Lixo: un problema tamén no espazo

Dende sempre o ser humano tentou coñecer todo aquilo que o rodeaba, así xurdiron grandes interrogantes como os límites do Universo ou a existencia de vida noutros planetas. O afán do home de darlle resposta a estas preguntas supuxo o nacemento dunha investigación espacial, que trouxo consigo a produción de aparellos para o seu desenvolvemento como, por exemplo, as naves espaciais. Estas son as primeiras que se nos veñen á cabeza, pero existen outros moitos aparellos situados en órbita ao redor do noso planeta, estou a falar dos satélites artificiais. Existen diversos tipos como, satélites de telecomunicación, satélites GPS, etc… Pero todos comparten o mesmo problema, que é que a maioría ao longo da historia foron sustituídos por versións melloradas e agora atópanse en desuso. Isto é máis os restos de cohetes, partículas de polvo, pintura, etc, é o que se coñece como lixo espacial.

Actualmente o espacio pode definirse como un auténtico vertedoiro, xa que se calcula que existen aproximadamente un total de 700.000 obxectos que orbitan a velocidades incríbles chegando aos 28.ooo km/h. Isto agravarase por mor do síndrome de Kessler.

Estes obxectos supoñen unha verdadeira ameaza para satélites en activo e naves orbitais, xa que o seu impacto produciría graves danos. Este é o argumento dunha coñecida película, Gravity, onde a destrución dun satélite ruso supón a posta en perigo das vidas de dous astronautas.


Fronte a este problema a Axencia Espacial Europea (ESA) propón unha solución bastante modesta tecnolóxicamente, utilizada pola humanidade dende hai miles de anos; estamos a falar dunha rede de pesca para capturar satélites en desuso. Estas redes irían dobradas dentro de caixas de papel con pequenos pesos para axudar á captura do satélite.

Este proxecto xa foi posto a proba con éxito coa axuda dun Falcon 20, que permanece 20 segundos en caída libre para cancelar os efectos da aceleración, e espérase que se poida realizar no 2021.

Autora: Alba María Aller Casal

Esta entrada foi publicada en Contaminación, Investigación espacial, Novas tecnoloxías, Universo e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

32 Responses to Lixo: un problema tamén no espazo

  1. fab-lauracaldas di:

    Os satélites artificiais son obxectos de fabricación humana que se colo­can en órbita ao redor dun corpo celeste como un planeta (como a Terra) ou un satélite natural (como a Lúa). Estes satélites empréganse para mellorar as telecomunicacio­ns (teléfonos móbiles, internet, te­levisión), para os GPS, para a na­vegación, para facer informes me­teorolóxicos, para cuestións de se­guridad ou militares, e tamén para os estudos astronómicos, como é o caso dos telescopios e das es­tacions espaciales.
    O primeiro satélite artificial foi o Sputnik I lanzado pola Unión Soviética o 4 de outubro de 1957. Dende entón colocáronse en órbita miles de satélites artificiais moitos dos cales aínda continúan xirando arredor da Terra. Para colocar un satélite artificial a­rredor da Terra necesítase dun mecanismo impulsor o suficien­temente potente como para que o satélite alcance unha velocidade de 8 quilómetros por segundo ou máis.É necesario construír un foguete que é a combinación de dous ou máis foguetes graduados para así alcan­zar a enerxía necesaria para entrar en órbita.

  2. faa-rubeniglesias di:

    A síndrome de Kessler é un escenario proposto polo consultor da NASA Donald J. Kessler no cal o volume de lixo espacial en órbita baixa terrestre sería tan alto que os obxectos en órbita serían impactados con frecuencia polo lixo, creándose así aínda máis lixo e un maior risco doutros impactos sobre outros obxectos.
    A síndrome de Kessler é especialmente perigosa debido ao efecto dominó. Calquera impacto entre dous obxectos de masa importante creará un lixo adicional de metralla resultante da forza da colisión. Cada anaco de metralla ten o potencial de causar un dano adicional noutros obxectos orbitando, creándose así máis lixo espacial. Cunha colisión bastante grande, a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.
    O lixo espacial é moi difícil de tratar directamente, debido ás altas velocidades nas súas órbitas e o pequeno tamaño da maioría do lixo. Iso faría a recuperación e a eliminación extremadamente difícil e improbable.
    Para reducir ao mínimo a posibilidade de danar outros vehículos, as novas misións deséñanse de forma que os vehículos ou satélites poidan ser desbotados de forma segura ao final da súa vida útil.

  3. fab-antonchaves di:

    A Síndrome de Kessler: É un futuro escenario proposto por Donald J. Kessler (consultor da NASA), no devandito suposto infórmanos de que o volume de lixo espacial en órbita baixa terrestre podería chegar a ser tan alto que os obxectos en órbita sufrirían con frecuencia impactos polo lixo espacial, o que provocaría así aínda máis lixo e un maior risco doutros impactos sobre outros obxectos en órbita. Mentres tanto poñemos en órbita moitos máis satélites e os vellos acumúlanse, facendo que o risco deste escenario de colisións en fervenza de Kessler sexa cada vez maior.
    Cunha colisión bastante grande (tal como unha entre unha estación espacial e un satélite), a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.

