Chao medo, ola ETS

Nos noventa, o uso do condón era case un acto reflexo nas relacións sexuais. Hoxe, ese medo desapareceu. Iso, xunto ao aumento de parellas sexuais e ao descoñecemento das formas de contaxio dalgunhas enfermidades, provocou que as enfermidades de transmisión sexual (ETS) estean nun gran aumento.

Sífilis, gonorrea, papiloma, clamidia, VIH … todas aumentaron. En 2009, identificáronse 339 casos de sífilis só en Madrid. En 2010, xa eran 648. En 2013 foron notificados 3.120 casos en toda España. Dacordo co boletín epidemiolóxico de agosto do ano pasado, habería 1.514 casos de sífilis e 1.382 de gonorrea. A tendencia, en xeral, é de aumento e chama moito a atención  a sífilis, que era unha enfermidade case desaparecida e que volveu con forza.

Houbo sífilis antes da aparición da penicilina e despois baixou. Aumentou tamén coa aparición do VIH. Despois, nos anos noventa é cando menos transmisión destas enfermidades houbo, salvo o papiloma, polo medo á sida. A principios do 2000 volve aparecer a sífilis, coa perda do medo ao VIH. Agora estamos a asistir a un aumento grande das ETS, sobre todo no caso de relacións sexuais entre homes, engade o médico. Os incrementos estanse a dar en dous grupos: homosexuais e adolescentes de entre 15 e 25 anos. Aínda que o VIH tamén aumentou, fano moito máis a gonorrea, o herpes xenital e a sífilis. Mesmo se están a dar brotes de enfermidades que non se vían, como o linfogranuloma venéreo.

Máis que grupos de risco hai que falar de condutas de risco. Os aumentos están a ter lugar porque non se utiliza o preservativo. Ademais, hai moita xente que cre que non poden contaxiarse dunha ETS por practicar sexo oral. Cando o certo é que contáxianse todas, e máis dificil, pero si posible. Por exemplo, aumentaron os casos de sífilis oral.

Outro dato significativo é que en España vendéronse máis de 104 millóns de unidades de preservativos en 2013, mentres que en 2014 as vendas foron de máis de 102 millóns unicamente.

Polo que en conclusión quizais non estaría de máis recuperar aquela famosa campaña de “pontelo, ponselo”, facendo fincapé en que a relación vaxinal ou a anal non son as únicas coas que podemos contaxiarnos dunha ETS.


Autora : Nerea Betanzos

Esta entrada foi publicada en Medicina, Saúde e etiquetada , , , , , . Garda o enlace permanente.

48 Responses to Chao medo, ola ETS

  1. fab-miguelpineiro di:

    As infeccións de transmisión sexual tamén coñecidas como enfermidades de transmisión sexual, e antes como enfermidades venéreas.Son un conxunto de afecciones clínicas infectocontagiosas que se transmiten de persoa a persoa por medio do contacto sexual que se produce, case exclusivamente, durante as relacións sexuais, incluído o sexo vaginal, o sexo anal e o sexo oral. Con todo, poden transmitirse tamén por uso de xiringas contaminadas ou por contacto co sangue, e algunhas delas poden transmitirse durante o embarazo ou o parto, desde a nai ao fillo.

    A maior parte das enfermidades de transmisión sexual son causadas por dous tipos de xermes: bacterias e virus, pero algunhas tamén son causadas por hongos e protozoarios.

    Para previr as ETS, é fundamental coñecer a súa existencia, os medios de transmisión, optar por unha conduta sexual segura, xa sexa absterse do contacto sexual, ter parella única ou practicar o sexo seguro e, en caso de presentar síntomas, acudir precozmente á atención sanitaria. Tamén é imprescindible evitar compartir xiringas.

  2. faa-manuelvilas di:

    O virus da inmunodeficiencia humana (VIH) é un lentivirus (da familia Retroviridae), causante da síndrome de inmunodeficiencia adquirida (sida). Foi descuberto e considerado como o axente da naciente epidemia de sida polo equipo de Luc Montagnier en Francia en 1983. O virión é esférico, dotado dunha envoltura e cunha cápside proteica. O seu genoma é unha cadea de ARN monocatenario que debe copiarse provisionalmente ao ADN para poder multiplicarse e integrarse no genoma da célula que infecta. Os antígenos proteicos da envoltura exterior axústanse de forma específica con proteínas da membrana das células infectables, especialmente dos linfocitos T CD4.O virus de inmunodeficiencia humana forma parte do xénero Lentivirus. Estes constitúen un grupo dentro da familia Retroviridae.Os virus deste grupo posúen propiedades morfológicas e biolóxicas comúns. Varias especies son atacadas polos lentivirus, cuxa característica principal consiste nun período de incubación prolongado que desemboca en enfermidade logo de varios anos.

  3. fab-antonchaves di:

    A gonorrea é unha enfermidade de transmisión sexual (ETS) que pode infectar tanto os homes coma as mulleres. Pode causar infeccións nos xenitais, o recto e a garganta. É unha infección moi común, especialmente nas persoas novas de 15 a 24 anos.
    Pode contraerse gonorrea ao ter relacións sexuais anais, vaxinais e orais cunha persoa que teña esta enfermidade.
    Unha muller embarazada con gonorrea pode transmitirlla ao seu bebé durante o parto.
    Pode evitarse contraer gonorrea se:
    . non se ten relacións sexuais;
    . tense unha relación mutuamente monógama a longo prazo cunha parella a quen se lle realizasen probas e tivese resultados negativos para as ETS;
    . úsase condóns de látex e diques dentais en forma correcta cada vez que ten relacións sexuais.

  4. faa-rubeniglesias di:

    As enfermidades de transmisión sexual (ETS) son un conxunto de afeccións clínicas infectocontagiosas que se transmiten de persoa a persoa por medio do contacto sexual que se produce, case exclusivamente, durante as relacións sexuais, incluído o sexo vaxinal, anal e oral. Non obstante, poden transmitirse tamén por uso de xiringas contaminadas ou por contacto co sangue, e poden transmitirse durante o embarazo ou o parto.
    A maior parte das enfermidades de transmisión sexual son causadas por dous tipos de xermes: bacterias e virus, pero algunhas tamén son causadas por fungos e protozoarios.

    As enfermidades de transmisión sexual máis comúns en adolescentes sexualmente activos son:

    -Clamidia (10-25%-25),
    -Gonorreas de Neisseria (3-18%-18),
    -Sífilis (0-3%-3),
    -Trichomonas vaginalis (8-16%-16), e
    -vVrus do herpes simple (2-12%-12).

    En 1996, a OMS estimaba que máis dun millón de persoas se infectaban diariamente. Preto do 60% destas infeccións acontecen entre menores de 25 anos, e o 30% destes teñen menos de 20 anos. Se estima que 340 millóns de novos casos de sífilis, gonorrea, clamidia e de tricomoniasis se deron no mundo enteiro en 1999.

    Actualmente, cada ano danse preto de 400 millóns de novos casos en todo o mundo. O 90% entre os 15 e os 30 anos. Deses 400 millóns case 300 millóns son de sífilis, gonorrea e sida.

