Novo crustáceo no Grove

Un grupo de científicos da Universidade de Vigo e o Australian Museum encontraron na enseada galega do Grove un novo exemplar de crustáceo endémico de Galicia. Denominárono Uromunna naherba e pertence á Orde dos isópodos, o máis diverso de crustáceos. “Chamámolo en galego Na herba porque o encontramos en pradarías de fanerógamas mariñas, ou o que é o mesmo, en herbas submarinas”, declarou a Patricia Esquete, coautora do estudo na Universidade de Vigo.

Uromunna naherba mide entre 0,6 e 1,5 milímetros de lonxitude e vive tanto entre as follas das plantas como nos rizomas, o talo subterráneo, aínda que as femias que portan ovos tenden a vivir máis nestes últimos.

Trátase dunha especie que non nada, senón que camiña sobre o fondo mariño, tanto sobre algas como plantas. Isto débese a súa carencia de aletas coas que poder nadar, de aí que non se despracen a grandes distancias. O feito de que non se despracen a grandes distancias fai que os individuos dunha mesma poboación se reproduzcan entre eles, polo tanto as mutacións xenéticas propáganse rapidamente dentro da poboación. Así, co paso do tempo, esa poboación terá acumulado tantas mutacións que a diferenciaran tanto doutras que se converterá nunha especie nova.

Exemplar de Uromunna naherba,  un crustáceo de pouco máis dun milímetro. / J. A. Peñas-Sinc

Reprodúcense ao longo de todo o ano. Non obstante, os científicos observaron que as femias  portadoras de ovos son máis frecuentes a finais de primavera e en verán. Este feito coincide co momento do ciclo anual da planta no que as follas e os rizomas alcanzan o seu máximo tamaño, e pon á súa disposición maior substrato e alimento.

Autor: Antón Chaves

Esta entrada foi publicada en Bodiversidade, selección natural e etiquetada , , , , . Garda o enlace permanente.

25 Responses to Novo crustáceo no Grove

  1. faa-diegogarcia di:

    Os isópodos (Isopoda) son a orde máis diversa de crustáceos, de ampla distribución en toda clase de medios, especialmente nos mariños, aínda que existen especies terrestres e dulceacuícolas. Os isópodos contén unhas 10.000 especies, distribuídas en nove subordes. Os estudos filoxenéticos e o estudo dos fósiles, dan indicios de que esta orde data polo menos do Paleozoico, 300 millóns de anos atrás.

  2. faa-martinbaulde di:

    Os crustáceos son un extenso subfío de artrópodos, con máis de 67.000 especies que inclúen varios grupos de animais, como as lagostas, os camaróns… Os crustáceos son ante todo acuáticos e habitan en todas as profundidades e en distintos medios, como o mar, a auga salobre e a auga doce.
    Son un dos grupos zoolóxicos con maior éxito biolóxico, tanto polo número de especies viventes coma pola diversidade de hábitats que colonizan. Ao igual que a maioría dos artrópodos, os crustáceos se caracterizan por posuír un exoesqueleto articulado.

    Unha característica propia e definitoria do grupo é que son os únicos artrópodos con dous pares de antenas. Teñen polo menos un par de maxilas e pasan por períodos de muda e intermuda para poder crecer. Todos, agás os da infraclase Cirripedia, son de sexos separados.
    O tamaño dos crustáceos é moi variable, o seu corpo está formado por un número variable de metámeros ou segmentos intercalados entre o acron e o telson e está dividido normalmente en tres rexións: céfalon (cabeza), tórax (pereion) e pleon (ou abdome).

  3. fab-lauraozores di:

    Un rizoma é un talo subterráneo con varias xemas que crecen de forma horizontal emitindo raíces e brotes herbáceos dos seus nós.
    Os rizomas crecen indefinidamente. No curso dos anos morren as partes máis vellas pero cada ano producen novos brotes, podendo dese modo cubrir grandes áreas de terreo. As súas ramas engrosadas adoitan presentar entrenós curtos, teñen catáfilos incoloros e membranáceos, raíces adventicias e xemas.
    Segundo o seu crecemento e ramificación, os rizomas poden clasificarse en simpodiales ou monopodiales. Os rizomas simpodiales son aqueles nos que cada porción corresponde ao desenvolvemento de xemas axilares sucesivas. A xema terminal de cada porción produce o brote epígeo.
    Nos rizomas monopodiales, en cambio, a xema terminal continúa o crecemento indefinido do rizoma, mentres as xemas axilares orixinan os brotes epígeos. Este tipo de rizomas é característico de moitas especies invasoras ou malezas.
    Os rizomas pódense dividir en anacos que conteñen unha xema polo menos cada un e plantar por separado. As plantas con rizomas son perennes, perden as súas partes aéreas en climas fríos, conservando tan só o órgano subterráneo que almacena os nutrientes para a tempada seguinte.

