Grandes Seres

Foron prtagonistas de series e películas, mitos que se remontan á época dos romanos e apodado kraken polos escandinavos. Estes seres son o calamar xigante e o calamar colosal.

Existen diversas diferenzas entres estes dous tipos de calamar. O calamar xigante (Architeuthis)  é un cefalópodo que habita practicamente nos mares de todo o mundo. Pode chegar a medir 14 metros de lonxitude e pesar arredor de 250 kg e é cosmopolita. Pódese observar en diversos lugares aínda que non é sinxelo. Foi avistado nas costas de Asturias e tamén nas illas Canarias e Xapón entre outros. Soe vivir en augas temperadas e non é comestibles porque contén unha cantidade alta de amoníaco. Ten oitos brazos, dos cales dous son claramente máis longos para cazar as súas presas. Ao parecer non se coñece exactamente de que se alimentan, pero atoparon no estómago de algún diversas especies de peixes e crutáceos.

Por outro lado, atopamos o calamar colosal (Mesonychoteuthis hamiltoni), un cefalópodo que habita principalmente na Antártida. É un ser mariño máis complicado de observar xa que soe vivir entre 800 e 1500 metros de profundidade. Pode chegar a medir 10 metros de lonxitude e pesar máis de 450 kg. Os seus tentáculos son máis curtos ca os do calamar xigante e descoñécese o seu tipo de alimentación. A penas hai máis información desta gran lenda, que posúe diversos misterios. Parte da información que se coñece destes exemplares, conseguiuse mediante a aparición de exemplares que se atoparon en estómagos dalgúns cachalotes.

Autor: Miguel Leiro Grande

Esta entrada foi publicada en Bodiversidade e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

39 Responses to Grandes Seres

  1. faa-ileniamartinez di:

    Luras, sepias, polbos, polbos “demo” e náutilos, son membros dun mesmo grupo de animais denominado “cefalópodos”. A característica principal deste grupo é que todos os seus membros saen directamente da cabeza. O equivalente humano sería que os nosos brazos e pernas saísen de arredor da nosa boca. O seu nome deriva do grego, kephale significa cabeza, e pous ou podos, significa pé.
    Son sempre maiores de 2 ou 3 cm, e deste grupo forma parte o máis grande invertebrado coñecido, a lura xigante (Architheutis), que nunca foi estudado in vivo.
    O grupo dos cefalópodos, encóntrase dentro do fío dos moluscos, cuxa clasificación se fai sobre a base do tipo de pé e ao tipo de cuncha do animal a estudar. Os máis coñecidos grupos de moluscos polo público xeral son: os gasterópodos, que son os caracois e babosas; os bivalvos ou pelecípodos, que teñen unha cuncha con dúas valvas, como as ameixas; e os cefalópodos.
    Son só animais mariños (non existen en auga doce), e tampouco existen exemplares deste grupo en medios terrestres. A maioría de especies viven no fondo mariño (son bentónicas), e algunhas viven en superficie ou profundidades intermedias (peláxicas). Distribúense por todos os mares e océanos do mundo, dende os máis cálidos ata os máis fríos.
    Os cefalópodos son un grupo moi diverso, pero teñen certas características comúns a case todos eles:
    – son carnívoros, e cazan a súa presa viva.
    – Posúen un rápido crecemento e unha vida de 1 ou 2 anos.
    – Os seus membros (tentáculos), actúan a xeito de labios, e adoitan levar pequenas ventosas.
    – Os seus órganos están almacenados no manto, que é unha bolsa con forma tubular, que conforma o corpo do animal.
    – Todos teñen dous ollos moi ben desenvolvidos, e moi parecidos aos nosos ollos
    – O seu sangue é de cor azul, debido a que usan para transportar o osíxeno cobre en lugar de ferro.
    – A maioría de especies ten tres corazóns, un baixo cada unha das dúas branquias, e outro central.
    – A maioría de cefalópodos poden producir tinta, mediante unha glándula situada preto do fígado.
    – O sifón é un tubo musculoso, orientable, que utilizan para, expulsando auga ao seu través, avanzar máis rápido, ameazar os posibles depredadores, ou como xa se comentou antes, expulsar a tinta.
    – Mención á parte require a súa pel, capaz de cambiar de cor en cuestión de segundos segundo o medio en que se encontren, en moitas das especies.

  2. fab-antonchaves di:

    Os cefalópodos son moluscos que se caracterizan polo gran desenvolvemento da cabeza e a transformación do pé en tentáculos ou brazos dispostos arredor da cabeza.
    Estes posúen na súa superficie interna filas de ventosas que lles fan extraordinariamente prensores. Están moi ben adaptados para nadar e trasládanse mediante a expulsión da auga polo embude ou sifón que posúen. Os decápodos posúen unha cuncha calcaria interna e os octópodos carecen dela. Son carnívoros moi voraces. Posúen unha glándula intestinal, a bolsa de tinta, que lles serve para poder fuxir dos seus inimigos. Tamén teñen a facultade de cambiar de cor mediante a activación de células especiais. O seu sistema nervioso está moi desenvolvido e posúen os ollos máis perfeccionados de todos os invertebrados. Os cefalópodos capturan as súas presas utilizando as ventosas de que están provistos os tentáculos na súa cara interna. As ventosas adoitan posuír un anel córneo e funcionan practicando o baleiro mediante a acción dun pistón musculoso. Nadan cara a atrás expulsando violentamente un chorro de auga dende a cavidade do manto a través do sifón.
    Cando se ven acosados, os cefalópodos desorientan e cegan momentaneamente o seu perseguidor baleirando a bolsa de tinta e enturbando a auga.

  3. fab-ivanportas di:

    O cachalote é a máis grande de todas as baleas dentadas, caracterizado pola súa cor agrisada, e o deseño do seu corpo cunha enorme cabeza, con fileiras de dentes. Na súa plena madureza, o cachalote pode pesar preto de 20 toneladas. Só teñen un orificio nasal, posúen o maior cerebro entre os animais da Terra. As aletas do cachalote son grandes, medindo unha media de 5 pés.

    O cachalote ten o récord de mergullo entre todas as baleas, pode somerxer uns 3,300 pés con facilidade, por iso poden alimentarse do calamar xigante. Forman vaíñas ou grupos con lazos emocionais moi fortes e resulta interesante observar a forma en que se relacionan uns con outros e como se coidan entre eles, xa sexa facéndose cargo das crías ou daqueles lesionados e enfermos.

