuclear, estes fenómenos suceden en sentidos opostos.

    No caso máis simple de fusión, no hidróxeno, dous protóns deben achegarse o suficiente para que a interacción nuclear forte poida superar a súa repulsión eléctrica mutua e obter a posterior liberación de enerxía.

    Na natureza acontece fusión nuclear nas estrelas, incluído o Sol. No seu interior as temperaturas son próximas a 15 millóns de graos Celsius.[2] Por iso ás reaccións de fusión denomínaselles termonucleares. En varias empresas logrouse tamén a fusión (artificial), aínda que aínda non foi totalmente controlada.

  58. faa-laurachaves di:

    A fisión nuclear é unha reacción na cal un núcleo pesado, ao ser bombardeado con neutróns, se converte en inestable e descomponse en dous núcleos, cuxos tamaños son da mesma orde de magnitude, con gran desprendemento de enerxía e a emisión de dous ou tres neutróns.

    Estes neutróns, á súa vez, poden ocasionar máis fisións ao interaccionar con novos núcleos fisionables que emitirán novos neutróns e así sucesivamente. Este efecto multiplicador coñécese co nome de reacción en cadea. Nunha pequena fracción de segundo, o número de núcleos que se fisionar libera unha enerxía un millón de veces maior que a obtida ao queimar un bloque de carbón ou explotar un bloque de dinamita da mesma masa.

    Debido á rapidez que ten lugar unha reacción nuclear, a enerxía despréndese moito máis rapidamente que nunha reacción química.

    Se se logra que só un dos neutróns liberados produza unha fisión posterior, o número de fisións que teñen lugar por segundo é constante e a reacción está controlada. Este é o principio de funcionamento no que está baseado os reactores nucleares, que son fontes controlables de enerxía nuclear de fisión.

  59. fab-lauracaldas di:

    A fusión nuclear é unha reacción na que se unen dous núcleos lixeiros para formar un máis pesado. Este proceso desprende enerxía porque o peso do núcleo pesado é menor que a suma dos pesos dos núcleos máis lixeiros. Este defecto de masa transfórmase en enerxía, relaciónase mediante a fórmula E=mc2, aínda que o defecto de masa é moi pequeno e a ganancia por átomo é moi pequena, hase de ter en conta que é unha enerxía moi concentrada, nun gramo de materia hai millóns de átomos, co que pouca cantidade de combustible dá moita enerxía.
    Non todas as reaccións de fusión producen a mesma enerxía, depende sempre dos núcleos que se unen e do produtos da reacción. A reacción máis doada de conseguir o a do deuterio (un protón máis un neutrón) e tricio (un protón e dous neutróns) para formar helio (dous neutróns e dous protóns) e un neutrón, liberando unha enerxía de 17,6 MeV.É unha fonte de enerxía practicamente inesgotable, xa que o deuterio se encontra na auga de mar e o tricio é doado de producir a partir do neutrón que escapa da reacción.
    Esta reacción que se describiu antes é a máis doada de conseguir, pero non quere dicir que sexa sinxelo lograr enerxía das reaccións de fusión. Para iso débense unir os núcleos de dous átomos, o problema radica en que os núcleos dos átomos están cargados positivamente, co que ao achegarse cada vez se repelen con máis forza. Unha posible solución sería aceleralos nun acelerador de partículas e facelos chocar entre si pero gastaríase máis enerxía en aceleralos que a que se obtería coas reaccións.Para solucionar este problema comprímense esferas de combustible mediante feixes de láseres ou de partículas tendo así a chamada fusión por confinamento inercial na que se obteñen densidades moi elevadas, de maneira que os núcleos están moi próximos entre eles, e por efecto túnel se fusionan dando enerxía.A outra forma de producir reaccións de fusión de maneira que se gañe enerxía é quentando o combustible ata temperaturas de millóns de graos de maneira que os choques entre núcleos sexan por axitación térmica, aquí tamén se aproveita o efecto túnel. Como ao estar a tan alta temperatura o combustible se disocia en partículas con cargas positivas e negativas, este pódese controlar mediante campos magnéticos, esta é a fusión por confinamento magnético.