  4. faa-sarafalcon di:

    Os crustáceos son un extenso de artrópodos, con máis de 67.000 especies.Inclúen varios grupos de animais, como as lagostas, os camaróns, os cangrexos, os lagostinos e os percebes. Os crustáceos son fundamentalmente acuáticos e habitan en todas as profundidades e en distintos medios, como o mar, a auga salobre e a auga doce. Uns poucos colonizaron o medio terrestre, como a cochinilla da humidade (isópodos). Os crustáceos son un dos grupos zoolóxicos con maior éxito biolóxico, tanto polo número de especies viventes coma pola diversidade de hábitats que colonizan; dominan os mares, como os insectos dominan a terra.

  5. faa-albaaller di:

    O artigo está centrado no mundo dos crustáceos. Estes son unha serie de artrópodos, a maioría acuáticos que habitan en diferentes medios e profundidades de auga salobre ou dulce. Contan con máis de 67.000 especies que inclúen algúns animais, como os camaróns.
    O seu tamaño é moi variado, pero o seu corpo divídese xeralmente en tres partes: cefalon (cabeza), tórax (pereion) e pleon (abdome).En canto as súas características, en semellanza cos demais artrópodos, cabe salientar o seu exoesqueleto articulado; en canto as diferenzas, o seu par de antenas. Xeralmente soen ter dous pares de axilas que pasan por varios peridos de muda ao longo do seu crecemento.
    Este grupo de seres vivos posúe un gran éxito biolóxico debido ao gran número de especies existentes e a diversidade de hábitats nos que os podemos atopar.

  6. fab-sabelafernandez di:

    Os crustáceos son artrópodos acuáticos (mariños ou de auga doce), aínda que tamén existen representantes terrestres (cochinilla da humidade).
    As súas principais características son que posúen cinco pares de patas e que a cabeza e o tórax se atopan fusionadas formando un cefalotórax. Na maioría dos casos, o primeiro par de patas non posúe función locomotora e están armadas cun par de pinzas.
    Na parte anterior do cefalotórax sitúanse os órganos dos sentidos: os ollos e dous pares de apéndices, as antenas (máis longas) e as anténulas (máis curtas).
    Algunhas especies de crustáceo son filtrados e aliméntanse de microorganismos e de detritos orgánicos que se atopan en suspensión na auga. Outras especies son carnívoras e aliméntanse de animais ou de cadáveres en descomposición.

    Exemplos de crustáceos son o cangrexo de río e de mar, a centola, a lagosta, as gambas, os lagostinos, nécoras…

  7. faa-ileniamartinez di:

    A palabra crustáceo utilízase para designar a aquela vasta sub organización de artrópodos entre os que se destacan a lagosta, cangrexos, camaróns e lagostinos, entre outros, non obstante, é importante aclarar tamén que son case setenta mil as especies de crustáceos que se coñecen e estimase que aínda resta coñecer moitas máis. O seu trazo fundamental é que son acuáticos e encóntranse habitando todas as profundidades acuáticas, xa sexa nos mares, océanos, entre outros espazos de auga.
    Vale destacarse tamén que algúns conquistaron a terra, tal é o caso da cochinilla da humidade.
    A esta altura dos acontecementos pode asegurarse que os crustáceos son un grupo zoolóxico notable bioloxicamente como consecuencia da enorme cantidade de especies vivas que ostenta e polos diversos hábitats nos que son capaces de vivir.
    Mentres tanto, pola súa condición de autótrofos é que son animais invertebrados e están dotados dun exoesqueleto articulado que está composto principalmente por unha proteína coñecida como quitina.
    Respecto da súa anatomía distínguense pola posesión de dous pares de antenas, un número de apéndices que é variable e por unha cuncha calcificada que recobre os mencionados. Presentan respiración branquial e o seu tamaño tamén presenta variacións.
    O corpo está segmentado e podemos entón falar de tres rexións corporais: a do cefalón ou cabeza, a do pereion ou tórax e a do pleón ou abdome.
    O crustáceo é unha especie moi cotizada e valorada no mundo enteiro especialmente polo recurso económico que implican e así mesmo porque son amplamente consumidos como alimentos.

