ADN para vencer o cancro

Un dos principais retos da medicina é adaptar o tratamento médico ao perfil do paciente e a súa enfermidade.

Nunha recente investigación, obtívose  a conclusión de que non podemos ter unha formulación médica sen unha xenómica. Isto é debido a que, no noso xenoma constitucional, hai miles de cambios, moitos deles inocuos e, de feito, son os que nos fan uns seres únicos, que todos teñen sempre algunha diferencia.

Na súa investigación, secuenciaron o xenoma de tumores de 815 pacientes e comparárono co de tecido san de cada un deles. Tratábase de ver que mutacións xenéticas eran importantes para o desenvolvemento do cancro e cales non.

Una investigación así é moi importante, e cada vez máis, hospitais e compañías están a empezar a secuenciar xeneticamente os tumores dos pacientes nun intento de personalizar a terapia que se podería aplicar para curalos. Pero non obstante, moitos non analizan o tecido normal da persoa para filtrar aqueles cambios no ADN, cando isto é moi útil, xa que o tumor acumula centos de mutacións e non podemos saber se teñen un papel protagonista ou non. Comparando estes dous xenomas, poderemos clasificar algunhas alteracións como ruído de fondo, outras como constitucionais e o resto como importantes, conseguindo así, un mellor tratamento.

Autora: Rocío Vázquez

Esta entrada foi publicada en Avances médicos, Medicina, Saúde, Xenoma humano e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

35 Responses to ADN para vencer o cancro

  1. faa-carmenvilanova di:

    O cancro é unha enfermidade das células que compoñen as distintas partes do noso organismo. Nun individuo san, as células divídense e despois, como todo ser vivo, morren; este proceso de morte, ou suicidio celular, tamén se denomina apoptose.

    Durante os primeiros anos de vida, as células multiplícanse con rapidez, ata alcanzar a idade adulta. A partir dese momento, a división celular prodúcese non para crecer, senón para reparar os tecidos que se van deteriorando ou paliar determinadas lesións. A diferenza das células sas, as cancerosas continúan multiplicándose, por un cúmulo de causas aínda descoñecidas, nas que poden influír factores xenéticos e exóxenos (estilo de vida, medioambiente, infeccións víricas, etc.) Esta continua división celular produce acumulacións de células ou vultos anómalos, que son os tumores.
    Os tumores poden ser benignos ou malignos. Só cando o tumor é maligno estamos a falar de cancro. Así, as células que o forman teñen capacidade para estenderse a outras áreas do organismo e tamén poden crecer nestes órganos. Este proceso de propagación é o que se denomina metástase. As células cancerosas utilizan como vías de transmisión o sistema sanguíneo e o linfático (composto polos ganglios e vasos linfáticos). Os vasos linfáticos son similares aos sanguíneos, salvo que en lugar de sangue, transportan linfa, un líquido composto por refugallos de tecido e de células inmunolóxicas, que constitúen os restos da loita que o organismo mantivo contra unha infección.

  2. Rita Lage di:

    O cancro ou cáncer é o nome popular do que tecnicamente se denomina como neoplasia maligna, e refírese xenericamente ás doenzas en que determinado grupo de células do corpo se divide de forma descontrolada, invadindo os tecidos adxacentes ou distantes. É causada por mutacións no ADN, que poden ser hereditarias pero máis frecuentemente son adquiridas ao longo da vida.

    Entre os factores que aumentan o risco de cancro inclúense a exposición excesiva á radiación solar (cancros da pel), algúns virus (cancro do pene, colo do útero, algúns linfomas). Non obstante as causas previsibles máis importantes do cancro son o tabaco (cancros do pulmón e vexiga) e o alcohol (cancro do estómago e do páncreas).

    O cancro pode ter diversos síntomas e por veces é asintomático ata unha fase avanzada. A perda de peso rápida con falta de apetito está moitas veces asociada á neoplasia maligna. O diagnóstico só se pode comprobar pola análise de tecido recollido en biopsia pola anatomía patolóxica. Calquera masa anormal, sangradura urinaria, intestinal, ou na tose é suxestiva e deberá ser examinada por un médico. As persoas de idade avanzada están en maior risco e deben ser examinadas regularmente.

    Hoxe en día, un 40 % dos casos de cancro son curables ou permiten unha supervivencia prolongada. Con todo case todos os casos de bo prognóstico continúan a ser os de detección precoz: o cancro diagnosticado en fase avanzada aínda resulta case sempre na morte do paciente, con poucas excepcións.

  3. faa-miriantrigo di:

    O xenoma humano é o xenoma do Homo Sapiens, é dicir, a secuencia de ADN contida en 23 pares de cromosomas e o núcleo de cada célula humana diploide. Destes 23 pares, 22 son cromosomas autosómicos e un par determinante do sexo (dos cromosomas X en mulleres e un X e un Y en homes). Estes cromosomas levan a información para a elaboración de todas as proteínas requeridas polo organismo que determinan o aspecto, o funcionamento, o metabolismo, a resistencia a infeccións e outras enfermidades, e tamén algúns dos seus procederes.
    A secuencia de ADN que conforma o xenoma humano contén a información codificada, necesaria para a expresión, altamente coordinada e adaptable ao ambiente, do proteoma humano, é dicir, do conxunto das proteínas do ser humano, que son as principais biomoléculas efectoras, xa que posúen funcións estruturais, enzimáticas, metabólicas, reguladoras, sinalizadoras…organizándose en enormes redes funcionais de interaccións.
    No ano 1990, iniciouse o Proxecto Xenoma Humano, unha investigación internacional co propósito de descifrar o código xenético contido nos 23 pares de cromosomas, na súa totalidade. En 2005, este estudo deuse por finalizado chegando a secuenciarse aproximadamente 28000 xens.

