Adicción aos pesticidas

As abellas e outros insectos son responsables dunha tarefa valorada en 153.000 millóns de euros anuais en todo o mundo; a polinización.

Dende hai anos, ás poboacións destes polinizadores está sufrindo un gran declive debido a un conxunto de causas como os pesticidas, composto que afecta gravemente ao desenvolvemento e crecemento das colonias destes insectos. De feito a Unión Europea cifra este descenso nun 20% de media anual. O problema levou as autoridades a aprobar en 2013 unha moratoria de dous anos no uso dun tipo de pesticidas chamados neonicotinoides, o que xerou un intenso debate entre agricultores, fabricantes de químicos, ecoloxistas e científicos.

Dúas potentes investigacións publicadas na revista Nature revelan que os polinizadores séntense atraídos polo pole que contén estes produtos químicos coma se dunha droga se tratase.Pero unha das investigacións realizada na Universidade de Newcastle demostra todo o contrario, as abellas séntense atraídas polo néctar que contén pesticidas neonicotinoides, a pesar de que non son capaces de notalo ao gusto.

Os científicos non agardaban uns resultados como estes e confesan que quedaron en shock. O experimento en principio era sinxelo. Os investigadores puxeron unhas pequenas caixas con dúas solucións de glicosa , unha cunha dose moi baixa de pesticida e outra sen ela. “Agardábamos que se as abellas eran capaces de detectar o neonicotinoide, non o tomarían. E que se non podían detectalo, beberían de igual forma de ambas as dúas solucións. Pero elixiron beber só o líquido con pesticida“.

As abellas non poden saborear estes pesticidas, así que non están preparadas para evitalos, pero o motivo de que beban só o líquido con pesticida é que as abellas teñen receptores sensibles a eses compostos nas áreas cerebrais responsables dos recordos agradables. Polo que a pesar de que lles sexa malo, volverán a tomalo.


Autora: Rocío Vázquez

Esta entrada foi publicada en Bodiversidade, Contaminación, Xestión sustentable da Terra e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

59 Responses to Adicción aos pesticidas

  1. faa-carmenvilanova di:

    A polinización é o proceso de transferencia do pole dende os estames ata o estigma ou parte receptiva das flores nas anxiospermas, onde xermina e fecunda os óvulos da flor, facendo posibles a produción de sementes e froitos.
    O transporte do pole pódeno realizar diferentes axentes que son chamados vectores de polinización. Os vectores de polinización poden ser tanto bióticos, como aves, insectos, morcegos, etc.; como abióticos, por exemplo auga ou vento.
    Existe unha gran variedade de vectores bióticos, entre eles os himenópteros (abellóns, abellas e avespas), lepidópteros (bolboretas e trazas) e dípteros (moscas), así como colibrís, algúns morcegos e en casos raros algúns ratos ou monos.
    Algunhas flores poden ser polinizadas por moitos vectores, en cuxo caso se di que son flores xeralistas en canto a polinizadores; ou pola contra, só poden ser polinizadas por un xénero ou especie debido a que a morfoloxía tanto da flor como do polinizador se adaptaron ao longo da evolución, en cuxo caso se di que as flores son especialistas. A especialización da polinización xera un beneficio tanto para a planta coma para o polinizador polo cal esta se volve moi eficiente pois o insecto voará con seguridade a outra flor da mesma especie e depositará o pole no estigma desta flor. Entre as orquídeas é común encontrar unha grande especialización na interacción cos polinizadores.

  2. faa-iagopadin di:

    A glicosa é un monosacárido con fórmula molecular C6H12O6. É unha hexosa, é dicir, contén 6 átomos de carbono, e é unha aldosa, isto é, o grupo carbonilo está no extremo da molécula (é un grupo aldehido). É unha forma de azucre que se encontra libre nas froitas e no mel. O seu rendemento enerxético é de 3,75 quilocalorías por cada gramo en condicións estándar. É un isómero da frutosa, con diferente posición relativa dos grupos -OH e =O.
    A glicosa, libre ou combinada, é o composto orgánico máis abundante da natureza, é a fonte primaria de síntese de enerxía das células, mediante a súa oxidación catabólica, e é o compoñente principal de polímeros de importancia estrutural como a celulosa e de polímeros de almacenamento enerxético como o amidón e o glicóxeno. A partir da súa estrutura lineal, a D-glicosa sofre unha ciclación cara á súa forma hemiacetálica para dar as súas formas furano e pirano (D-glucofuranosa e F-glucopiranosa) que á súa vez presenta anómeros alfa e beta. Estes anómeros non presentan diferenzas de composición estrutural, pero se diferentes características físicas e químicas.
    A glicosa é un dos tres monosacáridos dietéticos, xunto con frutosa e galactosa, que se absorben directamente ao torrente sanguíneo durante a dixestión. As células utilízano como fonte primaria de enerxía e é un intermediario metabólico. Ademais é un dos principais produtos da fotosíntese e combustible para a respiración celular. Todas as froitas naturais teñen certa cantidade de glicosa (a miúdo con frutosa), que pode extraerse e concentrarse para preparar un azucre alternativo. Non obstante, a escala industrial tanto o xarope de glicosa (disolución de glicosa) coma a dextrosa (glicosa en po) obtéñense a partir da hidrólise enzimática de amidón de cereais (xeralmente trigo ou millo).

  3. fab-alexcosta di:

    Os Neonicotinoides son unha familia de insecticidas que actúan no sistema nervioso central dos insectos e, con menor toxicidade, en vertebrados (aves e mamíferos). Os Neonicotinoides están entre os insecticidas máis usados a nivel mundial.

    O modo de acción dos neonicotinoides é similar ao dos insecticidas derivados da nicotina, que actúa no sistema nervioso central. En insectos, os neonicotinoides causan a parálise que levan á morte, frecuentemente en poucas horas. Non obstante son moito menos tóxicos para os mamíferos e encóntrase baixo a clasificación da EPA de toxicidade tipo II ou tipo III. Debido a que os neonicotinoides bloquean unha ruta neuronal especifica que é máis abundante en insectos que en mamíferos de sangue quente, estes insecticidas son polo tanto selectivos fronte a insectos en comparación a mamíferos.

  4. faa-emiliolumbres di:

    Os pesticidas son sustancias químicas empleadas polo home para controlar ou combatir algúns seres vivos considerados como plagas (debido a que poden estropear os campos e os froitos cultivados). A este procese chámaselle “fumigación”
    Na definición de plaga inclúense insectos, herbas, paxaros, mamíferos, moluscos, peixes ou microbios que compiten cos humanos para conseguir alimento, destrúen a propiedade, propagan enfermidades, ou causan molestias. Os pesticidas non son necesariamente velenos, pero poden ser tóxicos para os humanos e outros animais.

  5. faa-miriantrigo di:

    A pesar de que as abellas resultan ser uns dos insectos máis molestos, son fundamentais.
    A polinización é un servizo vital dentro dos ecosistemas que depende en gran parte da simbiose entre as especies, é dicir, polinizador e polinizado. A redución ou perda dun ou outro influirá na supervivencia de ambas as dúas partes.

    A polinización é o proceso de transferencia do pole dende os estames ata o estigma ou parte receptiva das flores, onde xermina e fecunda os óvulos da flor, facendo posible a produción de sementes e froitos.

    Este proceso confúndese a miúdo coa fecundación, aínda que son dous procesos distintos, se ben o primeiro é case sempre condición necesaria do segundo. O transporte do pole pódeo realizar un axente físico como o vento, plantas anemófila, ou un axente vivo, plantas zoófilas.

    As abellas son os insectos polinizadores indispensables das plantas entomófilas e mais concretamente melitófilas.

    As características físicas e fenoloxía das flores, así como do seu pole, adoitan ser moi diferentes. As plantas entomófilas deben chamar a atención das abellas con cores e olores atraentes, así como recompensalas con alimento, sexa néctar ou pole. Todas as froitas, os legumes e as verduras son plantas entomófilas e polo tanto necesitan das abellas para producir os seus froitos.

  6. faa-albarodriguez di:

    A polinizacion é o proceso por medio do cal o sgranos de pole son transportados dende as anteras dos estames ata os estigmas de pistilos. Nalgunhas plantas o pole é recollido polos estigma da mesma flor que o libera, ou por flores da mesma planta.
    O transporte do pole pódeno realizar axentes físicos como o vento, a auga, ou un polinizador animal. As características físicas e fenoloxía das flores anemófilas, hidrófilas e zoófilas, así como as do seu pole, adoitan ser marcadamente diferentes. As plantas zoófilas deben chamar a atención dos seus vectores con cores e olores atraentes, así como recompensalos con alimento ou refuxio. Diferentes tipos de polinizadores requiren diferentes tipos de atractivos, así as flores zoófilas evolucionaron e diversificáronse nunha gran variedade de tipos os cales poden agruparse en síndromes florais. A beleza visual caracteristicamente asociada ás flores é o efecto da súa coevolución con insectos ou outros animais polinizadores.
    Nos casos en que a polinización se produce como resultado de relacións planta-animal estas relacións son predominantemente de tipo mutualista. É dicir relacións en que ambos os dous participantes se benefician. A diferenza das relacións obrigatorias que existen na natureza, as relacións de polinización son practicamente sempre facultativas ou opcionais e moi flexibles: a desaparición dun polinizador ou planta non carrexa necesariamente a extinción do outro participante na interacción, xa que cada un deles posúe alternativas. Existen algúns casos sumamente interesantes de relacións simbióticas entre un polinizador e unha especie de plantas, tales como a avespa dos figos e a bolboreta da iuca.