  8. faa-ariadnavazquez di:

    Os isópodos pertencen a un grupo de crustáceos que inclúen un gran número de animais. Os isópodos viven no mar, en auga doce ou en terra, e a maioría son pequenos animais agrisados ou abrancazadas con ríxidos, exoesqueletos segmentados (esqueletos externos). Teñen, xeralmente, dous pares de antenas, sete pares de extremidades articuladas no tórax, e cinco pares de apéndices de ramificación no abdome que se utilizan no seu proceso de respiración. As femias incuban as súas crías nunha bolsa baixo o seu tórax. Os isópodos teñen diversos métodos de alimentación: algúns comen materia vexetal e animais mortos ou en descomposición, mentras que outros son herbívoros ou aliméntanse de partículas de alimentos c da auga ao seu arredor, outros tamén poden ser depredadores, e incluso algúns son parasitos internos ou externos. As especies acuáticas na súa maioría viven no fondo mariño .

    Hai máis de 10.000 especies de isópodos en todo o mundo con ao redor de 4.500 especies que se encontran en ambientes mariños, sobre todo nos fondos mariños, 500 especies de auga doce e outras 5.000 especies na terra. A orde divídese en once subordes. O rexistro fósil de isópodos remóntase ao período Carbonífero , hai polo menos 300 millóns de anos, cando isópodos vivían en mares pouco profundos.

  9. faa-ivanlois di:

    O rizoma é un talo horizontal e subterráneo que contén xemas, crece de forma horizontal e do cal nacen as raíces e brotes herbáceos dos seus nós.
    Se ben os rizomas crecen de modo indefinido, morrendo no curso dun ano, as súas partes máis vellas, tamén cada ano, producen brotes novos podendo dese modo cubrir importantes áreas de terreo; polo tanto, as ramas engrosadas adoitan presentar entrenós curtos.

    De acordo ao crecemento e ramificación que presentan, aos rizomas podémolos clasificar do seguinte xeito:
    -Simpodiales: son aqueles nos que cada porción corresponde ao desenvolvemento de xemas axilares sucesivas; e a xema terminal de cada porción será a que produce o brote epígeo.
    -Monopodiales: nestes a xema terminal continúa o crecemento indefinido do rizoma mentres que as xemas axilares son as que orixinan os brotes epígeos. Este tipo adoita ser moi característico daquelas especies invasoras ou malezas.

    Cabe destacar, que os rizomas pódense dividir en anacos que dispoñen polo menos unha xema cada un, plantarse por separado e as plantas que os conteñen resultan perennes perdendo as súas partes aéreas en climas fríos e conservan tan só o órgano subterráneo que almacena os nutrientes para a tempada seguinte

  10. fab-ivanportas di:

    Como característica propia e definitoria do grupo podemos citar a presenza de larva nauplio provista dun ollo naupliano nalgunha etapa da súa vida, que pode ser substituído máis tarde por dous ollos compostos. Son os únicos artrópodos con dous pares de antenas, teñen polo menos un par de maxilas e pasan por períodos de muda e intermuda para poder crecer. Todos agás Cirripedia son de sexos separados.

    Con respeto a anatomía:

    O tamaño dos crustáceos é moi variable, oscilando entre menos de 100 m e os 4 m de envergadura (cangrexo araña do Xapón,Macrocheira kaempferi).

    O corpo está formado por un número variable de metámeros ou segmentos intercalados entre o acron e o telson, máis de 50 en grupos primitivos; a tendencia evolutiva xeral é cara á perda de metámeros.

    O corpo está dividido normalmente en tres rexións:céfalon (cabeza), tórax (pereion) e pleon (ou abdome), aínda que normalmente os primeiros segmentos do tórax se unen á cabeza formando o que se coñece como cefalotórax.