    Moita xente pensa que o cachalote é un animal preguiceiro. A miúdo son vistos realizando o que se chama rexistro, unha posición na que quedan xusto debaixo da superficie da auga, coa cola completamente mergullada, simplemente flotan nesta posición quedando tranquilas. Xeralmente nadan a unha velocidade de 3 millas por hora, non obstante, poden moverse a preto de 25 millas por hora durante curtos períodos de tempo de ser necesario.

  4. faa-carmenvilanova di:

    Architeuthis é un xénero de cefalópodos da orde Teuthida coñecidos vulgarmente como luras xigantes. Propuxéronse ata oito especies, aínda que algúns grupos científicos defenden que soamente existe unha.
    Consideradas criaturas míticas, son animais mariños de inmersión profunda que alcanzan dimensións extraordinarias; recentes estimacións suxiren un máximo de 10 m para os machos e ata 14 m para as femias. Especulouse sobre a existencia de exemplares de moito máis de vinte metros e media tonelada de peso, aínda que isto non puido ser confirmado de xeito irrefutable. Un dos maiores espécimes foi unha femia de case 18 metros de longo, cuxo cadáver quedou varado nunha praia de Nova Zelandia, en 1887. Tamén existe mención doutro exemplar capturado accidentalmente no ano 1933, en augas neozelandesas, de 21 metros de longo e 275 kg de peso. Os tentáculos, situados sobre a cabeza, chegan a medir de 2,5 a 6 veces a lonxitude do manto ou saco visceral, e forman a maior parte da lonxitude corporal.
    A taxa de crecemento dunha lura xigante é extraordinariamente rápida. Crecen 3-5 cm por día, o que supón que sexa o animal coa taxa de crecemento máis rápida, de aí que en poucos anos teñan ese tamaño descomunal. Hai citas de espécimes que medían máis de 20 m de lonxitude, pero nunca se documentou cientificamente. Tales lonxitudes quizais se confundan debido ás grandes extensións dos seus dous tentáculos para alimentarse, análogos a bandas elásticas. O exemplar de 1887 realmente medía menos de 13 metros, o restante é consecuencia deste estiramento post mortem.

  5. faa-ariadnavazquez di:

    Os cefalópodos, a clase de moluscos que os científicos clasifican como polbos, luras, chocos e nautiluses, poden cambiar a cor máis rápido que un camaleón. Eles poden cambiar a textura e forma do corpo, e, e se estas técnicas de camuflaxe non funcionan, aínda poden “desaparecer” nunha nube de tinta, o que eles usan como unha cortina de fume. Os cefalópodos tamén son fascinantes porque teñen tres corazóns que bombean o sangue azul. Son atopados en todos os océanos do mundo, desde os trópicos cara aos polos. Os cefalópodos inspiraron moitas lendas e historias ao longo da historia e están pensados ​​para ser os seres máis intelixentes dos invertebrados posto que teñen ollos e outros sentidos que rivalizan cos dos seres humanos.

    A clase Cephalopoda son moluscos e, polo tanto, están relacionados cos bivalvos (vieiras, ostras, ameixas), gasterópodos (caracois e lesmas).. Algúns moluscos bivalvos, como, nin sequera teñen unha cabeza, moito menos algo grande abondo para ser chamado cerebro. Con todo, os cefalópodos teñen sentidos e grandes cerebros ben desenvolvidos. A maioría dos moluscos están protexidos por un escudo externo duro e moitos deles non son moi móbiles.

  6. faa-tamaraparracho di:

    Os moluscos son os invertebrados máis numerosos despois dos artrópodos, constituíndo así un dos grandes filos do reino animal.
    Os moluscos son animais de corpo brando (dividido en cabeza, masa visceral e pé) que contan con tres características únicas no reino animal através das cales se identifican: un pé muscular, unha cuncha calcárea (en ocasións ausente) e un órgano de alimentación chamado rádula.
    Os cefalópodos son unha clase de invertebrados mariños pertencentes ao filo dos moluscos á cal pertencen os calamares citados no artigo.
    Nos cefalópodos, o pé característico dos moluscos aparece xunto á cabeza e está diversificado en varios tentáculos provistos de ventosas, en número que varía dende 8 nos polbos até os 90 que poden ter os náutilos.
    A cuncha tende a reducirse, facerse interna ou desaparecer, segundo a especie. Cando teñen unha cuncha ben desenvolvida, está dividida en cámaras separadas por septos, e o animal habita na última cámara (a máis recente).
    Ademais, os cefalópodos posúen un complexo sistema nervioso formado por ganglios ao redor do esófago (ganglios periesofáxicos) que funcionan como un auténtico cerebro.
    Este cerebro está dividido en dúas porcións, chamadas masa supraesofáxica e masa subesofáxica segundo a súa posición respecto ao esófago, aínda que ambas as partes están unidas por conectivos.
    Un trazo particular e exclusivo dos cefalópodos é que o cerebro está rodeado por unha masa ou caixa cartilaxinosa, que se interpreta como un “intento” evolutivo de formar un cranio.

  7. faa-martinbaulde di:

    Os cefalópodos son unha clase de invertebrados mariños dentro do fío dos moluscos. Existen unhas 700 especies e todas pertencen á subclase coleoidea, menos os náutilos, que pertencen á subclase Nautilina.
    Nos cefalópodos o pé característico dos moluscos aparece xunto á cabeza, diversificado en varios tentáculos. A cuncha tende a reducirse ou desaparecer, segundo a especie. Cando teñen unha cuncha ben desenvolvida, está dividida en cámaras separadas por septos e o animal habita a última cámara. As xibas, xunto aos náutilos, seguen o mesmo sistema natatorio que os seus antepasados, enchendo de gas certas partes da súa cuncha para flotar. As luras nadan por medio da flotación dinámica, similar ás quenllas. O resto de cefalópodos que viven afastados da superficie desenvolveron un sistema químico de flotación, enchendo de compostos amoniacais ou aceites os espazos do seu corpo que ao ser estas substancias menos densas que a auga, flotan.

    Os cefalópodos posúen células pigmentarias sobre que lles permiten cambiar de cor en cuestión de segundos pasar desapercibidos. Tamén usan esta capacidade para comunicarse entre eles por medio da súa coloración e grazas á súa boa visión.

    Teñen un complexo sistema nervioso, cuns ganglios arredor do esófago que forman un auténtico cerebro. O cerebro encóntrase dividido en dúas porcións, chamadas masa supraesofáxica e masa subesofáxica segundo a súa posición respecto ao esófago.