    Todo este lixo é moi difícil de tratar e as posibilidades de recuperación e eliminación é practicamente nula, cre que a maioría do lixo en órbita sucumbiría na reentrada á atmosfera, pero o proceso requiriría centos ou miles de anos.

    Para evitar danar outros vehículos, as novas misións deséñanse de forma que os vehículos ou satélites poidan ser desbotados de forma segura ao final da súa vida útil, por exemplo por medio dunha reentrada controlada na atmosféra en caso de órbitas baixas ou o ascenso a unha órbita cemiterio no caso de ocupar a órbita xeoestacionaria.

  4. fab-antonchaves di:

    O síndrome de Kessler é un futuro escenario proposto por Donald J. Kessler (consultor da NASA), no devandito suposto infórmanos de que o volume de lixo espacial en órbita baixa terrestre podería chegar a ser tan alto que os obxectos en órbita sufrirían con frecuencia impactos polo lixo espacial, o que provocaría así aínda máis lixo e un maior risco doutros impactos sobre outros obxectos en órbita. Mentres tanto poñemos en órbita moitos máis satélites e os vellos acumúlanse, facendo que o risco deste escenario de colisións en fervenza de Kessler sexa cada vez maior.
    Cunha colisión bastante grande (tal como unha entre unha estación espacial e un satélite), a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.
    Todo este lixo é moi difícil de tratar e as posibilidades de recuperación e eliminación é practicamente nula, cre que a maioría do lixo en órbita sucumbiría na reentrada á atmosfera, pero o proceso requiriría centos ou miles de anos.
    Para evitar danar outros vehículos, as novas misións deséñanse de forma que os vehículos ou satélites poidan ser desbotados de forma segura ao final da súa vida útil, por exemplo por medio dunha reentrada controlada na atmosféra en caso de órbitas baixas ou o ascenso a unha órbita cemiterio no caso de ocupar a órbita xeoestacionaria.

  5. fab-nereabetanzos di:

    A síndrome de Kessler é especialmente perigosa debido ao efecto dominó. Calquera impacto entre dous obxectos de masa importante creará un lixo adicional de metralla resultante da forza da colisión. Cada anaco de metralla ten o potencial de causar un dano adicional noutros obxectos orbitando, creándose así máis lixo espacial. Cunha colisión bastante grande (tal como unha entre unha estación espacial e un satélite), a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.O lixo espacial é moi difícil de tratar directamente, debido ás altas velocidades nas súas órbitas e o pequeno tamaño da maioría do lixo. Iso faría a recuperación e a eliminación extremadamente difícil e improbable. A maioría do lixo en órbita baixa da terra sucumbiría eventualmente á resistencia do aire na extremadamente tenue alta atmosfera, pero o proceso requiriría centos ou miles de anos. Se este lixo fose susceptible magneticamente, podería caer nalgunhas décadas debido á fricción co campo magnético terrestre.Para reducir ao mínimo a posibilidade de danar outros vehículos, as novas misións deséñanse de forma que os vehículos ou satélites poidan ser desbotados de forma segura ao final da súa vida útil, por exemplo por medio dunha reentrada controlada na atmosféra en caso de órbitas baixas ou o ascenso a unha órbita cemiterio no caso de ocupar a órbita xeoestacionaria.
    A fricción do aire nas órbitas máis baixas mantén as zonas limpas. Para altitudes por debaixo de 500 quilómetros, os obxectos serían varridos en cuestión de meses. No caso da órbita geostacionaria, moi poboada de satélites, isto non acontecería, polo que os satélites vellos se soben a órbitas máis altas onde non se poidan cruzar cos que están en órbita geostacionaria co fin de preservar esta última.

  6. faa-marinabusto di:

    Neste artigo obxecto de comentario faise referencia ós satélites de comunicacións. Os satélites de comunicacións son un medio moi apto para emitir sinais de radio en zonas amplas ou pouco desenvolvidas, xa que poden utilizarse como enormes antenas suspendidas do ceo. Adóitanse utilizar frecuencias elevadas no rango dos GHz; ademais, a elevada direccionalidad de antenas utilizadas permite “iluminar” zonas concretas da Terra. O primeiro satélite de comunicacións, o Telstar , púxose en órbita o 10 de xullo en 1962. A primeira transmisión de televisión vía satélite levouse a cabo en 1962.
    Un sistema de comunicacións por satélite consta, polo tanto, de dous tramos:
    -O segmento terrestre, que comprende a estación central (que cumpre funcións de control, envío de datos e conexión co resto de redes) máis os terminais de usuario.
    -O segmento espacial, o satélite propiamente dito, a bordo do cal se encontran os repetidores (coñecidos como transpondedores).
    As vantaxes indiscutibles do satélite son a inalterabilidade ante fronteiras ou barreiras físicas e un alcance de practicamente o 100% da poboación da área cuberta polo seu fai, que pode dar sombra a continentes enteiros.