  4. faa-rubeniglesias di:

    Un tumor é calquera alteración dos tecidos que produza un aumento de volume; é un agrandamento anormal dunha parte do corpo. O tumor, xunto co rubor, a dor e a calor, son os síntomas da inflamación.
    É calquera vulto que se deba a un aumento no número de células que o compoñen, independentemente de que sexan de carácter benigno ou maligno. Cando un tumor é maligno produce metástase a lugares distantes do tumor primario, sendo un cancro metastásico.
    Un tumor benigno é unha neoplasia. Isto implica que este tipo de tumor non crece en forma desproporcionada nin agresiva, non invade tecidos adxacentes, e non fai metástase a tecidos ou órganos distantes.
    Os tumores malignos son cancerosos. As células cancerosas poden invadir e danar tecidos e órganos próximos ao tumor. As células cancerosas poden separarse do tumor maligno e entrar ao sistema linfático ou ao fluxo sanguíneo, que é o xeito en que o cancro alcanza outras partes do corpo. O aspecto característico do cancro é a capacidade da célula de crecer rapidamente, de xeito descontrolada e independente do tecido onde comezou.

  5. faa-emiliolumbres di:

    Un tumor é calquera alteración dos tecidos que produza un aumento de volumen. É un agrandamento anormal dunha parte do corpo que aparece, polo tanto, aparece hinchada ou distendida. En xeral, un tumor é unha masa anormal do tecido corporal. Os túmores poden ser malignos (canceróxenos) ou benignos (non canceróxenos)
    En xeral, os tumores ocorren cuando as células divídense e multiplícanse excesivamente no corpo. Normalmente, o noso corpo controla a división e o crecimento das células. Créanse novas células para reemplazar as vellas ou para desempeñar novas funcións. As células que están dañadas ou que xa non se necesitan morren para dar paso ás células de reemplazo sans. Si se altera o equilibrio de divisións e morte celular, entón é ahí cando pode formarse un tumor.

  6. fab-miguelpineiro di:

    A secuencia de ADN que conforma o xenoma humano contén a información codificada, necesaria para a expresión, altamente coordinada e adaptable ao ambiente, do proteoma humano, é dicir, do conxunto das proteínas do ser humano. As proteínas, e non o ADN, son as principais biomoléculas efectoras; posúen funcións estruturais, enzimáticas, metabólicas, reguladoras, señalizadoras…, organizándose en enormes redes funcionais de interaccións. En definitiva, o proteoma fundamenta o particular morfoloxía e funcionalidade de cada célula. Así mesmo, a organización estrutural e funcional das distintas células conforma cada tecido e cada órgano, e, finalmente, o organismo vivo no seu conxunto. Así, o xenoma humano contén a información básica necesaria para o desenvolvemento físico dun ser humano completo.

  7. fab-lauraozores di:

    Un tumor é calquera alteración dos tecidos que produza un aumento de volume. É un agrandamento anormal dunha parte do corpo que aparece, polo tanto, inchado ou distendido. O tumor, xunto co rubor, a dor e a calor, forman a tétrada clásica dos síntomas e signos da inflamación.
    En sentido restrinxido, un tumor é calquera masa ou vulto que se deba a un aumento no número de células que o compoñen, independentemente de que sexan de carácter benigno ou maligno; neste caso hai neoformación celular, e tamén se denomina neoplasia. Cando un tumor é maligno, ten capacidade de invasión ou infiltración e de producir metástase a lugares distantes do tumor primario, sendo un cancro metastásico.
    Os tumores malignos son cancerosos. As células cancerosas poden invadir e danar tecidos e órganos próximos ao tumor. As células cancerosas poden separarse do tumor maligno e entrar ao sistema linfático ou ao fluxo sanguíneo, que é o xeito en que o cancro alcanza outras partes do corpo. O aspecto característico do cancro é a capacidade da célula de crecer rapidamente, de xeito descontrolada e independente do tecido onde comezou. A propagación do cancro a outros sitios ou órganos no corpo mediante o fluxo sanguíneo ou o sistema linfático chámase metástase. Os tumores malignos xeralmente pódense clasificar en seis categorías:
    – Carcinomas.
    – Sarcoma.
    – Gliomas.
    – Leucemias.
    – Linfomas.
    – Teratoma.

  8. faa-marinabusto di:

    Un tumor é calquera alteración dos tecidos que produza un aumento de volume. É un agrandamento anormal dunha parte do corpo que aparece, polo tanto, inchado ou distendido. Os tumores malignos son cancerosos. As células cancerosas poden invadir e danar tecidos e órganos próximos ao tumor. As células cancerosas poden separarse do tumor maligno e entrar ao sistema linfático ou ao fluxo sanguíneo, que é o xeito en que o cancro alcanza outras partes do corpo. O aspecto característico do cancro é a capacidade da célula de crecer rapidamente, de xeito descontrolada e independente do tecido onde comezou. A propagación do cancro a outros sitios ou órganos no corpo mediante o fluxo sanguíneo ou o sistema linfático chámase metástase. Os tumores malignos xeralmente pódense clasificar en seis categorías:

    -Carcinomas. Estes cancros orixínanse no epitelio que é o recubrimento das células dun órgano. Os carcinomas constitúen o tipo máis común de cancro. Lugares comúns de carcinomas son a pel, a boca, o pulmón, os seos, o estómago, o colon e o útero.
    Sarcomaes. Os sarcomaes son cancros do tecido conectivo e de soporte (tecidos brandos) de todos os tipos.
    -Os sarcomaes: encóntranse en calquera parte do corpo e frecuentemente forman crecementos secundarios nos pulmóns.
    -Gliomas: son cancros do cerebro ou a médula espiñal producidos por neoplasias nas células gliais.
    -Leucemias: son cancros do sangue. Afectan á liña mielocítica (é dicir, afectan aos granulocitos, monocitos e/ou mastocitos); comezando neses mesmos grupos celulares ou nalgún proxenitor común.
    -Linfomas. Son cancros que xorden en liña linfocítica (É dicir, afectando aos linfocitos) ou nalgún proxenitor común; ou que afectan a outras liñas celulares como as das células presentadoras de antíxenos (CPA), diversos tipos de Macrófagos, ou algún proxenitor común.
    -Teratoma inmaturo.