  8. fab-lauracaldas di:

    os cefalópodos (do grego pés na cabeza) son un grupo de animais invertebrados pertencente ao grupo dos moluscos, sendo dentro deles, probablemente, o grupo máis evolucionado. Os cefalópodos son carnívoros e depredadores pero tamén mestres na arte da camuflaxe. Entre os cefalópodos podemos destacar aos octópodos, como o polbo, ou decápodos, como as luras, sepias ou chocos.
    Os cefalópodos forman parte da cociña mediterránea e oriental. Dende o punto de vista nutricional, un cefalópodo é un alimento moi beneficiosos para o organismo. Entre outras moitas propiedades, o seu consumo favorece o sistema inmunolóxico, ademais de colaborar na formación de ósos, cartilaxes e dentes.Os cefalópodos primitivos posúen unha cuncha externa. A forma da cuncha é unha estrutura de forma cónica que crece polos bordos da abertura dianteira, dando lugar a un tubo que xeralmente se enrola entorno a un eixe. Pero mentres que nos gasterópodos a masa visceral se alonga para ocupar todo o interior da cuncha, no caso dos cefalópodos o corpo brando permanece compacto e desprázase cara a diante. O animal vai tapiando a cuncha recén desaloxada; é dicir, constrúe tras de si tabiques tamén denominados septos. Os septos sucédense a intervalos regulares durante o crecemento do animal.

  9. fab-miguelleiro di:

    En todos os mares do mundo, hai sempre lendas de animais mariños enormes, grandes depredadores e seres máis ca incribles.
    Moitos toman estes calamares como lendas, xa que non se observan nada a míudo. Como nomeo no artigo, o calamar xigante non é comestible, xa que contén unha alta cantidade de amoníaco, pero ao parecer o calamar colosal si o é. Ao parecer é un manxar exquisito según aqueles que tiveron o privilexio de probalo. Xa é díficil atopalo e filmalo, como para poder atrapalo. Os poucos avistamentos que se fixeron foron con capturas casuais de algún barco pesqueiro arredor do mar antártico e nos estómagos de cachalotes. Por outro lado, son animais completamente inofensivos, pero hai unha excepción. Unha raza do calamar xigante que habita en xapón, é extremadamente agresivo e só se coñece ese caso. Eso sí, si se ven en perigo, non dubidan en soltar a famosa tinta para cegar aos seus perseguidores.

  10. faa-miriantrigo di:

    O que vulgarmente coñecemos como calamar xigante, en realidade é un Architeuthis, un xénero de cefalópodos da orde Teuthida. Estas especies son consideradas criaturas míticas, e son animais mariños de inmersións profundas, entre os 400 e os 1500 metros.
    O calamar xigante posúe tres corazóns una visión cen veces máis potente que a do ser humano (é considerado o animal cos ollos máis grandes, xunto co calamar colosal) e un cerebro moi desenvolvido. É probablemente o invertebrado máis grande do mundo, xa que pode alcanzar dimensións enormes (20 metros de lonxitude) e 312 kg as femias e 178 os machos. Estes últimos teñen una vida máis corta que a das femias e maduran sexualmente máis pronto.
    É o animal coa taxa de crecemento máis alta, dado que crecen 3-5cm ao día, o que fai que tamaño impresionante en poucos anos. Os tentáculos están ubicados sobre a cabeza e chegan a medir de 2,5 a 6 veces a lonxitude do manto visceral, formando a maior parte da lonxitude corporal.
    Ao igual que todos os cefalópodos, os calamares xigantes teñen uns órganos especiais estatocistos para sensar a súa orientación e movemento na auga. Ademais, estes tentáculos son os que lle serven para capturar as presas, grazas a que están equipados con ventosas e cunha especie de anel con dentes.

  11. fab-mariangaleano di:

    O calamar colosal, tamén chamado cranquiluria antártica, é considerado a especie máis grande de calamar, e é único membro do xénero Mesonychoteuthis. Estímase que podería alcanzar un tamaño máximo de entre 12 e 14 metros, basándose no análisis de especímenes pequenos e sen desarrollo completo. O exemplar máis grande capturado ten uns 10 metros. O peso máximo ronda os 500 kg, basándose nos restos parciais que se atoparon en 1925 no estómago dun cachalote.
    Esto transfórmao no invertebrado máis grande coñecido. Ata agora só se descubriron seis exemplares da especie. O calamar colosal ten formas e características diferentes dasde Architeuthis dux(calamar xigante) e podería chegar a tamaños aínda maiores co que alcanza este.
    O hábitat coñecido deste calamar exténdese miles de km dende o norte da Antártida ata o sur de América do Sur, o sur de África e o sur de Nova Zelanda, é dicir, o seu principal hábitat sería o Océano Glacial Antártico. Especúlase que caza presas como quetognatos e outros calamares na profundiade do océano utilizando bioluminiscencia.
    As femias adultas son en xeral de maior tamaño cos machos adultos como écomún en varias especies de invertebrados.

  12. faa-emiliolumbres di:

    Un calamar é un molusco de corpo brando que habita en auga salgada. Posúe dous longos tentáculos que lle serven para coller alimento, e tamén 8 ou máis brazos curtos, e un corpo raiado, especialmente adaptado para poder nadar rápido a través das augas.
    Os calamares son cefalópodos, estes están vinculados cos polbos. Cando atópanse ameazados por un perigo poden emitir unha nube de tinta que almacenan na súa bolsa.
    Entre as características do calamar está, sen dúbida, que é unha fonte común de alimento para moitas outras criaturas que habitan no océano, o interesante é que todos estes animais son capaces de dixerir todas as partes dun calamar, agás un pico que está situado na boca do calamar.
    Normalmente os calamares solen ser criaturas mariñas solitarias, aunque identificáronse pequenos grupos, isto pode ser debido o nacemento de moitos calamares novos nun mesmo lugar.

  13. faa-sarafalcon di:

    As luras posúen dúas branquias, e un sistema circulatorio pechado asociado formado por un corazón sistémico e dous corazóns branquiais. É característico na súa anatomía dispón de 8 brazos e 2 tentáculos.

    Os seus tentáculos fortemente musculados están dotados de ventosas, e se se arrancan non volven crecer. As luras poden camuflarse no medio con gran facilidade para evitar ser comido polos seus depredadores.