  7. faa-ariadnavazquez di:

    Neste artigo falase da atración das abellas cara certos productos químicos. Pois as abellas son insectos de voo, que están estreitamente vinculados ás avespas e as formigas, e son coñecidos polo seu papel, como di nada máis comenzar o artigo, a polinización e para producir o mel e a cera de abellas. As abellas son unha liñaxe dentro da superfamilia Apoidea, e reciben tamén o nome de antófilos. Hai preto de 20.000 especies coñecidas de abellas, aínda que é probable que o número sexa moito máis alto. Encóntranse en todos os continentes agás na Antártida, en cada hábitat no planeta que contén as plantas necesarias para a súa polinización. As abellas están adaptadas para alimentarse de néctar e pole, o primeiro que utiliza principalmente como fonte de enerxía e o segundo como fonte de proteínas e outros nutrientes. A maior parte do pole utilízase como alimento para as larvas.
    Estes insectos teñen antenas, en xeral, formadas por 13 segmentos nos machos e 12 nas femas, como é típico da superfamilia. Ademáis, todas as abellas teñen dous pares de ás, sendo o par posterior o menor dos dous.
    A abella máis grande do mundo é unha especie chamada Megachile plutón, cuxas femias poden alcanzar unha lonxitude de 39 mm. Por outro lado, os membros da familia Halictidae , son o tipo máis común de abella no Hemisferio Norte,e a pesar de que son pequenas , a miúdo confundido con avespas ou moscas. Na apicultura, sen embargo, destaca a abella europea.

  8. fab-mariangaleano di:

    A glicosa é un monosacárido. É unha hexosa, e dicir, contén 6 átomos de carbono, e é unha aldosa, esto é, o grupo carbonillo estáno extremo da molécula. É unha forma de azúcar que se atopa libre nos froitos e no mel.
    A glicosa, libre ou combinada, é o composto orgánico máis abundante da natureza. É a fonte primaria de síntesis de enerxía das células, mediante a súa oxidación catabólica, e é o componente principal de polímeros de importancia estructural como a celulosa e de polímeros de importancia estructural como a celulosa e de polímeros de almacenamento enerxético como o almidón e o glucóxeno. A glicosa é un dos tres monosacáridas dietéticos, xunto coa fructosa e galactosa, que se absorben diretamente ao torrente sanguíneo durante a dixestión. As células o utilizan como fonte primaria de enerxía e é un intermediario metabólico. A glicosa é un dos principais productos da fotosíntesis e combustible para a respiración celular. Todas as froitas naturais teñen certa cantidade de glicosa, que pode extraerse e concentrarse para preparar un azucre alternativo. Sen embargo, a escala industrial tanto o xarabe de glicosa(disoluión de glicosa) como a dextrosa(glicosa en polvo) obtéñense a partir da hidrólisis enzimática de almidón de cereais(xeralmente trigo ou maíz.

  9. faa-diegogarcia di:

    La polinización es el proceso de transferencia del polen desde los estambres hasta el estigma o parte receptiva de las flores en las angiospermas, donde germina y fecunda los óvulos de la flor, haciendo posible la producción de semillas y frutos.
    El transporte del polen lo pueden realizar diferentes agentes que son llamados vectores de polinización. Los vectores de polinización pueden ser tanto bióticos, como aves, insectos, murciélagos, etc.; como abióticos, por ejemplo agua o viento.
    Existe una gran variedad de vectores bióticos, entre ellos los himenópteros (abejorros, abejas y avispas), lepidópteros (mariposas y polillas) y dípteros (moscas), así como colibríes, algunos murciélagos y en casos raros algunos ratones o monos.

  10. faa-emiliolumbres di:

    A polinización é o proceso que desarróllase dende que o pole deixase no estame no que foi xerado ata que chega ao pistilo no que xerminará, trátase polo tanto do paso do pole dende o estame ata ao estigma, un percorrido que permitirá logo a xerminación e a aparición de novos froitos e sementes.
    É posible que a polinización se leve a cabo de diferentes formas. En ocacións, desarróllase a partir da participación dun animal que recibe o nome de polinizador. A polinización tamén pode concretarse mediante a auga ou o vento, que poden realizar o traslado do pole.
    Aquelas plantas que necesitan da intervención dun animal para a polinización coñecense como plantas zoófilas. O habitual é que establezcan un vínculo mutualista, é dicir, tanto a planta como o animal reciben algún beneficio da relación que manteñen.
    Para atraer aos insectos ou ás aves que se encargan da polinización, as plantas apelan ao seu aroma e ao seu colorido.

  11. faa-manuelvilas di:

    Os antófilos, coñecidos comúnmente como abejas, son un clado de insectos himenópteros, sen ubicación en categoría taxonómica, dentro da superfamilia Apoidea. Trátase dun linaje monofilético con máis de 20.000 especies coñecidas.As abejas, do mesmo xeito que as formigas, evolucionaron a partir de avispas. Os antepasados das abejas eran membros da familia Crabronidae e eran depredadores de insectos. É posible que as primeiras abejas alimentáronse do polen que cubría a algunhas das súas presas e que, gradualmente, empecen a alimentar ás súas cativas con polen no canto de insectos.
    Hai moitas máis especies que aínda non foron descritas. Atópallas en todos os continentes, excepto na Antártida. Están en todos os hábitats onde hai plantas con flores (magnoliofitas ou angiospermas). Están adaptadas para alimentarse de polen e néctar, usando o primeiro fundamentalmente como alimento para as larvas e o segundo como material energético. A especie mellor coñecida por todos é a abeja doméstica (Apis mellifera), ás veces simplemente chamada ?abeja?; esta especie é un insecto social que vive en enjambres formados por tres clases de individuos: raíña, obreiras e zánganos; con todo, a maioría das especies de abejas son solitarias, é dicir, que non forman enjambres. Existe tamén un número de especies semisociales, con capacidade de formar colonias; por exemplo, os abejorros. Estas colonias non chegan a ser tan grandes nin duraderas como as da abeja doméstica.

  12. faa-carmenvilanova di:

    Os Neonicotinoides son unha familia de insecticidas que actúan no sistema nervioso central dos insectos e, con menor toxicidade, en vertebrados (aves e mamíferos). Os Neonicotinoides están entre os insecticidas máis usados a nivel mundial, pero recentemente o uso de certos químicos desta familia está a ser restrinxido.
    Hai unha controversia acerca do papel dos neonicotinoides en relación á súa toxicidade para as abellas e Efectos da Imidacloprid en Apoidea. O uso de neonicotinoides foi limitado estritamente en Francia dende os noventa, cando estes estiveron implicados na morte masiva de colonias de abellas. Cre que é neglixencia das abellas encargadas de levar os alimentos apropiados aos ovos e larvas nas colonias de abellas melíferas, relacionado coa perdida das habilidades de navegación das abellas que leva ao fenómeno coñecido como Colony Collapse Disorder.
    En 2012, as revistas Nature e Science publicaron varios artigos onde se demostra a relación entre os Neonicotinoides aplicados a cultivos e a diminución no tamaño das colmeas e unha diminución do numero de abellas raíña nas colmeas. A causa disto, en 2013 a Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (EFSA) publicou un estudo onde se demostra o impacto que teñen estes insecticidas sobre as abellas.
    En febreiro do 2015 o sitio web phys.org publico un estudo da universidade de St Andrews and Dundee no cal se confirma que os Neonicotinoides danan o cerebro das abellas.

  13. faa-albaaller di:

    Coñécese como polinización ao fenómeno de transferencia do polen dende os estames ata o estigma das flores, nas anxiospermas, facendo así posible a fecundación e a aparición de sementes e froitos.
    O transporte do polen é realizado por diferentes vectores de polinización, que poden ser tanto bióticos como abióticos. Entre os bióticos teríamos os himenópteros, que serían abellóns, abellas e avespas; os lepidópteros, que serían bolboretas e trazas; e dípteros que serían moscas; tamén podemos mencionar os colibrís, os morcegos, etc. Entre os vectores abióticos teríamos a auga ou o vento.
    Existen flores que aceptan calquer tipo de vector de polinización, pola contra hai outras que só aceptan un tipo.
    A evolución das plantas vai unida aos vectores de polinización, así é moito máis eficiente a polinización a través de insectos, pois este de seguros levarán o polen dunha planta a outra da súa mesma especie.