  9. faa-javiergonzalez di:

    En Xenética denomínase mutación xenética, mutación molecular ou mutación puntual aos cambios que alteran a secuencia de nucleótidos do ADN. Non confundir cunha mutación xénica que se refire a unha mutación dentro dun xene. Estas mutacións na secuencia do ADN poden levar á substitución de aminoácidos nas proteínas resultantes. Un cambio nun só aminoácido pode non ser importante se é conservativo e acontece fóra do sitio activo da proteína. Pola contra pode ter consecuencias severas

  10. faa-iagopadin di:

    O ácido desoxirribonucleico, abreviado como ADN, é un ácido nucleico que contén instrucións xenéticas usadas no desenvolvemento e funcionamento de todos os organismos vivos coñecidos e algúns virus, e é responsable da súa transmisión hereditaria. A función principal da molécula de ADN é o almacenamento a longo prazo de información. Moitas veces, o ADN é comparado cun plano ou unha receita, ou un código, xa que contén as instrucións necesarias para construír outros compoñentes das células, como as proteínas e as moléculas de ARN. Os segmentos de ADN que levan esta información xenética son chamados xenes, pero as outras secuencias de ADN teñen propósitos estruturais ou toman parte na regulación do uso desta información xenética.
    Dende o punto de vista químico, o ADN é un polímero de nucleótidos, é dicir, un polinucleótido. Un polímero é un composto formado por moitas unidades simples conectadas entre si, coma se fose un longo tren formado por vagóns. No ADN, cada vagón é un nucleótido, e cada nucleótido, á súa vez, está formado por un azucre, unha base nitroxenada e un grupo fosfato que actúa como enganche de cada vagón co seguinte. O que distingue a un vagón (nucleótido) doutro é, entón, a base nitroxenada, e por iso a secuencia do ADN especifícase nomeando só a secuencia das súas bases. A disposición secuencial destas catro bases ao longo da cadea é a que codifica a información xenética. Nos organismos vivos, o ADN preséntase como unha dobre cadea de nucleótidos, na que as dúas febras están unidas entre si por unhas conexións denominadas pontes de hidróxeno.

  11. fab-laurafalcon di:

    Cancro é o nome que se dá a un conxunto de enfermidades relacionadas. En todos os tipos de cancro, algunhas das células do corpo empezan a dividirse sen deterse e disemínanse aos tecidos do derredor.

    O cancro pode empezar case en calquera lugar do corpo humano, o cal está formado de trillóns de células. Normalmente, as células humanas crecen e divídense para formar novas células a medida que o corpo as necesita. Cando as células normais envellecen ou se danan, morren, e células novas as remplazan.

    Non obstante, no cancro, este proceso ordenado descontrólase. A medida que as células se fan máis e máis anormais, as células vellas ou danadas sobreviven cando deberían morrer, e células novas fórmanse cando non son necesarias. Estas células adicionais poden dividirse sen interrupción e poden formar masas que se chaman tumores.

    Moitos cancros forman tumores sólidos, os cales son masas de tecido. Os cancros do sangue, como as leucemias, en xeral non forman tumores sólidos.

    Os tumores cancerosos son malignos, o que significa que se poden estender aos tecidos próximos ou os poden invadir. Ademais, ao crecer estes tumores, algunhas células cancerosas poden desprenderse e moverse a lugares distantes do corpo por medio do sistema circulatorio ou do sistema linfático e formar novos tumores lonxe do tumor orixinal.

  12. fab-nereabetanzos di:

    O cancro é unha enfermidade das células que compoñen as distintas partes do noso organismo. Nun individuo san, as células divídense e despois, como todo ser vivo, morren.

    Durante os primeiros anos de vida, as células multiplícanse con rapidez, ata alcanzar a idade adulta. A partir dese momento, a división celular prodúcese non para crecer, senón para reparar os tecidos que se van deteriorando ou paliar determinadas lesións. A diferenza das células sas, as cancerosas continúan multiplicándose, por un cúmulo de causas aínda descoñecidas, nas que poden influír factores xenéticos e exóxenos. Esta continua división celular produce acumulacións de células ou vultos anómalos, que son os tumores.
    Os tumores poden ser benignos ou malignos. Só cando o tumor é maligno estamos a falar de cancro. Así, as células que o forman teñen capacidade para estenderse a outras áreas do organismo e tamén poden crecer nestes órganos. Este proceso de propagación é o que se denomina metástase. As células cancerosas utilizan como vías de transmisión o sistema sanguíneo e o linfático. Os vasos linfáticos son similares aos sanguíneos, salvo que en lugar de sangue, transportan linfa, un líquido composto por refugallos de tecido e de células inmunolóxicas, que constitúen os restos da loita que o organismo mantivo contra unha infección.

  13. faa-diegogarcia di:

    En Xenética denomínase mutación xenética, mutación molecular ou mutación puntual aos cambios que alteran a secuencia de nucleótidos do ADN. Non confundir cunha mutación xénica que se refire a unha mutación dentro dun xene. Estas mutacións na secuencia do ADN poden levar á substitución de aminoácidos nas proteínas resultantes. Un cambio nun só aminoácido pode non ser importante se é conservativo e acontece fóra do sitio activo da proteína.

