Fin da misión

A  sonda Messenger estrelouse contra a superficie do planeta máis próximo ao Sol. Aínda que o pareza, non estamos a falar dun accidente, senón dunha manobra totalmente pensada que puxo fin aos catro anos de misión da sonda en Mercurio.  Alí, descubriu un mundo que os científicos da NASA describen como fantástico. “A pesar de que Mercurio é un dos planetas veciños da Terra, sabíase pouco del” recorda Sean Solomon (investigador principal da misión).

Nestes catro anos de investigación por parte de Messenger, descubríronse cousas como por exemplo que a superficie de Mercurio fora modelada pola actividade volcánica, así como que ten auga xeada en cráteres cerca dos polos e que está constituído por unha superficie pobre en ferro pero rica en xofre e sodio.

Xusto antes da súa morte programada, a nave  desprazábase a unha velocidade de case 4 Km/s e  no momento do impacto, a sonda (de 531 kg), liberou tanta enerxía como a dunha tonelada de TNT, o que deu lugar a un cráter que se estima que ten 16 m de diámetro, segundo calculou un investigador da Universidade de Michigan.

En canto á historia de Messenger, podemos dicir que despegou en agosto do 2004 desde Cabo Cañaveral, chegando sete anos despois a Mercurio logo de percorrer unha totalidade de 7.900 Km a través do Sistema Solar. Inicialmente a sonda estaba pensada para traballar durante un ano en Mercurio recollendo datos que lles permitiran a investigadores da NASA responder a varias cuestións, pero debido ao seu bo estado despois deste tempo, decidiuse prolongar a misión por tres anos máis.

Hai que dicir que Messenger non é a primeira nave que visita ó veciño do Sol, senón que Mariner 1 xa sobrevoara este planeta en 3 ocasións achegando os datos necesarios para coñecer este mundo.

En Messenger, os enxeñeiros  estableceron unha serie de melloras tecnolóxicas  desenvolvidas durante 30 anos e que consisten en novos materiais que protexen os delicados instrumentos da nave. Cabe destacar que tamén foron capaces de deseñar unha traxectoria que permite que unha nave como Messenger poida chegar ata Mercurio.

Con todo isto, a NASA cre que a misión foi moi exitosa tanto desde o punto de vista tecnolóxico como científico e pensa que os 446 millóns de dólares que custou a misión foron ben empregados. “ O único que lamentamos é non ter suficiente combustible como para operar por outros dez anos “ opina Andy Calloway, xefe de operacións de Messenger.

Cantas máis respostas temos, máis preguntas novas  surxen”  apunta Solomon, que cre que hai razóns suficientes como para volver a Mercurio. Recordan tamén que, a pesar de que a Sonda xa non existe, quedan unha gran cantidade de datos para analizar e poder reconfigurar así a idea que temos deste planeta.


Autor: Martín Baúlde Trigo

Esta entrada foi publicada en Investigación espacial, Universo e etiquetada , , , , . Garda o enlace permanente.

49 Responses to Fin da misión

  1. fab-miguelpineiro di:

    A Mariner 1 da NASA foi a primeira misión do Programa Mariner en intentar sobrevoar Venus. A misión tivo que ser abortado por un erro de software que causou un desvío no seu trayectoria.
    O 22 de xullo de 1962 produciuse o lanzamento a bordo do foguete Atlas/Agena B. Orixinais estaba previsto usar un foguete Centaur, pero debido a diversos problemas con este vector, decidiuse traspasar a sonda ao Atlas/Agena.
    Aos 4 min e 53 s produciuse unha inclinación inesperada do foguete cara ao nordés que foi detectada polos encargados de seguridade da misión. Ante esta situación que daba algunha posibilidade de que o foguete caese no Océano Atlántico preto das rutas transatlánticas, enviouse un comando ao foguete para a súa autodestrución 6 s antes de que soltase a sonda. Se tivesen esperado un pouco máis, o foguete non podería ter sido destruído.
    Durante a caída, o transpondedor de raio seguiu mandando sinais durante 64 s. O fallo foi causado pola combinación de dous factores: os sinais provenientes do Atlas foron mal recibidos perdendo mesmo o sinal do satélite durante catro períodos de entre 1,5 a 61 s de duración. Posteriormente viuse que a omisión dun guion nas instrucións do programa de guiado do foguete provocou a desviación do Atlas. Ambos os dous erros combinados provocaron que durante as perdas de contacto con terra, o foguete modificase a súa traxectoria para compensar o erro creado pola falta dese guion, ata sacar o foguete da traxectoria prevista.

  2. faa-ivanlois di:

    O planeta Mercurio é o máis próximo ao Sol e o máis pequeno do Sistema Solar. Forma parte dos denominados planetas interiores xunto con Venus, a Terra e Marte. Mercurio non ten satélites, igual que acontece con Venus. Mercurio é un dos catro planetas sólidos ou rochosos, ten un corpo rochoso como a Terra. Este planeta é o máis pequeno dos catro, cun diámetro de 4879 km no ecuador. Mercurio está formado aproximadamente por un 70% de elementos metálicos e un 30% de silicatos.

    A densidade deste planeta é a segunda máis grande de todo o sistema solar, sendo o seu valor de 5.430 kg/m3, só un pouco menor que a densidade da Terra. A densidade de Mercurio pódese usar para deducir os detalles da súa estrutura interna. Mentres a alta densidade da Terra explicase considerablemente pola compresión gravitacional, particularmente no núcleo, Mercurio é moito máis pequeno e as súas rexións interiores non están tan comprimidas
    Moitos dos cráteres de Mercurio, alísanse no seu interior segundo revelaron as imaxes da sonda Messenger que voou preto do planeta en outubro de 2008. A sonda espacial capturou en imaxes, as rexións inexploradas do planeta e que contén cráteres grandes cunha suavidade interna similar á da Lúa. Como se pensa, adquiriron esta forma plana no seu interior, porque poderían ter sido inundadas por ríos de lava na época temperá e activa do planeta.

    A superficie de Mercurio, como a da Lúa, presentan numerosos impactos de meteoritos que oscilan entre uns metros ata miles de quilómetros. Algúns dos cráteres son relativamente recentes, dalgúns millóns de anos de idade, e caracterízanse pola presenza dun pico central.

  3. fab-antonchaves di:

    Mercurio é o planeta máis próximo ao Sol e o segundo máis pequeno do Sistema Solar. Mercurio é menor que a Terra, pero máis grande que a Lúa.
    Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol pareceríanos dúas veces e media máis grande. O ceo, non obstante, veriámolo sempre negro, porque non ten atmosfera que poida dispersar a luz.
    Os romanos puxéronlle o nome do mensaxeiro dos deuses porque se movía máis rápido que os demais planetas. Dá a volta ao Sol en menos de tres meses. En cambio, Mercurio xira lentamente sobre o seu eixe, unha vez cada 58 días e medio. Antes facíao máis rápido, pero a influencia do Sol foino freando.
    Cando un lado de Mercurio está de cara ao Sol, chega a temperaturas superiores aos 425º C. As zonas en sombra baixan ata os 170 baixo cero. Os polos mantéñense sempre moi fríos. Isto leva a pensar que pode haber auga (conxelada, claro).

    A superficie de Mercurio é semellante á da Lúa. A paisaxe está chea de cráteres e gretas, no medio de marcas ocasionadas polos impactos dos meteoritos.
    A presenza de campo magnético indica que Mercurio ten un núcleo metálico, parcialmente líquido. A súa alta densidade, esta que a da Terra, indica que este núcleo ocupa case a metade do volume do planeta.