  7. faa-sarafalcon di:

    No artigo faise referencia aos satélites GPS, pero como funcionan?
    O GPS funciona mediante unha rede de 24 satélites en órbita sobre o planeta terra, a 20 200 km de altura, con traxectorias sincronizadas para cubrir toda a superficie da Terra. Cando se desexa determinar a posición, o receptor que se utiliza para iso localiza automaticamente como mínimo catro satélites da rede, dos que recibe uns sinais indicando a identificación e a hora do reloxo de cada un deles. Con base nestes sinais, o aparato sincroniza o reloxo do GPS e calcula o tempo que tardan en chegar os sinais ao equipo, e de tal modo mide a distancia ao satélite mediante o método de trilateración inversa, a cal se basea en determinar a distancia de cada satélite respecto ao punto de medición. Coñecidas as distancias, determínase doadamente a propia posición relativa respecto aos satélites. Coñecendo ademais as coordenadas ou posición de cada un deles polo sinal que emiten, obtense a posición absoluta ou coordenadas reais do punto de medición. Tamén se consegue unha exactitude extrema no reloxo do GPS, similar á dos reloxos atómicos que levan a bordo cada un dos satélites.

  8. faa-ivanlois di:

    Cando se fala do termo satélite, estase a facer referencia a aqueles elementos que orbitan de xeito natural ou artificial ao redor dun corpo celeste e que poden ter diferentes funcións ou obxectivos de acordo á súa procedencia. A palabra satélite provén do latín“satelles”, vocábulo que significaba ‘o que estaba en torno ou arredor de alguén’ e que era normalmente utilizado para designar aqueles soldados ou gardas encargados da protección especial dalgún rei ou soberano.

    Os satélites poden ser clasificados como naturais ou artificiais, sendo esta a diferenciación máis importante que se pode encontrar. Cando falamos de satélites naturais estamos a facer referencia aos corpos celestes que orbitan de modo natural arredor dos planetas e que poden variar non só en termos de tamaño se non tamén en termos de moitos outros trazos físicos ou xeolóxicos. Neste sentido, a Lúa é sen dúbidas o satélite natural máis coñecido polo ser humano, o único ao cal o home puido chegar e coñecer de xeito persoal. En case todos os casos, os satélites naturais son máis pequenos que os planetas aos cales acompañan, aínda que, nalgúns casos como o da Lúa, poden presentar características tan similares ás do planeta que tamén entran dentro da denominación de sistemas binarios de planetas.

  9. fab-sabelafernandez di:

    Un satélite de comunicacións é un repetidor colocado en órbita: o seu comportamento é similar ao dun espello que reflectise os datos que se lle envían dende unha estación terrestre cara a uns terminais instalados no territorio ao que o satélite dá cobertura.
    Un sistema de comunicacións por satélite consta, polo tanto, de dous tramos:
    -O segmento terrestre, que comprende a estación central (que cumpre funcións de control, envío de datos e conexión co resto de redes) máis os terminais de usuario (basicamente antenas de moita directividade).

    -O segmento espacial, o satélite propiamente dito, a bordo do cal se encontran os repetidores (coñecidos como transpondedores).

    As vantaxes indiscutibles do satélite son a inalterabilidade ante fronteiras ou barreiras físicas e un alcance de practicamente o 100% da poboación da área cuberta polo seu fai, que pode dar sombra a continentes enteiros.

    -Satélites xeoestacionarios:
    A súa órbita está a unha altura de 35.500 km. Foron basicamente empregados en meteoroloxía aínda que hai proxectos que planean o lanzamento de satélites xeoestacionarios para ofrecer televisión dixital e acceso de banda ancha. Neste caso, unha constelación de catro satélites de gran potencia, se ben moi caros e pesados, abondaría para ofrecer cobertura mundial.

    -Satélites de órbita media e baixa (LEO e MEO):
    Orbitan máis próximos ao chan co fin de minimizar a atenuación do sinal. Isto implica que a velocidade á que viaxan é alta (unha órbita pode completarse nun tempo que oscila entre noventa minutos e varias horas).
    Estes tipos de satélite son máis lixeiros, especialmente cando a súa función se limita a reflectir o sinal cara a un centro terreo de enrutamiento e conmutación, minimizando así o equipo requirido a bordo.

    -Satélites de órbita elíptica:
    Describen a súa órbita movéndose máis rápido en altitudes baixas que nos puntos de maior distancia. Son os menos utilizados para servizos comerciais e non parece que vaian utilizarse en servizos de comunicacións de banda ancha.

  10. fab-miguelleiro di:

    Os satélites artificiais son claves para moitos tipos de comunicación arredor do mundo, tanto telefónicas como televisivas, pasando por internet e localizadores.
    Pero a posta en órbita de satélites foisenos das mans. Moitos satélites etsán activos para os tipos de comunicacións antes nomeados, outros para investigación espacial, previsión metereolóxica e demais. Pero moitos outros están completamente en desuso e abandoados, convertíndose así en lixo espacial, no que algúns viaxan a grandes velocidades. Debería solucionarse este problema, xa que existe o risco de que unha nave ou calquera artefacto lanzado ao espazo, impacte con algún deses satélites convertidos en lixo. Limpando este escenario evitariamos o síndrome de Kessler, que se trata dunha situación futura, onde o impacto deste lixo provocaría unha maior cantidade e así aumentar o risco de impacto con outros obxetos.

