Adeus ao dano por reperfusión

Durante un infarto de miocardio, as arterias coronarias vense obstruídas, facendo que se estreiten e non chegue o suficiente osíxeno ao músculo do corazón, o miocardio, polo que non pode producir enerxía e provoca a morte das células do tecido que non reciben o sangue (necrose).

Despois de que os capilares son desatascados e a circulación volve ao seu curso, o corazón sofre un deterioro, denominado “dano por reperfusión”, o cal produce tamén alteracións funcionais e estruturais durante o restablecemento do fluxo sanguíneo na arteria previamente ocluída.

 

Como evitar este dano que provoca a volta do sangue ao miocardio é un factor clave para a recuperación do afectado. Un equipo da Rede de Investigación Cardiovascular (RIC) experimentou con ratos aos que se lles inducía un infarto, para o que cortaron o fluxo sanguíneo ligando a arteria coronaria ascendente durante 30 minutos. Logo, mentres reosixenaban o corazón, inserían os terpenos (na imaxe móstrase a unidade química destes, o isopropeno), uns lípidos naturais presentes en numerosas plantas, que mostraron ser unha importante axuda para evitar o dano por reperfusión. Cunha pequena cantidade destes compostos conseguiron que a área infartada se reducise ata un 88%. Ademais, comparando con animais que non recibiron esta substancia, a nivel cardíaco observouse a presenza de moita menor fibrose, a cicatriz que queda no corazón tras un infarto, logrando que se vexa reducida no 89% en tan só 21 días, xunto cunha mellora tamén no volume da cantidade de sangue que o corazón é capaz de expulsar ao contraerse, chegando a ser equivalentes aos dos animais que non sufriran infarto.

Os infartos de miocardio constitúen a primeira causa de morte en España, chegándose a producir cada ano uns 100.000 casos, polo que o descubrimento do efecto protector do terpeno, que ademais é unha substancia natural, xunto a implantación do código ictus, que proporciona rapidamente un tratamento cardioprotector,  axudarán, en gran medida, a reducir a mortalidade polo infarto de miocardio.


Autora: Mirian Trigo

Esta entrada foi publicada en Avances médicos, Medicina, Saúde e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

48 Responses to Adeus ao dano por reperfusión

  1. faa-ariadnavazquez di:

    Neste artigo cítase o termo lípido. Os lípidos son un grupo de moléculas de orixe natural que inclúen graxas, ceras, esteroles, manexadores de vitaminas solubles en graxa (como vitaminas A, D, E, e K), e outros. As principais funcións biolóxicas dos lípidos inclúen o almacenamento de enerxía, e a actuación como compoñentes estruturais das membranas celulares. Os lípidos teñen aplicacións nas industrias de cosmética e alimentos, así como na nanotecnoloxía. Ademáis, poden ser amplamente definidos como pequenas moléculas compostas principalmente por hidróxeno e carbono.
    Este termo ás veces utilízase como sinónimo de graxas, sen embargo, as graxas son un subgrupo de lípidos chamados triglicéridos. Tamén abranguen moléculas de lípidos, tales como ácidos graxos e os seus derivados. Aínda que os seres humanos e outros mamíferos utilizan varias rutas biosintéticas para descompoñer e sintetizar lípidos, algúns lípidos esenciais non poden facerse de xeito natural e débense obter da dieta.

  2. faa-carmenvilanova di:

    Neste artigo explícase o que sucede cando non chega o suficiente osíxeno ao miocardo. Como consecuencia, as células deste músculo morren e prodúcese a necrose.