  4. fab-alexcosta di:

    O planeta Mercurio é o planeta do sistema solar máis próximo ao Sol e o máis pequeno. Forma parte dos denominados planetas interiores xunto con Venus, a Terra e Marte. Mercurio non ten satélites, igual que acontece con Venus. Mercurio é un dos catro planetas sólidos ou rochosos, ten un corpo rochoso como a Terra. Este planeta é o máis pequeno dos catro, cun diámetro de 4879 km no ecuador. Mercurio está formado aproximadamente por un 70% de elementos metálicos e un 30% de silicatos.
    A densidade deste planeta é a segunda máis grande de todo o sistema solar, sendo o seu valor de 5.430 kg/m3, só un pouco menor que a densidade da Terra. A densidade de Mercurio pódese usar para deducir os detalles da súa estrutura interna. Mentres a alta densidade da Terra explicase considerablemente pola compresión gravitacional, particularmente no núcleo, Mercurio é moito máis pequeno e as súas rexións interiores non están tan comprimidas.
    Moitos dos cráteres de Mercurio, alísanse no seu interior segundo revelaron as imaxes da sonda Messenger que voou preto do planeta en outubro de 2008. A sonda espacial capturou en imaxes, as rexións inexploradas do planeta e que contén cráteres grandes cunha suavidade interna similar á da Lúa. Como se pensa, adquiriron esta forma plana no seu interior, porque poderían ter sido inundadas por ríos de lava na época temperá e activa do planeta.

  5. faa-manuelvilas di:

    Cabo Cañaveral é un famoso cabo situado na costa este de o estado de Florida ao norte da cidade homónima por ser, desde o ano 1950, o principal centro das actividades espaciais dos Estados Unidos. Desde o punto de vista xeográfico é un estreito promontorio que se estende sobre o océano Atlántico.

    A súa actividade como base de lanzamento para misiles comezou o 24 de xullo de 1950 experimentando con foguetes V-2 modificados. O lugar era ideal porque os lanzamentos realizábanse en dirección Este e os misiles podían así ser seguidos con facilidade no seu ascenso e caer no mar sen causar ningún dano.

    Na actualidade, aquel promontorio arenoso está salpicado de decenas de rampas de lanzamento e conta cunha tupida rede de estradas que lle unen cos diversos laboratorios e centros de control. A área está controlada en parte pola NASA, o organismo espacial estadounidense que se ocupa dos programas espaciais civís, e en parte pola USAF, que organiza os militares.

    En 1964 toda a zona é rebautizada Cabo Kennedy, en honor do presidente estadounidense John F. Kennedy asasinado o ano anterior. Con todo, dez anos despois, como consecuencia de múltiples protestas, foi nuevamente denominado Cabo Cañaveral e o nome de Kennedy só quedou para o centro espacial da NASA.

  6. faa-iagopadin di:

    A Administración Nacional da Aeronáutica e do Espazo, máis coñecida como NASA (polas súas siglas en inglés: National Aeronautics and Space Administration), é a axencia do goberno estadounidense responsable do programa espacial civil, así como tamén da investigación aeronáutica e aeroespacial.
    En 1958 o presidente Dwight D. Eisenhower fundou a axencia cunha orientación de marcado carácter civil (en lugar de militar) fomentando as aplicacións pacíficas da ciencia espacial. O 29 de xullo de 1958 aprobouse a National Aeronautics and Space Act (Lei Nacional de Aeronáutica e do Espazo) para desestabilizar así o antecesor da NASA, o Comité Consultivo Nacional para a Aeronáutica (NACA). O 1 de outubro 1958 comezou a funcionar a nova axencia.
    Dende entón, a maioría dos esforzos de exploración espacial de Estados Unidos foron dirixidos pola NASA, incluíndo as misións Apolo de aterraxe na Lúa, a estación espacial Skylab, e máis tarde o transbordador espacial. Actualmente, a NASA está apoiando a Estación Espacial Internacional e está a supervisar o desenvolvemento do vehículo multiúso de tripulación Orión, o sistema de lanzamento espacial e vehículos Commercial Crew Development (tripulados comerciais). A axencia tamén é responsable do Programa de Servizos de Lanzamento (LSP), que presta servizos de supervisión das operacións de lanzamento e a xestión da conta regresiva para lanzamentos non tripulados da NASA.

  7. faa-emiliolumbres di:

    Mercurio é o primero planeta do Sistema Solar, polo tanto é o máis cercano ao Sol, que orbita a unha distancia media de 57,9 millóns de kilómetros do Sol, completa unha viaxe ao redor do Sol en só 88 días. Ten un diámetro de 4879 km.
    Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol nos parecería duas veces e media máis grande. Sen embargo, o ceo veríamolo sempre negro, porque non ten atmosfera que poda dispersar a luz.
    A superficie de Mercurio é semellante a da Lúa. A paisaxe está chea de cráteres e grietas, en medio de marcas ocasionadas polos impactos dos meteoritos.
    A presenza de campo magnético indica que Mercurio ten un núcleo metálico, parcialmente líquido. A súa alta densidade, a mesma ca da Terra, indica que este núcleo ocupa case a metade do volume do paneta.

  8. fab-lauracaldas di:

    Mercurio é o planeta máis próximo ao Sol. Pequeno e rochoso, o seu nome é o do veloz mensaxeiro dos deuses romanos, polo seu rápido paso a través do ceo, visto dende a Terra
    É o planeta máis próximo ao Sol e o segundo máis pequeno do Sistema Solar.
    O movemento de Mercurio é bastante peculiar: xira moi lentamente, tendo un día en Mercurio a duración de 176 días na Terra mentres que un ano en Mercurio dura uns 88 días terrestres. É dicir, en Mercurio os anos pasan máis rapidamente que os días. Ao estar máis preto ao Sol que a Terra, Mercurio só pode ser visto dende a Terra nos antes do amañecer e xusto despois do solpor. Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol pareceríanos dúas veces e media máis grande. O ceo, non obstante, veriámolo sempre negro, porque non ten atmosfera que poida dispersar a luz.Ao estar moi preto do Sol, sofre as maiores diferenzas de temperatura entre o día e a noite de todos os planetas, diferenza que pode ascender ata os 600ºC.
    Cando un lado de Mercurio está de cara ao Sol, chega a temperaturas superiores aos 425º C. As zonas en sombra baixan ata os 170 baixo cero. Os polos mantéñense sempre moi fríos. Isto leva a pensar que pode haber auga (conxelada, claro

  9. fab-sabelafernandez di:

    O Sistema Solar é o sistema planetario no que se encontran a Terra e outros obxectos astronómicos que xiran directa ou indirectamente nunha órbita ao redor dunha única estrela coñecida como o Sol.

    A estrela concentra o 99,75% da masa do Sistema Solar, e a maior parte da masa restante concéntrase en oito planetas cuxas órbitas son practicamente circulares e transitan dentro dun disco case chairo chamado plano eclíptico.[5]O Sistema Solar é o sistema planetario no que se encontran a Terra e outros obxectos astronómicos que xiran directa ou indirectamente nunha órbita ao redor dunha única estrela coñecida como o Sol.[1]

    A estrela concentra o 99,75% da masa do Sistema Solar,[2] [3] [4] e a maior parte da masa restante concéntrase en oito planetas cuxas órbitas son practicamente circulares e transitan dentro dun disco case chairo chamado plano eclíptico.[5] Los catro máis próximos, considerablemente máis pequenos Mercurio, Venus, Terra e Marte, tamén coñecidos como os planetas terrestres, están compostos principalmente por rocha e metal.[6] [7] mentres que os catro máis afastados, denominados xigantes gasosos ou “planetas jovianos”, máis masivos que os terrestres, están composto de xeo e gases. Os dous máis grandes, Júpiter e Saturno, están compostos principalmente de helio e hidróxeno. Urano e Neptuno, denominados os xigantes xeados, están formados maioritariamente por auga conxelada, amoníaco e metano. Os catro máis próximos, considerablemente máis pequenos Mercurio, Venus, Terra e Marte, tamén coñecidos como os planetas terrestres, están compostos principalmente por rocha e metal. Mentres que os catro máis afastados, denominados xigantes gasosos ou “planetas jovianos”, máis masivos que os terrestres, están compostos de xeo e gases. Os dous máis grandes, Júpiter e Saturno, están compostos principalmente de helio e hidróxeno. Urano e Neptuno, denominados os xigantes xeados, están formados maioritariamente por auga conxelada, amoníaco e metano.