  14. fab-lauraozores di:

    A polinización é o proceso de transferencia do pole dende os estames ata o estigma ou parte receptiva das flores nas anxiospermas, onde xermina e fecunda os óvulos da flor, facendo posible a produción de sementes e froitos.
    O transporte do pole pódeno realizar diferentes axentes que son chamados vectores de polinización. Os vectores de polinización poden ser tanto bióticos, como aves, insectos, morcegos, etc.; como abióticos, por exemplo auga ou vento.
    O transporte do pole pódeno realizar axentes físicos como o vento (plantas anemófilas), a auga (especies hidrófilas), ou un polinizador animal (plantas zoófilas). As características físicas e fenoloxía das flores anemófilas, hidrófilas e zoófilas, así como as do seu pole, adoitan ser marcadamente diferentes. As plantas zoófilas deben chamar a atención dos seus vectores con cores e olores atraentes, así como recompensalos con alimento ou refuxio. Diferentes tipos de polinizadores requiren diferentes tipos de atractivos, así as flores zoófilas evolucionaron e diversificáronse nunha gran variedade de tipos os cales poden agruparse en síndromes florais. A beleza visual caracteristicamente asociada ás flores é o efecto da súa coevolución con insectos ou outros animais polinizadores.
    Nos casos en que a polinización se produce como resultado de relacións planta-animal estas relacións son predominantemente de tipo mutualista. É dicir relacións en que ambos os dous participantes se benefician. A diferenza das relacións obrigatorias (propiamente simbióticas) que existen na natureza, as relacións de polinización son practicamente sempre facultativas ou opcionais e moi flexibles: a desaparición dun polinizador ou planta non carrexa necesariamente a extinción do outro participante na interacción, xa que cada un deles posúe alternativas (outras fontes de alimento no caso do animal, ou outras especies de polinizadores no caso da planta). Existen algúns casos sumamente interesantes de relacións simbióticas entre un polinizador e unha especie de plantas, tales como a avespa dos figos e a traza da iuca.

  15. faa-tamaraparracho di:

    Ademais dos pesticidas neonicotinoides, mencionados no artigo, existen outras causas que están a provocar un drástico descenso do número de abellas no mundo, entre os que destacan:
    – Parástitos: O Varroa é un ácaro que absorbe a hemolinfa das abellas diminuíndo a súa masa corporal. Ademais de debilitar ás abellas, este ácaro contáxiase dunha colmea a outra, polo que pode propagar enfermidades virais e bacterias. Os seus efectos son graves e, se non se controlan, soen levar á morte temperá de colonias en menos de tres anos.
    – Especies invasoras: a avespa asiática, orixinaria do sudoeste asiático, é unha especie invasora moi dañina, que ataca especialmente ás obreiras dalgunhas especies de abellas autóctonas, ás que mata por decapitación para alimentar ás súas larvas.
    – Agricultura industrial: é responsable da fragmentación de hábitats naturais ou a falta de biodiversidade vexetal dos cultivos, limitando así a cantidade de alimento ao que teñen acceso as abellas.
    – Cambio climático: moitas das consecuencias do cambio climático, como o aumento de temperaturas ou a modificación de pautas de precipitación, terán impacto nas poboacións de polinizadores, xa que poderían provocar alteracións no tempo de floración das plantas ou na cantidade e época de choivas, afectando á cantidade e calidade do néctar.
    – Contaminación do aire: reduce a potencia das mensaxes químicas que emiten as flores, polo que ás abellas cústalles localizalas e, se as abellas non son quen de encontrar as flores, non se alimentan ben, o que repercutirá na súa saúde.

  16. faa-martinbaulde di:

    Coñécese a polinización como a transferencia do pole dos estames ao pistilo. O pole transmítese principalmente a través do vento por exemplo, en coníferas e a través dos insectos (principalmente abellas e bolboretas), pero tamén a través da auga e de animais vertebrados, como ratos, morcegos…

    A polinización pode acontecer tanto dentro da mesma flor, como entre varias flores, sexan ou non da mesma planta. Os casos nos que a polinización conduce a unha fertilización dependen das propiedades específicas das especies de plantas.

    En agricultura, a maioría dos cultivos son polinizados polo vento ou son autopolinizados. Aproximadamente o 30% dos cultivos agrícolas do mundo dependen da polinización realizada por insectos e outros animais.
    En todo o mundo a diversidade agrícola e dos agroecosistema safronta o perigo de que as poboacións de polinizadores están a diminuír. Os principais causantes deste problema son as substancias químicas agrícolas e industriais, os parasitos e as enfermidades, así como a introdución de especies exóticas.

  17. fab-nereabetanzos di:

    Os pesticidas son substancias químicas empregadas polo home para controlar ou combater algúns seres vivos considerados como pragas (debido a que poden estragar os campos e os froitos cultivados). A este proceso chámaselle fumigación.Na definición de praga inclúense insectos, herbas, paxaros, mamíferos, moluscos, peixes, nematodos, ou microbios que compiten cos humanos para conseguir alimento, destrúen a propiedade, propagan enfermidades ou son vectores destas, ou causan molestias. Os praguicidas non son necesariamente velenos, pero poden ser tóxicos para os humanos ou outros animais.
    O termo praguicida está máis amplamente difundido que o nome xenérico exacto: biocida (literalmente: matador da vida). O termo praguicida suxire que as pragas poden ser distinguidas dos organismos non nocivos, que os praguicidas non o matarán, e que as pragas son totalmente indeseables.

  18. faa-ileniamartinez di:

    Un praguicida é unha combinación de substancias que se emprega para escorrentar ou eliminar as pragas. Este concepto, pola súa banda, refire a aqueles organismos que aparecen de xeito súbito e en gran cantidade, xerando diferentes danos ás persoas, os cultivos, etc. A finalidade dos praguicidas, polo tanto, é evitar a propagación dos seres viventes que se constitúen como pragas. Non se trata só de loitar contra insectos ou fungos, senón que tamén poden estar destinados á eliminación de plantas ou doutros organismos que entren nesta consideración.
    O desenvolvemento de praguicidas foi esencial para o crecemento da agricultura. Grazas á súa efectividade e o seu baixo custo, permitiron a partir da década de 1980 protexer os cultivos de case calquera ameaza de tipo biótica. Non obstante, no longo prazo, demostrouse que o uso indiscriminado de praguicidas afecta ao medioambiente e mesmo modifica ás pragas, facéndoas máis resistentes.
    É importante destacar que os praguicidas poden ser velenos ou outras substancias tóxicas, capaces mesmo de afectar ao ser humano. Por iso deben empregarse con responsabilidade e as autoridades deben controlar cales son os compoñentes de cada praguicida que se encontra dispoñible no mercado.
    Malia estes riscos e efectos colaterais, os praguicidas poden ser efectivos para eliminar insectos ou roedores que transmiten enfermidades ás persoas, para combater ás especies que se alimentan de plantas ou froitas cultivadas para o consumo humano, ou para apartar os fungos capaces de afectar unha construción.

  19. faa-andreaperez di:

    Os pesticidas son substancias químicas empleadas polo home para controlar ou combatir algúns seres vivos considerados como plagas (debido a que poden estropear os campos e os froitos cultivados). A este proceso chámase fumigación.
    Na definición de plaga inclúense insectos, herbas, paxaros, mamíferos, moluscos, peixes, nematodos, ou microbios que compiten cos homes para conseguir alimento, propagan enfermidades ou causan molestias. Os pesticidas non son necesariamente velenosos, pero poden ser tóxicos para os homes ou outros animais.

  20. fab-ivanportas di:

    Un pesticida é calquera substancia ou mestura de substancias dirixidas a destruír, previr, repeler, ou mitigar algunha praga. O termo pesticida pódese utilizar para designar compostos que sexan herbicida, funxicida, insecticida, ou algunhas outras substancias utilizadas para controlar pragas.
    Pode tratarse dunha substancia química, axente biolóxico (tal como un virus, ou bacteria), antimicrobiano, desinfectante utilizado en contra de pragas tales como insectos, fungos, virus, bacterias ou para eliminar patóxenos vexetais ou microorganismos.

    Os pesticidas clasificase da seguinte maneira:

    -Bactericida: para o control de bacterias
    -Funxicidas: para o control de fungos
    -Herbicidas: para o control de malas herbas
    -Insecticidas: para o control de insectos
    -Acaricidas: para o control dos ácaros.
    -Moluscicida: para o control de babosas e caracois.
    -Nematicida: para o control de nemátodos.
    -Rodenticida: para o control de roedores
    -Virucidas: para o control dos virus.