  5. faa-carmenvilanova di:

    Unha das enfermidades de transmisión sexual (ETS) máis común é o virus do papiloma humano. Os virus do papiloma humano, chamados tamén papilomavirus, son un grupo de máis de 150 virus relacionados. Máis de 40 deses virus poden propagarse por contacto directo dunha pel a outra durante o sexo vaxinal, anal e oral.
    As infeccións por VPH son as infeccións máis comúns que se transmiten sexualmente nos Estados Unidos. De feito, máis da metade da xente activa sexualmente inféctase por un tipo de VPH ou por varios tipos nalgún momento da súa vida.
    Os VPH transmitidos sexualmente entran en dúas categorías:
    -Os VPH de baixo risco, os cales non causan cancro pero poden causar espullas na pel (coñecidas tecnicamente como condylomata acuminata) nos xenitais ou no ano ou arredor deles. Por exemplo, os tipos 6 e 11 de VPH causan 90% de todas as espullas xenitais.
    -Os VPH oncoxénicos ou de alto risco, os cales poden causar cancro. Identificouse polo menos unha ducia de tipos de VPH de alto risco. Dous deses, os tipos 16 e 18 dos VPH, son responsables da maioría dos cancros causados por VPH.
    Entre os factores que aumentan o risco de infectarse cunha enfermidade de transmisión sexual como o papilomavirus encontramos ter múltiples parellas sexuais, ter alto risco social por manter relacións con parellas promiscuas, manter contacto sexual sen protección ou sen utilizar preservativos. Non obstante, hai que aclarar que o papilomavirus pode infectar a pel que normalmente non está cuberta polo condón, polo que o uso deste non protexe ao cen por cen. Ademais, moitas persoas son portadores asintomáticos (persoas que non mostran síntomas pero que poden transmitir a enfermidade), polo que a parella sexual non pode decatarse do risco de propagación do virus.

  6. fab-nereabetanzos di:

    As enfermidades de transmisión sexual(ETS),son un conxunto de afeccións clínicas infectocontagiosas que se transmiten de persoa a persoa por medio do contacto sexual que se produce, case exclusivamente, durante as relacións sexuais, incluído o sexo vaxinal, o sexo anal e o sexo oral. Non obstante, poden transmitirse tamén por uso de xiringas contaminadas ou por contacto co sangue, e algunhas delas poden transmitirse durante o embarazo ou o parto, dende a nai ao fillo.
    A maior parte das enfermidades de transmisión sexual son causadas por dous tipos de xermes: bacterias e virus, pero algunhas tamén son causadas por fungos e protozoarios.

    Para previr as ETS, é fundamental coñecer a súa existencia, os medios de transmisión, optar por unha conduta sexual segura, xa sexa absterse do contacto sexual, ter parella única ou practicar o sexo seguro e, en caso de presentar síntomas, acudir precozmente á atención sanitaria.

  7. fab-alexcosta di:

    O condón masculino consiste nunha funda que se axusta sobre o pene erecto. Para a súa fabricación úsanse habitualmente o látex natural e o poliuretano (utilizado basicamente en casos de alergia ao látex).

    O preservativo masculino generalmente posúe un espazo no extremo pechado chamado depósito, deseñado para conter o semen. As súas medidas varían de 16 a 22 cm de lonxitude e de 3,5 a 6,4 cm de diámetro. A medida estándar dun preservativo é de 170 mm de longo, 48 mm de ancho nominal e entre 0,055 e 0,07 mm de grosor.

    Os preservativos poden presentarse en cor natural e en toda a gama do arcoíris, podendo ser transparentes, opacos e ata fosforescentes. Algúns teñen estampados na súa superficie. Poden ser lisos ou con texturas (aneis, tachones) para lograr unha sensación máis intensa; con aromas diversos (vainilla, fresa, chocolate, banana, coco, entre outros); con formas anatómicas especiais para aumentar a comodidade ou a sensibilidade; máis longos e anchos ou axustados; máis grosos (extra fortes) ou máis delgados (sensitivos); con lubricante saborizado; sen lubricar, lubricados ligeramente, extra lubricados, entre outros. Os preservativos adoitan presentarse con certa cantidade de lubricante e espermicida. Si fose insuficiente pode engadirse lubricante para facilitar a relación sexual.

  8. fab-nereabetanzos di:

    As penicilinas son antibióticos do grupo dos betalactámicos empregados profusamente no tratamento de infeccións provocadas por bacterias sensibles. A maioría das penicilinas son derivados do ácido 6-aminopenicilánico, diferindo entre si segundo a substitución na cadea lateral do seu grupo amino. Non se coñece por completo o mecanismo de acción das penicilinas, se ben a súa analoxía á D-alanil-D-alanina terminal, situada na cadea lateral peptídica da subunidade do peptidoglicano, suxire que o seu carácter bactericida deriva da súa intervención como inhibidor do proceso de transpeptidación durante a síntese daquel. Deste modo, a penicilina actúa debilitando a parede bacteriana e favorecendo a lise osmótica da bacteria durante o proceso de multiplicación.Existe unha gran diversidade de penicilinas. Algunhas especies de fungos do xénero Penicillium sintetizan de forma natural penicilinas, como o primeiro tipo illado, a penicilina G. Non obstante, debido á aparición de resistencias, desenvolvéronse outras familias seguindo basicamente dúas estratexias: a adición de precursores para a cadea lateral no medio de cultivo do fungo produtor, o que se traduce na produción de penicilinas biosintéticas; e a modificación química da penicilina obtida pola fermentación biotecnolóxica, o que dá lugar ás penicilinas semisintéticas.

  9. fab-ivanportas di:

    A gonorrea é unha enfermidade de transmisión sexual (ETS) que pode infectar tanto os homes coma as mulleres. Pode causar infeccións nos xenitais, o recto e a garganta. É unha infección moi común, especialmente nas persoas novas de 15 a 24 anos.
    Pódese contraer ao ter relacións sexuais anais, vaxinais e orais cunha persoa que teña esta enfermidade.
    Unha muller embarazada con gonorrea pode transmitirlla ao seu bebé durante o parto.
    O único xeito de evitar as enfermidades de transmisión sexual é á hora de realizar o acto sexual utilícese preservativo.

  10. faa-martinbaulde di:

    O VIH ou Virus da Inmunodeficiencia Humana é un microorganismo que ataca ao Sistema Inmune das persoas, debilitándoo e facéndoos vulnerables ante unha serie de infeccións, algunhas das cales poden poñer en perigo a vida.

    A Síndrome da Inmunodeficiencia Adquirida ou sida é o estado da infección polo VIH caracterizado por baixos niveis de defensas e a aparición de infeccións oportunistas.
    O VIH transmítese comunmente dás seguintes formas:

    – Ao ter relacións sexuais con penetración anal ou vaxinal sen preservativo. O sexo oral ten máis risco para a persoa que o realiza e este é maior se a persoa recibe o seme na boca. Se ademais temos outras Infeccións de Transmisión Sexual (ITS) hai máis risco de ter o VIH.