  14. fab-mariangaleano di:

    O ácido desoxirribonucleico, abreviado como ADN, é un ácido nucleico que contén instruccións xenéticas usadas no desarrollo e funcionamento de todos os organismos vivos coñecidos e algún virus, e é o responsable da súa transmisión hereditaria. A función principal da molécula de ADN é o almacenamento a largo prazo de información. Moitas veces, o ADN é comparado cun plano ou unha receta, ou un código, xa que contén as instruccións necesarias para construír outros componentes das células, como as proteínas e as moléculas de ARN. Os segmentos de ADN que levan esta información xenética son chamados xenes, pero as outras secuencias de ADN ten propósitos estructurales ou toman parte na regulación do uso desta información xenética.

  15. faa-emiliolumbres di:

    O ADN é o ácido desoxirribonucleico responsable de contener toda a información xenética dun individuo ou ser vivo, información que é única e irrepetible en cada ser, xa que a combinación de elementos se constrúe de maneira única.
    Este ácido ademais contén, os datos xenéticos que serán hereditarios, é dicir que se transmitirán dunha persoa a outra, de xeneración en xeneración, polo cal a súa análise e comprensión resulta ser de gran importancia para realizar calquera tipo de investigación científica.

  16. fab-antonchaves di:

    O ADN polas siglas de Acido Desoxirribonucleico, é unha molécula de gran tamaño que garda e transmite de xeración en xeración toda a información necesaria para o desenvolvemento de todas as funcións biolóxicas dun organismo. O ADN está formado pola unión paralela de dúas cadeas, cada cadea encóntrase conformada por 4 diferentes nucleótidos. O que fai que o ADN sexa tan variado (por exemplo de peixes, plantas, bichos, humanos etc.) é a posición e a cantidade destes catro nucleótidos ao longo das dúas cadeas, a esta secuencia chámaselle código xénico ou genético,o ben xenoma. O ADN de todos os organismos vivos está formado por só estes catro nucleótidos.
    A súa estrutura foi dilucidada en 1953 polos científicos Watson e Crick, descubrimento que anos máis tarde os faría gañadores do premio Nobel.
    Se puidésemos tomar unha cadea de ADN humano e a estirásemos de forma lineal decatariámonos que o ADN humano ten unha lonxitude de extremo a extremo de 2 metros, o ADN enrólase sobre proteínas e compáctase formando os cromosomas.
    O ADN de xeito global dirixe a síntese de todas as proteínas, poderíase dicir en termos máis sinxelos que o ADN é unha acumulación de xenes (fragmentos de ADN) e cada xene é a clave para a produción dunha proteína.

  17. faa-laurachaves di:

    O xenoma humano é o que dá identidade a cada un de nós e ten que ver coa nosa historia xenética así como tamén con trazos físicos e psicolóxicos que poidan estar determinados de ante man. Obviamente, o coñecemento do xenoma humano é un paso fundamental para rematar de coñecer exactamente como se constitúe un ser humano dende o punto de vista biolóxico e xenético.
    Para comprender mellor a importancia do xenoma humano, podemos dicir que cada un de nós conta con xenes que son transmitidos polos nosos antecesores. Esta información queda gardada nos nosos cromosomas. Eles son os responsables de almacenar esta información e determinar así cuestións como o sexo, a cor de ollos, o tipo de pelo, o tipo de pel, a composición dos nosos órganos, posibles enfermidades ou complicacións hereditarias, a nosa adaptación ao medio, etc. Esta información xenética tamén se coñece como ADN. Se ben nos permite diferenciarnos un doutro, tamén nos permite establecer regras básicas do ser humano que o diferencian do resto dos seres vivos. Toda esta información mostra unha relevancia magnífica no que respecta ao traballo da ciencia. Así, a partir do descubrimento ou de poder completar finalmente a secuencia do xenoma humano, os científicos poden comezar a desenvolver numerosos traballos e investigacions que teñen que ver coa conformación dese xenoma.

  18. fab-miguelleiro di:

    A investigación do cancro colle día a día maior importancia na mediciña, xa que se esta enfermidade que tanto pánico provoca na xente, fose unha enfermidade facilmente curable, o mundo estaría máis tranquilo.
    A secuencia de ADN que conforma o xenoma humano contén a información codificada, necesaria para a expresión, altamente coordinada e adaptable ao ambiente, do proteoma humano, é dicir, do conxunto das proteínas do ser humano. As proteínas, e non o ADN, son as principais biomoléculas efectoras; posúen funcións estruturais, enzimáticas, metabólicas, reguladoras, señalizadoras… organizándose en enormes redes funcionais de interaccións.
    O xenoma humano é o xenoma do Homo Sapiens, é dicir, a secuencia de ADN contida en 23 pares de cromosomas e o núcleo de cada célula humana diploide. Destes 23 pares, 22 son cromosomas autosómicos e un par determinante do sexo (dos cromosomas X en mulleres e un X e un Y en homes). Estes cromosomas levan a información para a elaboración de todas as proteínas requeridas polo organismo que determinan o aspecto, o funcionamento, o metabolismo, a resistencia a infeccións e outras enfermidades, e tamén algúns dos seus procederes.

  19. fab-raquelpan di:

    Cando se fala de cancro falase dun conxunto de enfermidades relacionadas. En todos os tipos de cancro, algunhas das células do corpo empezan a dividirse sen deterse e disemínanse aos tecidos do derredor.
    Este pode empezar case en calquera lugar do corpo humano, o cal está formado de trillóns de células. Normalmente, as células humanas crecen e divídense para formar novas células a medida que o corpo as necesita. Cando as células normais envellecen ou se danan, morren, e células novas as remplazan.
    Os tumores poden ser benignos ou malignos. Só cando o tumor é maligno estamos a falar de cancro. Así, as células que o forman teñen capacidade para estenderse a outras áreas do organismo e tamén poden crecer nestes órganos. Este proceso de propagación é o que se denomina metástase. As células cancerosas utilizan como vías de transmisión o sistema sanguíneo e o linfático. Os vasos linfáticos son similares aos sanguíneos, salvo que en lugar de sangue, transportan linfa, un líquido composto por refugallos de tecido e de células inmunolóxicas, que constitúen os restos da loita que o organismo mantivo contra unha infección.