  11. fab-miguelpineiro di:

    A síndrome de Kessler é un escenario proposto polo consultor da NASA J. Kessler no cal o volume de lixo espacial en órbita baixa terrestre sería tan alto que os obxectos en órbita serían impactados con frecuencia polo lixo, creándose así aínda máis lixo e un maior risco doutros impactos sobre outros obxectos.
    A síndrome de Kessler é especialmente perigosa debido ao efecto dominó. Calquera impacto entre dous obxectos de masa importante creará un lixo adicional de metralla resultante da forza da colisión. Cada anaco de metralla ten o potencial de causar un dano adicional noutros obxectos orbitando, creándose así máis lixo espacial. Cunha colisión bastante grande, a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.
    O lixo espacial é un problema moi difícil de tratar directamente, debido ás altas velocidades nas súas órbitas e o pequeno tamaño da maioría do lixo. Iso faría a recuperación e a eliminación extremadamente difícil e improbable.
    Para reducir ao mínimo a posibilidade de danar outros vehículos, as novas misións deséñanse de forma que os vehículos ou satélites poidan ser desbotados de forma segura ao final da súa vida útil

  12. faa-martinbaulde di:

    A síndrome de Kessler é un escenario proposto polo consultor da NASA Donald J. Kessler no cal o volume de lixo espacial sería tan alto que os obxectos en órbita serían impactados con frecuencia polo lixo, creándose así aínda máis lixo e un maior risco doutros impactos sobre outros obxectos. Mentres que o número de satélites en órbita crece e os vellos satélites se acumulan, o risco deste escenario de colisións en fervenza de Kessler faise maior.

    A síndrome de Kessler é especialmente perigosa debido ao efecto dominó. Calquera impacto entre dous obxectos de masa importante creará un lixo adicional de metralla resultante da forza da colisión. Cada anaco de metralla ten o potencial de causar un dano adicional noutros obxectos orbitando, creándose así máis lixo espacial. Cunha colisión bastante grande a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.

    O lixo espacial é moi difícil de tratar directamente, debido ás altas velocidades nas súas órbitas e o pequeno tamaño da maioría do lixo.

  13. fab-alexcosta di:

    A síndrome de Kessler é un escenario proposto polo consultor da NASA Donald J. Kessler no cal o volume de lixo espacial sería tan alto que os obxectos en órbita serían impactados con frecuencia polo lixo, creándose así aínda máis lixo e un maior risco doutros impactos sobre outros obxectos. Mentres que o número de satélites en órbita crece e os vellos satélites se acumulan, o risco deste escenario de colisións en fervenza de Kessler faise maior.

    A síndrome de Kessler é especialmente perigosa debido ao efecto dominó. Calquera impacto entre dous obxectos de masa importante creará un lixo adicional de metralla resultante da forza da colisión. Cada anaco de metralla ten o potencial de causar un dano adicional noutros obxectos orbitando, creándose así máis lixo espacial. Cunha colisión bastante grande a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.

  14. faa-tamaraparracho di:

    Un satélite artificial é unha nave espacial fabricada na Terra ou noutro lugar do espazo e enviada nun vehículo de lanzamento, polo xeral un tipo de cohete, ao espazo. Unha vez no espazo, estes satélites artificiais poden orbitar ao redor de asteroides, planetas…
    O Sputnik I, lanzado pola URSS en 1957, foi o primeiro satélite artificial. A partir de entón, miles de corpos artificiais con funcións moi diversas (científicas, militares, meteorolóxicas, comunicacións…) foron postos en órbita-
    O certo é que os satélites artificiais son empregados para múltiples tarefas, sendo os máis importantes:
    – Satélites de telecomunicacións: estes satélites utilízanse para transmitir información dun punto a outro da Terra, en particular, comunicacións telefónicas, datos ou programas televisados.
    – Armas antisatélite: deseñados para destruir satélites inimigos, oturas armas orbitais e obxectivos
    – Satélites de recoñecemento (satélite espía):s on satélites de observación ou comunicacións utilizados por militares ou organizacións de intelixencia.
    – Satélites astronómicos: empregado para a observación de planetas, galaxias e outros obxectos astronómicos.
    – Biosatélites: deseñados para levar organismos vivos, xeralmente con propósitos de experimentos científicos.
    – Satélites de observación terrestre: utilizados para a observación do medio ambiente, meteoroloxía e cartografía, mais sen fins militares.
    – Satélites de enerxía solar: proposta para satélites en órbita excéntrica que envíen a enerxía solar recollida ata antenas na Terra como unha fonte de alimentación.

    Independentemente da súa función, a maioría dos satélites artificiais soen quedar orbitando como lixo espacial tras rematar o seu período de vida útil, tal e como se comenta no artigo.