  21. faa-sarafalcon di:

    A glicosa é un carbohidrato, e é o azucre simple máis importante no metabolismo humano. A glicosa chámase un azucre simple ou un monosacárido, porque é unha das unidades máis pequenas que ten as características desta clase de hidratos de carbono. A glicosa tamén se chama ás veces dextrosa. O xarope de millo é principalmente glicosa. A glicosa é unha das principais moléculas que serven como fontes de enerxía para as plantas e os animais. Encóntrase no zume das plantas e no torrente sanguíneo humano, onde se coñece como “azucre no sangue”. A concentración normal de glicosa no sangue é de aproximadamente 0,1%, pero vólvese moito máis alta en persoas que sofren de diabete.

  22. faa-rubeniglesias di:

    Os Neonicotinoides son unha familia de insecticidas que actúan no sistema nervioso central dos insectos e en aves e mamíferos. Os Neonicotinoides están entre os insecticidas máis usados a nivel mundial, pero recentemente o uso de certos químicos desta familia está a ser restrinxido.
    O modo de acción dos neonicotinoides é similar ao dos derivados da nicotina, que actúa no sistema nervioso central. En insectos, os neonicotinoides causan a parálise que levan á morte, frecuentemente en poucas horas. Son moito menos tóxicos para os mamíferos. Debido a que os neonicotinoides bloquean unha ruta neuronal especifica que é máis abundante en insectos que en mamíferos de sangue quente, estes insecticidas son polo tanto selectivos fronte a insectos en comparación a mamíferos.
    Estes actúan sobre un lugar especfico, como grupo son efectivos contra insectos chupadores tales como os Aphididae, pero tamén contra Coleoptera e algúns Lepidoptera.

  23. faa-uxiacasais di:

    As abellas son os polinizadores máis importantes das plantas con flores o magnoliófitas. Calculase que a terceira parte dos alimentos humanos son polinizados por insectos, fundamentalmente abellas.
    A mayor parte das abellas son de corpo peludo con pelos plumosos; levan una carga electrostática. Todo esto axuda a que o polen se pegue o seu corpo. Cas súas patas transfiren o polen as canastas de polen que poden ser de dous tipos: escópas o corbículas. Algunhas especies de abellas son moi especializadas e colectan polen de unhas poucas especies de plantas, outras son xeneralistas e visitan moitos tipos de flores difernetes. Pero polo xeral visitan flores dunha sola especie por un periodo de tempo antes de ir a outra especie, o cal é beneficioso para as plantas que requieren polen da misma especie para a sus fecundación. A abella posee duas antenas(órganos do olfato), que lle serven para localizar as flores, e dous pares de ás, moi delgadas, que permiten a algunas especies, longos voos da ata 12km.

  24. fab-miguelpineiro di:

    As abellas son os polinizadores máis importantes das plantas con flores o magnoliófitas. Calculase que a terceira parte dos alimentos humanos son polinizados por insectos, fundamentalmente abellas.
    A mayor parte das abellas son de corpo peludo con pelos plumosos; levan una carga electrostática. Todo esto axuda a que o polen se pegue o seu corpo. Cas súas patas transfiren o polen as canastas de polen que poden ser de dous tipos: escópas o corbículas. Algunhas especies de abellas son moi especializadas e colectan polen de unhas poucas especies de plantas, outras son xeneralistas e visitan moitos tipos de flores difernetes. Pero polo xeral visitan flores dunha sola especie por un periodo de tempo antes de ir a outra especie, o cal é beneficioso para as plantas que requieren polen da misma especie para a sus fecundación. A abella posee duas antenas(órganos do olfato), que lle serven para localizar as flores, e dous pares de ás, moi delgadas, que permiten a algunas especies, longos voos da ata 12km.

  25. faa-miguelotero di:

    Os Neonicotinoides son unha familia de insecticidas que actúan no sistema nervioso central dos insectos e, con menor toxicidade, en vertebrados (aves e mamíferos). Están entre os insecticidas máis usados a nivel mundial, pero recentemente o uso de certos químicos desta familia está a ser restrinxido en países debido a unha posible conexión co Colony Collapse Disorder.
    O modo de acción dos neonicotinoides é similar ao dos insecticidas derivados da nicotina, que actúa no sistema nervioso central. En insectos, os neonicotinoides causan a parálise que levan á morte, frecuentemente en poucas horas. Non obstante son moito menos tóxicos para os mamíferos e encóntrase baixo a clasificación daEPA de toxicidade tipo II ou tipo III. Debido a que os neonicotinoides bloquean unha ruta neuronal especifica que é máis abundante en insectos que en mamíferos de sangue quente, estes insecticidas son polo tanto selectivos fronte a insectos en comparación a mamíferos.
    Actualmente aplícase ao chan, sementes, madeira e pastos animais, como tamén en tratamentos foliares en cultivos comoCereales, Algodón, Grans, Leguminosas, Patatas.2 Arroz, Frutales,Cesped, e Vexetais.

  26. faa-ivanlois di:

    Un pesticida é calquera substancia ou mestura de substancias dirixidas a destruír, previr, repeler, ou mitigar algunha praga. O termo pesticida pódese utilizar para designar compostos que sexan herbicida, funxicida, insecticida, ou algunhas outras substancias utilizadas para controlar pragas.
    Pode tratarse dunha substancia química, axente biolóxico (tal como un virus, ou bacteria), antimicrobiano, desinfectante utilizado en contra de pragas tales como insectos, fungos, virus, bacterias ou para eliminar patóxenos vexetais ou microorganismos.
    Os pesticidas pódense clasificar segundo á familia química á que pertenzan. As máis importantes son:
    -Organofosforados: Estes compostos fan referencia a un grupo de insecticidas que actúan sobre a encima acetilcolinesterasa. Estes pesticidas inactivan irreversiblemente a acetilcolinesterasa, esencial para o sistema nervioso en, humanos, insectos e outros animais. Os pesticidas organofosforados tenden a degradarse rapidamente cando se expoñen á luz, o aire e o chan aínda que pequenas cantidades poden persistir e rematar na comida e na auga potable.
    -Organoclorados: Esta familia química fai referencia a un amplo grupo de compostos químicos orgánicos que conteñen cloro, ademais doutros elementos químicos. Moitos insecticidas poderosos e efectivos son compostos organoclorados. Estes compostos teñen unha importante persistencia non só no chan senón tamén a nivel dos tecidos humanos. Numerosos compostos representativos desta categoría están prohibidos debido á súa neurotoxicidade.
    -Carbamatos: Os carbamatos presentan as mesmas características que os organofosforados pero cunha toxicidade menor. Un deles, o aldicarbe, usado frecuentemente na agricultura, é moi soluble, o que explica a súa detección en chans.
    -Triazinas: Esta familia de compostos ten un amplo abano de usos. A maioría son utilizadas en programas de control selectivos para malas herbas. Como herbicidas. As triazinas poden ser usadas soas ou en combinación con outros ingredientes activos para incrementar o espectro de control das malas herbas. As plantas resistentes son capaces de metabolizar os ingredientes activos mentres que as plantas susceptibles non. Algunhas das triazinas son moderadamente irritantes para os ollos, a pel e vías respiratorias.

  27. fab-sabelafernandez di:

    A polinización das flores é vital para a nosa alimentación e para a biodiversidade, pero as abellas, unhas das principais encargadas desta misión, están a desaparecer. Entre outros factores, morren pola agricultura industrial e o seu uso de praguicidas tóxicos. É urxente, polo tanto, cambiar o modelo da agricultura industrial por unha agricultura ecolóxica.
    As abellas son moito máis importantes do que pensamos. A produción de alimentos a nivel mundial e a biodiversidade terrestre dependen en boa medida da polinización, un proceso natural que permite que se fecunden as flores e dean así froitos e sementes. As abellas, e outros insectos como bolboretas e abellóns, son os responsables deste proceso e, non obstante, as súas poboacións están a diminuír a pasos de xigante.

    Varios son os factores que ameazan aos polinizadores: a perda de hábitats, as prácticas da agricultura industrializada, como os monocultivos (menor dispoñibilidade e diversidade de alimento para estes insectos), o uso de praguicidas; parasitos e enfermidades; especies vexetais e animais invasoras; e os impactos do cambio climático. Calculouse que o valor económico do labor de polinización das abellas podería estar en torno aos 265.000 millóns de euros anuais en todo o mundo, 22.000 millóns para Europa e máis de 2.400 millóns de euros para España, recentemente calculado por Greenpeace no seu informe “Alimentos baixo ameaza” Así pois, mesmo dende un punto de vista puramente económico, paga a pena protexer as abellas.

    As cifras do problema que sofren os polinizadores son contundentes. O informe “O declive das abellas” advirte que as poboacións de abellas diminuíron en Europa un 25% entre 1985 e 2005. Pero tamén outras especies están a padecer a mesma sorte. Datos recentes revelaron que o 46% das 68 especies de abellóns europeos están en declive e 24% en perigo de extinción. Tamén as bolboretas. Nas dúas últimas décadas reducíronse á metade as poboacións de bolboretas das pradarías, segundo a Axencia Europea de Medio.