  20. fab-lauracaldas di:

    Cancro é o nome que se dá á multiplicación descontrolada dunha célula cando perde os seus mecanismos normais de control en virtude do cal remata formando unha masa celular máis ou menos compacta que invade os tecidos adxacentes e pode propagarse polo corpo, feito este ao que se chama metástase. Algo que pode suceder en calquera tecido de calquera órgano do corpo. É dicir, as células cancerosas son células normais que nun momento determinado cambian xeneticamente -modifícase o seu ADN- a causa dalgún “axente carcinóxeno” sempre que se trate de células propensas a contraer o cancro.As células normais do corpo crecen, divídense e morren nunha forma ordenada. Durante os primeiros anos de vida dunha persoa, as células normais divídense con máis rapidez ata que a persoa alcanza a idade adulta. Posteriormente, as células normais da maioría dos tecidos só se dividen para substituír as células desgastadas ou moribundas e para reparar as lesións.
    O cancro usualmente asume forma de tumor. Algúns tipos de cancro, como a leucemia, non forman tumores, senón que estas células cancerosas afectan o sangue e os órganos que producen o sangue (a medula ósea, o sistema linfático e o bazo) e circulan a través doutros tecidos nos que se poden acumular.Non todos os tumores son cancerosos. Os tumores benignos (non cancerosos) non se propagan e, con moi raras excepcións, non constitúen unha ameaza para a vida.

  21. faa-tamaraparracho di:

    As células do noso corpo divídense periodicamente e de forma regular co fin de reemplazar ás xa envellecidas ou mortas e manter así a integridade e o correcto funcionamento dos distintos órganos.
    O proceso de división das células está regulado por unha serie de mecanismos de control que lle indican á célula cando comezar a dividirse e cando permanecer estática.
    Cando estes mecanismos de control se alteran nunha célula, debido a unha mutación no seu ADN, esta célula e os seus descendentes inician unha división incontrolada, que con tempo dará lugar a un tumor ou nódulo.
    Cando as células que constitúen dito tumor, ademais de medrar sen control, sofren novas alteracións e adquiren a capacidade de invadir tecidos e órganos do seu arredor (infiltración) ou de trasladarse e proliferar noutras partes do organismo (metástase), falamos dun tumor maligno ou neoplasia maligna, que é o que comunmente denominamos cancro.
    Como ben dixemos, o cancro orixínase cando as células normais se transforman en canceríxenas, é dicir, adquiren a capacidade de multiplicarse descontroladamente e de invadir tecidos e outros órganos.
    Este proceso recibe o nome de carcinoxénese.
    A carcinoxénese dura anos e pasa por diferentes fases. As substancias responsables de producir esta transformación denomínanse axentes carcinóxenos, entre os que se encontran, por exemplo, as radiacións ultravioleta do sol, o virus do papiloma humano, os hidrocarburos aromáticos policíclicos (fume de tabaco, alquitrán ou petróleo) ou o acohol.

  22. faa-iagopadin di:

    En Xenética denomínase mutación xenética, mutación molecular ou mutación puntual aos cambios que alteran a secuencia de nucleótidos do ADN (Non se debe confundir cunha mutación xénica que se refire a unha mutación dentro dun xene). Estas mutacións na secuencia do ADN poden levar á substitución de aminoácidos nas proteínas resultantes. Un cambio nun só aminoácido pode non ser importante se é conservativo e acontece fóra do sitio activo da proteína, pola contra pode ter consecuencias severas, como por exemplo:
    – A substitución de valina por ácido glutámico na posición 6 da cadea polipéptidica da beta-globina dá lugar á enfermidade anemia falciforme en individuos homocigóticos debido a que a cadea modificada ten tendencia a cristalizar a baixas concentracións de osíxeno.
    – As proteínas do coláxeno constitúen unha familia de moléculas estruturalmente relacionadas que son vitais para a integridade de moitos tecidos, incluídos os ósos e a pel. A molécula madura do coláxeno está composta por 3 cadeas polipeptídicas unidas nunha tripla hélice. As cadeas asócianse primeiro polo seu extremo C-TERMINAL e logo enróscanse cara ao extremo N-TERMINAL. Para lograr esta pregadura, as cadeas de coláxeno teñen unha estrutura repetitiva de 3 aminoácidos: glicina – X – E (X é xeralmente prolina e Y pode ser calquera dun gran rango de aminoácidos). Unha mutación puntual que cambie un só aminoácido pode distorsionar a asociación das cadeas polo seu extremo C-TERMINAL evitando a formación da tripla hélice, o que pode ter consecuencias severas. Unha cadea mutante pode evitar a formación da tripla hélice, aínda cando haxa 2 monómeros de tipo salvaxe. Ao non se tratar dunha encima, a pequena cantidade de coláxeno funcional producido pode ser regulada. A consecuencia pode ser a condición dominante letal osteoxénse imperfecta.

  23. faa-manuelvilas di:

    En Genetics que chamou de mutación xenética , mutación molecular ou mutación puntual cambios para cambiar a secuencia de nucleótidos do ADN . Non confunda unha mutación xenética refírese a unha mutación nun xene. Estas mutacións na secuencia de ADN pode conducir á substitución de aminoácidos en proteínas resultantes. Un cambio nun único aminoácido pode non ser importante se conservadora e ocorre fóra do local activo dá proteína. Se non, pode ter consecuencias graves, tales como:

    A substitución dá valina por acedo glutámico na posición seis dá cadea polipeptídica dás beta-globina resulta na enfermidade anemia falciforme en homozigotos modificados porque a corrente tende a cristalizar a baixas concentracións de osíxeno.