    Tamén teñen unhas células chamadas cromatóforos na súa pel que outorgan á lura a calidade de cambiar de cor en caso de sentirse ameazados, estratexia que combinan coa expulsión da tinta que producen. A súa cuncha é interna, a diferenza doutros animais similares, como o polbo, que carecen dela; e está formada por unha peza delgada e plana unida ao seu corpo. Dispoñen dun órgano chamado hipónomo, que lles permite moverse ao expulsar auga a presión.

    A boca da lura está equipada cun pico afiado, que utiliza para matar e despiezar ás súas presas en anacos manexables. Nos estómagos de moitas baleas capturadas encóntranse picos de luras, xa que son a única parte deste animal que non se pode dixerir. A boca da lura aloxa á rádula, unha especie da lingua común de todos os moluscos a excepción dos bivalvos e os aplacóforos. A lura é exclusivamente carnívora, alimentándose de peixes e invertebrados, que capturan con dous tentáculos diferenciados de maior lonxitude. Son voraces, de movementos moi rápidos e cun crecemento moi acelerado; poden chegar a ser moi abundantes nalgúns mares. A maioría viven un ano, e morren despois de desovar, aínda que algunhas especies xigantes poden vivir dous ou máis anos.

  14. faa-manuelvilas di:

    Architeuthis é un xénero de cefalópodos da orde Teuthida coñecidos vulgarmente como calamares xigantes.Propuxéronse ata oito especies,aínda que algúns grupos científicos defenden que soamente existe unha.Consideradas criaturas míticas, son animais mariños de inmersión profunda que alcanzan dimensións extraordinarias; recentes estimacións suxiren un máximo de 10 m para os machos e ata 14 m para as femias.Hase especulado sobre a existencia de exemplares de moito máis de vinte metros e media tonelada de peso, aínda que isto non puido ser confirmado fehacientemente.4 Un dos maiores especímenes foi unha femia de case 18 metros de longo, cuxo cadáver quedou varado nunha praia de Nova Zelanda, en 1887.Tamén existe mención doutro exemplar capturado accidentalmente no ano 1933, en augas neozelandesas, de 21 metros de longo e 275 kg de peso.Os tentáculos, situados sobre a cabeza, chegan a medir de 2,5 a 6 veces a lonxitude do manto ou saco visceral, e forman a maior parte da lonxitude corporal. O 30 de setembro de 2005, investigadores do Museo Nacional de Ciencias de Xapón e a Asociación de observadores de Ballenas de Ogasawara obtiveron imaxes dun calamar xigante no seu hábitat natural.Obtivéronse 556 fotos en 2004. E o mesmo equipo filmó un calamar xigante por primeira vez o 4 de decembro de 2006.As primeiras imaxes en video dun espécime vivo en liberdade foron tomadas no verán de 2012 por un equipo conxunto das televisións Discovery Channel e NHK e emitiuse en primicia íntegramente o 13 de xaneiro de 2013 para Xapón e o 27 para EE.UU.

  15. fab-sabelafernandez di:

    O amoníaco é un composto químico de nitróxeno coa fórmula química NH3. É un gas incoloro cun característico olor acre. O amoníaco contribúe significativamente ás necesidades nutricionais dos organismos terrestres por ser un precursor de comida e fertilizante. O amoníaco directa ou indirectamente, é tamén un elemento importante para a síntese de moitos fármacos e tamén é usado en diversos produtos comerciais de limpeza. Malia o seu grande uso, o amoníaco é cáustico e perigoso.

    A cantidade de amoníaco producido industrialmente cada ano é case igual á producida pola natureza. O amoníaco é producido naturalmente no chan por bacterias, por plantas e animais en descomposición e por refugallos animais. O amoníaco é esencial para moitos procesos biolóxicos.
    A maior parte (máis do 80%) do amoníaco producido en plantas químicas é usado para fabricar aboamentos. O resto é usado en téxtiles, plásticos, explosivos, na produción de polpa e papel, alimentos e bebidas, produtos de limpeza domésticos, refrixerantes e outros produtos. Tamén se usa en sales aromáticos.

    Polo seu pH alcalino, é capaz de reaccionar con ácidos producindo sales de amonio.

  16. faa-laurachaves di:

    Os cefalópodos son unha clase de invertebrados mariños dentro dos moluscos. Caracterízanse pola simetría bilateral do corpo, unha cabeza prominente e unha modificación do seu pé de molusco, que dá lugar a un hidrostato muscular, en forma de brazos ou tentáculos.

    Os cefalópodos separáronse do resto do moluscos hai ao redor de 500 millóns de anos, coa aparición dos primeiros moluscos capaces de encher certas partes da súa cuncha de gas para flotar. Esta nova capacidade natatoria, que aínda hoxe en día conservan algunhas especies, permitiulles abandonar o fondo mariño ao que estaban ligados os moluscos e acceder a novas rutas tróficas máis superficiais.

    Pero estes primeiros cefalópodos, de hábitat aínda próximo á costa, foron desprazados ao interior do mar por organismos máis avanzados, tales como peixes e réptiles mariños.

    Outro problema formulábaselles: a súa vida superficial impedíalles baixar demasiado ao fondo mariño xa que a súa cuncha non soportaba a presión da auga. Os descendentes con cunchas máis pequenas podían baixar máis e ter máis posibilidades alimenticias polo que a selección natural quedou con aqueles con cuncha pequena, chegando esta a facerse interna ou mesmo a desaparecer.
    Pertencen a este grupo de invertebrados de corpo brando as luras, polbos e sepias.
    Son carnívoros que se moven a gran velocidade e cazan unha presa cos seus tentáculos, a envelénana cunha dentada da súa boca en forma de pico.
    Móvense botando un chorro de auga por un sifón (unha especie de propulsión a chorro).

  17. fab-laracores di:

    O calamar é un gran manxar que a maioría de nos nos podemos permitir. Pero non temos o previlexio de falar do gran calamar xigante. Estos podemos atopalos en case todos os océanos, ainda que non nos que teñen unha meteoloxía tropical ou polar. Os casos nos que se puido ver esta gran e impresionante especie mariña foron no Atlántico Norte, Escocia, Irlanda, Sudáfrica, Nueva Zelanda e España, concretamente no Caladero de Carrandi e nas Islas Canarias. Los calamares viven únicamente en el agua, ya sea dulce o salada, pero nunca salen a la superficie como sucede con otros cefalópodos o moluscos. O calamar pode vivir prácticamente en cualqueira lugar, dependendo das especies e tamaños que se localizan en mares e oceanos máis ou menos cálidos. Soen ser moi buscados por outros depredadores mariños, xa que a súa carne é moi branda e tenra.
    É un gran nadador, cando se acerca ó preigro acelera o movemento da sú cola e se nota que está en perigro, lanza unhha bolsa de tinta como arma de defensa.A tinta do calamar é de cor oscuro para conseguir tapar totalmente a visibilidad do seu atacante. Ademáis diferentes estudos demostraron xa a capacidade e a intelixencia dos calamares, chegando a expor que se trata duns dos invertebrados máis intelixentes.