    – Por compartir xiringas, agullas, outro material de inxección ou calquera cousa que poida cortar ou picar e que estivese en contacto con sangue infectado.

    -Dunha nai ao seu bebé durante o embarazo, o parto ou a lactación

  11. faa-iagopadin di:

    A sífilis é unha infección curable, causada por unha bacteria chamada Treponema Pallidum. A bacteria ingresa ao corpo a través das membranas mucosas ou pel erosionada (roto ou cortado) e unha vez dentro do corpo, a sífilis entra no torrente sanguíneo e adhírese ás células, órganos daniñas ao longo do tempo.
    A sífilis non tratada progresa por catro etapas. Cada etapa ten os seus propios signos e síntomas únicos: primaria, secundaria, latente, e terciaria (ou tarde). A sífilis non tratada poden producir síntomas a partir de 17 días ata 30 anos e mentres que é curable con antibióticos, as complicacións que se poden presentar nas etapas posteriores non se pode reverter co tratamento.
    Transmítese a través de contacto coa membrana mucosa durante o sexo oral, vaxinal e anal e pode ser transmitida aínda que non haxa penetración ou intercambio de fluídos. A infección é transmitida xeralmente por exposición á sífilis primaria (contacto co chancro), pero pode ser por exposición a lesións da etapa secundaria (parches mucosos, “espulla” sifilítica e posiblemente erupcións). A transmisión pode acontecer ao non recoñecer as lesions e Tamén pode acontecer durante o primeiro ano ou segundo da etapa latente debido a unha recaída dos síntomas secundarios.
    Para tratala, en cualqueira etapa da enfermidade, a penicilina pode curar (quitar) a sífilis, pero o daño que ocorre nas últimas etapas non se pode desfacer (quitar).

  12. faa-sarafalcon di:

    As enfermidades de transmisión sexual (ETS) son infeccións que se adquiren por ter relacións sexuais con alguén que estea infectado. As causas das ETS son as bacterias, parasitos e virus. Existe máis de 20 tipos de ETS, que inclúen:

    1.Clamidia
    2.Gonorrea
    3.Herpes xenital
    4.VIH/SIDA
    5.VPH
    6.Sífilis
    7.Tricomoniasis

    A maioría das ETS afectan tanto a homes coma a mulleres, pero en moitos casos os problemas de saúde que provocan poden ser máis graves nas mulleres. Se unha muller embarazada padece de ETS, pode causarlle graves problemas de saúde ao bebé.

    Se padece de ETS causada por bacterias ou parasitos, o médico pode tratala con antibióticos ou outros medicamentos. Se padece de ETS causada por un virus, non hai curación. Algunhas veces os medicamentos poden manter a enfermidade baixo control. O uso correcto de preservativos de látex reduce enormemente, aínda que non elimina, o risco de adquirir e contaxiarse con ETS.

  13. fab-jonathansalgueiro di:

    As enfermidades de transmisión sexual(ETS),son un conxunto de afeccións clínicas infectocontagiosas que se transmiten de persoa a persoa por medio do contacto sexual que se produce, case exclusivamente, durante as relacións sexuais, incluído o sexo vaxinal, o sexo anal e o sexo oral. Non obstante, poden transmitirse tamén por uso de xiringas contaminadas ou por contacto co sangue, e algunhas delas poden transmitirse durante o embarazo ou o parto, dende a nai ao fillo.
    A maior parte das enfermidades de transmisión sexual son causadas por dous tipos de xermes: bacterias e virus, pero algunhas tamén son causadas por fungos e protozoarios.

    Para previr as ETS, é fundamental coñecer a súa existencia, os medios de transmisión, optar por unha conduta sexual segura, xa sexa absterse do contacto sexual, ter parella única ou practicar o sexo seguro e, en caso de presentar síntomas, acudir precozmente á atención sanitaria.

  14. fab-mariangaleano di:

    A infección por clamidia é unha ETS común que pode infectar tanto aos homes como ás mulleres. Pode causar danos graves e permanentes no aparato reprodutor dunha muller e facer máis difícil ou imposible que quede embarazada no futuro. A infección por clamidia tamén pode provocar un embarazo ectópico( embarazo que ocorre fora do útero) que pode ser mortal.
    A enfermidade contráese ao ter relacións sexuais anais, vaxinais ou orais cunha persoa que teña a infección.
    Pódese contraer a infección por clamidia aínda que o home non exacule.
    Se xa tivo a infección por clamidia e recibiu tratamento no pasado, pódese volver a infectar se ten relacións sexuais sen protección cunha persoa infectada.
    Se unha muller está embarazada pode transmitirlle ao seu bebé durante o parto.

  15. faa-ariadnavazquez di:

    As enfermidades de transmisión sexual, coñecidas como as ETS, son un tipo de infección que se adquire mediante relación sexuais cunha persona infectada. As causas destes tipo de infeccións son as bacterias, os parásitos e os virus. Estas enfermidades afectan tanto a homes coma a mulleres, pero en xeral, algunha delas provocan uns problemas de saúde máis graves nas mulleres ca nos homes. Ademáis, se unha muller embarazada está infecctada de algún tipo de tranmisión sexual, pode causarlle grandes problemas de saúde ao bebé. Calquera enfermidade de transmisión sexual causada por un virus non ten cura, mentras que aquelas causadas por bacterias ou parásitos poden ser tratadas con antibióticos. Unha das máis coñecidas é a gonorrea.
    A gonorrea podese curar cun tratamento adecuado, pero cando non se trata pode ocasionar grandes problemas de saúde tanto en homes como en mulleres. As mulleres menos de 25 anos activas sexualmente, así como aquelas con factores de riesgo ( aquelas que teñen unha parexa infectada, por exemplo) necesitan facerse unhas probas de detección todos os anos.

  16. fab-lauraozores di:

    A gonorreaes unha infección de transmisión sexual provocada pola bacteria Neisseria gonorrhoeae ou gonococo, cuxo hóspede específico é o ser humano. Afecta principalmente as mucosas do aparato xenital e urinario, pero tamén pode afectar a conxuntiva ocular, a farinxe e o recto. As súas características máis habituais son a secreción purulenta pola uretra no home e a consecuencia de infertilidade na muller.
    A gonorrea é causada por unha bacteria chamada Neisseria gonorrhoeae ou gonococo. Esta bacteria é un diplococo Gram negativo, de entre 0,6 a 0,8 microns de diámetro, non flaxelado, sen cápsula, cuxa superficie externa está composta por fimbrias que consiste en longos pelos denominados pilis. No microscopio vese como dúas estruturas arriñonadas ou en grans de café, unidas pola concavidade en pares adxacentes. O gonococo é un microorganismo lábil á calor, á refrixeración e a diversos antisépticos. É sensible ao desecamento e resiste pouco ao aire (unha ou dúas horas). A transmisión pode acontecer durante o acto sexual, no parto (se a nai está infectada), ou por contaminación ao levar secrecións contaminadas dunha mucosa a outra.
    Cando a gonorrea non se trata, pode ocasionar problemas de saúde graves e permanentes tanto nos homes coma nas mulleres, podendo quedar estériles se padecen unha gonococia complicada con epididimitis no caso dos homes, ou con salpinxite ou enfermidade pélvica inflamatoria no caso das mulleres.
    Se a gonorrea non se trata, pode propagarse ao sangue e ás articulacións, podendo, mesmo ocasionar a morte.