    As proteínas de coláxeno son unha familia de moléculas estruturalmente afíns que son vitais para a integridade de moitos tecidos, incluíndo ou óso e pel. A molécula de coláxeno madura está composto por tres cadeas polipeptídicas ligadas nunha tripla hélice. Cadeas asociar ou primeiro pola súa extremidade C-terminal e, a continuación, aparafusado non N-terminal. Para acadar este dobramento, as cadeas de coláxeno ten unha estrutura repetitiva de tres aminoácidos: glicina – X – E (X é xeralmente prolina e E pode ser calquera dunha ampla gama de ácidos aminas). Unha mutación puntual de que vos cambios poden distorsionar unha asociación única cadea de aminoácidos non seu terminal C impedindo a formación dá tripla hélice, que pode ter consecuencias graves. Unha estirpe mutante pode previr a formación dá tripla hélice, aínda cando haxa dous monómeros de tipo salvaxe. Como isto non é unha enzima, pequena cantidade funcional de coláxeno producido non pode ser regulada. A consecuencia pode ser a condición letal dominante osteogênese imperfecta .

  24. faa-ariadnavazquez di:

    O xenoma humano é o conxunto completo de información xenética do ser humano (Homo sapiens). Esta información é codificada en secuencias de ADN dentro dos 23 pares de cromosomas en núcleos celulares e nunha pequena molécula de ADN atopada dentro de cada mitocondria individual. Genomas humanos inclúen tanto os xenes de ADN que codifican proteínas e ADN non codificante. Os xenomas humanos haploides atópanse en óvulos e espermatozoides mentres genomas diplóides atópanse en células somáticas e teñen o dobre do contido de ADN. Aínda que existen diferenzas significativas entre os xenomas dos diferentes individuos humanos estas son considerablemente menores que as diferenzas entre os seres humanos e os seus parentes vivos máis próximos, os chimpancés.

    O Proxecto Xenoma Humano produciu as primeiras secuencias completas de xenomas humanos individuais. Desde 2012, miles de xenomas humanos foron totalmente secuenciados. Os datos resultantes son usados ​​en todo o mundo nas ciencias biomédicas, na antropoloxía, na ciencia forense e noutras ramas da ciencia.

  25. faa-carmenvilanova di:

    O ADN (siglas de Ácido Desoxirribonucleico), é unha molécula de gran tamaño que garda e transmite de xeración en xeración toda a información necesaria para o desenvolvemento de todas as funcións biolóxicas dun organismo. O ADN está formado pola unión antiparalela de dúas cadeas, cada cadea encóntrase conformada por 4 diferentes nucleótidos. Estes, á súa vez están constituídos por unhas bases nitroxenadas (que poden ser: adenina, timina, guanina e citosina) e un grupo fosfato que actúa como enlace entre un nucleótido e o seguinte. O que fai que o ADN sexa tan variado (por exemplo de peixes, plantas, bichos, humanos etc.) é a posición e a cantidade destes catro nucleótidos ao longo das dúas cadeas. A esta secuencia chámaselle código xénico ou xenético, ou ben xenoma. O ADN de todos os organismos vivos está formado por só estes catro nucleótidos.
    Moitas veces, o ADN é comparado cun plano ou unha receita, ou un código, xa que contén as instrucións necesarias para construír outros compoñentes das células, como as proteínas e as moléculas de ARN. Os segmentos de ADN que levan esta información xenética son chamados xenes, pero as outras secuencias de ADN teñen propósitos estruturais ou toman parte na regulación do uso desta información xenética.
    O ADN de xeito global dirixe a síntese de todas as proteínas, poderíase dicir en termos máis sinxelos que o ADN é unha acumulación de xenes (fragmentos de ADN) e cada xene é a clave para a produción dunha proteína.

  26. faa-albarodriguez di:

    O Xenoma Humano é o número total de cromosomas do corpo. Os cromosomas conteñen aproximadamente 80.000 xenes, os responsables da herdanza. A información contida nos xenes foi descodificada e permite á ciencia coñecer mediante tests xenéticos, que enfermidades poderá sufrir unha persoa na súa vida. Tamén con ese coñecemento se poderán tratar enfermidades ata agora incurables. Pero o coñecemento do código dun xenoma abre as portas para novos conflitos ético-morais, por exemplo, seleccionar que bebes van nacer, ou clonar seres pola súa perfección. Isto atentaría contra a diversidade biolóxica e reinstalaría entre outras a cultura dunha raza superior, deixando marxinados os demais. Os que teñan desvantaxe xenética quedarían excluídos dos traballos, compañías de seguro, seguro social, etc. similar á discriminación que existe nos traballos coas mulleres respecto do embarazo e os fillos.

    Un xenoma é o número total de cromosomas, ou sexa todo o DNA (ácido desoxirribonucleico) dun organismo, incluído os seus xenes, os cales levan a información para a elaboración de todas as proteínas requiridas polo organismo, e as que determinan o aspecto, o funcionamento, o metabolismo, a resistencia a infeccións e outras enfermidades, e tamén algúns dos seus procederes.

  27. fab-mariblanco di:

    O ácido desoxirribonucleico (ADN, ou DNA, nas súas siglas en inglés) é un ácido nucleico que contén as instrucións xenéticas usadas no desenvolvemento e funcionamento de todos os organismos vivos coñecidos e algúns virus, e é responsable da súa transmisión hereditaria. O papel principal da molécula de ADN é o almacenamento a longo prazo de información. O ADN é comparado a miúdo cun plano ou unha receita, ou un código, xa que contén as instrucións necesarias para construír outros compoñentes das células, como as proteínas e as moléculas de ARN. Os segmentos de ADN que levan esta información xenética son chamados xenes, pero as outras secuencias de ADN teñen propósitos estruturais ou toman parte na regulación do uso desta información xenética.