  18. fab-sabelafernandez di:

    Chámanse tentáculos aos órganos alongados flexibles que están presentes nalgúns animais, sobre todo invertebrados, e ás veces ao cabelo das follas dalgunhas plantas insectívoras. Polo xeral, son usados para a alimentación, como órgano sensitivo ou simplemente para agarrar.

    Entre os moluscos inclúense moitas especies con músculos hidrostatos en forma dos tentáculos e brazos. Os tentáculos son máis longos que os brazos e polo xeral teñen ventosas nas súas puntas. As luras e as xibas teñen oito brazos como os polbos, pero ademais contan con dous tentáculos, os que son un modo bo de distinguir luras de polbos.

    Os cnidarios, tanto pólipos coma augamares, posúen tentáculos con células urticantes para a defensa e a captura de alimento. Os lofoforados posúen unha corora de tentáculos ciliados que usan para capturar o alimento e para respirar.

  19. faa-albarodriguez di:

    Os cefalópodos son moluscos que se caracterizan polo gran desenvolvemento da cabeza e a transformación do pe en tentáculos ou brazos dispostos ao redor da cabeza.
    Estos poseen na súa superficie interna filas de ventosas que fanlles extraordinariamente prensores.
    Están moi ben adaptados para nadar e trasládanse mediante a expulsión da auga polo embudo ou sifón que poseen.
    Os decápodos poseen unha concha caliza interna e os octópodos carecen dela.
    Son carnívoros moi voraces. Poseen unha glándula intestinal, a bolsa de tinta, que sirvelle para poder huir dos seus enemigos.
    Tamén teñenen a facultade de cambiar de color mediante a activación de células especiaies.
    O seu sistema nervioso está moi desenvolvido e poseen os ollos máis perfeccionados de todos os invertevrados. Algúns teñen órganos fosforescentes.

  20. faa-diegogarcia di:

    Os cefalópodos (Cephalopoda son unha clase de invertebrados mariños dentro do fío dos moluscos. Existen unhas 700 especies,[1] comunmente chamados polbos, luras, sepias e náutilos. Todos pertencen á subclase coleoidea, a excepción do náutilos, pertencente á subclase Nautilina.
    Kraken é a forma en artigo definitivo de krake, unha palabra escandinava que designa un animal enfermizo, ou algo retorcido. No alemán moderno, Krake (plural e declinado en singular: Kraken) significa polbo, pero pode tamén referirse ao lendario Kraken.
    O nome de Kraken adoita asociarse popularmente á especie de lura xigante Architeuthis dux, da cal hoxe en día pouco se sabe, debido á gran profundidade á que habita.

  21. fab-raquelpan di:

    Conocense unhas 730 especies de cefalópodos, figuran entre elas os maiores invertebrados (Architeuthis princeps, por exemplo, alcanza 22 m de largo), e ademáis están sumamente evolucionados.
    O seu carácter más notable e a “cabeza con pes”, de ahí cefalópodo. Nesa cabeza están os ollos e 8 “pes” (octópodos) óy 10 (decápodos) que nos arcaicos nautiloideos (Nutilus sp.) son hasta 90, uns brazos dotados de ventosas, situados aorededor da cavidad bucal.
    As suas ventosas semiesféricas son uns aparatos adhesivos extraordinariamente eficaces. Compoñense de un anillo muscular fixo e un cordón muscular que sobresale en medio de él como un tapón. Cando o anillo muscular presiona sobre un obxeto, ao tempo que se retira hacia adentro ese tapón, producese un descenso de presión de tal forza adhesiva que antes se desgarra o brazo que a ventosa solte a presa.

  22. Victor di:

    NOVO FORO ABERTO POR 10 DÍAS

  23. faa-ivanlois di:

    Coñécense unhas 730 especies de cefalópodos, figuran entre elas os maiores invertebrados, e ademais están sumamente evolucionados.
    O seu carácter máis notable é a “cabeza con pés”, de aí cefalópodo. Nesa cabeza están os ollos e 8 “pés” (octópodos) ou 10 (decápodos) que nos arcaicos nautiloideos son ata 90, uns brazos dotados de ventosas, situados arredor da cavidade bucal.
    As súas ventosas semiesféricas son uns aparatos adhesivos extraordinariamente eficaces. Compóñense dun anel muscular fixo e un cordón muscular que sobresae no medio del como un tapón. Cando o anel muscular preme sobre un obxecto, ao tempo que se retira cara a dentro ese tapón, prodúcese un descenso de presión de tal forza adhesiva que antes se esgaza o brazo que a ventosa solte a presa.
    Hai tamén outras ventosas (sobre todo nos decápodos) que teñen a cámara de succión atrofiada, e desenvolveron en cambio uns dentículos marxinais ou un dente central en forma de gancho; destinado sobre todo á captura de animais de pel branda. As ventosas poden ter un diámetro de 4 cm (octópodos) ou ata 20 cm (decápodos); isto coñécese por cicatrices de succión achadas na pel de cachalotes, aínda que non se conseguiu aínda atrapar un cefalópodo con ventosas dese tamaño. Moitos cefalópodos formaron entre os brazos o que se coñece como as, que funcionan como unha campá contráctil e lles serve na locomoción.

  24. faa-marinabusto di:

    O calamar colosal é un cefalópodo que habita na Antártida. A fauna é moi escasa neste continente, pero no océano que o rodea, cuxas augas están a unha temperatura apenas por enriba do punto de conxelación da auga mariña, abunda no estío a fauna mariña, pois este ecosistema é moi propicio para a produtividade biolóxica grazas á maior cantidade de horas de luz froito dos longos “días” do verán polar. Durante todo o ano existen nos mares antárticos especies moi adaptadas ás augas xeadas que adoitan non conxelarse aos 0 °C senón aos -2 °C polo grao de salinidade da auga, exemplos da fauna mariña son a augamar antártica e ao parecer augamares xigantes emparentadas coas árticas augamares melena de león e as anémonas de mar da especie Edwardsiella andrillae. O leopardo mariño, as focas de Weddell e diversas especies de pingüíns son exemplos da fauna na Antártida. Non obstante un dos primeiros elos da cadea trófica e biocenose nas augas antárticas son os mariños anfipodos.
    Chaman especialmente a atención peixes adaptados a vivir baixo o 0 °C como os pertencentes á familia dos Nototheniidae e desta particularmente as especies bacallau antártico. Tamén posúen estas calidades os peixes zoárcidos que viven a máis de 550 metros de profundidade en zonas abisais do Mar de Bellingshausen entre os que se destaca o anguiliforme Gosztonyia antarctica.
    As augas case xeadas que rodean a Antártida son o hábitat do maior dos animais coñecidos de todas as épocas, como por exemplo a balea azul.