  60. faa-miguelotero di:

    A Nebulosa da Aguia é parte do obxecto astronómico catalogado como M 16, é dicir o obxecto 16 do catálogo de Messier. M16 está conformado pola nebulosa e un cúmulo estelar aberto asociado con ela, catalogado como NGC 6611, e cuxas estrelas se aprecian nas distintas imaxes de M16. Encóntrase na constelación Serpens (a serpe). Nunha parte da nebulosa están os “piares da creación”, que forman unha das imaxes máis populares das obtidas polo telescopio espacial Hubble. A nebulosa brillante de emisión (rexión HII) que abrangue toda a zona está catalogada como IC 4703. Todo o complexo se encontra a 7000 anos luz.
    A súa magnitude conxunta en banda B (filtro azul) é igual á 6,58, a súa magnitude en banda V (filtro verde) é igual á 6,0; telescópicamente aparece como un parche agrisado que só con telescopios medianos presenta unha forma definida. Non obstante, o cúmulo asociado pode verse mesmo con binoculares, coa estrela máis brillante (HD 168076) tendo unha magnitude aparente de 8,24 e sendo en realidade unha estrela dobre formada por unha estrela de tipo espectral O3.5V acompañada por unha compañeira de espectro O7.5V.

    Da súa velocidade radial, 18,00 km/s, dedúcese que se afasta da Terra a máis 64.800 km/h. Esta velocidade está orixinada polos movementos orbitais do Sol e de M16 arredor do núcleo da Vía Láctea.
    Estímase que o cúmulo contén 460 estrelas, as máis brillantes de tipo espectral O cunha masa estimada en ao redor de 80 masas solares e unha luminosidade da orde de 1 millón de veces a do Sol. Calculouse que a súa idade é de ao redor de 1-2 millóns de anos.
    O famoso nome que se lle dá aos piares desta nebulosa (“Os Piares da Creación”) é polo grandioso feito de que nesta nube de gases nacen (cada tanto) estrelas novas. En contra parte, falecen tamén moitas estrelas, aínda que os seus restos logo se volven parte de novos e brillantes astros.

  61. faa-javiergonzalez di:

    “Piares da Creación” é unha fotografía tomada polo Telescopio espacial Hubble de trompas de elefante de gas interestelar e po na Nebulosa da Aguia, a uns 7.000 anos luz da Tierra. Son chamados así porque o gas e o po se encontran no proceso de creación de novas estrelas, mentres que tamén está a ser erosionado pola luz das estrelas próximas que se formaron recientemente. Tomada o 1 de abril de 1995, foi nomeado unha dos dez mellores fotografías do Hubble por Space.com. Los astrónomos responsables da foto foron Jeff Hester e Paul Scowen, ambos os dous da Universidade Estatal de Arizona. En 2011, a rexión foi revisada polo Observatorio Espacial Herschel da ESA.

  62. faa-sarafalcon di:

    O telescopio espacial Hubble (HST polas súas siglas en inglés), tamén coñecido como telescopio orbital Hubble, é un telescopio que orbita no exterior da atmosfera, en órbita circular arredor da Terra a 593 km sobre o nivel do mar, cun período orbital entre 96 e 97 min. Denominado desa forma en honor do astrónomo Edwin Hubble, foi posto en órbita o 24 de abril de 1990 na misión STS-31 e como un proxecto conxunto da NASA e da Axencia Espacial Europea inaugurando o programa de Grandes Observatorios. O telescopio pode obter imaxes cunha gran resolución óptica.

    A vantaxe de dispoñer dun telescopio máis alá da atmosfera é esencialmente que deste xeito se poden eliminar os efectos da turbulencia atmosférica. Ademais, a atmosfera absorbe fortemente a radiación electromagnética en certas lonxitudes de onda, especialmente no infravermello, diminuíndo a calidade das imaxes e imposibilitando a adquisición de espectros en certas bandas caracterizadas pola absorción da atmosfera terrestre. Os telescopios terrestres vense tamén afectados por factores meteorolóxicos (presenza de nubes) e a contaminación lumínica ocasionada polos grandes asentamentos urbanos, o que reduce as posibilidades de situación de telescopios terrestres.