    Quimicamente o ADN consiste en dous longos polímeros formados por unidades sinxelas chamadas nucleótidos, con columnas feitas de azucres e grupos fosfato unidos por vínculos éster (eixe pentosa-fosfato). Estes dous eixes van en direccións opostas, polo que se di que son antiparalelos e trénzanse entre si formando unha dobre hélice. Unidas a cada azucre hai un dos catro tipos de moléculas chamados bases, que son: adenina (A), guanina (G), citosina (C) e timina (T). As dúas febras do ADN son complementarias en bases, xa que a A dunha cadea sempre está enfronte dunha timina da outra cadea, e viceversa, e a citosina sempre está en fronte dunha guanina. Son as secuencias formadas por estas catro bases as que codifican a información. Esta información é lida usando o código xenético, o cal especifica os aminoácidos que se deben utilizar durante a tradución das proteínas. A expresión dos xenes realízase copiando o anaco do ADN corespondente a ese xene noutro ácido nucleico, o ARNm, nun proceso chamado transcrición, e traducindo este ARNm a proteínas nos ribosomas.

    O ADN é un longo polímero formado por unidades repetitivas, os nucleótidos. Unha dobre cadea de ADN mide de 22 a 26 angstroms (2,2 a 2,6 nanómetros) de largo, e unha unidade (un nucleótido) mide 3,3 Å (0,33 nm) de longo. Aínda que cada unidade individual que se repite é moi pequena, os polímeros de ADN poden ser moléculas enormes que conteñen millóns de nucleótidos. Por exemplo, o cromosoma humano máis longo, o cromosoma 1, ten aproximadamente 220 millóns de pares de bases.

    Nos organismos vivos, o ADN non adoita existir como unha molécula individual, senón como unha parella de moléculas longas estreitamente asociadas. As dúas cadeas de ADN enrólanse unha sobre a outra formando unha especie de escaleira de caracol, denominada dobre hélice. O modelo de estrutura en dobre hélice foi proposto en 1953 por James D. Watson e Francis Crick (o seu artigo Molecular Structure of Nucleic Acids: A Structure for Deoxyribose Nucleic Acid publicouse o 25 de abril de 1953 en Nature). O éxito deste modelo debíase á súa consistencia coas propiedades físicas e químicas do ADN. O estudo mostraba ademais que a complementariedade de bases podía ser relevante na súa replicación, e tamén a importancia da secuencia de bases como portadora de información xenética.Cada unidade que se repite, o nucleótido, contén un segmento da estrutura de soporte (azucre + fosfato), que mantén a cadea unida, e unha base nitroxenada, que interacciona coa outra cadea de ADN na hélice. En xeral, unha base ligada a un azucre denomínase nucleósido e unha base ligada a un azucre e a un ou máis grupos fosfatos recibe o nome de nucleótido.

    Cando se unen moitos nucleótidos, como ocorre no ADN, o polímero que se forma denomínase polinucleótido

  28. faa-rubeniglesias di:

    O cancro é o nome que recibe un conxunto de enfermidades relacionadas nas que se observa unha división descontrolada de células. Pode comezar de xeito localizado e diseminarse a outros tecidos circundantes. En xeral conduce á morte do paciente se este non recibe tratamento axeitado. Coñécense máis de 200 tipos diferentes de cancro. Os máis comúns son: de pel, pulmón, mama e colorrectal.
    A malignidade do cancro é variable, segundo a agresividade das súas células e demais características biolóxicas. O comportamento das células cancerosas caracterízase por carecer do control reprodutivo, perdendo as súas características e adquirindo outras como a capacidade de invadir de forma progresiva con crecemento e división máis alá dos límites normais do órgano ao que pertencían primitivamente, ocasionando o crecemento de novos tumores noutras partes do corpo afastadas da localización orixinal.
    O cancro pode afectar a persoas de todas as idades, mesmo a fetos, pero o risco de sufrir os máis comúns increméntase coa idade. O cancro causa preto do 13% de todas as mortes. De acordo coa Sociedade Americana do Cancro, 7,6 millóns de persoas morreron por esta enfermidade no mundo durante o ano 2007

  29. fab-lauracaldas di:

    O ADN é o ácido desoxirribonucleico responsable de conter toda a información xenética dun individuo ou ser vivo, información que é única e irrepetible en cada ser xa que a combinación de elementos se constrúe de xeito único.Este ácido contén, ademais, os datos xenéticos que serán hereditarios, ou sexa que se transmitirán dunha persoa a outra, de xeración en xeración, polo cal a súa análise e comprensión resulta ser de grande importancia para realizar calquera tipo de investigación científica ou aventurar unha hipótese que verse sobre a identidade ou sobre as características dun individuo.
    A información que nos ofrece o ácido desoxirribonucleico ou ADN é aquela que se vincula directamente coa conformación de calquera tipo de células nun ser vivo. Esta información transpórtase a través dos segmentos coñecidos como xenes, construcións responsables de dar forma aos diferentes complexos celulares dun organismo.