  10. faa-carmenvilanova di:

    Mercurio é o planeta do Sistema Solar máis próximo ao Sol e o máis pequeno. Forma parte dos denominados planetas interiores ou rochosos e carece de satélites. Coñecíase moi pouco sobre a súa superficie (como ben se di no artigo) ata que foi enviada a sonda planetaria Mariner 10 e fixéronse observacións con radar e radiotelescopios.
    Antigamente pensábase que Mercurio sempre presentaba esta cara ao Sol, situación similar ao caso da Lúa coa Terra; é dicir, que o seu período de rotación era igual ao seu período de translación, ambos os dous de 88 días. Non obstante, en 1965 mandáronse impulsos de radar cara a Mercurio, co cal quedou definitivamente demostrado que o seu período de rotación era de 58,7 días, o cal é 2/3 do seu período de translación. Isto non é coincidencia, e é unha situación denominada resonancia orbital.
    Ao ser un planeta cuxa órbita é inferior á da Terra, Mercurio periodicamente pasa diante do Sol, fenómeno que se denomina tránsito astronómico. Observacións da súa órbita a través de moitos anos demostraron que o perihelio xira 43 de arco máis por século do predito pola mecánica clásica de Newton”. Esta discrepancia levou un astrónomo francés, Urbain Le Verrier, a pensar que existía un planeta aínda máis preto do Sol, ao cal chamaron Vulcano, que perturbaba a órbita de Mercurio. Agora sábese que Vulcano non existe; a explicación correcta do comportamento do perihelio de Mercurio encóntrase na Teoría Xeral da Relatividade.

  11. faa-rubeniglesias di:

    Mercurio é o planeta do Sistema Solar máis próximo ao Sol e o máis pequeno. Forma parte dos denominados planetas interiores ou rochosos e carece de satélites. Coñecíase moi pouco sobre a súa superficie ata que foi enviada a sonda planetaria Mariner 10 e fixéronse observacións con radar e radiotelescopios.

    Pensábase que Mercurio sempre presentaba esta cara ao Sol, é dicir, que o seu período de rotación era igual ao seu período de translación, de 88 días. En 1965 mandáronse impulsos de radar cara a Mercurio, con quedouno demostrado que o seu período de rotación era de 58,7 días, o cal é 2/3 do seu período de translación. Isto non é coincidencia, e é unha situación denominada resonancia orbital.

    Ao ser un planeta cuxa órbita é inferior á da Terra, Mercurio periodicamente pasa diante do Sol, fenómeno que se denomina tránsito astronómico. Observacións da súa órbita a través de moitos anos demostraron que o perihelio xira 43 de arco máis por século do predito pola mecánica clásica de Newton”.

  12. faa-tamaraparracho di:

    MESSENGER (acrónimo de Mercury Surface, Space Environment, Geochemistry and Ranging) é unha sonda espacial da NASA pertencente ao programa Discovery, lanzada o 3 de agosto de 2004 mediante un foguete Delta 7925H desde a rampla 17B do Centro Espacial de Cabo Cañaveral rumbo a Mercurio.
    Esta sonda foi lanzada cara Mercurio co fin de estudar as características e a contorna do planeta que se encontra máis preto do Sol, pois este só fora visitado previamente pola sonda Mariner 10 na década de 1970, a cal realizara tres sobrevoos sobre o planeta. MESSENGER foi deseñada para medir a composición química da superficie mercuriana, a súa historia xeolóxica, a orixe do seu campo magnético, o tamaño e estado do núcleo do planeta, as posibles sustancias volátiles dos seus polos e a orixe e composición da súa exosfera.
    Para tales fins, MESSENGER levaba sete instrumentos científicos a bordo, que en total non superaban os 50 kg:
    – Mercury Dual Imaging System (MDIS): para fotografiar a superficie. Está composto por unha cámara e un teleobxetivo montados sobre unha plataforma que pode moverse para apuntar aos obxectivos de interés.
    – Gamma-Ray and Neutron Spectrometer (GRNS): para medir a composición da superficie, a abundancia relativa de diferentes elementos e buscar xeo nos polos de Mercurio.
    – X-ray Spectrometer (XRS): para medir a composición da superficie e estudar a abundancia relativa de certos elementos.
    – Mercury Laser Altimeter (MLA), para levantar un mapa topográfico do planeta
    – Atmospheric and Surface Composition Spectrometer (MASCS): espectrómetro para estudar a composición do planeta e da súa exosfera.
    – Energetic Particle and Plasma Spectrometer (EPPS): para investigar a contorna de campos e partículas arredor de Mercurio.
    – Magnetómetro: para medir o campo magnético do planeta.

  13. faa-laurachaves di:

    Mercurio é o planeta máis próximo ao Sol e o máis pequeno do Sistema Solar. É menor que a Terra, pero máis grande que a Lúa.
    Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol pareceríanos dúas veces e media máis grande. O ceo, non obstante, veriámolo sempre negro, porque non ten atmosfera que poida dispersar a luz.
    Os romanos puxéronlle o nome do mensaxeiro dos deuses porque se movía máis rápido que os demais planetas. Dá a volta ao Sol en menos de tres meses. Sen embargo, xira lentamente sobre o seu eixe, unha vez cada 58 días e medio. Antes facíao máis rápido, pero a influencia do Sol foino freando.

    Cando un lado de Mercurio está de cara ao Sol, chega a temperaturas superiores aos 425º C. As zonas en sombra baixan ata os 170 baixo cero. Os polos mantéñense sempre moi fríos.

    A superficie de Mercurio é semellante á da Lúa. A paisaxe está chea de cráteres e gretas, no medio de marcas ocasionadas polos impactos dos meteoritos.
    A presenza de campo magnético indica que Mercurio ten un núcleo metálico, parcialmente líquido. A súa alta densidade, esta que a da Terra, indica que este núcleo ocupa case a metade do volume do planeta

  14. fab-ivanportas di:

    O sistema solar é o conxunto de planetas, coas súas lúas ou satélites (a excepción de Mercurio e Venus, que carecen de satélites), que orbitan sobre si mesmos, e en forma ovoide ou elíptica, arredor do Sol, unha estrela como tantas outras, de 1.390.000 km. de diámetro, pero de temperatura regular, que é o epicentro do sistema. Canto máis distantes se achen os planetas do Sol, as súas órbitas son máis extensas. Talvez haxa outros planetas ou planetoides aínda non descubertas.
    O sistema solar e os planetas terían unha antigüidade aproximada de 4.600.000.000 de anos, formados pola contracción gravitatoria dunha nebulosa.

    A teoría heliocéntrica, que afirmou que o Sol era o centro do sistema, en contraposición á teoría xeocéntrica, que poñía á Terra como centro do noso universo foi formulada polo astrónomo polaco Nicolás Copérnico (1473-1543). Esta teoría foi máis tarde demostrada por Galileo Galilei (1564-1642).
    Os planetas máis próximos ao Sol, son Mercurio, o planeta máis pequeno se descontamos a Plutón, que ten un núcleo de ferro, e Venus, con calor excesiva. Logo con respecto á proximidade ao Sol, segue a Terra, único que alberga vida, e logo lle suceden, Marte chamado tamén o planeta vermello, polo seu chan e rochas que presentan esa tonalidade. Máis lonxe sitúanse os planetas de maiores dimensións: Júpiter, o máis grande e conformado por líquido; e Saturno, tamén líquido, cos seus sete aneis característicos. Ambos os dous son extremadamente ventosos e fríos. Os que se sitúan máis lonxe do Sol, son Urano e Neptuno, chamados por esta razón, planetas exteriores.