  17. faa-tamaraparracho di:

    Un método anticonceptivo é aquel que impide ou reduce significativamente a posibilidade dunha fecundación en mulleres fértiles que manteñen relacións que inclúen coito vaxinal.
    Os métodos anticonceptivos máis utilizados son:
    – Preservativo masculino: trátase dunha funda moi fina de látex que se coloca sobre o pene en erección, cuxa función é impedir o paso dos espermatozoides ao interior do útero. Ten unha eficacia teórica entre 86 e 97%.
    – Preservativo feminino: é unha funda fabricada cun plástico moi fino pero moi resistente, que recobre as paredes da vaxina e tamén la vulva e impide o paso dos espermatozoides ao interior do útero. A súa eficacia oscila entre o 79 e o 95%.
    – Píldora: bloquea a producción de óvulos no ovario polo que os espermatozoides, aínda que cheguen ás trompas, non poden fecundar. A súa eficacia aproxímase ao 100%.
    – Dispositivo intrauterino: é un pequeno obxecto de polietileno con filamento de cobre que se coloca no interior do útero. A súa acción anticonceptiva débese aos cambios que produce no endometrio, dificultando o paso dos espermatozoides cara as trompas e impedindo a implantación do óvulo no caso de fecundación.
    – Diafragma: trátase dunha capucha de caucho que se coloca cubrindo o colo do útero. Actúa de barreira para que os espermatozoides non penetren no interior do útero. Siempre hai que utilizalo conxuntamente con crema espermicida.
    – Outros métodos: temperatura basal, método da ovulación, métodos quirúrxicos, ogino, espermicidas…

    Cabe destacar que, ao contrario do que moitas persoas pensan, se ben todos os métodos anticonceptivos anteriormente mencionados son (en maior ou menor grado) eficaces para impedir ou reducir a posibilidade de embarazo, o certo é que só o preservativo masculino é eficaz á hora de impedir o contaxio de ETS.
    Ademais, débese ter en conta que este tipo de enfermidades tamén pode contaxiarse mediante a práctica de sexo anal e sexo oral.

  18. faa-carmenvilanova di:

    O linfogranuloma venéreo é unha infección bacteriana de transmisión sexual. Trátase dunha infección crónica (prolongada) do sistema linfático causada por calquera de tres tipos diferentes (serotipos) da bacteria Chlamydia trachomatis, a cal se disemina por contacto sexual. A infección non é ocasionada pola mesma bacteria que causa a clamidia xenital.
    O linfogranuloma venéreo é máis común en Centro e Suramérica que en América do Norte. É máis común en homes que en mulleres e o principal factor de risco é ser VIH positivo.
    Os síntomas do linfogranuloma venéreo poden comezar dende uns cantos días ata un mes despois de entrar en contacto coa bacteria e abranguen: supuración a través da pel dos ganglios linfáticos inguinais, dor coas deposicións (tenesmo), úlcera pequena e indolora nos xenitais masculinos ou no tracto xenital feminino, inchazo e arrubiamento da pel na área inguinal, inchazo dos labios (nas mulleres), ganglios linfáticos inguinais inflamados nun ou ambos os dous lados (tamén pode afectar os ganglios linfáticos arredor do recto en persoas que teñen relacións sexuais anais), pus ou sangue do recto (sangue nas feces). A infección tamén pode causar diarrea e dor abdominal baixa.
    Ao ser unha enfermidade producida por unha bacteria, o seu tratamento baséase na inxesta de antibióticos.

  19. fab-sabelafernandez di:

    O virus da inmunodeficiencia humana (VIH) infecta as células do sistema inmunitario e destrúeas ou trastorna o seu funcionamento, o que carrexa a deterioración progresiva do devandito sistema e acaba producindo unha deficiencia inmunitaria. Fálase de inmunodeficiencia cando o sistema inmunitario xa non pode cumprir a súa función de combater as infeccións e outras enfermidades. As infeccións que acompañan á inmunodeficiencia grave denomínanse «oportunistas» porque os axentes patóxenos causantes aproveitan a debilidade do sistema inmunitario.
    A sida (síndrome de inmunodeficiencia adquirida) representa as etapas máis avanzadas da infección polo VIH. Defínese pola aparición dalgunha de máis de vinte infeccións oportunistas ou cancros vinculados co VIH.
    Este período pode variar moito dunha persoa a outra. Se non se dá tratamento, a maioría dos infectados polo VIH presentan signos de enfermidade ao cabo de 5 a 10 anos, aínda que o período pode ser máis breve.

    Pódese transmitir polas relacións sexuais (vaxinais, anais ou bucais) sen protección cunha persoa infectada; pola transfusión de sangue contaminado; e por compartir agullas, xiringas ou outros obxectos punzocortantes contaminados. A nai pode transmitirlle a infección ao fillo durante o embarazo, o parto ou o aleitamento. Segundo cálculos da OMS e o ONUSIDA, a finais de 2013 había no mundo uns 35 millóns de persoas infectadas polo VIH. Ese mesmo ano, contraeron a infección uns 2,1 millóns de persoas, e uns 1,5 millóns morreron por causas relacionadas coa sida.

  20. faa-ileniamartinez di:

    A sífilis é unha enfermidade crónica, de carácter infeccioso, que se transmite a través das relacións sexuais ou mediante a descendencia. A infección é provocada por unha bacteria denominada Treponema pallidum.
    A orixe da sífilis non está clara. Algunhas teorías sosteñen que a enfermidade xa existía en tempos precolombinos e que os conquistadores europeos, ao volver á súa terra de orixe, a levaron ao Vello Continente. O Treponema pallidum, que ten unha lonxitude menor aos 15 micrómetros e un diámetro que non supera os 0,2 micrómetros, multiplícase mediante a división simple. A súa transmisión pode producirse a través de relacións sexuais (incluíndo o sexo oral), bicos na boca ou as xiringas compartidas. Unha nai, pola súa banda, pode contaxiar sífilis ao seu bebé mediante a canle de parto.
    Compartir indumentaria, utensilios de cociña ou baño, en cambio, non propicia a transmisión de sífilis, ao igual que as transfusións sanguíneas. Se se emprega preservativo na relación sexual, por outro lado, a posibilidade de contaxio minimízase.
    A sífilis caracterízase, nunha primeira etapa, pola produción de lesións coñecidas como chancros, que son pápulas que segregan fluídos. A enfermidade, ao avanzar, provoca dor de cabeza, articulacións e garganta; diminución de peso; febre e outros trastornos. Finalmente, na súa última etapa, a sífilis xera lesións na medula espiñal e o cerebro, cardiopatías e problemas na visión, podendo derivar na morte do paciente.
    Cabe destacar que a sífilis pode tratarse con penicilina e outros antibióticos, sen que deixe secuelas cando é tratada de xeito rápido.