    Coñecemos como necrose a morte patolóxica dun conxunto de células ou de calquera tecido, provocada por un axente nocivo que causa unha lesión tan grave que non se pode reparar ou curar. Por exemplo, a achega insuficiente de sangue ao tecido ou isquemia, un traumatismo, a exposición á radiación ionizante, a acción de substancias químicas ou tóxicos, unha infección, ou o desenvolvemento dunha enfermidade autoinmune ou doutro tipo. Unha vez que se produciu e o desenvolveu, a necrose é irreversible. É unha das dúas expresións morfolóxicas recoñecidas de morte celular dentro dun tecido vivo.
    Cando hai áreas considerables de morte tisular debido á falta de rego sanguíneo, a afección denomínase gangrena.

  3. faa-tamaraparracho di:

    Denomínase necrose á morte patolóxica dun conxunto de células ou de calquera tecido, provocada por un axente nocivo que causa unha lesión tan grave que unha vez que produce e se desenvolve, a necrose é irreversible e non se pode reparar ou curar.
    Dependendo do mecanismo que provoque a lesión (isquemia, traumatismos, acción de substancias químicas ou tóxicos, infeccións…), distinguimos varios tipos de necrose:
    – Necrose coagulativa: está provocada por unha isquemia tisular, é dicir, por un aporte insuficiente de sangue ao tecido coa consecuente diminución do aporte de osíxeno. Como ben se explica no artigo, isto é o que se produce durante o infarto de miocardio.
    – Necrose colicuativa: está producida ben por unha isquemia cerebral ou ben por unha infección.
    – Necrose graxa: Unha serie de sucesos fisiolóxicos ou patolóxicos xeran uns cambios bioquímicos na célula que provocan a súa morte.
    – Necrose gangrenosa: non é un tipo de necrose propiamente dito, senón que é un termo que utiliza para describir a necrose que ten lugar en extremidades.
    – Necrose caseosa: deixa o tecido afectado cun aspecto cremoso, coma de queixo. Obsérvase en enfermidades coñecidas, como a tuberculose.
    – Necrose fibrinoide: é aquela que ocorre a nivel de vasos sanguíneos, na cal hai depósitos de complexos antíxeno-anticorpo, coa posterior acumulación de fibrina.

  4. fab-mariangaleano di:

    Unha arteria é cada un dos vasos que levan o sangue osixenada dende o corazón ás demais partes do corpo, excepto as arterias pulmonais. Nacen dun ventrículo e as súas paredes son moi resistentes e elásticas.
    A arteria coronaria dereita suministra sangue principalmente ao lado dereito do corazón. O lado dereito do corazón é máis pequeño porque bombea sangue só aos pulmóns.
    A arteria coronaria esquerda, que se ramifica na arteria descendente anterior esquerda e a arteria circunfleja, suministra sangue ao lado esquerdo do corazón. O lado esquerdo do corazón é máis grande e muscular porque bombea sangue ao resto do corpo.

  5. faa-ileniamartinez di:

    As arterias coronarias subministran o sangue ao músculo cardíaco. Ao igual que os demais tecidos do corpo, o músculo cardíaco necesita sangue rico en osíxeno para funcionar, e o sangue á que se extraeu o osíxeno debe ser expulsado. As arterias coronarias están formadas por dúas arterias principais: as arterias coronarias dereita e esquerda.
    As dúas arterias coronarias principais son a coronaria esquerda e a coronaria dereita. A arteria coronaria esquerda (a súa sigla en inglés é LCA), que se divide nas ramas descendente anterior e circunflexa, leva o sangue ao ventrículo esquerdo do corazón e ao adro esquerdo. A arteria coronaria dereita (RCA, pola súa sigla en inglés), que se divide na arteria descendente posterior dereita e a arteria marxinal aguda, irriga sangue ao ventrículo dereito, a aurícula dereita, o nódulo sinoauricular (grupo de células localizada na parede da aurícula dereita que regula o ritmo dos latexos do corazón), e nodo auriculoventricular.
    Estas arteriass son tan importantes xa que subministran o sangue ao músculo cardíaco, calquera trastorno ou enfermidade da arteria coronaria pode ter graves consecuencias ao reducir o fluxo de osíxeno e nutrientes ao músculo cardíaco, que pode conducir a un ataque do corazón e posiblemente a morte. A arterioesclerose (unha acumulación de placa na parede interna dunha arteria que fai que esta se estreite ou quede bloqueada) é a causa máis común de enfermidade cardíaca.