  15. faa-nereaeiras di:

    Mercurio é o planeta máis cercano ao Sol é o segundo máis pequeno do Sistema Solar. Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol pareceríanos dous veces máis grande. Sen embargo, o ceo, veríamolo negro, xa que non ten atmósfera que disperse luz.
    Cando uh lado de Mercurio está cara ao Sol, chega a temperaturas superiores aos 425ºC, metres que nas zonas en sombra baixan ata os 170º baixo cero. Os polos, mantéñense sempre moi fríos o que leva a pensar que pode haber auga(conxelada).
    A sonda espacial MESSENGER pudo probar a existencia de xeo en Mercurio, nos cráteres ubicados nos polos do planeta. O científico colaborador da misión, David Paige, sostén que a capa oscura qye cobre o xeo é material complexo de orixe orgánica, acumulados moi probablemente polo impacto dos cometas sobre a superficie de Mercurio.
    A misión espacial Messenger estrelouse según o planeado, o 30 de abril de 2015, logo dunha exitosa misión de 10 anos nos que logrou facer un mapa completo do Planeta Mercurio.

  16. faa-diegogarcia di:

    A Administración Nacional da Aeronáutica e do Espazo, máis coñecida como NASA (polas súas siglas en inglés: National Aeronautics and Space Administration), é a axencia do goberno estadounidense responsable do programa espacial civil, así como tamén da investigación aeronáutica e aeroespacial.
    En 1958 o presidente Dwight D. Eisenhower fundou a Administración Aeronáutica e Espacial Nacional (NASA) cunha orientación de marcado carácter civil (en lugar de militar) fomentando as aplicacións pacíficas da ciencia espacial. O 29 de xullo de 1958 aprobouse a National Aeronautics and Space Act (Lei Nacional de Aeronáutica e do Espazo) foi aprobada, desestabilizar así o antecesor da NASA, o Comité Consultivo Nacional para a Aeronáutica (NACA). o 1 de outubro 1958 comezou a funcionar a nova agencia.

  17. faa-martinbaulde di:

    Mercurio é o planeta máis próximo ao Sol e o segundo máis pequeno do Sistema Solar. É menor que a Terra, pero máis grande que a Lúa.
    Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol pareceríanos dúas veces e media máis grande. O ceo, non obstante, veriámolo sempre negro, porque non ten atmosfera que poida dispersar a luz.

    Os romanos puxéronlle o nome do mensaxeiro dos deuses porque se movía máis rápido que os demais planetas dando a volta ao Sol en menos de tres meses. En cambio, Mercurio xira lentamente sobre o seu eixe, unha vez cada 58 días e medio. Antes facíao máis rápido, pero a influencia do Sol foino freando.

    Cando un lado de Mercurio está de cara ao Sol, chega a temperaturas superiores aos 425º C. As zonas en sombra baixan ata os 170 baixo cero. Os polos mantéñense sempre moi fríos.

  18. faa-manuelvilas di:

    MESSENGER foi unha misión espacial non tripulada da NASA, lanzada rumbo a Mercurio o 3 de agosto de 2004 e que entrou en órbita ao redor de devandito planeta o 18 de marzo de 20111 para iniciar un período de observación orbital dun ano terrestre de duración. Durante o seu traxecto, a sonda sobrevoou a Terra o 1 de agosto de 2005, e dous sobrevuelos a Venus (o 24 de outubro de 2006 e o 5 de xuño de 2007) e tres a Mercurio (en 2008 e 2009) antes da inserción orbital. A sonda conseguiu sobrevivir catro anos máis ata que a NASA decidiu dar por terminado o proxecto e deixar que a sonda colisionara contra Mercurio o 30 de abril de 2015. Durante a súa misión conseguiu datos moi valiosos sobre a superficie do planeta e descubriu a existencia de auga conxelada nunha físgoa onde nunca recibe o Sol2 .

    O nome MESSENGER é un acrónimo de MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry and Ranging (Superficie, Ambiente Espacial, Geoquímica e Medición de Mercurio). O seu nome tamén significa “mensajero”, elixido porque Mercurio era o mensajero dos deuses na mitología romana. Esta sonda foi a primeira en colocarse en órbita de Mercurio, xa que ata agora o planeta só foi visitado pola Mariner 10, que realizou tres sobrevuelos en 1974 e 1975.

  19. fab-miguelpineiro di:

    Mercurio é o planeta máis próximo ao Sol e o segundo máis pequeno do Sistema Solar. É menor que a Terra, pero máis grande que a Lúa.
    Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol pareceríanos dúas veces e media máis grande. O ceo, non obstante, veriámolo sempre negro, porque non ten atmosfera que poida dispersar a luz.
    Os romanos puxéronlle o nome do mensaxeiro dos deuses porque se movía máis rápido que os demais planetas dando a volta ao Sol en menos de tres meses. En cambio, Mercurio xira lentamente sobre o seu eixe, unha vez cada 58 días e medio. Antes facíao máis rápido, pero a influencia do Sol foino freando.
    Cando un lado de Mercurio está de cara ao Sol, chega a temperaturas superiores aos 425º C. As zonas en sombra baixan ata os 170 baixo cero. Os polos mantéñense sempre moi fríos.

  20. fab-ivanportas di:

    Unha sonda espacial é unha nave espacial enviada polo home no espazo, e destinada a explorar obxectos no noso sistema solar ou máis amplamente a estudar un corpo celeste: planeta, papaventos, asteroide, estrela, etc. As numerosas tentativas quedaron infrutuosas tanto lado americano como o lado ruso, pero son os soviéticos os que teñen os primeiros sabido facer sacar un obxecto fabricado polo home fóra de campos de atracción terrestre. O 2 de xaneiro de 1959, sonda espacial Lunik 1 achégase a 6000 km da lúa para perseguir logo o seu camiño no espazo despois de transmitir algúns datos científicos. Dous meses máis tarde, a sonda americana Pioneer efectúa o mesmo traxecto.

  21. fab-miguelleiro di:

    O planeta Mercurio é o máis próximo ao Sol e o máis pequeno do Sistema Solar. Forma parte dos denominados planetas interiores xunto con Venus, a Terra e Marte. Mercurio non ten satélites, igual que acontece con Venus. Mercurio é un dos catro planetas sólidos ou rochosos, ten un corpo rochoso como a Terra. Este planeta é o máis pequeno dos catro, cun diámetro de 4879 km no ecuador. Mercurio está formado aproximadamente por un 70% de elementos metálicos e un 30% de silicatos.Cando un lado de Mercurio está cara ao Sol, chega a temperaturas superiores aos 425ºC, metres que nas zonas en sombra baixan ata os 170º baixo cero. Os polos, mantéñense sempre moi fríos o que leva a pensar que pode haber auga(conxelada).

  22. fab-nereabetanzos di:

    Mercurio é o planeta do Sistema Solar máis próximo ao Sol e o máis pequeno. Forma parte dos denominados planetas interiores ou rochosos e carece de satélites. Coñecíase moi pouco sobre a súa superficie ata que foi enviada a sonda planetaria Mariner 10 e fixéronse observacións con radar e radiotelescopios.Antigamente pensábase que Mercurio sempre presentaba esta cara ao Sol, situación similar ao caso da Lúa coa Terra; é dicir, que o seu período de rotación era igual ao seu período de translación, ambos os dous de 88 días. Non obstante, en 1965 mandáronse impulsos de radar cara a Mercurio, co cal quedou definitivamente demostrado que o seu período de rotación era de 58,7 días, o cal é 2/3 do seu período de translación. Isto non é coincidencia, e é unha situación denominada resonancia orbital.Ao ser un planeta cuxa órbita é inferior á da Terra, Mercurio periodicamente pasa diante do Sol, fenómeno que se denomina tránsito astronómico. Observacións da súa órbita a través de moitos anos demostraron que o perihelio xira 43 de arco máis por século do predito pola mecánica clásica de Newton”. Esta discrepancia levou un astrónomo francés, Urbain Le Verrier, a pensar que existía un planeta aínda máis preto do Sol, ao cal chamaron Vulcano, que perturbaba a órbita de Mercurio. Agora sábese que Vulcano non existe; a explicación correcta do comportamento do perihelio de Mercurio encóntrase na Teoría Xeral da Relatividade.