  63. faa-rubeniglesias di:

    Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si sono. A máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é doadamente observable en ondas milimétricas.
    As nubes moleculares son especialmente importantes en formación estelar. O nacemento das estrelas acontece cando rexións dunha nube molecular sofren unha inestabilidade gravitacional que os leva a contraerse. Xeralmente as nubes moleculares son tan extensas e masivas que se fragmentan ata formar un elevado número de protoestrelas.
    Actualmente son as estruturas galácticas coñecidas de maior tamaño, con masas de ata 1 millón de veces a do Sol.

  64. Victor di:

    ABERTO NOVO FORO (SERÁ O ÚLTIMO DESTE CURSO).

  65. faa-laurachaves di:

    Neste artigo dise que o instrumento MUSE permite obter información dinámica de como se produce a evaporación dos piares, debida á radiación UV e os ventos procedentes das estrelas máis masivas.
    A radiación ultravioleta (UV) é a radiación electromagnética cunha lonxitude de onda menor que a da luz visíbel e maior que a dos raios X, está comprendida aproximadamente entre os 400 nm (4×10-7 m) e os 15 nm (1,5×10-8 m), e presenta enerxías de entre 3 e 124 eV.
    O descubrimento da radiación ultravioleta está asociado á experimentación do oscurecimiento dos sales de prata ao ser expostas á luz solar. En 1801 o físico alemán Johann Wilhelm Ritter descubriu que os raios invisibles situados xusto detrás do extremo violeta do espectro visible eran especialmente efectivos escurecendo o papel impregnado con cloruro de prata. Denominou a estes raios “raios desoxidantes” para enfatizar a súa reactividade química e para distinguilos dos “raios calóricos”. Pouco despois adoptouse o térmo “raios químicos”. Estes dous térmos, “raios calóricos” e “raios químicos” permaneceron sendo bastante populares ao longo do século XIX. Finalmente estes térmos foron dando paso aos máis modernos de radiación infravermella e ultravioleta respectivamente
    A radiación ultravioleta atópase nas radiacións solares e tamén é emitida polos arcos eléctricos e por algúns tipos de lámpadas que producen luz negra. Dado que se trata dunha radiación ionizante pode provocar reaccións químicas e afluorescencia de certas sustancias. Este tipo de radiación é nocivo para a saúde, provocan que a pel se curte pero tamén poden causar cancros cutáneos como o melanoma, o envexecemento prematuro da pel (engurras), queimaduras, cataratas etc.

  66. faa-ileniamartinez di:

    Aparición das nubes moleculares: Dentro da nosa propia galaxia, as nubes de gas molecular representa menos do un por cento do volume do medio interestelar, non obstante, é tamén a parte máis densa do medio que comprende aproximadamente a metade do interior da masa total de gas á órbita galáctica do sol. A maior parte do gas molecular está contido nun anel de entre 3,5 e 7,5 kiloparseces dende o centro da galaxia. Grande escala mapas de monóxido de carbono da serie galaxia que a posición deste gas se correlacionar cos brazos espirais da galaxia. Ese gas molecular prodúcese predominantemente nos brazos espirais de sostén que as nubes moleculares deben formar e disociarse nun prazo de tempo inferior a 10 millóns de anos, o tempo que toma para que o material pase a través da rexión do brazo.
    Verticalmente ao plano da galaxia, o gas molecular habita no plano medio estreito do disco galáctico cunha altura escala característica, Z, de aproximadamente 50-75 pársec, moito máis delgada que os compoñentes gasosos quentes ionizados atómicas e cálidas do ISM. A excepción á distribución de gas ionizado son rexións HII que son burbullas de gas quente ionizado creada en nubes moleculares pola intensa radiación emitida por estrelas novas e masivas, como tales, teñen aproximadamente a mesma distribución vertical que o gas molecular.
    Esta distribución de gas molecular alcánzase ao longo de grandes distancias, non obstante, a distribución pequena escala do gas é moi irregular coa maioría dela concentra en nubes discretas e complexos de nube.