  6. fab-rociovazquez di:

    A necrose é a morte da célula ou parte dun tecido que compón o organismo vivo. É a manifestación final dunha célula que sufriu unha lesión irreversible, noutras palabras é cando se paran as funcións orgánicas e os procesos reversibles do metabolismo. A morte da célula ocorre de xeito natural, pois iso é imprescindible para o mantemento do equilibrio tecidual. Este mecanismo recibe o nome de apoptose, ou morte programada.

    Características macroscópicas da necrose:

    -Necrose de coagulación: os tecidos presentan maior firmeza, son de cor cincenta, presentan-se opacos, turbios e secos, con aspecto de albumina coagulada. Hai pouca retracción e, ata o contrario, os tecidos se inchan. É causada por isquemia local.

    -Necrose de licuefacción: este tipo aparece en tecidos ricos en lipídio e pobres en Albuminas coaguláveis, como é o caso do sistema nervioso central, ou xorde nos tecidos que, aínda que posúan niveis elevados de albumina, sofren fusión por acción de bacterias ou por acción de proteases de leucocitos. Pode ser observada abscessos e no sistema nervioso central, así como nalgunhas neoplasias malignas.

    -Necrose caseosa: o material necrosado adquire un aspecto de queixo, como indica a propia etimoloxía da palabra. As áreas de caseificação preséntanse se macroscopicamente como masas circunscritas, amarelas, secas. Microscopicamente, hai total ou case total desaparición dos núcleos. Este tipo de necrose aparece na tuberculose, en neoplasias malignas e nalgúns tipos de infarto.

    -Necrose fibrinóide: neste tipo, o tecido adquire un aspecto hialino, acidofilico, semellante a fibrina. É o substrato das denominadas colagenases, onde están incluídas as enfermidades de hipersensibilidade e as da auto-agresión. Entre elas atópanse: a febre reumática, a artrite reumatoide, a periartrite nodosa, o lupus eritematoso diseminado, a trombocitópena e a hipertensión maligna.

    -Necrose gangrenosa: é provocada por isquemia ou pola acción de microorganismos. Pode ser húmida ou seca, dependendo da cantidade de auga existente. A forma seca ocorre cando hai perdas de líquido por evaporación, insuficiencia de fluxo de líquidos nutrientes, ou cando os tecidos sofren a acción de determinadas substancias químicas. Os tecidos preséntanse se secos, duros, escuros e apergaminhados (como as mámoas). A forma húmida está asociada coa proliferación de xermes da gangrena, debido á presenza de líquidos nutridores nos tecidos. Exhalan un cheiro pútrido; frecuentemente hai a formación de burbullas gasosas.

    -Necrose enzimática: este tipo ocorre cando hai liberación de enzimas nos tecidos. A forma máis observada é a do tipo graxa, especialmente no páncreas, cando hai liberación de lipases, responsables de desintegrar a graxa neutra dos adipocitos dese órgano.

    -Necrose hemorrágica: ocorre cando hai a presenza de hemorraxia no órgano necrosado.

  7. fab-miguelpineiro di:

    Os terpenos son hidrocarburos complexos de forma xeral CnH2n-4, da serie do isopreno, o que está formado por dous dobres enlaces e que unidos por cadeas orgánicas forman un grupo de compostos con características propias e que determinan a variedade dos efectos terapéuticos que se presentan nas plantas que os conteñen.
    Encóntranse nos aceites esenciais das plantas. As súas estruturas gardan relación co cimeno (para-metilisopropilbenceno) por formar unha molécula derivada da condensación de dous isoprenos.