  25. fab-lauracaldas di:

    O cachalote (Physeter macrocephalus), o máis grande de todos os cetáceos odontocetos (cetáceos con dentes), encóntrase amplamente distribuído nas augas profundas de todo o mundo, sendo animais extremadamente móbiles.Os machos poden alcanzar os 18 metros de lonxitude e as 60 toneladas de peso, mentres que as femias apenas chegan aos 12 metros e as 18-24 toneladas En el Atlántico norte, as femias, crías e mozos de ambos os dous sexos, prefiren augas cunha temperatura superficial igual ou superior aos 15º C, mentres os machos adultos poden chegar ata o límite dos xeos na rexión ártica a finais da primavera e durante todo o verán.
    Estes mamíferos mariños forman agregacións estables e duradeiras cunha estrutura matrilineal, integradas por femias adultas e a súa proxenie. Os machos cando chegan á puberdade, sobre os 15-20 anos e os 12-13 metros, abandonan estes grupos e unha vez alcanzada a madureza asócianse con outros machos adultos en latitudes setentrionais.

  26. faa-rubeniglesias di:

    A lura colosal (Mesonychoteuthis hamiltoni) é considerada a especie máis grande de lura, e o único membro do xénero Mesonychoteuthis. Alcanza un tamaño máximo de entre 12 e 14 m, o exemplar máis longo que se capturou ten uns 10 m. O peso máximo rolda os 500 kg, baseándose nuns restos parciais que se encontraron en 1925 no estómago dun cachalote. Moitos destes metros están compostos polos seus dous longos tentáculos prénsiles. Ata o momento, só descubríronse seis exemplares da especie.
    As luras colosais femias son moito máis grandes que os machos (poden chegar a 20 metros). Os tentáculos da lura colosal rematan cunha combinación de ventosas e ganchos capaces de rotar 360 graos. Ten un corpo máis ancho e robusto que o doutras luras xigantes. Tamén se sabe que teñen un manto maior ao das outras luras xigantes, aínda que os seus tentáculos serían máis curtos.
    O hábitat coñecido desta lura esténdese miles de quilómetros dende norte da Antártida ata o sur de América do Sur, o sur de África, e o sur de Nova Zelandia, é dicir, o seu principal hábitat sería o Océano Glacial Antártico.

  27. fab-laurafalcon di:

    Os ollos da lura colosal son maiores que os de calquera outra criatura sobre a Terra. Tamén se coñece como a especie máis grande de luras no mundo. Poden ser de ata 35 pés de longo e pesar ata 1,000 libras. Isto tamén os clasifica como o maior invertebrado coñecido. Os extremos dos tentáculos contan con ganchos moi afiados. Tamén teñen un manto longo, como a maioría das especies de luras. As femias son moito máis grandes en tamaño que os machos, teñen un pico que é moito máis grande que o de calquera outra lura. A miúdo confúndense coa lura xigante, debido ás moitas similitudes que comparten. A comparación do pico é un bo recurso para distinguilos.
    Debido ao seu enorme tamaño, a lura colosal consume un gran volume de peixes grandes. Son moi poderosos polo que non ten ningún problema con capturalos e comelos. Mastíganos en anacos que poidan tragar. Este proceso pode tardar varios minutos.

  28. faa-albaaller di:

    Coñecemos co nome de calamar colosal a un cefalópodo que habita na Antártida, lugar onde a fauna é moi escasa no continente, pero no océano, o cal se encontra cerca do punto de conxelación da auga, existe unha gran fauna, debido as abundantes horas de luz que hai neste lugar. Exemplos de fauna mariña na Antártida serían por exemplo as augamar, as augamar xigantes, o leopardo mariño, as focas de Weddell e abudantes especies de pingüíns. Ademais existen peixes adaptados a temperaturas baixo cero como os da familia Nototheniidae e especialmente o bacallau antártico. Cabe destacar tamén a gran presencia de animais coñecidos de todas as épocas como a balea azul.
    Polo tanto as augas da Antártida, que moitas veces chegan a alcanzar os -2 ºC constitúen o hábitat dunha chea de especies.

  29. fab-lauraozores di:

    Os cefalópodos son unha clase de invertebrados mariños dentro do fío dos moluscos. Existen unhas 700 especies, comunmente chamados polbos, luras, sepias e náutilos. Todos pertencen á subclase coleoidea, a excepción do náutilos, pertencente á subclase Nautilina.
    Nos cefalópodos o pé característico dos moluscos aparece xunto á cabeza, diversificado en varios tentáculos, dende 8 nos polbos ata os 90 que poden ter os náutilos. Neste último non existen ventosas nos tentáculos.
    Algúns destes tentáculos (en coloideos) modificáronse en estruturas reprodutivas chamadas espádices que cumpren o rol de introducir espermatóforos (sacos cheos de esperma) na cavidade paleal da femia. A cuncha tende a reducirse, facerse interna ou desaparecer, segundo a especie. Cando teñen unha cuncha ben desenvolvida, está dividida en cámaras separadas por septos e o animal habita a última cámara (a máis recente). Nos coloideos, cando existe, é interna e divídese en 3 zonas; dende a rexión caudal á cefálica estas son rostro, fragmocono (tabicado) e proóstraco, cada un con desenvolvemento variable en cada grupo. En nautiloideos é externa, planoespiral e tabicada no seu totalidad.Las xibas ou sepias, xunto aos náutilos, seguen o mesmo sistema natatorio que os seus antepasados, enchendo de gas certas partes da súa cuncha para flotar. As luras nadan por medio da flotación dinámica, similar ás quenllas, cunha propulsión a reacción de auga moi afinada. O resto de cefalópodos que viven afastados da superficie desenvolveron un sistema químico de flotación, enchendo de compostos amoniacais ou aceites os espazos do seu corpo; ao ser estas substancias menos densas que a auga, flotan. Os cefalópodos posúen células pigmentarias sobre o manto chamadas cromatóforos. As devanditas células posúen pigmentos que se expanden ou condensan por vontade por medio dunha contracción muscular controlada polo sistema nervioso. Deste xeito poden cambiar de cor en cuestión de segundos para mimetizarse co espazo circundante e pasar desapercibidos. Tamén usan esta capacidade para comunicarse entre eles por medio da súa coloración e grazas á súa aguda visión.