  67. faa-diegogarcia di:

    “Piares da Creación” é unha fotografía tomada polo Telescopio espacial Hubble de trompas de elefante de gas interestelar e po na Nebulosa da Aguia, a uns 7.000 anos luz da Tierra. Son chamados así porque o gas e o po se encontran no proceso de creación de novas estrelas, mentres que tamén está a ser erosionado pola luz das estrelas próximas que se formaron recientemente. Tomada o 1 de abril de 1995, foi nomeado unha dos dez mellores fotografías do Hubble por Space.com. Los astrónomos responsables da foto foron Jeff Hester e Paul Scowen, ambos os dous da Universidade Estatal de Arizona. En 2011, a rexión foi revisada polo Observatorio Espacial Herschel da ESA.

  68. fab-lauracaldas di:

    A radiación solar ultravioleta ou radiación UV é unha parte da enerxía radiante (ou enerxía de radiación) do sol, transmítese en forma de ondas electromagnéticas en cantidade case constante (constante soar), a súa lonxitude de onda flutúa entre 100 e 400 nanómetros e constitúe a porción máis enerxética do espectro electromagnético que incide sobre a superficie terrestre.
    Divídense en tres tipos en función da súa lonxitude de onda. Canto maior sexa esta, menos enerxía terá, e viceversa.Radiación solar ultravioleta tipo A (UV-A). A súa lonxitude de onda flutúa entre 320 e 400 nanómetros Alcanza totalmente a superficie terrestre, non é retida pola atmosfera.
    Radiación solar ultravioleta tipo B (UV-B). A súa lonxitude de onda flutúa entre 280 a 320 nanómetros O 90% bloquéase polo ozono e o osíxeno da atmosfera. É máis enerxética e daniña para a biosfera que a radiación UV-A.
    Radiación solar ultravioleta tipo C (UV-C). A súa lonxitude de onda flutúa entre 100 e 280 nanómetros constitúe a fracción máis enerxética. Este tipo de radiación e outras partículas enerxéticas (raios X, raios gamma e raios cósmicos) son retidas totalmente nas rexións externas da atmosfera e non alcanzan a superficie terrestre.

  69. fab-laurafalcon di:

    O famoso nome que se lle dá aos piares desta nebulosa (“Os Piares da Creación”) é polo grandioso feito de que nesta nube de gases nacen (cada tanto) estrelas novas. En contra parte, falecen tamén moitas estrelas, aínda que os seus restos logo se volven parte de novos e brillantes astros.

    As nebulosas son rexións do medio interestelar constituídas por gases (principalmente hidróxeno e helio) ademais de elementos químicos en forma de po cósmico. Teñen unha importancia cosmolóxica notable porque moitas delas son os lugares onde nacen as estrelas por fenómenos de condensación e agregación da materia; noutras ocasións trátase dos restos de estrelas xa extintas ou en extinción.

  70. faa-ileniamartinez di:

    O telescopio espacial Hubble (HST, Hubble Space Telescope) é o observatorio espacial máis famoso, e tal vez o de maior éxito, que existiu. O telescopio de 11 toneladas foi situado nunha órbita de 570 km de altura arredor da Terra polo transbordador espacial en abril de 1990. O HST describe un xiro arredor do planeta cada 96 minutos e percorreu ata agora uns 5.000 millóns de quilómetros. O Hubble enviou unha gran cantidade de datos científicos e de imaxes incriblemente detalladas de todo tipo de obxectos que cruzan o ceo. No outono de 2009 xa realizara unhas 900.000 observacións e captado máis de 570.000 imaxes de máis de 29.000 obxectos.
    O HST recibiu o seu nome en homenaxe a Edwin Hubble (1889-1953), un dos grandes pioneiros da astronomía moderna. Leva no núcleo un espello principal de 2,4 m e cinco instrumentos científicos que estudan o Universo en luz infravermella, visible e ultravioleta. A luz que capta o espello principal reflíctese nun espello máis pequeno e envíase aos instrumentos. A continuación, os datos transmítense á Terra mediante un satélite relé.
    O observatorio recibe enerxía de dous grandes (2,6 x 7,1 m) paneis solares. Utilízanse avanzados sensores de guía para bloquear o rumbo respecto a estrelas determinadas. Isto garante a extraordinaria precisión que se require para realizar observacións exactas.
    O Hubble é o único telescopio deseñado para ser reparado por astronautas no espazo, o que permite substituír os instrumentos antigos ou deteriorados. Isto resultou extraordinariamente útil cando as primeiras imaxes empezaron a chegar borrosas e foi necesario instalar un sistema óptico especial para emendar o problema en 1993. Houbo cinco misións de reparación, a última en maio de 2009. Prevese que siga en funcionamento ata 2014.

  71. faa-uxiacasais di:

    A Nebulosa da Aguia é parte do obxecto astronómico catalogado como M 16, é dicir o obxecto 16 do catálogo de Messier. M16 está conformado pola nebulosa e un cúmulo estelar aberto asociado con ela, catalogado como NGC 6611, e cuxas estrelas se aprecian nas distintas imaxes de M16. Encóntrase na constelación Serpens (a serpe). Nunha parte da nebulosa están os “piares da creación”, que forman unha das imaxes máis populares das obtidas polo telescopio espacial Hubble. A nebulosa brillante de emisión (rexión HII) que abrangue toda a zona está catalogada como IC 4703. Todo o complexo se encontra a 7000 anos luz.

  72. faa-albarodriguez di:

    A radiación solar ultravioleta ou radiación UV é unha parte da enerxía radiante do sol, transmítese en forma de ondas electromagnéticas en cantidade case constante, a súa lonxitude de onda flutúa entre 100 e 400 nanómetros e constitúe a porción máis enerxética do espectro electromagnético que incide sobre a superficie terrestre. A radiación UV desempeña un papel importante na determinación das condicións climáticas, o balance enerxético e o equilibrio natural do planeta. A medición continua deste parámetro permite estudar o seu comportamento e relación co estado da biosfera e a saúde humana.
    A radiación UV clasifícase con relación ao seu comportamento na atmosfera terrestre:
    -Radiación solar ultravioleta tipo A (UV-A). A súa lonxitude de onda flutúa entre 320 e 400 nanómetros Alcanza totalmente a superficie terrestre, non é retida pola atmosfera.
    -Radiación solar ultravioleta tipo B (UV-B). A súa lonxitude de onda flutúa entre 280 a 320 nanómetros O 90% bloquéase polo ozono e o osíxeno da atmosfera. É máis enerxética e daniña para a biosfera que a radiación UV-A.
    -Radiación solar ultravioleta tipo C (UV-C). A súa lonxitude de onda flutúa entre 100 e 280 nanómetros constitúe a fracción máis enerxética. Este tipo de radiación e outras partículas enerxéticas son retidas totalmente nas rexión externa da atmosfera e non alcanzan a superficie terrestre.

  73. faa-danielbaulo di:

    Denominase nebulosa unha rexión do espazo poboado de gases, principalmente hidróxeno e helio, e po estelar. Normalmente é alí onde se forman novas estrelas a partir da condensación destes elementos. De xeito xeral, a súa clasificación decídese pola cantidade de luz que recibe de estrelas próximas: Nebulosas Escuras ou de Absorción, o que quere dicir que non emiten nin reflexan luz de estrelas próximas; Nebulosas de Reflexión, que reflicten a luz pero non reciben a cantidade necesaria de radiación ultravioleta para excitar o gas destas; e Nebulosas de Emisión nas que o mesmo gas emite luz polas transformacións que sofre, produto da gran radiación ultravioleta presente.