  8. faa-miriantrigo di:

    A necrose é un termo empregado en patoloxía para describir un tipo de norte celular, a norte do tecido corporal que ten lugar cando non está chegando suficiente sangue ao tecido, xa sexa por una lesión, radiación ou ben por substancias químicas, causando un daño irreversible.
    Cando se produce unha isquemia cardíaca, o sangue que chega ao músculo cardíaco diminúe producindo un estado de hipoxia, no cal se desencadean diversos procesos inflamatorios que terminan coa destrución do tecido muscular, neste artículo referido á necrose miocárdica.
    Isto ten lugar cando cando una arteria de corazón se obstrúe, impidindo o paso do osíxeno, facendo que o tecido cardíaco morra. Ademais, provoca una dor forte e persistente no peito, sendo necesaria a atención médica para restablecer a circulación correcta rapidamente. Se non se intervén rápido e a superficie danada é grande, pode afectar seriamente ao funcionamento do corazón.

  9. fab-antonchaves di:

    O código ictus extrahospitalario é un sistema que permite a rápida identificación, notificación e traslado dos pacientes con ictus agudo aos hospitais de referencia preparados para realizar trombolisis no ictus. Simultáneamente, mentres se traslada ao paciente, o neurólogo do hospital de referencia pode poñer en marcha o proceso intrahospitalario de diagnóstico e preparación do coidado médico (código ictus intrahospitalario).

    Os obxectivos do código ictus son reducir o tempo entre o inicio do ictus e o acceso a un diagnóstico e tratamento especializado, incrementar o número de pacientes con ictus tratados con trombolisis, e incrementar o número de pacientes que acceden rapidamente aos coidados dunha Unidade de Ictus.

  10. fab-lauracaldas di:

    Denomínase Código Ictus ao procedemento de actuación sanitaria prehospitalaria baseado no recoñecemento precoz dos signos e síntomas dun ictus de probable natureza isquémica, (diminución importante do fluxo sanguíneo cerebral, de forma anormalmente brusca), coa conseguinte priorización de coidados e traslado inmediato por parte dos Servizos de Urxencia a un hospital con Unidade de Ictus daqueles pacientes que, polas súas condicións clínicas, poidan beneficiarse dunha terapia de reperfusión e de coidados especiais nunha Unidade de ictus.

    O obxectivo deste procedemento é que o tempo transcorrido dende o inicio dos síntomas á chegada á porta do hospital non sexa superior a 2 horas. Igualmente, que o tempo transcorrido dende a transmisión do aviso por parte do Centro Coordinador de Urxencias á chegada á porta de hospital sexa menor de 1 hora.

    En calquera caso, que a atención se realice coa maior celeridade posible.

  11. faa-carmenvilanova di:

    O miocardio é o tecido muscular do corazón, músculo encargado de bombear o sangue polo sistema circulatorio mediante contracción.
    O miocardio contén unha rede abundante de capilares indispensables para cubrir as súas necesidades enerxéticas. O músculo cardíaco funciona involuntariamente, sen ter estimulación nerviosa. É un músculo mioxénico, é dicir autoexcitable.
    Nas aurículas, as fibras musculares dispóñense en fas que forman un verdadeiro enreixado e sobresaen cara ao interior en forma de relevos irregulares. a súa composición é de carpios, mitocarpianos e mitocardios.
    Nos ventrículos, as fibras musculares alcanzan o seu maior espesor sobre todo no ventrículo esquerdo, sendo este o encargado de bombear sangue osixenado a través da arteria aorta.
    O miocardio, ao ser un tecido excitable, presenta diferentes propiedades, entre as que destacan:
    Excitabilidade. A excitabilidade é unha propiedade común ás neuronas e ás células musculares. É a capacidade das células de transmitir un potencial de acción.
    Automatísmo. O corazón xera os impulsos que producen a súa contracción. O automatismo é unha propiedade intrínseca do corazón modulada por factores extrínsecos como a inervación vexetativa, hormonas, ións, temperatura. A proba máis evidente do automatismo cardíaco é que o corazón illado e perfundido con solucións salinas axeitadas segue contraéndose ritmicamente.
    Condución de impulsos. Os impulsos xerados polo nodo sinoatrial son conducidos por medio do Sistema de condución eléctrica do corazón. O dromotropismo indica a capacidade do miocardio para conducir estes impulsos.
    Contractilidade. A contractilidade do miocardio indica o grao de forza que este pode exercer para vencer a resistencia vascular.
    Relaxación. A relaxación do miocardio é outra propiedade intrínseca. Esta realízase de forma activa, é dicir, consumindo enerxía (20%) para bombear o calcio cara o retículo sarcoplasmatico. Dentro das características da fisioloxía do tecido cardíaco está comportarse como un sincitio, é dicir, que todo o músculo, sendo un tecido multicelular, se comporta no momento da contracción como unha soa célula.