  11. faa-tamaraparracho di:

    Os crustáceos son un extenso subfilo de artrópodos que conta con máis de 67.000 especies.
    Os crustáceos son fundamentalmente acuáticos e habitan en todas as profundidades, tanto no medio mariño como nas augas salobres e doces e, ademais, algúns deles colonizaron o medio terrestre. De feito, constitúen un dos grupos zoolóxicos con maior éxito biolóxico, tanto polo número de especies viventes como pola diversidade de hábitats que colonizan, pois, como xa dixemos, dominan tanto o mar como a terra.
    O subfilo inclúe varios grupos de animais entre os que se encontran os isópodos, grupo ao cal pertence a Uromunna naherba
    Os isópodos son a orde máis diversa de crustáceos, os cales se distribúen en toda clase de medios, especialmente nos marinños, aínda que existen especies terrestres e de auga doce.
    O seu corpo consta de tres rexións, a cabeza, o tórax e o abdome. A cabeza posúe dous pares de antenas, o primero está ben desenvolvido e é utilizado para explorar, saborear e ulir a comida e o segundo par é pequeno e invisible externamente. O tórax posúe oito segmentos (o primeiro segmento está fusionado coa cabeza e os sete segmentos restantes forman o pereion), tendo cada un deles un par de patas e, no final do abdomen, posúen un par de apéndices chamados urópodos.

  12. faa-andreaperez di:

    Os isópodos son a orden máis diversa de crustáceos, de amplia distribución en toda clase de medios, especialmente nos mariños, aínda que existen especies terrestres. Os isópodos contéñen unhas 10.000 especies. O estudo dos fósiles, dan indicios de que estes datan polo menos do Paleozoico, 300 millóns de anos atrás.
    O corpo consta de tres rexións, a cabeza, o tórax e o abdomen. A cabeza posúe dous pares de antenas; O primeiro par está ben desenrolado e utílizaas para explorar, saborear e cheirar a comida; o segundo par de antenas é pequeno e invisible externamente. O tórax posúe 8 segmentos, cada un dos cáles ten un par de patas; o primeiro segmento ten fusionada a cabeza; os sete segmentos restantes forman o pereion; ao final do abdomen posúen un par de apéndices chamados urópodos.
    Soe ser de pequeno tamaño, aínda que algúns como o Isópodo Gigante poden chegar a pesar moito máis.

  13. Rita Lage di:

    “Crustáceo” utilízase para designar a aquela vasta sub organización de artrópodos entre os que se destacan a lagosta, cangrexos, camaróns e lagostinos, entre outros, non obstante, é importante aclarar tamén que son case setenta mil as especies de crustáceos que se coñecen e estimase que aínda resta coñecer moitas máis. O seu trazo fundamental é que son acuáticos e encóntranse habitando todas as profundidades acuáticas, xa sexa nos mares, océanos, entre outros espazos de auga.
    Vale destacarse tamén que algúns conquistaron a terra, tal é o caso da cochinilla da humidade.
    A esta altura dos acontecementos pode asegurarse que os crustáceos son un grupo zoolóxico notable bioloxicamente como consecuencia da enorme cantidade de especies vivas que ostenta e polos diversos hábitats nos que son capaces de vivir.
    Mentres tanto, pola súa condición de autótrofos é que son animais invertebrados e están dotados dun exoesqueleto articulado que está composto principalmente por unha proteína coñecida como quitina.

  14. fab-raquelpan di:

    Neste artigo falase dos crustáceos,pero que significa?
    Crustáceo e unha palabra derivada do latín “crusta” que significa costra ou corteza. Aplicase en Zoología a especie animal conformada polos artrópodos, en xeneral revestidos de caparazón, cuxa respiración e habitualmente bronquial.
    Son ovíparos, invertebrados, poseen polo menos cinco pares de patas, articuladas ao igual que o seu corpo, e teñen antenas (dous pares) insertadas no segundo e terceiro metámero. O cuarto segmento presenta un par de mandíbulas. No último segmento non existe apertura dos orificios xenitales. O entomólogo, Auguste Lameere denominounos “insectos do mar”, anque tamén habitan nos ríos. A cochinilla da humidade e terrestre.
    O caparazón nace na posterioridad da cabeza o céfalon que a sua vez a conforman no acron en seis segmentos. O caparazón, que logo se extende polo tronco con un número variable de segmentos, na sua estructura, un repliegue dorsal tegumentario.O seu tórax chamase pereion; e o abdomen, pleón.
    Como excepción existen crustáceos sin caparazón como o caso do cangrejo ermitaño, polo cal usa para vivir conchas de caracoles que forron abandonadas.
    Son exemplos de crustáceos o cangrexo de río, os camarons, a cochinilla de mar, o percebe, a pulga de auga, e o bogavante, o langostino, de entre as sesenta e sete mil especies existentes.
    Tanto o cangrexo, como o bogavante poseen pinzas que usan para cortar o seu alimento e para a pelea.
    Os cangrexos polo seudelicioso sabaer son usados para o consumo humano, e tamén son devorados por otros peixes, pulpos, páxaros e focas.