  28. faa-miguelotero di:

    O termo polinización fai referencia ao desprazamento ou trasfego do pole dende unha flor que o produce, a outra flor da súa mesma especie, en principio, que o recibe. Este fenómeno tan sinxelo á primeira vista, trae asociado unhas consecuencias inmediatas e de gran transcendencia, como son a formación do froito dunha importancia vital na agricultura, como xa veremos e a formación da semente, que lle servirá ao vexetal para perpetuar a súa especie e multiplicarse.

    En realidade, as plantas superiores pódense multiplicar tamén mediante outros sistemas, polo xeral, a partir de porcións da planta capaces de rexenerar todo o organismo vexetal, pero estas modalidades teñen moita menos importancia biolóxica que a reprodución por semente, que coas súas variadas formas, é o último elo dun longo proceso natural que o precede, nunha sucesión flor-froito-semente, consecuencia directa da polinización.

  29. faa-manuelvilas di:

    Os Neonicotinoides son unha familia de insecticidas que actúan no sistema nervioso central dos insectos e, con menor toxicidade, en vertebrados (aves e mamíferos). Os Neonicotinoides están entre os insecticidas máis usados a nivel mundial, pero recientemente o uso de certos químicos desta familia está sendo restrinxido en países debido a unha posible conexión co Colony Collapse Disorder.O modo de acción dos neonicotinoides é similar ao dos insecticidas derivados da nicotina, que actúa no sistema nervioso central. En insectos, os neonicotinoides causan a parálisis que levan á morte, frecuentemente en poucas horas. Con todo son moito menos tóxicos para os mamíferos e atópase baixo a clasificación da EPA de toxicidade tipo II ou tipo III. Debido a que os neonicotinoides bloquean unha ruta neuronal especifica que é máis abundante en insectos que en mamíferos de sangue quente, estes insecticidas son xa que logo selectivos fronte a insectos en comparación a mamíferos.

    Estes actúan sobre un lugar especfico, o receptor de acetilcolina nicotinico postsinaptico, e non existe rexistro de resistencia cruzada cos Carbamatos, organofosforados, ou piretroides sintéticos, facéndolle xa que logo de importancia na resistencia aos insecticidas. Como grupo son efectivos contra insectos chupadores tales como os Aphididae, pero tamén contra Coleoptera e algúns Lepidoptera.

  30. fab-nereabetanzos di:

    Os Neonicotinoides son unha familia de insecticidas que actúan no sistema nervioso central dos insectos e, con menor toxicidade, en vertebrados (aves e mamíferos). Os Neonicotinoides están entre os insecticidas máis usados a nivel mundial, pero recentemente o uso de certos químicos desta familia está sendo restrinxido en países debido a unha posible conexión co Desorde de Afundimento de Colonia.O modo de acción dos neonicotinoides é similar ao dos insecticidas derivados da nicotina, que actúa no sistema nervioso central. En insectos, os neonicotinoides causan a parálise que levan á morte, frecuentemente en poucas horas. Non obstante son moito menos tóxicos para os mamíferos e encóntrase baixo a clasificación da EPA de toxicidade tipo II ou tipo III. Debido a que os neonicotinoides bloquean unha ruta neuronal especifica que é máis abundante en insectos que en mamíferos de sangue quente, estes insecticidas son polo tanto selectivos fronte a insectos en comparación a mamíferos.Estes actúan sobre un lugar especfico, o receptor de acetilcolina nicotinico postsinaptico, e non existe rexistro de resistencia cruzada cos Carbamatos, organofosforados, ou piretroides sintéticos, facéndoo polo tanto de importancia na resistencia aos insecticidas. Como grupo son efectivos contra insectos chupadores tales como os Aphididae, pero tamén contra Coleoptera e algúns Lepidoptera.

  31. fab-nereabetanzos di:

    Os antófilos (Anthophila, gr. ‘que ama as flores’), coñecidos comunmente como abellas, son un clado de insectos himenópteros, sen situación en categoría taxonómica, dentro da superfamilia Apoidea. Trátase dunha liñaxe monofilético con máis de 20.000 especies conocidas.As abellas, ao igual que as formigas, evolucionaron a partir de avespas. Os antepasados das abellas eran membros da familia Crabronidae e eran depredadores de insectos. É posible que as primeiras abellas se alimentasen do pole que cubría algunhas das súas presas e que, gradualmente, empezasen a alimentar as súas crías con pole en vez de insectos.Hai moitas máis especies que aínda non foron descritas. Encóntranse en todos os continentes, agás na Antártida. Están en todos os hábitats onde hai plantas con flores (magnoliofitas ou anxiospermas). Están adaptadas para alimentarse de pole e néctar, usando o primeiro fundamentalmente como alimento para as larvas e o segundo como material enerxético. A especie mellor coñecida por todos é a abella doméstica (Apis mellifera), ás veces simplemente chamada “abella”; esta especie é un insecto social que vive en enxames formados por tres clases de individuos: raíña, obreiras e abázcaros; non obstante, a maioría das especies de abellas son solitarias, é dicir, que non forman enxames. Existe tamén un número de especies semisociais, con capacidade de formar colonias; por exemplo, os abellóns. Estas colonias non chegan a ser tan grandes nin duradeiras como as da abella doméstica.

  32. faa-ariadnavazquez di:

    A polinización é moi importante. Isto conduce á creación de novas sementes que acaban convertíndose en novas plantas. No proceso de polinización, todo comeza na flor. As plantas con flores teñen varias partes diferentes que son importantes na polinización. As flores teñen partes masculinas chamadas estames que producen un po pegañento chamado pole. Tamén teñen unha parte feminina chamada pistilo. A parte superior do pistilo chámase estigma, e é a miúdo pegañenta. As sementes fanse na base do pistilo, no óvulo. Para ser polinizadas, o pole debe ser trasladado dun estame ao estigma. Cando o pole do estame dunha planta se transfire ao estigma da mesma planta, chámase auto-polinización. Cando o pole do estame dunha planta se transfire ao estigma dunha planta diferente, chámase a polinización cruzada. A polinización cruzada produce plantas máis fortes. As plantas deben ser da mesma especie. Por exemplo, só o pole dunha margarida pode polinizar outra margarida. O pole dunha rosa ou unha maceira non funcionaría.
    A polinización prodúcese de varias maneiras. A xente pode transferir o pole dunha flor a outra, pero a maioría das plantas son polinizadas sen ningunha axuda das persoas. Polo xeral, as plantas dependen dos animais ou do vento. Cando os animais como as abellas, bolboretas, trazas, moscas, e colibrís polinizan as plantas, é accidental. Eles non están a tratar de polinizar a planta. Polo xeral, encóntranse na planta para conseguir comida, o pole pegañento ou o néctar doce feito na base dos pétalos. Cando os animais se fregan accidentalmente contra os estames para obter alimentación pegase polén e logo, cando se trasladan a outra flor para alimentarse, algo do pole pode fregar sobre o estigma desta nova planta realizando a polinización.

  33. faa-albarodriguez di:

    Neste artigo fálase sobre os pesticidas, por iso imos deixar claro o que son. Os pesticidas son substancias para destruír as pragas e que axudan a protexer as plantas contra mofos, fungos, roedores, malezas nocivas e insectos.
    Os pesticidas axudan a previr a perda das colleitas e potencialmente as enfermidades nos humanos.
    De acordo coa Axencia de Protección Ambiental (Environmental Protection Agency, EPA), actualmente existen máis de 865 pesticidas rexistrados.
    Os pesticidas artificiais están regulados polo Departamento de Agricultura dos Estados Unidos (U.S. Department of Agriculture). Esta entidade determina como se aplican os pesticidas durante as colleitas e a cantidade de residuos de pesticidas que pode permanecer nos alimentos que se venden nas tendas.
    A exposición aos pesticidas pode suceder no lugar de traballo, a través dos alimentos que se consumen e no fogar ou o xardín.

  34. fab-laurafalcon di:

    A adicción é unha enfermidade primaria, crónica con factores xenéticos, psicosociais e ambientais que influencían o seu desenvolvemento e manifestacións. A enfermidade é frecuentemente progresiva e fatal. É caracterizada por episodios continuos ou periódicos de: descontrol sobre o uso, uso a pesar de consecuencias adversas, e distorsións do pensamento, mais notablemente negación.
    Os Neonicotinoides son unha familia de insecticidas que actúan no sistema nervioso central dos insectos e, con menor toxicidade, en vertebrados (aves e mamíferos). Os Neonicotinoides están entre os insecticidas máis usados a nivel mundial, pero recentemente o uso de certos químicos desta familia está a ser restrinxido en países debido a unha posible conexión co Colony Collapse Disorder.
    Chámase problema de colapso de colonias a un fenómeno da década dos anos 2000 polo que unha cantidade considerable de abellas obreiras dunha colmea desaparecen abruptamente.