  15. fab-lauracaldas di:

    Debemos definir ao satélite de comunicacións como “un repetidor radioeléctrico situado no espazo, que recibe sinais xerados na terra, as amplifica e as volve enviar á terra,”. É dicir é un centro de comunicacións que procesa datos recibidos dende o noso planeta e envíaos de regreso, ben ao punto que enviou o sinal, ben a outro distinto. Os satélites poden manipular datos, complementándoos con información do espazo exterior, ou poden servir só como un espello que rebota o sinal.Un satélite de comunicacións funciona como unha estación repetidora: as antenas receptoras do satélite recollen os sinais transmitidos polas estacións de terra; fíltranse os sinais, cámbiase a súa frecuencia e amplifícallas, e logo distribúeselles de volta á Terra a través das antenas transmisoras. Nalgúns casos primeiro procésase o sinal mediante ordenadores dixitais a bordo do satélite, en misións moi específicas, por exemplo, como Inmarsat-4 ou Skynet 5. A maioría dos satélites, non obstante, son “transparentes”, no sentido de que retransmiten o sinal sen modificala: a súa función é simplemente subministrar o sinal exactamente alí onde se necesita.

  16. faa-emiliolumbres di:

    Denomínase satélite artificial a calquera dos obxectos postos en órbita ao redor da Terra con gran variedade de fins xa sexa fins científicos, tecnolóxicos e militares. Os satélites artificiais son naves espaciais fabricadas na Terra e enviadas nun vehículo de lanzamento, un tipo de cohete que envía unha carga útil cara ao espacio exterior.
    Os satélites artificiais poden orbitar ao redor de cometas, asteroides, planetas ou incluso galaxias.
    O primeiro satélite espacial, o “sputnik” foi lanzado pola Unión Soviética o 4 de outubro de 1957, e nos próximos años lanzáronse varios centos de satélites.
    A orixe dos satélites artificiais está íntimamente ligado ao desarrollo dos cohetes que foron creados, primeiro, como armas de longa distancia, e despois, utilizados para explorar o espacio e logo coa súa evolución, convertidos en instrumentos para colocar satélites no espacio.

  17. fab-mariangaleano di:

    O síndrome de Klessler ou cascada de ablación éun escenario proposto polo consultor da NASA no cal o volume de basura espacial en órbita baixa terrestre sería tan alto que os obxectos en órbita serían impactados con frecuencia pola basura, creándose así aínda máis lixo e un maior risco doutros impactos sobre outros obxectos. Mentres que o número de satélites en órbita crece e os vellos satélites se acumulan, o risco deste escenario de colisións de Kessler faise maior. O síndrome de Klessler é especialmente perigoso debido ao efecto dominó. Calquera impacto entre dous obxectos de masa importante creará un lixo adicional de metralla resultante da forza da colisión. Cada pedazo de metralla ten o potencial de causar un dano adicional noutros obxectos orbitando, creándose así máis lixo espacial. Cunha colisión bastante grande a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.

  18. faa-iagopadin di:

    O universo é a totalidade do espazo e do tempo, de todas as formas da materia, a enerxía e o impulso, as leis e constantes físicas que as gobernan. Non obstante, o termo tamén se utiliza en sentidos contextuais lixeiramente diferentes e alude a conceptos como cosmos, mundo ou naturaleza. Observacións astronómicas indican que o universo ten unha idade de 13,73 ±0,12 mil millóns de anos (entre 13 730 e 13 810 millóns de anos) e polo menos 93 000 millóns de anos luz de extensión. O evento que deu inicio ao universo denomínase Big Bang e despois del, o universo comezou a expandirse para chegar á súa condición actual, e continúa facéndoo.
    Debido a que, segundo a teoría da relatividade especial, a materia non pode moverse a unha velocidade superior á velocidade da luz, pode parecer paradoxal que dous obxectos do universo puidesen separarse 93 mil millóns de anos luz nun tempo de unicamente 13 mil millóns de anos; non obstante, esta separación non entra en conflito coa teoría da relatividade xeral, xa que esta só afecta ao movemento no espazo, pero non ao espazo mesmo, que pode estenderse a un ritmo superior, non limitado pola velocidade da luz. Polo tanto, dúas galaxias poden separarse unha da outra máis rapidamente que a velocidade da luz se é o espazo entre elas o que se dilata. Medicións sobre a distribución espacial e o desprazamento cara ao vermello (redshift) de galaxias distantes, a radiación cósmica de fondo de microondas, e as porcentaxes relativas dos elementos químicos máis lixeiros, apoian a teoría da expansión do espazo, e máis en xeral, a teoría do Big Bang, que propón que o universo en si se creou nun momento específico no pasado.
    Observacións recentes demostraron que esta expansión se está a acelerar, e que a maior parte da materia e a enerxía no universo son as denominadas materia escura e enerxía escura, a materia ordinaria (barionica), só representaría algo máis do 5% do total.