  30. A lura xigante ( Architeuthis spp. ) É un cefalópodo da orde Teuthida, coñecido por ser o segundo invertebrado máis grande dos existentes actualmente na terra, só superado pola lura colosal. As oito especies deste xénero habitan nas profundidades dos océanos e poden alcadar lonxitudes de 10 metros os machos e 13 as femias, medidos dende a aleta da cola ata a punta dos tentáculos. A lura xigante posúe un dos ollos máis grandes de todas as criaturas vivintes, só superado pola lura colosal. As ventosas dos tentáculos poden alcadar ata 5 cm de diámetro. Xa se deron varios exemplos de marcas destes xermolos cravadas as cabezas dos cachalotes, que son depredadores de luras xigantes.

  31. Rita Lage di:

    Coñécense unhas 730 especies de cefalópodos, figuran entre elas os maiores invertebrados, e ademais están sumamente evolucionados.
    O seu carácter máis notable é a «cabeza con pés», de aí cefalópodo. Nesa cabeza están os ollos e 8 «pés» (octópodos) ou 10 (decápodos) que nos arcaicos nautiloideos son ata 90, uns brazos dotados de ventosas, situados arredor da cavidade bucal.
    As súas ventosas semiesféricas son uns aparatos adhesivos extraordinariamente eficaces. Compóñense dun anel muscular fixo e un cordón muscular que sobresae no medio del como un tapón.Cando o anel muscular preme sobre un obxecto, ao tempo que se retira cara a dentro ese tapón, prodúcese un descenso de presión de tal forza adhesiva que antes se esgaza o brazo que a ventosa solte a presa.
    Hai tamén outras ventosas (sobre todo nos decápodos) que teñen a cámara de succión atrofiada, e desenvolveron en cambio uns dentículos marxinais ou un dente central en forma de gancho; destinado sobre todo á captura de animais de pel branda.

  32. fab-lauracaldas di:

    A lura colosal, ás veces chamada a Antártida ou xigantes Cranch lura, crese que as especies de luras máis grandes en termos de masa. É o único coñecido membro do xénero Mesonychoteuthis. Sábese de só uns poucos exemplares, e as estimacións actuais puxo o seu tamaño máximo en 12-14 metros de lonxitude, con base na análise de espécimes máis pequenos e inmaturos, polo que é o invertebrado máis grande conocido.
    A diferenza da lura xigante, cuxos brazos e tentáculos só teñen ventosas chea de pequenos dentes, extremidades da lura colosal tamén están equipados con ganchos afiados: algúns xiratorio, outros tres puntas. O seu corpo é máis ancho e máis groso, máis pesado e polo tanto, que a da lura xigante. Lura colosal cre que teñen mantos longos que a lura xigante, aínda que os seus tentáculos son máis cortos.Poco se sabe sobre a vida desta criatura, pero cre que se alimentan de presas como quetognatos, grandes peixes como o bacallau de profundidade, e outras luras nas profundidades do océano utilizando bioluminiscencia. A lura colosal cre que teñen un metabolismo lento, que necesita só ao redor de 30 gr de presa diaria. As estimacións das súas necesidades enerxéticas suxiren que é un depredador de emboscada de movemento lento, cos seus grandes ollos sobre todo para a detección de depredadores en lugar da caza activa.
    Baseado nas profundidades de captura dalgúns exemplares, e picos encontrados nos estómagos da balea de esperma, os adultos oscila lura colosal, polo menos, a unha profundidade de 2.2 quilómetros, e os mozos poden ir a unha profundidade de 1 quilómetro. Crese que é sexualmente dimórfico, con femias maduras sendo xeralmente moito máis grandes que os machos maduros, como é común en moitas especies de invertebrados.

  33. fab-luciameis di:

    O kraken é unha criatura do mar da mitoloxía escandinava e finlandés comunmente descrito como unha especie de polbo xigante ou lura, emerxendo das profundidades, atacando navíos e devoraba os mariñeiros. A lenda pode realmente ter orixinado das observacións do calamar xigante real que é estimadamente de 13-15 metros de lonxitude, incluíndo os tentáculos.

    Os contos antigos, incluíndo Pontoppidan, describen o kraken como un animal “do tamaño dunha illa flotante” (dino porque a parte de atrás de un adulto Kraken tiña unha lonxitude de 2,4 kilómetros), cuxo verdadeiro perigo para os mariñeiros non é a propia criatura, pero o remuíño creado rapidamente despois de mergullar no océano. Con todo, Pontoppidan tamén describiu o potencial destrutivo da gran besta: “Dise que, si posue o maior buque de guerra pode levalo para o fondo do océano” (Sjögren, 1980). O Kraken sempre foi distinguida das serpes do mar, tamén común na tradición escandinava (Jörmungandr por exemplo)

  34. faa-sarafalcon di:

    Nos cefalópodos o pé característico dos moluscos aparece xunto á cabeza, diversificado en varios tentáculos, dende 8 nos polbos ata os 90 que poden ter os náutilos. Neste último non existen ventosas nos tentáculos.

    Algúns destes tentáculos (en coloideos) modificáronse en estruturas reprodutivas chamadas espádices que cumpren o rol de introducir espermatóforos (sacos cheos de esperma) na cavidade paleal da femia. A cuncha tende a reducirse, facerse interna ou desaparecer, segundo a especie. Cando teñen unha cuncha ben desenvolvida, está dividida en cámaras separadas por septos e o animal habita a última cámara (a máis recente). Nos coloideos, cando existe, é interna e divídese en 3 zonas; dende a rexión caudal á cefálica estas son rostro, fragmocono (tabicado) e proóstraco, cada un con desenvolvemento variable en cada grupo. En nautiloideos é externa, planoespiral e tabicada na súa totalidade.

    As xibas ou sepias, xunto aos náutilos, seguen o mesmo sistema natatorio que os seus antepasados, enchendo de gas certas partes da súa cuncha para flotar. As luras nadan por medio da flotación dinámica, similar ás quenllas, cunha propulsión a reacción de auga moi afinada. O resto de cefalópodos que viven afastados da superficie desenvolveron un sistema químico de flotación, enchendo de compostos amoniacais ou aceites os espazos do seu corpo; ao ser estas substancias menos densas que a auga, flotan.