  30. fab-mariangaleano di:

    O xenoma humano é o xenoma do Homo sapiens, é decir, a secuencia de ADN contida en 23 pares de cromosomas no núcleo de cada célula humana diploide. Dos 23 pares, 22 son cromosomas autosómicos e un par determinante do sexo.( dos cromosomas X en mulleres e un X e outro Y en varóns). A secuencia de ADN que conforma o xenoma humano contén a información codificada, necesaria para a expresión, altamente coordinada e adaptable ao ambiente, do proteoma humano, é dicir, do conxunto das proteínas do ser humano. As proteínas, e non o ADN, son as principais biomoléculas efectoras, posúen función estructurales, enzimáticas, metabólicas, reguladoras, señalizadoras…, organízandose en enormes redes funcionais de interaccións. En definitiva, o proteoma fundamenta a particular morfoloxía e funcionalidade de cada célula. Asimismo, a organización estructural e funcional das distintas células conforma cada tecido e cada órganoe , finalmente, o organismo cvivo no seu conxunto. Así, o xenoma humano contén a información básica necesaria para o desarrollo físico dun ser humano completo. O xenoma humano presenta unha densidade de xens moi inferior á que inicialmente se predixo, con só en torno ao
    1.5 %2 da súa lonxitude composta por exones codificantes de proteínas. Un 70% está composto por ADN extraxénico e un 30 % por secuencias relacionadas con xens.

  31. faa-marinabusto di:

    O ácido desoxirribonucleico, abreviado como ADN, é un ácido nucleico que contén instrucións xenéticas usadas no desenvolvemento e funcionamento de todos os organismos vivos coñecidos e algúns virus, e é responsable da súa transmisión hereditaria. A función principal da molécula de ADN é o almacenamento a longo prazo de información. Moitas veces, o ADN é comparado cun plano ou unha receita, ou un código, xa que contén as instrucións necesarias para construír outros compoñentes das células, como as proteínas e as moléculas de ARN. Os segmentos de ADN que levan esta información xenética son chamados xenes, pero as outras secuencias de ADN teñen propósitos estruturais ou toman parte na regulación do uso desta información xenética.
    Para que a información que contén o ADN poida ser utilizada pola maquinaria celular, debe copiarse en primeiro lugar nuns trens de nucleótidos, máis curtos e cunhas unidades diferentes, chamados ARN. As moléculas de ARN cópianse exactamente do ADN mediante un proceso denominado transcrición. Unha vez procesadas no núcleo celular, as moléculas de ARN poden saír ao citoplasma para a súa utilización posterior. A información contida no ARN interprétase usando o código xenético, que especifica a secuencia dos aminoácidos das proteínas, segundo unha correspondencia dun triplete de nucleótidos (codón) para cada aminoácido. Isto é, a información xenética (esencialmente: que proteínas se van producir en cada momento do ciclo de vida dunha célula) áchase codificada nas secuencias de nucleótidos do ADN e debe traducirse para poder funcionar. Tal tradución realízase usando o código xenético a xeito de dicionario.

  32. faa-miguelotero di:

    Moi en xeral, dise que o xenoma é todo o ADN nun organismo, incluíndo os seus xenes, uns trinta mil no caso dos seres humanos (ata hai pouco foron pensados para ser de aproximadamente oitenta mil).
    Por “todo o ADN” dun organismo tende a pensar “o ADN de cada célula” (sumados) a partir do corpo, o cal é certo, pero cunha advertencia, o ADN de todos é a mesma, entón polo tanto, cada célula está contido no xenoma.
    Coa excepción das células vermellas do sangue, que non teñen núcleo, o xenoma humano está situado no núcleo de cada corpo da célula diploide.
    Os seres humanos teñen dez millóns de células. Cada célula ten un núcleo en que a información xenética na cromosomasorganizados 46 en 23 pares de cromosomas e que constitúen o que se coñece como o xenoma humano.

  33. faa-manuelvilas di:

    En medicina, tratamento ou terapia é o conxunto de medios de calquera clase (higiénicos, farmacológicos, quirúrgicos ou físicos) cuxa finalidade é a curación ou o alivio (paliación) das enfermidades ou síntomas. É un tipo de xuízo clínico. Son sinónimos: terapia, terapéutico, cura, método curativo.

    Non se debe confundir con terapéutica, que é a rama das ciencias da saúde que se ocupa dos medios empregados e a súa forma de aplicalos no tratamento das enfermidades, co fin de aliviar os síntomas ou de producir a curación.

  34. faa-laurachaves di:

    Chámase tumor a calquera das alteracións dos tecidos ou órganos do corpo que se manifesta cun aumento no seu volume. É dicir, trátase dun agrandamento anormal dunha parte do corpo que entón aparecerá inchada.

    Por outro lado, denominamos como tumor a calquera vulto que se produce como consecuencia do aumento no número de células que o compoñen, máis alá que estas sexan de características malignas ou benignas.
    No caso dos tumores malignos a capacidade de invasión e de infiltración de metástase cara a diferentes zonas que se sitúan distantes do tumor primario é unha realidade recorrente.

    Xunto coa calor, o rubor e a dor, o tumor é un dos claros síntomas da existencia de inflamación.

    Un tumor será considerado benigno cando non crece de xeito desproporcionado nin violenta, invadindo tecidos e órganos próximos e non provoca metástase tanto en tecidos coma en órganos afastados. Xeralmente, este tipo de tumor non constitúe unha ameaza para a vida de quen o presenta e adoitan extirparse sen posibilidade de reaparición.

  35. fab-ivanportas di:

    O xenoma é todo o ADN dun organismo, incluídos os seus xenes, uns trinta mil no caso dos (ata hai pouco pensábase que eran sobre oitenta mil.

    Ao dicir “todo o ADN” dun organismo se tende a pensar en “o ADN de todas as células” (sumadas) do organismo, o cal é certo, pero cunha salvidade, o ADN de todas elas é o mesmo, polo tanto, en cada célula está contido o xenoma.

    Con excepción dos glóbulos vermellos, os cales non teñen núcleo, o xenoma humano está localizado no núcleo de cada célula diploide do corpo.

    Os humanos posuímos dez billóns de células. Cada célula ten un núcleo no que se almacena a información xenética en 46 cromosomas organizados en 23 pares de cromosomas e que constitúen o que se coñece como o xenoma humano.