  19. faa-miriantrigo di:

    Unha nave espacial ou astronave é un vehículo deseñado para funcionar máis alá da atmosfera terrestre, no espazo exterior. As naves espaciais poden ser robóticas ou estar tripuladas.
    O deseño das naves espaciais abarca tanto as naves non tripuladas ou robóticas (satélites e sondas) como as tripuladas (estacións espaciais, transbordadores e módulos). Todas as naves espaciais, ata o día de hoxe, constan de dúas partes:
    -cohete: sección impulsora, composta polos motores e os depósitos de combustible, cuxa misión é abandonar a atmosfera terrestre
    -a nave en si: efectúa propiamente a viaxe polo espazo
    As naves espaciais poden ter moitas formas e tamaños, posto que serven para moitas tarefas diferentes, estando construídas minuciosamente peza por peza.
    Dado o escaso desenvolvemento real das naves espaciais, gran parte das ideas e avances encóntranse no ámbito da ciencia ficción, especialmente na chamada ciencia ficción dura.

  20. faa-albarodriguez di:

    Os satélites artificiais son obxectos de fabricación humana que se colo¬can en órbita ao redor dun cor¬po celeste como un planeta (como a Terra) ou un satélite natural (como a Lúa). Estes satélites empréganse para mellorar as telecomunicacións (teléfonos móbiles, internet, te¬levisión), para os GPS, para a na¬vegación, para facer informes me¬teorolóxicos, para cuestións de se¬guridade ou militares, e tamén para os estudos astronómicos, como é o caso dos telescopios e das es¬taciones espaciais.
    O primeiro satélite artificial foi o Sputnik I lanzado pola Unión Soviética o 4 de outubro de 1957. Dende entón colocáronse en órbita miles de satélites artificiais moitos dos cales aínda continúan xirando arredor da Terra.
    Para colocar un satélite artificial ao redor da Terra necesítase dun mecanismo impulsor o suficien¬temente potente como para que o satélite alcance unha velocidade de 8 quilómetros por segundo ou máis.
    É necesario construír un foguete que é a combinación de dous ou máis foguetes graduados para así alcan¬zar a enerxía necesaria para entrar en órbita.
    Polo xeral un foguete ten un tempo de funcionamento moi bre¬ve, duns 5 a 10 minutos, tem¬po despois do cal ao apagarse por completo o foguete, o satélite (coa velocidade necesaria) se despren¬de do foguete (que cae á Terra) e comeza a desprazarse polo espa¬zo a mercé do seu pro¬pia inercia, da mesma forma como a Lúa or¬bita a Terra sen nece¬sidade de ser impulsada por “algo”.

  21. faa-albaaller di:

    Coñecemos como síndrome de Kessler a un futuro escenario proposto polo consultor da NASA Donald J.Kessler. Así Kessler infórmanos de que o volume de lixo espacial en órbita ao redor da Terra, podería chegar a aumentar tanto que os obxectos en órbita sufrirían impactos polo lixo espacial, o que provocaría inda máis lixo. Desta maneira cunha colisión bastante grande, como a que se produciría entre unha estación espacial e un satélite, a cantidade de lixo xerado podería deixar a órbita baixa do noso planeta inutilizable. Mentres tanto o único que facemos nós é poñer máis satélites novos en órbita, aumentando así a acumulación de lixo no espazo, aumentando así a posibilidade dunha colisión.
    A eliminación deste lixo foi tratada por varias hipótesis, pero ningunha delas é o suficientemente boa, posto que resulta realmente complicado eliminar este lixo. Entre as hipótesis que se barallaban atopábase a posibilidade de que estos satélites en desuso se desintegrásen na nosa atmosfera, pero esto suporía un perigo para outras naves que subirán ao espazo co fin de realizar futuras investigacións.

  22. fab-lauracaldas di:

    Unha nave espacial é unha máquina deseñada para o voo espacial. A nave entre no espazo a través do voo suborbital e logo regresa á Terra. Para un voo orbital, a nave entra nunha órbita próxima ao planeta. As naves usadas para os voos humanos levan persoas, mentres que as que van en misións espaciais operan autonomamente. As naves robóticas que permanecen en órbita son satélites artificiais.
    As naves son usadas para distintos propósitos, entre os que inclúen a comunicación, a observación terrícola, a meteoroloxía, a navegación, a exploración planetaria e o turismo espacial. Tanto as naves coma as viaxes espaciais son temas comúns nas obras de ciencia ficción.

  23. fab-raquelpan di:

    O Síndrome de Kessler : E o futuro escenario proposto por Donald J. Kessler (consultor da NASA), en dito suposto nos informa de que o volumen de basura espacial na órbita baixa terrestre podría chegar a ser tan alto que os obxetos en órbita sufrirían con frecuencia impactos pola basura espacial, o que provocaría así aínda máis basura e un maior riesco de otros impactos sobre outros obxetos na órbita. Mentras tanto poñemos na órbita moitos máis satélites e os vellos acumulanse , facendo que o riesco de este escenario de colisions na cascada de Kessler sea cada vez maior.
    Con unha colisión bastante grande (tal como unha entre unha estación espacial e un satélite), a cantidad de basura xenerada podría ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.
    Toda esta basura e moi difícil de tratar as posibilidades de recuperación eliminación e prácticamente nula, creese que a maioría da basura na órbita sucumbiría na reentrada a atmósfera, pero o proceso requeriría centos ou miles de anos.