  23. fab-mariaoubina di:

    O Sistema Solar é un conxunto formado polo Sol e os corpos celestes que orbitan ao seu alrededor.

    Está integrado o Sol e unha serie de corpos que están ligados gravitacionalmente con este astro: oito grandes planetas (Mercurio, Venus, Terra, Marte, Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno), xunto cos seus satélites, planetas menores (entre eles, o ex-planeta Plutón) e asteroides, os cometas, polvo e gas interestelar.

    Pertenece á galaxia chamada Vía Láctea, que está formada por centos de miles de millóns de estrelas situadas ao largo dun disco plano de 100.000 anos luz.

    O Sistema Solar está situado en un dos tres brazos en espiral de esta galaxia chamado Orión, a uns 32.000 anos luz do núcleo, ao rededor do cal xira á velocidade de 250 km por segundo, empleando 225 millóns de anos en dar unha volta completa, o que se denomina ano cósmico.

    Mercurio é o planeta máis cercano ao Sol e o segundo máis pequeno do Sistema Solar. Mercurio é menor que a Terra, pero máis grande que a Lúa.

    Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol parecerianos duas veces e media máis grande. O cielo, sin embargo, o veríamos sempre negro, porque non ten atmósfera que poda dispersar a luz.

  24. fab-mariblanco di:

    Mariner 1 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 22 de xullo de 1962 mediante un foguete Atlas Agena B desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para estudar Venus. Non chegou a alcanzar órbita.
    Mariner 1 pertencía ó programa Mariner da NASA e foi a primeira do seu tipo. Era idéntica á posteriormente exitosa Mariner 2 e a súa misión era facer un sobrevoo de Venus para facer medicións e observacións científicas, pero o foguete que a debía poñer en órbita foi destruido durante o lanzamento por cuestións de seguridade aos 293 segundos de voo: nun momento dado o foguete comezou a desviarse da súa traxectoria, ameazando con estrelarse, polo que para evitar a súa caída en zonas habitadas enviouse o comando de destrucción ao foguete.

  25. fab-mariangaleano di:

    O Sistema Solar é o sistema planetario no que se atopan a Terra e outros obxectos astronómicos que xiran direta ou indiretamente nunha órbita arredor dunha única estrela coñecida como o Sol. A estrela concentra 99,75% da masa do Sistema Solar e a maior parte da masa restante se concentra en oito planetas cuxas órbitas son practicamente circulares e transitan dentro dun disco casi llano chamado plano elíptico. Os catro máis cercanos, considerablemente máis pequenos, Mercurio, Venus, Terra e Marte, tamén coñecidos como os planetas terrestres, están compostos principalmente por roca e metal. Mentres que os catro máis alonxados, denominados xigantescos, máis masivos cos terrestres, están compostos de xeo e gases. Os dous más grandes, Xúpiter e Saturno, están compostos principalmente de xeo e hidróxeno. Urano e Neptuno, denominados os xigantes xeados, están formados maioritariamente por auga conxelada, amoniaco e metano.
    O Dol é o único corpo celeste que emite luz propia, a cal é producida pola combustión de hidróxeno e a súa transformación en helio pola fusión nuclear. O Sistema Solar formouse hai uns 4600 millóns de anos a partir do colapso dunha nube molecular.
    O material residual orixinou un disco circumestelar protoplanetario no que ocorreron os procesos físicos que levaron á formación dos planetas. O Sistema Solar ubícase na actualidade na Nube Interestelar Local que se atopa na Burbulla Local do Brazo de Orión, da galaxia espiral Vía Láctea, a uns 28.000 anos luz do centro desta.

  26. faa-sarafalcon di:

    Unha sonda espacial é un instrumento artificial que se envía ao espazo para poder estudar os diferentes corpos do Sistema Solar. Planetas, satélites, asteroides ou cometas son os principais obxectivos das sondas espaciais. Non van tripuladas, e recompilan información que envían aos científicos na Terra.
    As sondas espaciais tamén adoitan denominarse satélites artificiais. Diferéncianse destes últimos en que normalmente non orbitan arredor dos obxectos que estudan. A maioría das veces teñen traxectorias de achegamento, aínda que en ocasións se sitúan en órbita dun determinado astro. As sondas están equipadas con custosos sistemas fotográficos e de filmación, radares e sofisticados medios de comunicación en contacto coa Terra.

  27. faa-miriantrigo di:

    MESSENGER é un acrónimo de Mercury Surface, Space Environment, Geochemistry and Ranging, ademais de que tamén significa mensaxeiro, elixido porque Mercurio era o mensaxeiro dos deuses na mitoloxía romana. Esta sonda foi a primeira en colocarse na órbita de Mercurio, xa que ata o de agora, como se di no artigo, o planeta só fora visitado pola Mariner 10, que realizou tres sobrevoos en 1974 e 1975.
    MESSENGER foi unha misión espacial non tripulada da NASA, lanzada destino Mercurio o 3 de agosto de 2004 e que entrou en órbita ao redor deste planeta o 18 de marzo de 2011 para iniciar un período de observación orbital dun ano terrestre de duración. Durante o seu traxecto, a sonda sobrevoou a Terra o 1 de agosto de 2005, dous sobrevoos a Venus (o 24 de outubro de 2006 e o 5 de xuño de 2007) e tres sobrevoos a Mercurio (no 2008 e no 2009) antes da inserción orbital. A sonda conseguiu sobrevivir catro anos máis ata que a NASA decidiu dar por finalizado o proxecto e deixar que a sonda chocara contra Mercurio o 30 de abril de 2015.
    Durante a misión, conseguíronse datos de gran importancia sobre a superficie do planeta e descubriuse a existencia de auga xeada nunha parte onde nunca recibe o Sol.

  28. faa-marinabusto di:

    É o planeta máis próximo ao Sol e o segundo máis pequeno do Sistema Solar. Mercurio é menor que a Terra, pero máis grande que a Lúa.
    Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol pareceríanos dúas veces e media máis grande. O ceo, non obstante, veriámolo sempre negro, porque non ten atmosfera que poida dispersar a luz.
    Os romanos puxéronlle o nome do mensaxeiro dos deuses porque se movía máis rápido que os demais planetas. Dá a volta ao Sol en menos de tres meses. En cambio, Mercurio xira lentamente sobre o seu eixe, unha vez cada 58 días e medio. Antes facíao máis rápido, pero a influencia do Sol foino freando.
    Cando un lado de Mercurio está de cara ao Sol, chega a temperaturas superiores aos 425º C. As zonas en sombra baixan ata os 170 baixo cero. Os polos mantéñense sempre moi fríos. Isto leva a pensar que pode haber auga (conxelada, claro).

  29. faa-laurachaves di:

    O artigo indica que Messenger despegou en agosto do 2004 desde Cabo Cañaveral, chegando sete anos despois a Mercurio logo de percorrer unha totalidade de 7.900 Km a través do Sistema Solar.
    O Sistema Solar está integrado polo Sol e unha serie de corpos que están ligados gravitacionalmente con este astro: oito grandes planetas xunto cos seus satélites, planetas menores e asteroides, os cometas, pó e gas interestelar.

    Pertence á galaxia chamada Vía Láctea, que esta formada por centos de miles de millóns de estrelas situadas ao longo dun disco plano de 100.000 anos luz.

    O Sistema Solar está situado nun dos tres brazos en espiral desta galaxia chamado Orión, a uns 32.000 anos luz do núcleo, arredor do cal xira á velocidade de 250 km por segundo, empregando 225 millóns de anos en dar unha volta completa, o que se denomina ano cósmico.
    Pódese facer una clasificación dos corpos que xiran a redor do Sistema solar, que consistiría en tres categorías diferentes. Unha de planetas, outra de planetas ananos e a terceira categoría de todos os demais obxectos que orbitan ao redor do Sol.