  21. faa-diegogarcia di:

    A sífilis é unha infección curable, causada por unha bacteria chamada Treponema Pallidum. A bacteria ingresa ao corpo a través das membranas mucosas ou pel erosionada (roto ou cortado). Unha vez dentro do corpo, a sífilis entra no torrente sanguíneo e adhírese ás células, órganos daniñas ao longo do tempo.
    A sífilis non tratada progresa por catro etapas. Cada etapa ten os seus propios signos e síntomas únicos: primaria, secundaria, latente, e terciaria (ou tarde). A sífilis non tratada poden producir síntomas a partir de 17 días ata 30 anos. Mentres a sífilis é curable con antibióticos, as complicacións que se poden presentar nas etapas posteriores non se pode reverter co tratamento.
    A sífilis transmítese a través de contacto coa membrana mucosa durante o sexo oral, vaxinal e anal. Pode ser transmitida aínda que non haxa penetración ou intercambio de fluídos.
    A infección é transmitida xeralmente por exposición á sífilis primaria (contacto co chancro), pero pode ser por exposición a lesións da etapa secundaria (parches mucosos, “espulla” sifilítica e posiblemente erupcións).
    A transmisión pode acontecer ao non recoñecer as lesións. Tamén pode acontecer durante o primeiro ano ou segundo da etapa latente debido a unha recaída dos síntomas secundarios.

  22. faa-albaaller di:

    Denominamos como sífilis a unha enfermidade crónica de carácter infeccioso, a cal pode transmitirse mediante relacións sexuais e tamén de pais a fillos. A bacteria causante desta enfermidade é a Treponema pallidum. Esta bacteria ten unha lonxitude menos aos 15 micrómetros e multiplícase mediante unha división simple.
    A súa transmisión pode ser a través de relacións sexuais, sen ningún tipo de protección, ou tamén a compartición de xiringas, que se da principalmente no ámbito das drogas.
    A sífilis nun primeiro momento produce lesións coñecidas como chancros, logo comezan as dores de cabeza, articulacións e garganta acompañada dunha diminución de peso, febre, etc. Finalmente comeza a causar lesións na médula, no cerebro, problemas cardíacos e de visión, e incluso pode acabar coa morte do paciente.
    Se a sífilis é tratada con rapidez, con penicilina e demais antibióticos pode non deixar ningún tipo de secuelas.

  23. faa-manuelvilas di:

    O virus do papiloma humano (VPH ou HPV do inglés human papillomavirus) son grupos diversos de virus ADN pertencentes á familia dos Papillomaviridae e representa unha das enfermidades de transmisión sexual máis comúns, e coñécense máis de 100 tipos virales que en relación á súa patogenia oncológica, clasifícanse en tipos de alto e de baixo risco oncológico. A Axencia Internacional para a Investigación do Cancro (IARC) considera que os tipos de VPH 16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59 e 66 son carcinógenos para os humanos ?tipos de alto risco oncológico? e que outros tipos, incluídos o VPH 6 e o VPH 11, son posibles carcinógenos para os humanos ?tipos de baixo risco oncológico?.Como todos os virus desta familia, os VPH só establecen infeccións produtivas no epitelio estratificado da pel e mucosas de humanos, así como dunha variedade de animais. A maioría dos VPH descritos non causan ningún síntoma na maior parte da xente. Algúns tipos de VPH poden causar verrugas ou condilomas, mentres outros poden xerar infeccións subclínicas, que poden (nunha minoría de casos) dar lugar a cancro cervical, de vulva, vagina e ano en mulleres, ou cancro de ano e pene en homes.A maior parte da xente infectada por VPH descoñece que o está.Todos os VPH transmítense por contacto pel a pel.

  24. faa-laurachaves di:

    A sífilis é producida por unha bacteria chamada Treponema Pallidum que afecta tanto a varóns coma a mulleres.
    Os síntomas aparecen dous ou tres semanas despois do contacto sexual e teñen dúas etapas:
    – Na primeira etapa aparece unha pequena chaga ou úlcera chamada Chancro que pode aparecer na boca, ano, vaxina ou pene. É xeralmente única e ten bordos sobreelevados. A úlcera non doe e desaparece soa sen ningún tipo de tratamento despois de 15 días.
    – Na segunda etapa, despois de seis meses (ou máis) despois de desaparecida a chaga, pode aparecer: erupción (ou ronchitas na pel) no corpo, sobre todo no madeiro, palmas e plantas, lesións na boca, febre e aumento xeneralizado do tamaño dos ganglios, caída do cabelo.

    Esta enfermidade transmítese mediante relacións sexuais que se teñen se utilizar perservativo cunha persoa infectada a través do contacto coas lesións da pel ou das mucosas.

    Trátase e cúrase cun antibiótico chamado penicilina e pode preeverse co uso do preservativo durante as relacións.

  25. fab-rociovazquez di:

    O VIH ou o Virus da Inmunodeficiencia Humana é un microorganismo que ataca ao Sistema Inmune das persoas, debilitándoo e facéndolles vulnerabeis ante unha serie de infeccións, algunhas das cales poden poñer en peligro a vida.
    O Síndrome da Inmunodeficiencia Adquirida ou Sida é o estado da infección polo VIH caracterizado por baixos niveis de defensas e a aparición de infeccións oportunistas.
    Como os virus non son capaces de reproducirse por sí mesmos necesitan utilizar a outros seres vivos para poder multiplicarse e sobrevivir. Para o cal usan ás células do noso Sistema Inmune (S.I.) -ás que coñecemos comúnmente como “glóbulos brancos” o específicamente linfocitos CD4-, destruíndoas ou facendo que deixen de cumprir a súa función.

  26. fab-ivanportas di:

    O preservativo é unha funda delgada de látex (se non é de látex a súa función de barreira é inútil ou, polo menos, dubidosa) que se pon con anterioridade á relación sexual e non debe quitar ata o final do contacto físico. O esperma recóllese dentro do preservativo, tras a exaculación, e debe manterse no seu lugar e só quitarse despois da relación sexual.
    En todo caso unha de cada 100 relacións sexuais poden ser fértiles con este método; polo que, tendo en conta que o espermatozoide é centos de veces máis grande que as bacterias e virus, se deduce que non é un método absoluto de impedir a transmisión de enfermidades.
    Os preservativos conséguense doadamente e a baixo custo na maioría das farmacias. Algúns centros de planificación familiar ofrécenos condóns de forma gratuíta. Estatisticamente probouse que acontecen 12 embarazos en 1 ano entre 100 parellas usando este método. A eficacia aumenta cando se usa tamén espermicidas.