  24. faa-miguelotero di:

    O concepto de satélite, que procede do latín satelles, pode utilizarse para nomear dous obxectos astronómicos de características moi diferentes.
    Pode tratarse, por un lado, dun corpo celeste ao que llo cualifica como deslustro, xa que só pode brillar ao reflectir a luz que lle chega dende o sol. Estes satélites teñen a particularidade de xirar en torno a un planeta.
    É posible falar, por outra parte, de satélites artificiais. Neste caso, trátase de dispositivos que trazan órbitas arredor do noso planeta ou doutro, e que teñen como obxectivo trasladar equipamentos que permiten recoller e retransmitir información.
    No caso dos satélites artificiais podemos establecer que existen varios tipos deles en función das misións ou das áreas nas que traballen. Deste xeito, por exemplo, podemos falar dos chamados satélites de comunicacións que son empregados basicamente para exercer coma se de antenas se tratase naquelas zonas que teñen pouco desenvolvemento ou que son moi amplas.

  25. faa-nereaeiras di:

    Cada día e máis doado e barato poñer un obxeto en órbita. Isto é bo para a ciencia e as telecomunicacións pero hai que ser coidadosos con esto, pois se non manexamos ben estos obxetos unha vez terminen a súa misión, poderíamos convertir a órbita baixa da terra nun verdadeiro cemiterio espacial. Este problema foi abordado polo consultor da NASA Donald J.Kessler.
    Conforme vai aumentando o número de obxetos que orbitan o planeta, tamén aumenta a basura espacial e o risco de que algúns destes trozos remate por impactar contra algún aparato en servicio.
    Este problema foi bautizado como “Síndrome de Kessler”.
    Según Kessler, nalgún momento dun futuro próximo, o volume de basura espacial na órbita baixa terrestre será tan alto, que os obxetos en órbita terán unha gran probabilidade de ser impactados polos escombros. Isto formará ainda máis basura, o que, a súa vez, aumentará o risco de colisión. O que fai tan perigoso ao Síndrome de Kessler é o “efecto dominó”, xa que os impactos que se produzan entre dous obxetos de moita masa creará moita basura adicional como resultado da colisión. Se se dera unha colisión o bastante grande, a cantidade de basura xerada podería ser o suficientemente alta como para que a órbita baixa da tierra quede inutilizable.

  26. fab-mariblanco di:

    O síndrome de Kessler ou cascada de ablación é un escenario proposto polo consultor da NASA Donald J. Kessler no cal o volume de basura espacial na órbita baixa terrestre sería tan alto que os obxetos na órbita serían impactados con frecuencia pola basura, creándose así aínda máis basura e un maior risco de outros impactos sobre outros obxetos. Mentres que o número de satélites na órbita crece e os vellos satélites acumúlanse, o risco deste escenario de colisións na cascada de Kessler faise maior.

  27. faa-emiliolumbres di:

    Cada día é máis fácil e barato poñer un obxecto en órbita. Isto é moi bo para a ciencia e as comunicacións, pero si non somos o suficientemente coidadosos na forma que manexamos estos aparatos unha vez que terminaron a súa misión, poderíamos convertir a órbita baixa da Terra nun verdadeiro cementerio espacial inutilizable. Este problema foi analizado en profundidade polo consultor da NASA Donald J. Kessler.
    Segundo Kessler, nalgún momento do futuro cercano, o volume de lixo espacial na orbita baixa terrestre será tan alto, que os obxectos en órbita tendrán unha gran posibilidade de ser impactados polos escombros.
    Este proceso creará aínda máis lixo, o que a súa vez aumentará o riesgo de que outros satélites sexan impactados, creándose un perxudicial círculo vicioso.

  28. faa-carmenvilanova di:

    Unha vez que rematada a misión dos obxectos que son postos en órbita, poderiamos converter a órbita baixa da terra nun verdadeiro cemiterio espacial. Este problema foi analizado en profundidade polo consultor da NASA Donald J. Kessler. Segundo Kessler, nalgún momento do futuro próximo, o volume de lixo espacial na órbita baixa terrestre será tan alto, que os obxectos en órbita terán unha gran probabilidade de ser impactados polos entullos. Este proceso creará aínda máis lixo, o que á súa vez aumentará o risco de que outros satélites sexan impactados, creándose un prexudicial circulo vicioso. A medida que o número de satélites en órbita crece e se volven vellos, a probabilidade de sufrir a Síndrome de Kessler faise maior. O que fai tan perigoso á Síndrome de Kessler é o “efecto dominó”, xa que os impactos que se produzan entre a colisión de dous obxectos de masa importante creará moito lixo adicional como resultado da colisión. Cada anaco de metralla posúe o potencial de causar dano a outros obxectos que se encontren en órbita, o que á súa vez crea máis lixo espacial. Se acontecese unha colisión abondo grande -entre a estación espacial e un satélite, por exemplo- a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para que a órbita baixa da terra quede inutilizable. Todo este lixo é moi difícil de tratar e as posibilidades de recuperación e eliminación é practicamente nula, cre que a maioría do lixo en órbita sucumbiría na reentrada á atmosfera, pero o proceso requiriría centos ou miles de anos.