  35. faa-ariadnavazquez di:

    A lura é un cefalópodo mariño semellante ao polbo. Como todos os outros cefalópodos, as luras teñen unha cabeza distinguida, simetría bilateral, un manto, e os brazos. As luras, teñen oito brazos e dous tentáculos dispostos en pares. Existen preto de 300 especies diferentes de lura atopados nos océanos de todo o mundo, sendo un dos poucos animais que habita as augas xeadas da Antártida, onde se alimentan principalmente de plancto, aínda que algunhas especies máis grandes tamén se poden alimentar de presas de maior tamaño, como os peixes.

    A maioría das especies de lura miden en preto de 20 cm de lonxitude cando están totalmente crecidas aínda que algunhas especies comunmente poden medrar ata 60 cm de lonxitude. A lura colosal que vive nas augas profundas do Océano Pacífico chegou a medrar ata 14 metros de longo.

    As luras son unha excelente e, polo tanto, común fonte de alimento para unha variedade de diferentes especies de animais que viven no fondo mariño, pero tamén para os seres humanos.

  36. fab-nereabetanzos di:

    A reprodución destes exemplares,por comparación do aparato reprodutor da lura xigante co doutras luras, considérase probable que as postas consistan en pequenos ovos rodeados dunha masa xelatinosa, deixados á deriva na columna de auga. Os ovocitos son pequenos, ovais, de 1,2-2,5 mm de diámetro maior. Os machos producen espermatóforos de 80-200 mm de lonxitude e as femias carecen de espermatecas. Descoñécese como se produciría a inseminación e posteriormente a fecundación dos ovocitos. Acháronse espermatangios (espermatóforos devaginados) implantados en varias partes corporais de femias e machos (manto, cabeza, ollos, brazos, tentáculos, cavidade sifonal e órgano teminal dun macho). Suxeriuse que a desova sería intermitente e prolongada.As luras xigantes, tanto Architeuthis dux como no Taningea danae,caracterizanse por ter un sistema reprodutor bastante diferenciado dos demais cefalópodos. Por iso posúen un órgano copulador ou pene, que pode chegar a alcanzar os 85 cm de lonxitude en Taningea e os 78 en Architeuthis.
    No caso do Taningea, non soamente posúe un órgano reprodutor, doadamente visible, por encontrarse exteriorizado, tendo este, unha lonxitude tan longa como os brazos. Tamén posúe outro de similares características, aínda que algo máis pequeno (1/5 parte) dentro do manto.

  37. fab-alexcosta di:

    O cachalote é a máis grande de todas as baleas dentadas, caracterizado pola súa cor agrisada, e o deseño do seu corpo cunha enorme cabeza, con fileiras de dentes. Na madureza, o cachalote pode pesar preto de 20 toneladas. Só teñen un orificio nasal, posúen o maior cerebro entre os animais da Terra. As aletas do cachalote son grandes, medindo unha media de 5 pés.
    O cachalote ten o récord de mergullo entre todas as baleas, pode somerxer uns 3,300 pés con facilidade, por iso poden alimentarse do calamar xigante. Forman vaíñas ou grupos con lazos emocionais moi fortes e resulta interesante observar a forma en que se relacionan uns con outros e como se coidan entre eles, xa sexa facéndose cargo das crías ou daqueles lesionados e enfermos.
    Moita xente pensa que o cachalote é un animal preguiceiro. A miúdo son vistos realizando o que se chama rexistro, unha posición na que quedan xusto debaixo da superficie da auga, coa cola completamente mergullada, simplemente flotan nesta posición quedando tranquilas. Xeralmente nadan a unha velocidade de 3 millas por hora, non obstante, poden moverse a preto de 25 millas por hora durante curtos períodos de tempo de ser necesario.

  38. faa-afeijoo di:

    Os cefalópodos son unha clase de invertebrados mariños dentro do fío dos moluscos. Existen unhas 700 especies,dentro deles están os pulpos, calamares, sopias y nautilos. todos pertencen a subclase coleoidea, a excepción dos nautrilos, que pertencen a subclase Nautilina
    Nos cefalópodos o pé característico dos moluscos aparece xunto á cabeza, diversificado en varios tentáculos. Cando teñen unha cuncha ben desenvolvida, está dividida en cámaras separadas por septos e o animal habita a última cámara.
    As luras nadan por medio da flotación dinámica, similar ás quenllas. O resto de cefalópodos que viven afastados da superficie desenvolveron un sistema químico de flotación, enchendo de compostos amoniacais ou aceites os espazos do seu corpo que ao ser estas substancias menos densas que a auga, flotan.

    Os cefalópodos posúen células pigmentarias sobre que lles permiten cambiar de cor en cuestión de segundos pasar desapercibidos. Tamén usan esta capacidade para comunicarse entre eles por medio da súa coloración e grazas á súa boa visión.

    Teñen un complexo sistema nervioso. O seu cerebro encóntrase dividido en dúas porcións, chamadas masa supraesofáxica e masa subesofáxica segundo a súa posición respecto ao esófago.

  39. faa-ivanlois di:

    Luras, sepias, polbos, polbos e náutilos, son membros dun mesmo grupo de animais denominado «cefalópodos». A característica principal deste grupo é que todos os seus membros saen directamente da cabeza. O equivalente humano sería que os nosos brazos e pernas saísen de arredor da nosa boca. O seu nome deriva do grego, kephale significa cabeza, e pous ou podos, significa pé.
    Son sempre maiores de 2 ou 3 cm, e deste grupo forma parte o máis grande invertebrado coñecido, a lura xigante, que nunca foi estudada in vivo.
    O grupo dos cefalópodos, encóntrase dentro do fío dos moluscos, cuxa clasificación se fai sobre a base do tipo de pé e ao tipo de cuncha do animal a estudar. Os máis coñecidos grupos de moluscos polo público xeral son: os gasterópodos, que son os caracois e babosas; os bivalvos ou pelecípodos, que teñen unha cuncha con dúas valvas, como as ameixas; e os cefalópodos.
    Son só animais mariños, e tampouco existen exemplares deste grupo en medios terrestres. A maioría de especies viven no fondo mariño, e algunhas viven en superficie ou profundidades intermedias. Distribúense por todos os mares e océanos do mundo, dende os máis cálidos ata os máis fríos.