  27. fab-nereabetanzos di:

    O preservativo, tanto feminino coma masculino, é un dos métodos anticonceptivos de barreira que evita embarazos non desexados e prevén o contaxio de enfermidades de transmisión sexual. O preservativo retén o seme e impide toda posibilidade de unión dos espermatozoides co óvulo e polo tanto a posibilidade dun embarazo.O condón masculino consiste nunha funda que se axusta sobre o pene erecto. Para a súa fabricación úsanse habitualmente o látex natural e o poliuretano (utilizado basicamente en casos de alerxia ao látex).
    O preservativo masculino xeralmente posúe un espazo no extremo pechado chamado depósito, deseñado para conter o seme. As súas medidas varían de 16 a 22 cm de lonxitude e de 3,5 a 6,4 cm de diámetro. A medida estándar dun preservativo é de 170 mm de longo, 48 mm de ancho nominal e entre 0,055 e 0,07 mm de grosor.
    O condón feminino, dispoñible en Europa dende 1992, consiste nunha funda ou bolsa que cobre o interior da vaxina e os xenitais externos. Inicialmente fixéronse de poliuretano. Na actualidade fabrícanse de poliuretano, nitrilo e látex.4 Además de cubrir os labios xenitais e o clítoris, evita que os testículos estean expostos a contaxio ou contaxiar enfermidades de transmisión sexual (como o virus do papiloma humano – VPH, VIH).O preservativo feminino mide de 160 a 180 mm de longo e de 76 a 82 mm de ancho, o seu grosor varía entre 0,041 mm e 0,061 mm. A abertura do preservativo ten un anel cun raio de 65 mm. No interior encóntrase outro anel -non integrado estruturalmente na bolsa- que conforma ao preservativo, e que serve para inserilo axeitadamente na vaxina.

  28. fab-laurafalcon di:

    A maioría das ETS afectan tanto a homes coma a mulleres, pero en moitos casos os problemas de saúde que provocan poden ser máis graves nas mulleres. Se unha muller embarazada padece de ETS, pode causarlle graves problemas de saúde ao bebé.

    Se padece de ETS causada por bacterias ou parasitos, o médico pode tratala con antibióticos ou outros medicamentos. Se padece de ETS causada por un virus, non hai curación. Algunhas veces os medicamentos poden manter a enfermidade baixo control. O uso correcto de preservativos de látex reduce enormemente, aínda que non elimina, o risco de adquirir e contaxiarse con ETS.
    As 10 enfermidades máis comúns polas ETS son:
    -CLAMIDIA
    -GONORREA O BLENORRAGIA
    -SÍFILIS
    -HERPES GENITAL
    -VIH/SIDA
    -TRICONOMIASIS
    -CONDILOMAS (HPV)
    -CANDIDIASIS
    -LADILLAS
    -SARNA

  29. fab-antonchaves di:

    O preserpativo é un método anticonceptivo, pero aparte de este tamén existen outros tipos de método anticonceptivos, como o DIU.

    O dispositivo intrauterino ou DIU é o método anticonceptivo reversible máis frecuentemente usado no mundo, -por uns 160 millóns de mulleres, das cales máis de dous terzos viven en China, onde é o método anticonceptivo máis usado, mesmo por diante da esterilización-.
    O dispositivo intrauterino debe ser introducido e extraido do útero por un profesional da saúde, normalmente un xinecólogo. O DIU permanece no útero continuamente mentres que non se desexe o embarazo. Dependendo do tipo de DIU pode ter unha permanencia e duración entre 3 e 12 anos.
    O DIU é un produto sanitario polo que deben cumprir os requisitos sanitarios establecidos a estes produtos en cada país ou rexión, no caso de Europa deben levar o marcado CE de conformidade.

  30. fab-lauracaldas di:

    O virus da inmunodeficiencia humana (VIH) infecta as células do sistema inmunitario e destrúeas ou trastorna o seu funcionamento, o que carrexa a deterioración progresiva do devandito sistema e acaba producindo unha deficiencia inmunitaria. Fálase de inmunodeficiencia cando o sistema inmunitario xa non pode cumprir a súa función de combater as infeccións e outras enfermidades. As infeccións que acompañan á inmunodeficiencia grave denomínanse «oportunistas» porque os axentes patóxenos causantes aproveitan a debilidade do sistema inmunitario.Se pode transmitir polas relacións sexuais (vaxinais, anais ou bucais) sen protección cunha persoa infectada; pola transfusión de sangue contaminado; e por compartir agullas, xiringas ou outros obxectos punzocortantes contaminados. A nai pode transmitirlle a infección ao fillo durante o embarazo, o parto ou o aleitamento.

  31. fab-mariaoubina di:

    O preservativo é unha funda de látex ou poliuretano. Existen preservativos masculinos e femeninos, o máis utilizado é o preservativo masculino de látex.

    O preservativo é un método eficaz para evitar embarazos non desexados e moitas infecións de transmisión sexual (ETS): VIH, virus da hepatite B (VHB), clamidia, gonorrea, etc.
    -VIH: é un microorganismo que ataca ao Sistema Inmune das persoas, debilitándoo e facéndolles vulnerables ante unha serie de infecións, algunhas das cáles poden poñer en perigro a vida.
    -VHB: é a irritación ou hinchazón (inflamación) do fígado debido a infeción có virus da hepatite B (VHB).
    -Clamidia: é unha infeción causada pola bacteria Clamidia trachomatis que se transmite coa maior frecuencia a través do contacto sexual.
    -Gonorrea: é unha infeción de transmisión sexual provocada pola bacteria Neisseria gonorrhoeae ou gonococo. Afecta principalmente as mucosas do aparato xenital e urinario, pero tamén pode afectar a conxuntiva ocular, a farinxe e o recto.

  32. fab-miguelleiro di:

    As enfermidades de transmisión sexual (ETS) son un conxunto de afeccións clínicas infectocontagiosas que se transmiten de persoa a persoa por medio do contacto sexual que se produce, case exclusivamente, durante as relacións sexuais, incluído o sexo vaxinal, anal e oral. Polo tanto, poden transmitirse tamén por uso de xiringas contaminadas ou por contacto co sangue, e poden transmitirse durante o embarazo ou o parto.
    O método máis utilizado para transimitir estas enfermidades é o preservativo. O preservativo é unha funda delgada de látex (se non é de látex a súa función de barreira é inútil ou, polo menos, dubidosa) que se pon con anterioridade á relación sexual e non debe quitar ata o final do contacto físico. O esperma recóllese dentro do preservativo, tras a exaculación, e debe manterse no seu lugar e só quitarse despois da relación sexual.

  33. faa-ivanlois di:

    A infección polo virus do papiloma humano (VPH) é a enfermidade de transmisión sexual (ETS) máis prevalente no mundo.
    O diagnóstico da infección por VPH (virus do papiloma humano) realízase coas seguintes probas:

    ●Exame macroscópico: comprende a observación directa das espullas xenitais; pódese utilizar ácido acético, que tingue de branco as lesións. Así mesmo, obsérvase mediante colposcopia do colo uterino e a vaxina, previamente tinguida con iodo ou ácido acético.