  30. faa-albaaller di:

    Este artigo falanos de Mercurio, o planeta máis próximo ao Sol e o segundo máis pequeno do sistema solar, de forma que é menor que a Terra pero maior que a nosa Lúa.
    Se en lugar de vivir na Terra vivisemos en Mercurio, o noso ceo estaría sempre negro xa que este planeta carece de atmosfera. Ademais veríamos o sol moito máis grande, posto que está moitísimo máis cerca deste, de tal forma que as temperaturas alcanzadas poden chegar a ser maiores de 400ºC. Mentres que onde da a sombra baixa ata os 170ºC baixo cero.
    A paisaxe de Mercurio está chea de cráteres e gretas e tamén lugares marcados por colisións de diferentes meteoritos.
    En canto á súa órbita, nun primeiro momento era o planeta máis rápido, dando a volta ao Sol en menos de tres meses, pero a influencia deste mesmo foino freando pouco a pouco, de maneira que antes o facía moito máis rápido.
    Cabe destacar que existe unha presenza de campo magnético, e por iso sabemos que ten un núcleo metálico parcialmente líquido, que fai que presente esa alta densidade.

  31. faa-albarodriguez di:

    É o planeta máis próximo ao Sol e o segundo máis pequeno do Sistema Solar. Mercurio é menor que a Terra, pero máis grande que a Lúa.
    Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol pareceríanos dúas veces e media máis grande. O ceo, non obstante, veriámolo sempre negro, porque non ten atmosfera que poida dispersar a luz.
    Os romanos puxéronlle o nome do mensaxeiro dos deuses porque se movía máis rápido que os demais planetas. Dá a volta ao Sol en menos de tres meses. En cambio, Mercurio xira lentamente sobre o seu eixe, unha vez cada 58 días e medio. Antes facíao máis rápido, pero a influencia do Sol foino freando.
    Cando un lado de Mercurio está de cara ao Sol, chega a temperaturas superiores aos 425º C. As zonas en sombra baixan ata os 170 baixo cero. Os polos mantéñense sempre moi fríos. Isto leva a pensar que pode haber auga (conxelada, claro).
    A superficie de Mercurio é semellante á da Lúa. A paisaxe está chea de cráteres e gretas, no medio de marcas ocasionadas polos impactos dos meteoritos.
    A presenza de campo magnético indica que Mercurio ten un núcleo metálico, parcialmente líquido. A súa alta densidade, esta que a da Terra, indica que este núcleo ocupa case a metade do volume do planeta.

  32. faa-diegogarcia di:

    Mercurio é o planeta do Sistema Solar máis próximo ao Sol e o máis pequeno. Forma parte dos denominados planetas interiores ou rochosos e carece de satélites. Coñecíase moi pouco sobre a súa superficie ata que foi enviada a sonda planetaria Mariner 10 e fixéronse observacións con radar e radiotelescopios.
    Antigamente pensábase que Mercurio sempre presentaba esta cara ao Sol, situación similar ao caso da Lúa coa Terra; é dicir, que o seu período de rotación era igual ao seu período de translación, ambos os dous de 88 días. Non obstante, en 1965 mandáronse impulsos de radar cara a Mercurio, co cal quedou definitivamente demostrado que o seu período de rotación era de 58,7 días, o cal é 2/3 do seu período de translación. Isto non é coincidencia, e é unha situación denominada resonancia orbital.

  33. faa-ariadnavazquez di:

    Mercurio é o planeta máis pequeno e próximo ao Sol dos oito planetas do Sistema Solar. Recibe este nome que significa o mensaxeiro dos deuses. Visto dende a Terra, este planeta parece moverse en torno a súa órbita ao redor de 116 días, o que significa que é moito máis rápido que calquera outro planeta do Sistema Solar. Ademáis, compre destacar que non ten satélites naturais coñecidos. Por outro lado, Mercurio experimenta a maior variación de temperatura dos oito planetas do Sistema, porque ten a atmósfera como a Terra que lle permite reter a calor, entón esta varía dende -173ºC que acada pola noite a unhos 427ºC que pode acadar durante o día nalgunhas rexións ecuatoriais. Tamén é o planeta que ten a menor inclinación. Este planeta xira dun xeito que é único no Sistema Solar. Ao ser un planeta cuxa órbita é inferior á da Terra, Mercurio periódicamente pasa diante do sol, fenómeno que se denomina tránsito astronómico.
    Este planeta, Mercurio, é un dos 4 planetas rochosos, é dicir, ten un corpo rochoso coma a Terra. Dentro destes, é o máis pequeno dos catro, cun diámtro de 4879 km no ecuador. Está formado aproximadamente por un 70% de elementos metálicos e un 30% de silicatos. A densidad de este planeta é a segunda máis grande de todo o sistema solar, sendo o seu valor de 5430 Km/m, solo un pouco menor que a densidade da Terra.

  34. faa-ileniamartinez di:

    O Sol é unha bóla enorme e candente, situada no centro do noso sistema solar. Este proporciona luz, calor e enerxía á Terra, e está composto enteiramente de gas. É unha dos 100 mil millóns estrelas existentes na nosa galaxia, a Vía Láctea. Está a uns 25,000 anos luz do centro da galaxia, e xira en torno ao centro galáctico unha vez cada 250 millóns de anos. Oito planetas e as súas lúas, decenas de miles de asteroides, e trillóns de cometas xiran en torno ao sol. O sol e todos estes obxectos en conxunto forman o sistema solar. A Terra viaxa arredor do sol a unha distancia media de 149,600,000 quilómetros aproximadamente. O raio do sol, é duns 695,500 quilómetros, aproximadamente 109 o raio da Terra. A parte do sol que nós vemos ten unha temperatura de ao redor de 5500 graos C (10,000 graos F.) Os astrónomos miden temperaturas das estrelas nunha unidade métrica chamada Kelvin. A temperatura no núcleo do sol ascende a máis de 15 millóns K.
    Outra característica importante do Sol, é o seu campo magnético, que se volve moi concentrado en pequenas rexións, cun incremento de ata 3000 veces da forza do campo usual. Estas rexións forman materia solar para crear unha variedade de características na superficie do sol e na súa atmosfera, a parte que nós podemos ver. Estas características oscilan dende estruturas relativamente frías e escuras coñecidas manchas solares a erupcións espectaculares que provocan labaradas e expulsión de masa coronal. As labaradas son as erupcións máis violentas no sistema solar. As expulsións de masa coronal, aínda que menos violento que as labaradas, implican unha masa tremenda (cantidade de materia.) Unha única expulsión pode eyectar aproximadamente 20 mil millóns de toneladas (18 mil millóns de toneladas métricas) de materia cara a espazo.
    A enerxía do sol provén de reaccións de fusión nuclear que se encontran profundas no interior do núcleo do sol. Nunha reacción de fusión, os dous núcleos atómicos únense e xuntos forman un novo núcleo. A fusión produce enerxía convertendo así, materia nuclear en enerxía.
    O sol que se formou fai uns 4.6 mil millóns anos, ten suficiente combustible nuclear para permanecer durante outros 5 mil millóns anos. Entón crecerá para facerse unha estrela do tipo xigante vermella. Máis tarde, na unha etapa avanzada da vida do sol, botará as súas capas exteriores. O núcleo restante colapsarase para facerse un obxecto chamado anana branca que lentamente se esvaerá. O sol converterase na súa última fase, nun obxecto débil e frío ás veces chamado anana negra.