  29. Rita Lage di:

    A Síndrome de Kessler: É un futuro escenario proposto por Donald J. Kessler (consultor da NASA), no devandito suposto infórmanos de que o volume de lixo espacial en órbita baixa terrestre podería chegar a ser tan alto que os obxectos en órbita sufrirían con frecuencia impactos polo lixo espacial, o que provocaría así aínda máis lixo e un maior risco doutros impactos sobre outros obxectos en órbita. Mentres tanto poñemos en órbita moitos máis satélites e os vellos acumúlanse, facendo que o risco deste escenario de colisións en fervenza de Kessler sexa cada vez maior.Cunha colisión bastante grande (tal como unha entre unha estación espacial e un satélite), a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.Todo este lixo é moi difícil de tratar e as posibilidades de recuperación e eliminación é practicamente nula, cre que a maioría do lixo en órbita sucumbiría na reentrada á atmosfera, pero o proceso requiriría centos ou miles de anos.

  30. faa-iagopadin di:

    A Síndrome de Kessler é un futuro escenario proposto por Donald J. Kessler (consultor da NASA). No devandito suposto infórmanos de que o volume de lixo espacial en órbita baixa terrestre podería chegar a ser tan alto que os obxectos en órbita sufrirían con frecuencia impactos polo lixo espacial, o que provocaría así aínda máis lixo e un maior risco doutros impactos sobre outros obxectos en órbita. Mentres tanto poñemos en órbita moitos máis satélites e os vellos acumúlanse, facendo que o risco deste escenario de colisións en fervenza de Kessler sexa cada vez maior.
    Cunha colisión bastante grande (tal como unha entre unha estación espacial e un satélite), a cantidade de lixo xerado podería ser o suficientemente alta como para facer a órbita baixa da terra inutilizable.
    Todo este lixo é moi difícil de tratar e as posibilidades de recuperación e eliminación é practicamente nula, cre que a maioría do lixo en órbita sucumbiría na reentrada á atmosfera, pero o proceso requiriría centos ou miles de anos.
    Para evitar danar outros vehículos, as novas misións deséñanse de forma que os vehículos ou satélites poidan ser desbotados de forma segura ao final da súa vida útil, por exemplo por medio dunha reentrada controlada na atmosféra en caso de órbitas baixas ou o ascenso a unha órbita cemiterio no caso de ocupar a órbita xeoestacionaria.

  31. faa-albaaller di:

    Coñecemos como satélite artificial a unha nave espacial fabricada na Terra ou en calquera lugar do espazo e enviada ao espazo logo desto. Xa no espazo esta comeza a orbitar como os satélites naturales, os planetas e diferentes corpos celestes.
    O primeiro satélite artificial enviado dende a Terra ao espazo foi lanzado pola URSS en 1957 e recibe o nome de Sputnik I.
    Os satélites artificiais, hoxe en día, son empregados para todo tipo de funcións, destacamos entre todos os seguintes:
    -Sátelite de telecomunicación: utilizado para transmitir información dende un punto a outro da Terra.
    -Satélite espía: ten como función a observación e é utilizado en misións militares.
    -Armas antisatélite: diseñados para a destrucción de satélites inimigos.
    -Satélites astronómicos: empregados para o coñecemento, mediante a observación, de planetas e outros corpos do espazo.
    -Satélites de observación terrestre: empregados para coñeceer o medio ambiente, meteoroloxía e diferentes características terrestres.
    Existen un sinfín de satélites artificiais máis, pero o que todos teñen en común, a parte de ser producto do ser humano, que se acumulan no espazo aumentando desta maneira o lixo espacial e resultando inservibles cando un novo e mellor satélite aparece.

  32. faa-tamaraparracho di:

    Gravity é un filme estadounidense de suspense dirixido, co-escrito, co-producido e co-editado por Alfonso Cuarón, que foi estreado no 2013. Está protagonizado por Sandra Bullock e George Clooney, que interpretan a uns astronautas superviventes dunha misión accidentada, que intentan volver á Terra.
    O argumento central de Gravity xira a o redor da chamada Síndrome de Kessler ou ou cascada de ablación . Trataríase dunha reacción en cadea de colisións de satélites que xeraría unha cantidade tal de lixo espacial que impediría o acceso á órbita baixa terrestre, con consecuencias especialmente dramáticas para as naves tripuladas. A Síndrome de Kessler, hoxe en día, é un escenario altamente improbable, pero recórdanos que non debemos tomarnos á lixeira a ameaza que representa o lixo espacial.
    Xunto con Apolo 13, Gravity é sen lugar a dúbidas a película que reflicte de forma máis fiel a experiencia de estar no espazo, pois nunca antes unha produción cinematográfica retratara con tal grado de precisión unha nave Soyuz ou a estación espacial internacional (ISS). Conta con grandes acertos, como por exemplo, reflexar a falta de son no espazo (os motores das naves se acéndense sen facer ruído, o panel control da Nave Soyuz na película parécese moito ao panel Neptun dunha Soyuz de verdade e, ademais, as vistas que se mostran do noso planeta son dinámicas e realistas, aínda que o certo é que tamén conta con determinados erros e licenzas.