    ●Exame microscópico: observación de células sospeitosas con cambios coilocíticos en citoloxías de colo uterino e vaxina en mulleres, usando a tinguidura de Papanicolaou. Pódense tomar biopsias de lesións sospeitosas, ou mesmo de vexetacións ou espullas xenitais, tanto de homes coma de mulleres, e enviar as mostras a unha sección de anatomía patolóxica para a súa análise.

    ●Detección directa do material xenético do virus por técnicas de bioloxía molecular, que amplifican o ADN do virus e permiten a identificación dos distintos serotipos.

  34. faa-diegogarcia di:

    A gonorrea é causada pola bacteria Neisseria gonorrhoeae e pódea propagar calquera tipo de actividade sexual. Pódese contraer por contacto coa boca, a vaxina, o pene ou o ano.
    As bacterias proliferan en áreas corporais húmidas e cálidas, mesmo o conduto que transporta os ouriños fóra do corpo (uretra). Nas mulleres, as bacterias pódense encontrar no aparato reprodutor (que inclúe as trompas de Falopio, o útero e o colo uterino). Esta bacteria pode mesmo proliferar nos ollos.
    Os médicos en cada estado dos Estados Unidos están obrigados por lei a informar o Comité Estatal de Saúde (State Board of Health) acerca de todos os casos de gonorrea. O obxectivo desta lei é garantir que o paciente reciba os coidados de control apropiados. Ademais, é necesario encontrar e examinar os compañeiros sexuais.

  35. faa-albarodriguez di:

    A sífilis é unha infección curable, causada por unha bacteria chamada Treponema Pallidum. A bacteria ingresa ao corpo a través das membranas mucosas ou pel erosionada (roto ou cortado). Unha vez dentro do corpo, a sífilis entra no torrente sanguíneo e adhírese ás células, órganos daniñas ao longo do tempo.
    A sífilis non tratada progresa por catro etapas. Cada etapa ten os seus propios signos e síntomas únicos: primaria, secundaria, latente, e terciaria (ou tarde). A sífilis non tratada poden producir síntomas a partir de 17 días ata 30 anos. Mentres a sífilis é curable con antibióticos, as complicacións que se poden presentar nas etapas posteriores non se pode reverter co tratamento.

  36. fab-nereaporta di:

    O virus da inmunodeficiencia humana (VIH) infecta células do sistema inmunitario e destrúe ou interrompa o seu funcionamento, o que leva a deterioración progresiva do sistema e acaba por producir unha deficiencia inmunitaria. Fálase de inmunodeficiencia cando o sistema inmunitario xa non pode cumprir o seu papel de loitar contra infeccións e outras enfermidades. As infeccións que acompañan inmunodeficiencia severa son chamados de “oportunista”, porque os patógenos causantes explotar a debilidade do sistema inmunitario. En tanto o SIDA (síndrome de inmunodeficiencia adquirida) é as etapas máis avanzados da infección polo VIH. Ela é definida pola aparición dunha das máis de vinte infeccións oportunistas ou cancros asociados ao VIH.

  37. faa-albaaller di:

    Coñécese co nome de enfermidades de transmisión sexual, as ETS, a un conxunto de afeccións clínicas contaxiosas, que se transmiten normalmente mediante o contacto sexual. A única maneira de evitalas é coa utilización de protección, ou coa abstinencia da práctica de relacións sexuais. O máis común é a utilización do condón masculino, que consiste nunha funda que se axustaría sobre o pene erecto; aínda que tamén existen outros como o condón feminino.
    Cabe destacar que estas enfermidades se transmiten principalmente durante as relacións sexuais, incluíndo tanto o sexo vaxinal, como o anal e tamén o oral. Aínda que este medio sexa o máis común, isto non significa que sexa o único, xa que tamén é frecuente, sobre todo no ámbito das drogas, polo compartimento de xiringas, o contacto sanguíneo e tamén de pais a fillos.
    Hai moitas enfermidades conocidas como son o sida, o papiloma humano, a gonorrea, a sífilis…

  38. fab-lauracaldas di:

    As enfermidades de transmisión sexual (ETS), algunha vez chamadas enfermidades venéreas, defínense como un grupo de enfermidades causadas por diversos axentes infecciosos que se adquiren pola actividade sexual.
    As enfermidades de transmisión sexual afectan a mulleres e a homes de todos os estratos socioeconómicos e razas. Son máis comúns nos adolescentes e os adultos novos. A incidencia das ETS está en aumento, en parte debido a que nas últimas décadas, as persoas novas teñen actividade sexual máis tempranamente e casan máis tardiamente. Como resultado, as persoas sexualmente activas hoxe en día teñen máis probabilidade de ter moitas parellas sexuais durante as súas vidas e polo tanto teñen máis risco de desenvolver enfermidades de transmisión sexual.A maioría do tempo, as ETS non causan síntomas,particularmente nas mulleres. Non obstante, aínda cando non causan síntomas, unha persoa infectada pode transmitir a enfermidade á súa parella sexual.Os problemas de saúde causados polas ETS tenden a ser máis severos e frecuentes en mulleres que en homes, en parte debido a que a infección é asintomático nas mulleres e non acoden ao médico ata que xa desenvolveron complicacións.Cando se diagnostican e se tratan tempranamente, moitas das ETS poden ser curadas efectivamente.

  39. fab-nereabetanzos di:

    O virus da inmunodeficiencia humana (VIH) é un lentivirus (da familia Retroviridae), causante da síndrome de inmunodeficiencia adquirida (sida). Foi descuberto e considerado como o axente da nacente epidemia de sida polo equipo de Luc Montagnier en Francia en 1983. O virión é esférico, dotado dunha envoltura e cunha cápside proteica. O seu xenoma é unha cadea de ARN monocatenario que debe copiarse provisionalmente ao ADN para poder multiplicarse e integrarse no xenoma da célula que infecta. Os antíxenos proteicos da envoltura exterior adáptanse de forma específica con proteínas da membrana das células infectables, especialmente dos linfocitos T CD4.

  40. fab-mariblanco di:

    As infeccións de transmisión sexual (ITS), enfermidades de transmisión sexual (ETS) ou máis coñecidas por enfermidades venéreas, son o conxunto de entidades clínicas infectocontaxiosas agrupadas que se transmiten dun a outro individuo soamente por medio de contacto íntimo que se produce, case de maneira exclusiva, durante as relacións sexuais, incluíndo o sexo vaxinal, o sexo anal e mais o sexo oral. Os axentes produtores das infeccións de transmisión sexual inclúen bacterias, virus, fungos e protozoos. Con todo, poden transmitirse tamén polo uso de xiringas contaminadas ou ben por contacto co sangue, e algunhas delas poden transmitirse durante o embarazo ou o parto, desde a nai ao fillo.

  41. faa-miguelotero di:

    O VIH é un virus, como o da gripe ou o do arrefriado. Un virus non é máis que unha serie de instrucións para facer novo virus, que está envolvido en algo de graxa, proteína e azucre. O virus non pode facer nada sen células vivas; é como un cerebro sen corpo. Para poder crear máis virus (e todas as outras cousas desagradables que fai), o virus ten que infectar unha célula. O VIH infecta principalmente as células CD4, tamén coñecidas como células T ou células T colaboradoras. estas son glóbulos brancos que coordinan ao sistema inmunolóxico para loitar contra as enfermidades, como o capitán dun equipo de fútbol. Unha vez dentro da célula, o VIH comeza a producir millóns de pequenos virus que, finalmente, matarán a célula e logo irán a infectar outras. Todos os medicamentos dispoñibles para o tratamento do VIH, traballan interferindo neste proceso.