  12. faa-martinbaulde di:

    As arterias coronarias son arterias que irrigan o miocardio do corazón. Orixínanse nos seos aórticos esquerdo e dereito da válvula aórtica, que regula o fluxo de sangue do ventrículo esquerdo cara á aorta. Son dous: a arteria coronaria dereita e a arteria coronaria esquerda.
    A arteria coronaria divídese en dúas ramas principais; a arteria descendente posterior e a arteria marxinal dereita. A arteria coronaria dereita irriga fundamentalmente o ventrículo dereito e a rexión inferior do ventrículo esquerdo.
    A arteria coronaria esquerda divídese, case deseguida do seu nacemento, en arteria descendente anterior e arteria circunflexa. A arteria descendente anterior irriga a cara anterior e lateral do ventrículo esquerdo ademais do tabique interventricular polas súas ramas septales. A arteria circunflexa irriga a cara posterior do ventrículo esquerdo.

  13. fab-raquelpan di:

    Necrosis e a morte dunha célula ou texido que compon o organismo vivo. Se se deten a máxima expresión dunha célula que sufreu un daño irreversible, noutras palabras, cando as funcions e procesos de reversible orgánicos metabolismo . Sin embargo, vale a pena recordar que a morte celular producese de forma natural, xa que e esencial para o mantemento do equilibrio dos texidos. Este mecanismo chamaselle apoptosis , ou morte programada.
    A causa da necrosis pode ter diferentes etimoloxías, tales como:
    Axentes físicos : como a acción mecánica do caos, a temperatura, ou efectos magnéticos.
    Productos químicos : dentro de este grupo incluense as substancias tóxicas e non tóxicas ( alcohol , drogas , deterxentes , etc.).
    Los agentes biolóxicos : no caso de parásitos virales, bacterianas ou fúngicas.
    Insuficiencia circulatoria (necrosis isquémica):incluense no grupo de necrosis de ataques o corazón, de úlceras de decúbito .
    Necrosis culmina na desaparición completa do núcleo, neste feito resulta a morte celular. O fenómeno e precedida por cambios nucleares graves chamados picnosis, cariorrexis, cariolisis ou cromatose.
    O proceso necrótico de cicatrización completa pode sufrir debido a proliferación de conxuntivo vascular. Procesos necróticos grandes poden ser encapsulados ou secuestrados por texido conectivo , que permanece na periferia do texido morto sin penetrar no seu núcleo. O material necrótico, na pel ou nos órganos huecos que se retira deixando cavidades que son chamadas úlceras. Na curación das feridas, necrosis poden evolucionar máis na calcificación distrófica, ou incluso na rexeneración.