  35. faa-marinabusto di:

    Os praguicidas ou pesticidas son substancias químicas empregadas polo home para controlar ou combater algúns seres vivos considerados como pragas (debido a que poden estragar os campos e os froitos cultivados). A este proceso chámaselle fumigación.
    Na definición de praga inclúense insectos, herbas, paxaros, mamíferos, moluscos, peixes, nematodos, ou microbios que compiten cos humanos para conseguir alimento, destrúen a propiedade, propagan enfermidades ou son vectores destas, ou causan molestias. Os praguicidas non son necesariamente velenos, pero poden ser tóxicos para os humanos ou outros animais.
    Pero de acordo á Convención de Estocolmo sobre contaminantes orgánicos persistentes, 9 dos 12 máis perigosos e persistentes compostos orgánicos son plaguicidas.
    O termo praguicida está máis amplamente difundido que o nome xenérico exacto: biocida (literalmente: matador da vida). O termo praguicida suxire que as pragas poden ser distinguidas dos organismos non nocivos, que os praguicidas non o matarán, e que as pragas son totalmente indesexables.

  36. fab-alexcosta di:

    Un pesticida é calquera substancia ou mestura de substancias dirixidas a destruír, previr, repeler, ou mitigar algunha praga. O termo pesticida pódese utilizar para designar compostos que sexan herbicida, funxicida, insecticida, ou algunhas outras substancias utilizadas para controlar pragas.
    Pode tratarse dunha substancia química, axente biolóxico (tal como un virus, ou bacteria), antimicrobiano, desinfectante utilizado en contra de pragas tales como insectos, fungos, virus, bacterias ou para eliminar patóxenos vexetais ou microorganismos.
    Os pesticidas clasificase da seguinte maneira:
    -Bactericida: para o control de bacterias
    -Funxicidas: para o control de fungos
    -Herbicidas: para o control de malas herbas
    -Insecticidas: para o control de insectos
    -Acaricidas: para o control dos ácaros.
    -Moluscicida: para o control de babosas e caracois.
    -Nematicida: para o control de nemátodos.
    -Rodenticida: para o control de roedores
    -Virucidas: para o control dos virus.

  37. fab-laracores di:

    As abellas como moitos outros insectos, son recolectores e vias que o polen utiliza para a súa expansión. É para nos moi importante a polinización, xa que este proceso axudanos a que moitas especies de plantas e demáis se expandan e poidan continuar a súa difusión evitando deste xeito chegar a desparición da súa especie. E isto acabara repercutindonos pois precisamos das plantas e árbores para a producción de osixeno no noso aire.
    A pesar de esta situación, nós mesmos somos quen de parar este proceso. Paramolo, coa gran cantidade de pesticidas que utiliciamos cegos do que facemos. Con eles chegamos a matar moitos insectos que nos axudan indirectamente, ou ainda que non cheguemos a darlles morte, poder levalos a mutar as súas carácteristicas ou cualidades.

  38. Victor di:

    NOVO FORO ABERTO

  39. faa-emiliolumbres di:

    A abella é un dos insectos máis coñecidos e quizais mellor visto a nivel popular debido ao seu traballo como polinizadores que serve ao ser humano. As abellas pentencen á familia Apoidea, é dicir un grupo de insectos caracterizados por posuir aguillón para defenderse e que poden variar na súa conducta social, aínda que a maioría delas demostran ser sociables e vivir xunto a outras en conxunto.
    Outra características típica dos insectos pertencentes a esta familia é que solen alimentar as súas propias larvas.
    Para realizar correctamente a polinización, as abellas foron dotadas naturalmente cunha pequenísima carga eléctrica, que é a que permite que o pole se adhiera fácilmente aos seus organismos velludos. O pole é transportado no interior do seu corpo e levado aos nidos onde o grupo das abellas transformarano en mel.
    Hai diferentes tipos de abellas xa que algunhas delas só obteñen o pole dun número moi reducido de flores e outras o obteñen de calquera tipo de flor. Para isto contan ademais dun desarrollado sentido do olfato que lles permite ubicar e rápidamente as flores na vexetación.

  40. faa-diegogarcia di:

    Os praguicidas ou pesticidas son substancias químicas empregadas polo home para controlar ou combater algúns seres vivos considerados como pragas (debido a que poden estragar os campos e os froitos cultivados). A este proceso chámaselle fumigación.
    Na definición de praga inclúense insectos, herbas, paxaros, mamíferos, moluscos, peixes, nematodos, ou microbios que compiten cos humanos para conseguir alimento, destrúen a propiedade, propagan enfermidades ou son vectores destas, ou causan molestias. Os praguicidas non son necesariamente velenos, pero poden ser tóxicos para os humanos ou outros animais.
    Pero de acordo á Convención de Estocolmo sobre contaminantes orgánicos persistentes, 9 dos 12 máis perigosos e persistentes compostos orgánicos son plaguicidas.

  41. fab-sabelafernandez di:

    O néctar é unha solución acuosa máis ou menos concentrada de azucres, aminoácidos, ións minerais e substancias aromáticas. É producido polas flores como atraente e recompensa para os animais que realizan o servizo da polinización (transporte involuntario de pole dunhas flores a outras da mesma ou distinta planta).

    O néctar é producido por glándulas diferenciadas na base dos estames ou dos pétalos, chamadas nectarios, depositándose en moitos casos en bolsas ou esporóns da base da corola. Esa localización obriga os axentes polinizadores a rozarse primeiro cos estames, onde se cargan de pole, e logo cos estigmas de segundas flores, onde algúns grans poden quedar depositados.

    O néctar floral é o alimento enerxético de varios grupos de animais, como os colibrís, as bolboretas diúrnas e nocturnas, as abellas, moscas, etc. O néctar é a materia prima máis importante para a produción do mel pola abella melífera e por outras especies.

    Pódese fabricar unha preparación que se asemella ao néctar para atraer animais nectarívoros ou tamén para alimentar colmeas en tempos de escaseza. Unha receita moi sinxela pódese preparar con 2 partes azucre refinado de cana e 1 de auga quente ben mesturadas.

  42. fab-raquelpan di:

    A polinización e un proceso de transferencia do polen desde os estambres hasta o estigma ou parte receptiva das flores nas angiospermas, donde xermina e fecunda os óvulos da flor, facendo posible a producción de semillas e frutos.
    O transporte do polen podeno realizar diferentes axentes que son chamados vectores de polinización. Os vectores de polinización poden ser tanto bióticos, como aves, insectos, murciélagos, etc.; como abióticos, por exemplo auga ou vento.
    Existe unha gran variedade de vectores bióticos, entre eles os himenópteros (abejorros, abellas e avispas), lepidópteros (mariposas e polillas) e dípteros (moscas), así como colibríes, alguns murciélagos e en casos raros alguns ratos ou monos.

    Algunhas flores poden ser polinizadas por moitos vectores, en diferente casos dise que son flores xeneralistas en cuanto a polinizadores; ou polo contrario, sólo poden ser polinizadas por un xénero ou especie debido a que a morfoloxía tanto da flor como do polinizador acoplouse ao lo largo da evolución, en cuxo caso disee que as flores son especialistas.

  43. fab-alexcosta di:

    A adicción é unha enfermidade primaria, crónica con factores xenéticos, psicosociais e ambientais que influencían o seu desenvolvemento e manifestacións. A enfermidade é frecuentemente progresiva e fatal. É caracterizada por episodios continuos ou periódicos de: descontrol sobre o uso, uso a pesar de consecuencias adversas, e distorsións do pensamento, mais notablemente negación.
    Os Neonicotinoides son unha familia de insecticidas que actúan no sistema nervioso central dos insectos e, con menor toxicidade, en vertebrados (aves e mamíferos). Os Neonicotinoides están entre os insecticidas máis usados a nivel mundial, pero recentemente o uso de certos químicos desta familia está a ser restrinxido en países debido a unha posible conexión co Colony Collapse Disorder.
    Chámase problema de colapso de colonias a un fenómeno da década dos anos 2000 polo que unha cantidade considerable de abellas obreiras dunha colmea desaparecen abruptamente.

  44. fab-nereabetanzos di:

    Os praguicidas poden clasificarse atendendo a diversos aspectos:
    -Praguicidas de uso fitosanitario, produtos fitosanitarios: destinados á súa utilización no ámbito da sanidade vexetal ou o control de vexetais.
    -Praguicidas de uso gandeiro: destinados á súa utilización no ámbito dos animais ou en actividades relacionadas coa súa explotación.
    -Praguicidas de uso na industria alimentaria: destinados a tratamentos de produtos ou dispositivos relacionados coa industria alimentaria.
    -Praguicidas de uso ambiental: destinados ao saneamento de locais ou establecementos públicos ou privados.
    -Praguicidas de uso en hixiene persoal: preparados útiles para a aplicación directa sobre o ser humano.
    -Praguicidas de uso doméstico: preparados destinados para aplicación por persoas non especialmente cualificadas en vivendas ou locais habitados, é o máis perigoso, xa que ao redor de 10 millóns de persoas morren a causa de vectores.