  35. faa-uxiacasais di:

    MESSENGER é unha sonda espacial da NASA pertencente ao programa Discovery, lanzada o 3 de agosto de 2004 mediante un foguete Delta 7925H desde a rampla 17B do Centro Espacial de Cabo Cañaveral rumbo a Mercurio.
    Durante o seu traxecto, a sonda sobrevoou a Terra o 1 de agosto de 2005, así con dous sobrevoos a Venus (o 24 de outubro de 2006 e o 5 de xuño de 2007) e tres a Mercurio (en 2008 e 2009) antes da inserción orbital. A sonda conseguiu sobrevivir catro anos máis ata que a NASA decidiu dar por terminado o proxecto e deixar que a sonda colisionara contra Mercurio o 30 de abril de 2015. Durante a súa misión conseguiu datos moi valiosos sobre a superficie do planeta como a medida da composición quimica da súa superficie, a súa historia xeolóxica, a orixe do seu campo magnético, o tamaño e estado do núcleo, as posibles sustancias volátiles dos seus polos e a orixe e composición da súa exosfera así como se descubriu a existencia de auga conxelada nunha físgoa onde nunca recibe o sol.

  36. Xacobo Piñeiro Cacabelos di:

    Mercurio é o primeiro planeta do Sistema solar, contando a partir do Sol. É o segundo menor do sistema solar: o seu diámetro é un 40% menor que o da Terra e só un 40% maior que o da Lúa. É ata menor que Ganimedes, unha das lúas de Xúpiter, ou que Titán, unha lúa de Saturno. É un mundo inhóspito para os humanos, no que se acadan altas e tamén baixas temperaturas, debido á proximidade do Sol e a que por efecto da marea solar a través do tempo, ten unha duración de día parella á do ano (período de revolución arredor do seu propio eixe en relación ó período de revolución arredor do Sol), e polo tanto, cando unha parte do planeta entra na súa propia sombra, emite moita calor. É un mundo morto tamén xeoloxicamente, pois ten un tamaño reducido como planeta (é dicir, gran superficie pola que puido saír ó exterior a enerxía interna debida á aglutinación de materiais no centro planetario, deixando tal fuga enerxética de ter relevancia xeolóxica hai tempo e polo tanto, deixando de ter enerxía para os movementos da superficie), sendo a influencia solar sobre o planeta a maior con diferenza de todo o sistema solar

  37. fab-sabelafernandez di:

    Un cráter de impacto ou astroblema é a depresión que deixa o impacto dun meteorito na superficie dun corpo planetario (planeta, planeta anano, asteroide ou satélite) de superficie sólida.

    Os meteoritos que caen sobre os astros poden ter dimensións moi diferentes comprendidas entre a de ínfimos grans de po e a de asteroides de decenas de quilómetros. A enerxía cinética dun meteorito é tan grande que a súa disipación brusca no chan provocando a súa fragmentación violenta, coma se explotase.
    Houbo casos, cando a masa do meteorito foi moi grande, nos que a lava procedente do interior irrompe na escavación e forma un lago que, ao solidificarse, confire ao cráter un fondo chairo. En razón da súa forma, os cráteres dese tipo denomínanse circos.

    A extraordinaria potencia deses proxectís caídos do ceo queda doadamente explicada pola súa velocidade (de 50.000 a 100.000 km/h) e pola súa masa. A combinación destes dous parámetros tradúcese nunha enerxía cinética colosal.

    Demostrouse experimentalmente que a forma dos cráteres é idéntica á que resulta da explosión no chan dun proxectil ou dunha bomba. O cráter de impacto xera unha serie de modificacións sobre a paisaxe producida polo violento suceso de colisión provocado, dando lugar a rochas modificadas chamadas brechas, e ademais bota gran cantidade de material fundido nas inmediacións da área.

  38. fab-raquelpan di:

    Mercurio e o planeta do Sistema Solar máis próximo ao Sol e o máis pequeno. Forma parte dos denominados planetas interiores ou rocosos e carece de satélites. Conocíase moi pouco sobre a sua superficie hasta que foi enviada a sonda planetaria Mariner 10 e se fixeron observacions con radares e radiotelescopios.
    Antiguamente pensabase que Mercurio sempre presentaba a misma cara ao Sol, situación similar ao caso da Luna coa Terra; e decir, que o seu periodo de rotación era igual o seu periodo de traslación, ambos de 88 días. Sin embargo, en 1965 mandaronse impulsos de radar hacia Mercurio, polo cal quedóu definitivamente demostrado que o seu periodo de rotación era de 58,7 días, o cual e 2/3 do seu periodo de traslación.
    Ao ser un planeta cuxa órbita e inferior a da Terra, Mercurio periódicamente pasa diante do Sol, fenómeno que se denomina tránsito astronómico.

  39. faa-miguelotero di:

    O Sistema Solar é un sistema planetario que se encontra na galaxia Vía Láctea, dentro do Universo. Está formado por unha soa estrela, o Sol, oito planetas, un conxunto de corpos que orbitan ao seu arredor (planetas menores, asteroides, satélites, cometas, etc.) e o espazo interplanetario comprendido entre eles. Na actualidade coñécense tamén máis dunha decena de sistemas planetarios orbitando outras estrelas, e máis dun centenar de estrelas nas que se detectou a presenza de polo menos un planeta.
    Os planetas, a maioría dos satélites e todos os asteroides orbitan arredor do Sol na mesma dirección seguindo órbitas elípticas en dirección antihoraria se se observa dende enriba do polo norte do Sol. O plano aproximado no que xiran todos estes corpos denomínase eclíptica. Algúns obxectos orbitan cun grao de inclinación especialmente elevado, como Plutón cunha inclinación con respecto ao eixe da eclíptica de 18º, así como unha parte importante dos obxectos do cinto de Kuiper.

  40. faa-marinabusto di:

    Neste artigo obxecto de comentario faise referencia a Cabo Cañaveral, un famoso cabo situado na costa este do estado de Florida ao norte da cidade.Esta cidade é homónima por ser, dende o ano 1950, o principal centro das actividades espaciais dos Estados Unidos. Dende o punto de vista xeográfico é un estreito promontorio que se estende sobre o océano Atlántico.
    A súa actividade como base de lanzamento para mísiles comezou o 24 de xullo de 1950 experimentando con foguetes V-2 modificados. O lugar era ideal porque os lanzamentos se realizaban en dirección Leste e os mísiles podían así ser seguidos con facilidade no seu ascenso e caer no mar sen causar ningún dano.
    Na actualidade, aquel promontorio areento está salpicado de decenas de ramplas de lanzamento e conta cunha mesta rede de estradas que o unen cos diversos laboratorios e centros de control. A área está controlada en parte pola NASA, o organismo espacial estadounidense que se ocupa dos programas espaciais civís, e en parte pola USAF, que organiza os militares.

  41. faa-ivanlois di:

    MESSENGER foi unha misión espacial non tripulada da NASA. A sonda foi lanzada rumbo a Mercurio o 3 de agosto de 2004 e entrou en órbita a redor de Mercurio o 18 de marzo de 2011. Neste momento comezou un período de observación orbital dun ano terrestre de duración. Durante o seu traxecto, a sonda sobrevoou:
    -A Terra en unha ocasión (o 1 de agosto de 2005)
    -A Venus en dúas ocasións (o 24 de outubro de 2006 e o 5 de xuño de 2007)
    -A Mercurio en tres ocasións (en 2008, 2009 e antes da inserción orbital)

    A sonda conseguiu sobrevivir catro anos máis ata que a NASA decidiu dar por terminado o proxecto e deixar que a sonda colisionara contra Mercurio o 30 de abril de 2015. Durante a súa misión conseguiu datos moi valiosos sobre a superficie do planeta.
    O nome MESSENGER é un acrónimo de MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry and Ranging (Superficie, Ambiente Espacial, Geoquímica e Medición de Mercurio). O seu nome tamén significa “mensaxeiro”, elixido porque Mercurio era o mensaxeiro dos deuses na mitoloxía romana.