  14. fab-lauraozores di:

    O músculo cardíaco, como calquera outro órgano ou tecido do corpo, necesita sangue rico en osíxeno para sobrevivir. O corazón recibe sangue por medio do seu propio aparato vascular. A isto denomínallo «circulación coronaria».
    A aorta (o principal conduto de subministración de sangue do organismo) ramifícase en dous vasos sanguíneos coronarios principais (tamén denominados «arterias»). Estas arterias coronarias ramifícanse á súa vez en arterias máis pequenas que subministran sangue rico en osíxeno a todo o músculo cardíaco.
    A arteria coronaria dereita subministra sangue principalmente ao lado dereito do corazón. O lado dereito do corazón é máis pequeno porque bombea sangue só aos pulmóns.
    A arteria coronaria esquerda, que se ramifica na arteria descendente anterior esquerda e a arteria circunflexa, subministra sangue ao lado esquerdo do corazón. O lado esquerdo do corazón é máis grande e muscular porque bombea sangue ao resto do corpo.

  15. faa-laurachaves di:

    Este artigo xira en torno ao infarto de miocardio, e o que entendemos por este termo, é a lesión deste músculo, o músculo do corazón, por falta de rego sanguínea. O termo ‘infarto’ refírese á existencia dunha zona de tecido morta como consecuencia da ausencia de osíxeno.

    O infarto adoita acontecer cando un coágulo de sangue bloquea a circulación dunha arteria coronaria
    O coágulo causante do problema fórmase nunha arteria coronaria estreitada pola acumulación de colesterol e outros depósitos graxos, formando as chamadas placas ateroescleróticas. A cuberta destas placas pode fisurarse e deixar exposta a parte máis interna, o que fai que o organismo responda formando un coágulo de sangue para taponar a lesión. Se este trombo bloquea a circulación durante máis de vinte minutos producirase o ataque cardíaco.

    Para que se produza o infarto de miocardio, esta obstrución na circulación debe acontecer de xeito rápido e repentino. Pola contra, se a arteria se bloquea de forma paulatina non se producirá un infarto, porque o corazón crea novos vasos sanguíneos por onde nutrirse
    Noutras ocasións, o infarto pode deberse a un espasmo dunha arteria coronaria, é dicir, ao peche espontáneo do vaso; e tamén podería estar orixinado pola oclusión dunha arteria por un émbolo cardíaco que é un coágulo sanguíneo que provén do corazón.

  16. faa-manuelvilas di:

    O músculo cardíaco, como calquera outro órgano ou tecido do corpo, necesita sangue rico en osíxeno para sobrevivir. O corazón recibe sangue por medio do seu propio aparello vascular. A isto denomínallo «circulación coronaria».

    A aorta (o principal conducto de fornezo de sangue do organismo) se ramifica en dous vasos sanguíneos coronarios principais (tamén denominados «arterias»). Estas arterias coronarias se ramifican á súa vez en arterias máis pequenas que fornecen sangue rico en osíxeno a todo o músculo cardíaco.

    A arteria coronaria dereita fornece sangue principalmente á beira dereito do corazón. O lado dereito do corazón é máis pequeno porque bombea sangue só aos pulmóns.

    A arteria coronaria esquerda, que se ramifica na arteria descendente anterior esquerda e a arteria circunfleja, fornece sangue á beira esquerdo do corazón. O lado esquerdo do corazón é máis grande e muscular porque bombea sangue ao resto do corpo.

  17. fab-ivanportas di:

    Cando no artigo se fala de cando se reosixena o corazón e se insiren os terpenos, que son unha gran axuda, os terpenos son hidrocarburos complexos de forma xeral CnH2n-4, da serie do isopreno, o que está formado por dous dobres enlaces e que unidos por cadeas orgánicas forman un grupo de compostos con características propias e que determinan a variedade dos efectos terapéuticos que se presentan nas plantas que os conteñen.
    Encóntranse nos aceites esenciais das plantas. As súas estruturas gardan relación co cimeno (para-metilisopropilbenceno) por formar unha molécula derivada da condensación de dous isoprenos.