  42. faa-sarafalcon di:

    Un método anticonceptivo é aquel que impide ou reduce significativamente a posibilidade dunha fecundación en mulleres fértiles que manteñen relacións sexuais de carácter heterosexual que inclúen coito vaxinal. Os métodos que se administran despois de manter relacións sexuais denomínanse anticonceptivos de emerxencia.

    A historia da anticoncepción indica que foi na segunda metade do século XX cando se xeneralizou o uso e acceso aos diferentes métodos anticonceptivos modernos. A xeneralización da planificación familiar e a educación sexual favorecen a súa utilización a longa escala.

  43. faa-marinabusto di:

    A sífilis é unha ETS que pode causar complicacións a longo prazo ou a morte, se non se trata de xeito axeitado. Os síntomas nos adultos divídense en fases. Estas fases son sífilis primaria, secundaria, latente e avanzada.
    A sífilis contráese mediante o contacto directo cunha chaga de sífilis durante as relacións sexuais anais, vaxinais ou orais. As chagas pódense encontrar no pene, a vaxina, o ano, o recto ou os labios e a boca. A sífilis tamén pode propagarse dunha nai infectada ao seu bebé en xestación.
    Á sífilis se lle chama “a grande imitadora” porque ten moitos síntomas posibles e moitos destes se parecen aos síntomas doutras enfermidades. A chaga de sífilis que aparece xusto despois de infectarse por primeira vez non produce dor e pode confundirse cun pelo encarnado, unha cortadura cun peche ou outro golpe que non parece daniño. O sarabullo que aparece no corpo durante a segunda fase da sífilis e que non produce comechón pódese producir nas palmas das mans e as plantas dos pés, por todo o corpo ou só nalgunhas partes. Vostede podería estar infectado pola sífilis e ter síntomas moi leves ou non presentar ningún síntoma.

  44. faa-albaaller di:

    Coñecemos como gonorrea a aquela enfermidade de transmisión sexual provocada pola bacteria de nome Neisseria gonorrhoeae, que se hospeda só e específicamente nos seres humanos. Esta bacteria é un diplococo Gram negativo, non flaxelado, sen cápsula e superficie fimbriosa.
    A transmisión desta enfermidade pode acontecer durante o acto sexual, durante o parto ou tamén por contaminación.
    Cando a gonorrea non é tratada pode dar lugar a graves e permanentes problemas de saúde en ambos sexos, podendo provocar esterilidade nos homes ou unha enfermidade pélvica inflamatoria nas mulleres.
    Cabe destacar que se non se trata pode propagarse por todo o corpo, comezando polo sangue e as articulacións e mesmo pode chegar a provocar a morte.
    A única maneira de evitala é utilizando os diferentes métodos de protección que existen, como por exemplo o condón masculino ou femenino, etc.

  45. fab-ivanportas di:

    O linfogranuloma venéreo (LGV) é unha enfermidade de transmisión sexual sistémico causada por un organismo parasito estreitamente relacionado con certos tipos de bacterias. Afecta aos ganglios linfáticos e a área rectal e os xenitais nos seres humanos. O nome provén de dúas palabras latinas que significan unha inflamación do tecido de granulación nos ganglios linfáticos que resulta das relacións sexuais. O tecido de granulación é un tecido que se forma durante a cicatrización da ferida ou úlcera que ten unha superficie áspera ou avultada.
    A pesar de que o linfogranuloma venéreo se trata doadamente nas súas primeiras etapas, pode producir complicacións graves nas súas últimas etapas. O linfogranuloma venéreo é máis probable que aconteza entre persoas que viven en países tropicais ou subtropicais e entre o persoal militar ou turistas en países ou grandes cidades con altos índices da enfermidade. As prostitutas desempeñan un papel importante na realización e transmisión do linfogranuloma venéreo.

  46. faa-albarodriguez di:

    Neste artigo falase sobre as enfermidades de transmisión sexual, pero que son?As enfermidades de transmisión sexual, tamén coñecidas como ETS ou ITS (infeccións de transmisión sexual), son enfermidades infecciosas que se contaxian de persoa a persoa por medio do contacto íntimo. As ETS afectan a homes e mulleres sexualmente activos de todas as idades e procedencias (independentemente de se son ricos ou pobres).
    Lamentablemente, as ETS convertéronse nunha afección común entre os adolescentes. Debido a que os adolescentes corren maior risco de contraer ETS, é importante aprender que medidas de protección se poden tomar.
    As ETS son máis que un motivo de vergoña. Son un problema de saúde grave. Se non reciben tratamento, algunhas ETS poden producir danos permanentes, como esterilidade (incapacidade de ter fillos) e mesmo a morte (no caso do VIH/SIDA).

  47. faa-laurachaves di:

    Os preservativos, condóns ou profilácticos, son un método anticonceptivo de barreira. Son fundas ou tubos de goma fina de látex que se adaptan anatomicamente ao pene en erección ou á vaxina, xa que existen dous perservativos:

    Preservativo masculino: é unha funda fina que se adapta ao pene en erección e adoita levar no seu extremo distal un pequeno reservorio que serve de depósito do seme tras a exaculación e prevén a súa rotura. Á vez que forma unha barreira que impide que o seme pase á vaxina, tamén serve para previr o contaxio de enfermidades de transmisión sexual, evitando o contacto directo entre o pene e a vaxina.
    Preservativo feminino: é un método alternativo ao preservativo masculino que pode achegar á muller un grao de autonomía maior que o preservativo masculino e polo tanto contribuír a aumentar o control que ten da súa fertilidade e sexualidade. Consiste nunha funda transparente de nitrilo, con dous aneis flexibles en ambos os dous extremos, un no interior que permite a colocación dentro da vaxina e outro dun diámetro máis grande que permanecerá no exterior da vaxina cubrindo os xenitais externos da muller.

  48. Rita Lage di:

    Os preservativos,son un método anticonceptivo de barreira. Son fundas ou tubos de goma fina de látex que se adaptan anatomicamente ao pene en erección ou á vaxina, xa que existen dous perservativos:
    Preservativo masculino: é unha funda fina que se adapta ao pene en erección e adoita levar no seu extremo distal un pequeno reservorio que serve de depósito do seme tras a exaculación e prevén a súa rotura. Á vez que forma unha barreira que impide que o seme pase á vaxina, tamén serve para previr o contaxio de enfermidades de transmisión sexual, evitando o contacto directo entre o pene e a vaxina.Preservativo feminino: é un método alternativo ao preservativo masculino que pode achegar á muller un grao de autonomía maior que o preservativo masculino e polo tanto contribuír a aumentar o control que ten da súa fertilidade e sexualidade.