  42. Rita Lage di:

    Mercurio é o planeta máis pequeno e próximo ao Sol dos oito planetas do Sistema Solar. Recibe este nome que significa o mensaxeiro dos deuses. Visto dende a Terra, este planeta parece moverse en torno a súa órbita ao redor de 116 días, o que significa que é moito máis rápido que calquera outro planeta do Sistema Solar. Ademáis, compre destacar que non ten satélites naturais coñecidos. Por outro lado, Mercurio experimenta a maior variación de temperatura dos oito planetas do Sistema, porque ten a atmósfera como a Terra que lle permite reter a calor, entón esta varía dende -173ºC que acada pola noite a unhos 427ºC que pode acadar durante o día nalgunhas rexións ecuatoriais. Tamén é o planeta que ten a menor inclinación. Este planeta xira dun xeito que é único no Sistema Solar. Ao ser un planeta cuxa órbita é inferior á da Terra, Mercurio periódicamente pasa diante do sol, fenómeno que se denomina tránsito astronómico.
    Este planeta, Mercurio, é un dos 4 planetas rochosos, é dicir, ten un corpo rochoso coma a Terra. Dentro destes, é o máis pequeno dos catro, cun diámtro de 4879 km no ecuador.

  43. faa-laurachaves di:

    A Mariner 1 foi a primeira misión do Programa Mariner da NASA que intentou sobrevoar Venus, pero a misión tivo que ser abortada por un erro de software que causou un desvío na súa traxectoria.
    O 22 de xullo de 1962 produciuse o lanzamento a bordo do foguete Atlas/Agena B. Estaba previsto usar un foguete Centaur, pero debido a diversos problemas con este vector, decidiuse traspasar a sonda ao Atlas/Agena.

    Aos 4 min e 53 s produciuse unha inclinación inesperada do foguete cara ao nordés que foi detectada polos encargados de seguridade da misión. Ante esta situación que daba algunha posibilidade de que o foguete caese no Océano Atlántico preto das rutas transatlánticas, enviouse un comando ao foguete para a súa autodestrución 6 s antes de que soltase a sonda. Se tivesen esperado un pouco máis, o foguete non podería ter sido destruído.

  44. fab-nereabetanzos di:

    A Mariner 1 da NASA foi a primeira misión do Programa Mariner en intentar sobrevoar Venus. A misión tivo que ser abortado por un erro de software que causou un desvío no seu trayectoria.O 22 de xullo de 1962 produciuse o lanzamento a bordo do foguete Atlas/Agena B. Orixinais estaba previsto usar un foguete Centaur, pero debido a diversos problemas con este vector, decidiuse traspasar a sonda ao Atlas/Agena.Aos 4 min e 53 s produciuse unha inclinación inesperada do foguete cara ao nordés que foi detectada polos encargados de seguridade da misión. Ante esta situación que daba algunha posibilidade de que o foguete caese no Océano Atlántico preto das rutas transatlánticas, enviouse un comando ao foguete para a súa autodestrución 6 s antes de que soltase a sonda. Se tivesen esperado un pouco máis, o foguete non podería ter sido destruído.Durante a caída, o transpondedor de raio seguiu mandando sinais durante 64 s. O fallo foi causado pola combinación de dous factores: os sinais provenientes do Atlas foron mal recibidos perdendo mesmo o sinal do satélite durante catro períodos de entre 1,5 a 61 s de duración. Posteriormente viuse que a omisión dun guion nas instrucións do programa de guiado do foguete provocou a desviación do Atlas. Ambos os dous erros combinados provocaron que durante as perdas de contacto con terra, o foguete modificase a súa traxectoria para compensar o erro creado pola falta dese guion, ata sacar o foguete da traxectoria prevista.

  45. faa-sarafalcon di:

    Mercurio é o planeta máis próximo ao Sol e o segundo máis pequeno do Sistema Solar. Mercurio é menor que a Terra, pero máis grande que a Lúa.

    Se nos situásemos sobre Mercurio, o Sol pareceríanos dúas veces e media máis grande. O ceo, non obstante, veriámolo sempre negro, porque non ten atmosfera que poida dispersar a luz.

    Os romanos puxéronlle o nome do mensaxeiro dos deuses porque se movía máis rápido que os demais planetas. Dá a volta ao Sol en menos de tres meses. En cambio, Mercurio xira lentamente sobre o seu eixe, unha vez cada 58 días e medio. Antes facíao máis rápido, pero a influencia do Sol foino freando.
    Cando un lado de Mercurio está de cara ao Sol, chega a temperaturas superiores aos 425º C. As zonas en sombra baixan ata os 170 baixo cero. Os polos mantéñense sempre moi fríos. Isto leva a pensar que pode haber auga (conxelada, claro).

  46. Victor di:

    NOVO FORO ABERTO

  47. faa-martinbaulde di:

    Cabo Canaval é un cabo situado na costa este do estado de Florida. É famoso por ser, dende o ano 1950, o principal centro das actividades espaciais dos Estados Unidos.

    A súa actividade como base de lanzamento para mísiles comezou en 1950 experimentando con foguetes V-2 modificados. O lugar era ideal porque os lanzamentos se realizaban en dirección Leste e os mísiles podían así ser seguidos con facilidade no seu ascenso e caer no mar sen causar ningún dano.

    Na actualidade, aquel promontorio areento está salpicado de decenas de ramplas de lanzamento e conta cunha mesta rede de estradas que o unen cos diversos laboratorios e centros de control. A área está controlada en parte pola NASA, o organismo espacial estadounidense que se ocupa dos programas espaciais civís, e en parte pola USAF, que organiza os militares.

  48. fab-mariangaleano di:

    Mercurio é o planeta do Sistema Solar máis próximo ao Sol e é o máis pequeño. Forma parte dos denominados planetas interiores ou rochosos e carece de Satélites. Coñecíase moi pocuo sobre a súa superficie ata que foi enviada a sonda planetaria Mariner 10 e se fixeron observacións con radar e radiotelescopios. Antigamente pensábase que Mercurio sempre presentaba a mesma cara ó Sol, situación similir ao caso da Lúa coa Terra, é dicir, que o seu periodo de rotación era igual ao seu periodo de traslación, ambos de 88 días. Sen embargo, en 1965 mandáronse impulsos de radar cara Mercurio, co cal quedou definitivamente demostrado que o seu periodo de rotación era de 58,7 días, o cal é 2/3 do seu periodo de traslación. Esto non é coincidencia, e é unha situación denominada resonancia orbital.
    Ao ser un planeta cuxa órbita é inferior á da Terra, Mercurio periodicamente pasa diante do Sol, fenómeno, que se denomina tránsito astronómico. Observacións da súa órbita a través de moitos anos demostraron que o perihelio xira 43” de arco máis por séculos do predito pola mecánica clásica de Newton. Esta discrepancia levou a un astrónomo francés a pensar que existía un planeta aínda máis preto do Sol, ao cal chamaron Vulcano, que perturbaba a órbita de Mercurio. Agora sábese que Vulcano non existe, a explicación correcta do comportamento do perihelio de Mercurio atópase na Teoría Xeral da Relatividade.

  49. fab-sabelafernandez di:

    Cabo Cañaveral é un famoso cabo situado na costa este do estado de Florida ao norte da cidade homónima por ser, dende o ano 1950, o principal centro das actividades espaciais dos Estados Unidos. Dende o punto de vista xeográfico é un estreito promontorio que se estende sobre o océano Atlántico.

    A súa actividade como base de lanzamento para mísiles comezou o 24 de xullo de 1950 experimentando con foguetes V-2 modificados. O lugar era ideal porque os lanzamentos se realizaban en dirección Leste e os mísiles podían así ser seguidos con facilidade no seu ascenso e caer no mar sen causar ningún dano.

    Na actualidade, aquel promontorio areento está salpicado de decenas de ramplas de lanzamento e conta cunha mesta rede de estradas que o unen cos diversos laboratorios e centros de control. A área está controlada en parte pola NASA, o organismo espacial estadounidense que se ocupa dos programas espaciais civís, e en parte pola USAF, que organiza os militares.

    En 1964 toda a zona é rebautizada Cabo Kennedy, en honor do presidente estadounidense John F. Kennedy asasinado o ano anterior. Non obstante, dez anos despois, como consecuencia de múltiples protestas, foi novamente denominado Cabo Cañaveral e o nome de Kennedy só quedou para o centro espacial da NASA.