  15. faa-albarodriguez di:

    Un rizoma é un talo subterráneo con varias xemas que crecen de forma horizontal emitindo raíces e brotes herbáceos dos seus nodos. Estes crecen indefinidamente. No curso dos anos morren as partes máis vellas pero cada ano producen novos brotes, dese modo cubrir grandes áreas de terreo. As súas ramas engrosadas soen presentar entrenodos curtos, teñen catafilos incoloros e membranáceos, raíces adventicias e xemas.
    Segundo o seu crecemento e ramificación, os rizomas clasifícanse en simpodiales ou monopodiales. Os rizomas simpodiales son aqueles nos que cada porción correspondente ao desenvolvemento de xemas exiliares sucesivas. A xema terminal de cada porción produce o brote epixeo. Nos rizomas monopodiales, en cambio, a xema terminal continúa o crecemento indefinido do rizoma, mentres as xemas axiliares orixinan os brotes epixeos. Este tipo de rizomas son característicos de moitas especies invasoras ou malezas.
    Os rizomas pódense dividir en trozos que conteñen unha xema ao menos cada un e plantar por separado. As plantas con rizomas son perennes, perden as súas partes aéreas en climas fríos, conservando tan só o órgano subterráneo que almacena os nutrintes para a temporada seguinte.

  16. faa-miriantrigo di:

    Os rizomas son talos horizontais que están a ras do solo ou lixeiramente enterrados.
    Os rizomas almacenan reservas, dos cales saen os brotes que forman as plantas. Crecen indefinidamente, e o curso dos anos van morrendo as partes máis vellas pero crecen novos brotes, de modo que poden cubrir grandes áreas de terreo. Posúen unhas ramas engrosadas que adoitan presentar entrenudos cortos, con catáfilos incoloros e membranáceos, raíces adventicias e xemas.
    Podemos distinguir entre rizomas simpodiales e monopodiales, en función do seu crecemento e ramificación. Os primeiros son aqueles nos que cada porción corresponde ao desenvolvemento de xemas axilares sucesivas, nos que a xema terminal De cada porción produce o brote epíxeo. Nos segundos, a xema terminal continúa o crecemento indefinido do rizoma, mentres que son as xemas axilares as que dan lugar aos brotes epíxeos.

  17. faa-manuelvilas di:

    As espermatofitas son a división Spermatophyta, grupo monofilético do reino das plantas que comprende a todos os linajes de plantas vasculares que producen sementes.A circunscripción do grupo (é dicir, os taxones dos que está composto) coincide exactamente coa do antigo taxón das fanerógamas, que polo tanto é outro sinónimo desta división. Debido a que nas espermatofitas o gran de polen produce un tubo (haustorial ou polínico) para chegar ao óvulo e que ocorra a fecundación, este grupo tamén é chamado das embriofitas sifonógamas. Ás veces a jerga científica refírese a este grupo como “embriofitas”, deixando fóra ás embriofitas asifonógamas ou dos briófitos e os helechos e afines.As espermatofitas orixináronse a fins do Devónico, a partir de lignofitas, que xa tiñan produción de madeira e ramificación axilar, como pode observarse no rexistro fósil.Hoxe en día as espermatofitas son, por moito, o linaje máis extenso de plantas vasculares, cunhas 270.000

  18. fab-lauracaldas di:

    Os crustáceos son animais invertebrados con características idénticas á dos Arácnidos, teñen respiración branquial e o corpo cuberto de quitina, tramita dura que constitúe un esqueleto externo ou cuncha. Esta cuncha serve para protexer o seu brando corpo. A súa cabeza e tórax están soldados formando unha soa unidade chamada cefalotórax; as súas patas están divididas en segmentos articulados entre si, unidos de maneira que poidan dobrarse, tal como nós podemos dobrar o brazo polo cóbado, ou a perna polo xeonllo. Estas patas teñen basicamente dúas funcións: unhas abdominais para premer e outras ambulatorias para a locomoción.Na cabeza encóntranse dous pares de antenas, ollos compostos e apéndices bucais con mandíbulas. O seu abdome esta formado por segmentos.Os Crustáceos son animais mariños e de auga doce como o cangrexo, o camarón, a lagosta e outros.
    A maioría dos crustáceos nacen de larvas microscópicas chamadas nauplius. Todas as larvas forman parte do plancto.
    Numerosos Crustáceos serven de alimento para o home, para o desenvolvemento do comercio e a industria.

  19. faa-ivanlois di:

    O complexo intermareal Umia- O Grove é unha enseada que está declarada Zona Húmida de Importancia Internacional e incluída no convenio RAMSAR(Convención Relativa ás Brañas de Importancia Internacional especialmente como Hábitat de Aves Acuáticas).

    Está situada entre a península do Grove, o istmo da Lanzada e a zona suroeste da ría de Arousa, abranguendo o esteiro do Umia ata Cambados. Aquí estaban as salinas que lle deron á bisbarra o seu nome: Ou Salnés.

    A entrada e saída das augas é a través do pequeno canle que forma a illa da Toxa. De pouca profundidade e pouco movemento de augas forma un ecosistema elixido por unha gran variedade de aves para invernar ou como descanso nas súas longas migracións.

  20. faa-emiliolumbres di:

    Un rizoma é un talo subterráneo que conten varias xemas, os rizomas crecen de forma horizontal emitindo raíces e brotes herbáceos dos sus nós. Estos crecen de xeito indefinido, no transcurso dos años morren as partes máis vellas, mais cada año producen novos brotes, e deste xeito poden cubrir grandes áreas de terreo.
    Os rizomas clasifícanse segundo o seu crecemento e ramificación en “simpodiales” e “monopodiales”
    Os rizomas simpodiales son aqueles nos que cada porción corresponde ao desarrollo de xemas axilares sucesivas.
    Nos rizomas monopoidales en cambio a xema terminal continua o crecemento indefinido do rizoma mentras as xemas axilares orixinan brotes epígeos.

  21. faa-iagopadin di:

    O museo que axudou a descubrir este novo exemplar de crustáceo xunto cos científicos da Universidade de Vigo, foi o Museo Australiano. Durante máis de 180 anos este museo foi a vangarda da investigación científica de Australia, a recolección e a educación.
    O primeiro museo público de Australia estableceuse en Sydney en 1827 co obxetivo de procurar moitos especímenes raros e curiosos da Historia Natural. Inicialmente coñecido como o Museo de Sydney ou Museo Colonial, esta institución foi nomeada oficialmente o Museo de Australia en 1836.
    Nun principio, as coleccións encontrabanse en varios edificios ao redor de Sydney, ata que o arquitecto colonial Mortimer Lewis diseñou o edificio do museo. A construcción comenzou en 1846 nun solar cerca de Hyde Park, e o novo museo abreu as súas portas en 1857 cunha soa sala. Desde enton, o sitio foi modificado moitas veces para dar cabida as necesidades crecentes de exposicions, coleccions e personal. En 2008 unha nova ala ao este do sitio foi construida para albergar ao personal científico e coleccions.
    Hoxe en día o Museo de Australia continúa a súa doble función na investigación e a educación e o museo convertiuse nunha colección recoñecida internacionalmente de máis de 18 millons de obxetos culturales e científicos.

  22. fab-antonchaves di:

    As espermatófitas ou, como din outros, respectando as normas de adaptación de cultismos de orixe grecolatna, os espermatófitos (Spermatophyta) é un taxon, con categoría de superdivisión, que inclúe as plantas que producen flores e, por tanto,sementes.
    O nome científico provén do grego σπέρμα spérma, “semente”, e φυτόν phytón, “planta”, é dicir, “as plantas con semente”. A circunscrición do grupo (é dicir, os taxons dos que se compoñe) coincide exactamente coa do antigo taxon ao que Linné deu o nome de fanerógamas que, por tanto é un sinónimo deste grupo.
    A causa que nas espermatófitas o gran de pole produce un tubo polínico para chegar ao óvulo e facer posíbel a fecundación, o grupo tamén se chamou embriofitinas sifonógamas. Tamén recibiron o nome de antófitos, que significa plantas con flores.