  45. fab-miguelpineiro di:

    A glicosa é un monosacárido con fórmula molecular C6H12O6. É unha hexosa, é dicir, contén 6 átomos de carbono, e é unha aldosa, isto é, o grupo carbonilo está no extremo da molécula. É unha forma de azucre que se encontra libre nas froitas e no mel. O seu rendemento enerxético é de 3,75 quilocalorías por cada gramo en condicións estándar. É un isómero da frutosa, con diferente posición relativa dos grupos -OH e =O.
    A glicosa, libre ou combinada, é o composto orgánico máis abundante da natureza, é a fonte primaria de síntese de enerxía das células, mediante a súa oxidación catabólica, e é o compoñente principal de polímeros de importancia estrutural como a celulosa e de polímeros de almacenamento enerxético como o amidón e o glicóxeno. A partir da súa estrutura lineal, a D-glicosa sofre unha ciclación cara á súa forma hemiacetálica para dar as súas formas furano e pirano que á súa vez presenta anómeros alfa e beta. Estes anómeros non presentan diferenzas de composición estrutural, pero se diferentes características físicas e químicas.
    A glicosa é un dos tres monosacáridos dietéticos, xunto con frutosa e galactosa, que se absorben directamente ao torrente sanguíneo durante a dixestión. As células utilízano como fonte primaria de enerxía e é un intermediario metabólico. Ademais é un dos principais produtos da fotosíntese e combustible para a respiración celular. Todas as froitas naturais teñen certa cantidade de glicosa, que pode extraerse e concentrarse para preparar un azucre alternativo. Non obstante, a escala industrial tanto o xarope de glicosa coma a dextrosa obtéñense a partir da hidrólise enzimática de amidón de cereais .

  46. fab-laracores di:

    Os praguicidas ou pesticidas son substancias químicas empregadas polo home para controlar ou combater algúns seres vivos considerados como pragas (debido a que poden estragar os campos e os froitos cultivados). A este proceso chámaselle fumigación.Na definición de praga inclúense insectos, herbas, paxaros, mamíferos, moluscos, peixes, nematodos, ou microbios que compiten cos humanos para conseguir alimento, destrúen a propiedade, propagan enfermidades ou son vectores destas, ou causan molestias. Os praguicidas non son necesariamente velenos, pero poden ser tóxicos para os humanos ou outros animais.
    Pero de acordo á Convención de Estocolmo sobre contaminantes orgánicos persistentes, 9 dos 12 máis perigosos e persistentes compostos orgánicos son plaguicidas.O termo praguicida está máis amplamente difundido que o nome xenérico exacto: biocida (literalmente: matador da vida). O termo praguicida suxire que as pragas poden ser distinguidas dos organismos non nocivos, que os praguicidas non o matarán, e que as pragas son totalmente indeseables.

  47. faa-tamaraparracho di:

    Os insecticidas son unha clase particular de praguicidas, deseñados especificamente para matar ás pragas de insectos en cultivos e gando. Os insecticidas, matan ou repelen ás pragas en doses bastante altas, pero tamén poden ter efectos non intencionados a doses baixas en insectos que non son seu obxectivo, como os polinizadores e, concretamente, as abellas.

    Os insecticidas que mais afectan ás abellas, son os neonicotinoides, os cales actúan sobre os mesmos mecanismos do cerebro nas abellas, cas os que se ven afectados pola nicotina no cerebro humano.
    Así, estes praguicidas teñen efectos no desenvolvemento das abellas, provocando o decremento no tamaño das colmeas e unha diminución do número de abellas raíña; na mobilidade, na navegación e na orientación, facendo que as abellas se perdan na súa viaxe de retorno á colmea; no comportamento alimentario, reducindo a capacidade das abellas para detectar fontes de alimento ou tamén na capacidade de aprendizaxe, afectando á memoria olfativa das abellas melíferas, a cal ten un papel fundamental na súa estratexia de alimentación e a eficacia do pecoreo.

  48. faa-sarafalcon di:

    A polinización é “a transferencia do pole dos estames ao pistilo”. O pole transmítese principalmente a través do vento (por exemplo, en céspedes e coníferas) e a través dos insectos (principalmente abellas e bolboretas, na maioría de plantas con flor), pero tamén a través da auga e de animais vertebrados, como ratos, morcegos e paxaros (ej. o colibrí).

    A polinización pode acontecer tanto dentro da mesma flor, como entre varias flores, sexan ou non da mesma planta. Os casos nos que a polinización conduce a unha fertilización dependen das propiedades específicas das especies de plantas.

  49. faa-andreaperez di:

    A glicosa, glucosa ou dextrosa é unha forma de azucre que se atopa nas froitas e no mel. É un monosacárido coa mesma fórmula empírica que a frutosa pero con diferente estrutura. É una hexosa (6 átomos de carbono) do tipo aldosa (presenta e grupo carbonílico de tipo aldehido), mentres que a frutosa é do tipo cetosa (presenta o grupo carbonílico de tipo cetona)
    A glicosa é un dos tres monosacáridos dietéticos, xunto coa fructosa e galactosa, que se absorben directamente ao torrente sanguíneo durante a dixestión. As células utilizano como fonte primaria de enerxía e é un intermediario metabólico. A glicosa é un dos principais productos da fotosíntesis e combustible para a respiración celular.
    A glicosa é o constituínte básico de diversos polímeros de gran importancia biolóxica, como son os polisacáridos de reserva almidón r glucóxeno, e os estructurais celulosa e quitina.

  50. faa-miguelotero di:

    A polinización das flores é vital para a nosa alimentación e para a biodiversidade, pero as abellas, unhas das principais encargadas desta misión, están a desaparecer. Entre outros factores, morren pola agricultura industrial e o seu uso de praguicidas tóxicos. É urxente, polo tanto, cambiar o modelo da agricultura industrial por unha agricultura ecolóxica.
    As abellas son moito máis importantes do que pensamos. A produción de alimentos a nivel mundial e a biodiversidade terrestre dependen en boa medida da polinización, un proceso natural que permite que se fecunden as flores e dean así froitos e sementes. As abellas, e outros insectos como bolboretas e abellóns, son os responsables deste proceso e, non obstante, as súas poboacións están a diminuír a pasos de xigante. Varios son os factores que ameazan aos polinizadores: a perda de hábitats, as prácticas da agricultura industrializada, como os monocultivos (menor dispoñibilidade e diversidade de alimento para estes insectos), o uso de praguicidas; parasitos e enfermidades; especies vexetais e animais invasoras; e os impactos do cambio climático. 

  51. faa-ivanlois di:

    A polinización é o proceso de transferencia do pole dende os estames ata o estigma ou parte receptiva das flores nas anxiospermas, onde xermina e fecunda os óvulos da flor, facendo posible a produción de sementes e froitos.
    O transporte do pole pódese realizar a través de diferentes axentes que son chamados vectores de polinización. Os vectores de polinización poden ser tanto bióticos, como aves, insectos, morcegos, etc.; como abióticos, por exemplo a auga ou o vento.
    O transporte do pole pódeno realizar axentes físicos como o vento, a auga, ou un polinizador animal. As características físicas e fenoloxía das flores anemófilas, hidrófilas e zoófilas, así como as do seu pole, adoitan ser marcadamente diferentes. As plantas zoófilas deben chamar a atención dos seus vectores con cores e olores atraentes, así como recompensalos con alimento ou refuxio. Diferentes tipos de polinizadores requiren diferentes tipos de atractivos, así as flores zoófilas evolucionaron e diversificáronse nunha gran variedade de tipos os cales poden agruparse en síndromes florais. A beleza visual caracteristicamente asociada ás flores é o efecto da súa coevolución con insectos ou outros animais polinizadores.
    Nos casos en que a polinización se produce como resultado de relacións planta-animal estas relacións son predominantemente de tipo mutualista. É dicir relacións en que ambos os dous participantes se benefician. A diferenza das relacións obrigatorias (propiamente simbióticas) que existen na natureza, as relacións de polinización son practicamente sempre facultativas ou opcionais e moi flexibles: a desaparición dun polinizador ou planta non carrexa necesariamente a extinción do outro participante na interacción, xa que cada un deles posúe alternativas. Existen algúns casos sumamente interesantes de relacións simbióticas entre un polinizador e unha especie de plantas, tales como a avespa dos figos e a traza da iuca.

  52. faa-emiliolumbres di:

    Considerada un dos elementos máis importantes e utilizados no grupo dos alimentos, a glicosa é un elemento natural que se obtén normalmente de froitas ou do procesamento de cereais que serve tanto para endulzar como tamén para otorgar tamén outras propiedades á comida. A glicosa independientemente do seu uso na cociña, é principalmente un elemento químico extremadamente importante como alimento, xa que é de alí de onde a gran parte dos seres vivos (incluidos os vexetais e plantas) obteñen a enerxía para sobrevivir.
    Considérase que a glicosa é o elemento orgánico máis abundante en toda a natureza.
    En termos científicos podemos dicir que a glicosa é un monosacárido, o cal significa que ten unha estrutura simple que non se pode descompoñer máis, xa que é a estrutura máis simple a partir da cal se arman estruturas máis complexas como outros tipos de azúcares.

  53. fab-ivanportas di:

    A glicosa é un monosacárido con fórmula molecular C6H12O6, a mesma que a frutosa pero con diferente posición relativa dos grupos -OH e O-.
    É unha hexosa, é dicir, que contén 6 átomos de carbono, e é unha aldosa, isto é, o grupo carbonilo está no extremo da molécula.
    É unha forma de azucre que se encontra libre nas froitas e no mel. O seu rendemento enerxético é de 3,75 quilocalorías por cada gramo en condicións estándar.
    A aldohexosa glicosa posúe dous enantiómeros, se ben a D-glicosa é predominante na natureza. En terminoloxía da industria alimentaria adoita denominarse dextrosa (termo procedente de “glicosa destrorrotatoria” ) a este composto.

  54. faa-manuelvilas di:

    Os Neonicotinoides son unha familia de insecticidas que actúan no sistema nervioso central dos insectos e, con menor toxicidade, en vertebrados (aves e mamíferos). Os Neonicotinoides están entre os insecticidas máis usados a nivel mundial, pero recientemente o uso de certos químicos desta familia está sendo restrinxido en países debido a unha posible conexión co Colony Collapse Disorder.O modo de acción dos neonicotinoides é similar ao dos insecticidas derivados da nicotina, que actúa no sistema nervioso central.En insectos, os neonicotinoides causan a parálisis que levan á morte, frecuentemente en poucas horas. Con todo son moito menos tóxicos para os mamíferos e atópase baixo a clasificación da EPA de toxicidade tipo II ou tipo III. Debido a que os neonicotinoides bloquean unha ruta neuronal especifica que é máis abundante en insectos que en mamíferos de sangue quente, estes insecticidas son xa que logo selectivos fronte a insectos en comparación a mamíferos.

    Estes actúan sobre un lugar especfico, o receptor de acetilcolina nicotinico postsinaptico, e non existe rexistro de resistencia cruzada cos Carbamatos, organofosforados, ou piretroides sintéticos, facéndolle xa que logo de importancia na resistencia aos insecticidas. Como grupo son efectivos contra insectos chupadores tales como os Aphididae, pero tamén contra Coleoptera e algúns Lepidoptera.

  55. faa-laurachaves di:

    Os polinizadores están sufrindo un gran declive por un conxunto de causas entre os que se encontran os pesticidas.

    Un pesticida é calquera substancia ou mestura de substancias dirixidas a destruír, previr, repeler, ou mitigar algunha praga. O termo pesticida pódese utilizar para designar compostos que sexan herbicida, funxicida, insecticida, ou algunhas outras substancias utilizadas para controlar pragas.
    Pode tratarse dunha substancia química, axente biolóxico (tal como un virus, ou bacteria), antimicrobiano, desinfectante utilizado en contra de pragas tales como insectos, fungos, virus, bacterias ou para eliminar patóxenos vexetais ou microorganismos..
    Os pesticidas pódense clasificar segundo á familia química á que pertenzan. As máis importantes son:

    – Organofosforados: Estes compostos fan referencia a un grupo de insecticidas que actúan sobre a encima acetilcolinesterasa (o grupo de pesticidas dos carbamatos tamén actúa sobre esta encima pero a través dun mecanismo diferente). Estes pesticidas inactivan irreversiblemete a acetilcolinesterasa, esencial para o sistema nervioso en, humanos, insectos e outros animais
    – Organoclorados: fai referencia a un amplo grupo de compostos químicos orgánicos que contén cloro, ademais doutros elementos químicos.
    – Carbamatos: Os carbamatos presentan as mesmas características que os organofosforados pero cunha toxicidade menor
    – Triazinas. La mayoría son utilizados en programas de control selectivos para malas hierbas. Como herbicidas, las triazinas pueden ser usadas solas o en combinación con otros ingredientes activos para incrementar el espectro de control de las malas hierbas.

  56. faa-martinbaulde di:

    Os pesticidas son substancias químicas empregadas polo home combater algúns seres vivos considerados como pragas. A este proceso chámaselle fumigación.
    Na definición de praga inclúense insectos, herbas, paxaros, mamíferos, moluscos, peixes, nematodos, ou microbios que compiten cos humanos para conseguir alimento, destrúen a propiedade.

    A experiencia demostrou que este método prexudica o medio, e co tempo é tamén ineficaz. Onde se utilizaron os praguicidas de xeito indiscriminado, as especies das pragas volvéronse resistentes e difíciles ou imposibles de controlar.

    O uso de pesticidas crea unha serie de problemas para o medio. Máis do 98% dos insecticidas fumigados e do 95% dos herbicidas chegan a un destino diferente do buscado, incluíndo especies vexetais e animais, aire, auga, sedimentos de ríos, mares e alimentos.

  57. fab-antonchaves di:

    As consecuencias da desaparición das abellas irían máis alá que a desaparición do mel. Estes insectos cumpren un dobre papel no ecosistema:

    Por un lado son consumidores primarios que ocupan un lugar clave na cadea trófica porque alimentarían un gran número de insectívoros. Moitos insectívoros pasaríano mal, com a meixengra e outras aves, e por suposto os carnívoros que se alimentan de insectívoros. Como o modelo de cadea trófica realmente está afastado da realidade e son as redes tróficas o que realmente se achega máis ás relacións nos ecosistemas, non habería unha total destrución dos ecosistemas porque outras especies poderían ocupar o seu nicho e minimizar a alteración, que de todos os xeitos sería importante polo seu papel central nunha rede trófica.

    O outro papel importante no ecosistema está relacionado coa reprodución de moitas plantas con flores. Abellas e flores coevolucionaron durante millóns de anos para ter unha relación especializada de beneficio mutuo: as flores ofrecen nectar ás abellas para que produzan mel, e as abellas ao ir de flor en flor vanas polinizando e permitindo a reprodución sexual das plantas. Ao desaparecer as abellas, algunhas plantas especializadas non pordrían reproducirse e levaríaas á extinción, como podería acontecer en zonas de clima mediterraneo onde as abellas son os polinizadores máis importantes. Afortunadamente, se o ecosistema é complexo, pode haber especies que ocupen o nicho das abellas xa que hai outras especies polinizadoras, pero algunhas plantas están demasiado especializadas en atraer abellas, mesmo imitando as feromonas sexuais delas para atraernas ou a súa forma como o caso dalgunhas orquídeas cuxas flores teñen forma de femia de abella para que os machos copulen con elas e se impregnen de pole que logo transmitiran a outra orquídea cando sexan de novo enganadas a copular. Unha alteración na reprodución das plantas alteraría todo o ecosistema polo papel de produtores que teñen as plantas.
    Dende logo non remataría a vida na terra se se extinguen as abellas, porque extincións houbo sempre, pero si se alteraían e afectarían a moitas especies. E ao ser humano tamén e non só porque deixariamos de ter mel.

  58. faa-laurachaves di:

    As abellas, ou antófilos (‘que ama as flores’) son insectos da orde dos Hymenoptera. Pertencen á superfamilia Apoidea, que inclúe ao redor de 17.000 especies agrupadas en 9 familias distintas. Na familia Apidae, encóntranse as abellas máis coñecidas, as abellas domésticas (Apis mellifera).
    A cor das abellas varía de acordo coa súa especie, pero as máis coñecidas son negras e teñen franxas amarelas que se sitúan de forma diferente en cada especie.
    Por exemplo, a Avella melífera ou europea (Apis mellifera) as franxas tenas horizontais por toda a parte superior do corpo, mentres que a especie Anthidium florentinum sóas ten nos costados
    As abellas teñen un comportamento altamente organizado e viven en comunidade, á que se lle chama colonia. Cada colonia presenta tres tipos diferentes de abellas ou castas: Abellas obreiras, zánganos e a raíña.
    As abellas obreiras limpan e protexen a colmea, alimentan ás crías, buscan o alimento etc. Os zánganos tan só son machos, e a súa labor consiste en fecundar á femia. E a raíña (sempre femia) é a única que posúe capacidade reproductiva.

  59. Rita Lage di:

    Os pesticidas son substancias para destruír as pragas e que axudan a protexer as plantas contra mofos, fungos, roedores, malezas nocivas e insectos.Axudan a previr a perda das colleitas e potencialmente as enfermidades nos humanos.De acordo coa Axencia de Protección Ambiental (Environmental Protection Agency, EPA), actualmente existen máis de 865 pesticidas rexistrados.
    Os pesticidas artificiais están regulados polo Departamento de Agricultura dos Estados Unidos (U.S. Department of Agriculture). Esta entidade determina como se aplican os pesticidas durante as colleitas e a cantidade de residuos de pesticidas que pode permanecer nos alimentos que se venden nas tendas.