  23. fab-nereabetanzos di:

    En Bioloxía, un rizoma é un talo subterráneo con varias xemas que crecen de forma horizontal emitindo raíces e brotes herbáceos dos seus nós.
    Os rizomas crecen indefinidamente. No curso dos anos morren as partes máis vellas pero cada ano producen novos brotes, dese modo poden cubrir grandes áreas de terreo. As súas ramas engrosadas adoitan presentar entrenós curtos, teñen catáfilos incoloros e membranáceos, raíces adventicias e xemas.Segundo o seu crecemento e ramificación, os rizomas poden clasificarse en simpodiales ou monopodiales. Os rizomas simpodiales son aqueles nos que cada porción corresponde ao desenvolvemento de xemas axilares sucesivas. A xema terminal de cada porción produce o brote epígeo.Nos rizomas monopodiales, en cambio, a xema terminal continúa o crecemento indefinido do rizoma, mentres as xemas axilares orixinan os brotes epígeos. Este tipo de rizomas é característico de moitas especies invasoras ou malezas, tales como Sorghum halepense.
    Os rizomas pódense dividir en anacos que conteñen unha xema polo menos cada un e plantar por separado. As plantas con rizomas son perennes, perden as súas partes aéreas en climas fríos, conservando tan só o órgano subterráneo que almacena os nutrientes para a tempada seguinte.

  24. faa-laurachaves di:

    O rizoma é un talo que ao contrario da maioría das plantas que estamos habituados a ver, non crece cara a arriba senón paralelo ao chan, é dicir horizontalmente.Deste talo, cara a arriba
    crecen as follas das plantas e cara a abaixo saen as raíces.
    Os rizomas non se deben enterrar na grava totalmente xa que se morrería a planta, o ideal é colocalos en madeiros, rochas ou simplemente sobre a grava.
    As plantas con rizoma serán tan altas como o sexan as súas follas pero se se quere que a planta índa sex amáis alta, colócase o rizoma que se plante cara arriba.
    Algunhas plantas que teñen rizoma son as anubias e o fento de java.
    Os rizomas almacenan reservas e deles saen brotes que forman a planta.
    Segundo o seu crecemento e ramificación, os rizomas poden clasificarse en simpodiales ou monopodiales. Os rizomas simpodiales son aqueles nos que cada porción corresponde ao desenvolvemento de xemas axilares sucesivas.
    Nos rizomas monopodiales, en cambio, a xema terminal continúa o crecemento indefinido do rizoma, mentres as xemas axilares orixinan os brotes epígeos. Este tipo de rizomas é característico de moitas especies invasoras ou malezas.

  25. faa-ariadnavazquez di:

    Un rizoma é un talo subterráneo modificado dunha planta que se encontra polo xeral subterráneo. Os rizomas desenvólvense a partir de xemas axilares e crecen de maneira perpendicular á forza da gravidade. O rizoma tamén conserva a capacidade de permitir que novos brotes crezan cara a arriba.
    Se un rizoma se separa en pezas, cada peza pode ser capaz de dar lugar a unha nova planta. A planta utiliza o rizoma para almacenar amidóns, proteínas e outros nutrientes. Estes nutrientes vólvense útiles para a planta cando se forman novos brotes ou cando a planta morre de novo para o inverno. Eeste é un proceso coñecido como a reprodución vexetativa e é utilizado polos agricultores e xardineiros para propagar certas plantas. Isto tamén permite a propagación lateral de herbas como o bambú . Exemplos de plantas que se propagan deste xeito inclúen saltos, os espárragos, orquídeas sympodial… Algúns rizomas utilízanse directamente na cociña, incluíndo o xenxibre ou a cúrcuma, por exemplo.
    Algúns rizomas tamén se poden producir artificialmente a partir de cultivos de tecidos. A capacidade de crecer doadamente dos rizomas de cultivos de tecidos conduce a mellores e maiores rendementos.