  18. fab-sabelafernandez di:

    Denomínase Código Ictus ao procedemento de actuación sanitaria prehospitalaria baseado no recoñecemento precoz dos signos e síntomas dun ictus de probable natureza isquémica, (diminución importante do fluxo sanguíneo cerebral, de forma anormalmente brusca), coa conseguinte priorización de coidados e traslado inmediato por parte dos Servizos de Urxencia a un hospital con Unidade de Ictus daqueles pacientes que, polas súas condicións clínicas, poidan beneficiarse dunha terapia de reperfusión e de coidados especiais nunha Unidade de ictus.

    O obxectivo deste procedemento é que o tempo transcorrido dende o inicio dos síntomas á chegada á porta do hospital non sexa superior a 2 horas. Igualmente, que o tempo transcorrido dende a transmisión do aviso por parte do Centro Coordinador de Urxencias á chegada á porta de hospital sexa menor de 1 hora.

    En calquera caso, que a atención se realice coa maior celeridade posible.

  19. fab-nereaporta di:

    Neste artigoo citase o dano por reperfusión, este defínese como o efecto adverso producido por restablecerse a circulación e propiciar a chegada da sangue e nutrientes ás células previamente isquémicas. A restauración do fluxo sanguíneo pode acompañarse de liberación de radicales libres de osíxeno, acumulación de calcio intracelular, alteración no metabolismo celular, etc., situacións que poden condicionar un dano miocardio funcional e estrutural. Clinicamente, este dano pode manifestarse despois do restablecemento da circulación coronaria previamente bloqueada o despois dun episodio de síndrome coronario agudo, como o fenómeno de <> (dano microvascular) despois de restablecer o fluxo durante unha angioplastia ou das denominadas arritmias por reperfusión e, sobre todo, despois da revasculariación quirúrjica.

  20. faa-ivanlois di:

    O infarto de miocardio maniféstase con dores ou presión na zona torácica, sensación de esgotamento, cansazo, mareos e dor ou cambras no brazo esquerdo. Estas dores non ceden aínda que a persoa faga repouso. Os síntomas habituais son:

    -Dor torácica intensa e prolongada, que se percibe como unha presión intensa e que pode estenderse a brazos e ombros (sobre todo esquerdos), costas e mesmo dentes e mandíbula. A dor descríbese como un puño enorme que retorce o corazón. É similar ao da anxina de peito, pero máis prolongado e non cesa aínda que se aplique un comprimido de nitroglicerina baixo a lingua.

    -Dificultade para respirar.

    -Sudación.

    -Palidez.

    -Mareo

    -Outros: Poden aparecer náuseas, vómitos, desfalecemento e sudación.

  21. fab-lauracaldas di:

    Coñécese co termo de lípidos ao conxunto de moléculas orgánicas, a maioría delas biomoléculas, compostas de carbono e hidróxeno, en menor medida de osíxeno e tamén por fósforo, xofre e nitróxeno e cuxa principal característica resulta ser que son hidrofóbicas, é dicir, insolubles á auga e si plausibles de ser disoltas en substancias orgánicas como o alcohol, a bencina, o benceno e o cloroformo.
    Os lípidos, erroneamente chamados por algúns graxas, xa que en realidade as graxas son un tipo de lípidos provenientes dos animais, cumpren diversas funcións nos seres vivos, entre as máis importantes de reserva enerxética, estrutural e a reguladora.

  22. fab-antonchaves di:

    Os terpenos e isoprenoides son unha vasta e diversa clase de compostos orgánicos derivados do isopreno (ou 2-metil-1,3-butadieno), unhidrocarburo de 5 átomos de carbono. O nome provén de que os primeiros membros desta clase foron derivados da augarrás. Cando os terpenos son modificados quimicamente, por exemplo por oxidación ou reorganización do esqueletohidrocarbonado, adoitan denominarse terpenoides (como a vitamina A ou retinol, que contén un átomo deoxígeno).
    Os terpenos son o principal constituínte dos aceites esenciais dalgunhas plantas e flores, como o limoeiro, a laranxeira.
    Os terpenos clasifícanse polo número de isoprenos que conteñen e poden aparecer nas seguintes configuracións:

    – Tres dobres enlaces e acíclico
    – Dous dobres enlaces e monocíclico
    – Un dobre enlace e bicíclico

  23. faa-tamaraparracho di:

    O termo infarto de miocardio fai referencia á morte dunha porción do músculo cardíaco que se produce cando se obstrúe ou estreita completamente unha arteria coronaria.
    As arterias coronarias pódense estreitar por distintas causas. As máis comúns son os coágulos de sangue e a arteriosclerose, depósito e infiltración de graxas nas paredes das arterias que se vai producindo progresivamente . Cando se produce a obstrución das arterias coronarias, suprímese o aporte sanguíneo, o que se traduce nunha isquemia (estrés celular causado pola diminución do rego sanguíneo). A isquemia provoca á súa vez un subministro deficiente de osíxeno así como un déficit de substratos necesarios para a produción de enerxía (ATP) e un cúmulo anormal de produtos de refugo do metabolismo celular que, se prologan, producen a lesión do miocardio e finalmente a necrose do mesmo, é dicir, o infarto.
    Os principais factores de risco que predispoñen a un infarto son a arteriosclerose ou outra enfermidade das coronarias, antecedentes de anxina de peito, dun infarto anterior ou de trastornos do ritmo cardíaco, así como a idade, principalmente en homes maiores de 40 anos e mulleres maiores de 50 anos. Certos hábitos modificables como o tabaquismo, consumo excesivo de bebidas alcohólicas, a obesidade e niveis altos de tensión tamén contribúen significativamente a un maior risco de ter un infarto.

  24. faa-iagopadin di:

    Os lípidos son biomoléculas orgánicas formadas básicamente por carbono e hidróxeno e xeralmente tamén osíxeno; pero en porcentaxes moito máis baixos. Ademáis poden conter tamén fósforo, nitróxeno e xofre. Trátase dun grupo de substancias moi heteroxéneas que só teñen en común estas dúas características: Son insolubles en auga e son solubles en disolventes orgánicos como éter, cloroformo, benceno, etc.
    Os lípidos desempeñan catro tipos de funcions fundamentalmente. A primeira é a función de reserva, son a principal reserva enerxética do organismo, un gramo de graxa produce 9’4 kilocalorías nas reaccions metabólicas de oxidación, mentres que proteínas e glúcidos só producen 4’1 kilocaloría/gr. Log está a función estructural, forman as bicapas lipídicas das membranas, isto é, recobren órganos e danlle consistencia, ou protexen mecánicamente como o texido adiposo de pés e mans. Na función biocatalizadora os lípidos favorecen ou facilitan as reaccions químicas que se producen nos seres vivos, cumplen esta función as vitaminas lipídicas, as hormonas esteroideas e as prostaglandinas. Por último temos a función transportadora, o tranporte de lípidos desde o intestino ata o seu lugar de destino realizase mediante a súa emulsión gracias aos ácidos biliares e aos proteolípidos.

  25. faa-carmenvilanova di:

    O dano miocárdico por reperfusión defínese como o efecto adverso producido ao restablecerse a circulación e propiciar a chegada de sangue e nutrientes as células previamente isquémicas.
    A diminución pode ter calquera orixe, incluíndo a obstrución ateroesclerótica, o estreitamento dunha arteria ou o pinzamento cirúrxico. A reperfusión pode ser inducida para tratar a isquemia. Os métodos inclúen a disolución clínica dun trombo oclusivo, administración de fármacos vasodilatadores, angioplastia, cateterización e cirurxía de implante de derivación arterial. Non obstante, pénsase que a reperfusión, en si mesma, pode tamén lesionar o tecido isquémico, dando lugar á lesión por reperfusión miocárdica.
    A restauración do fluxo sanguíneo pode acompañarse de liberación de radicais libres de osíxeno, acumulación de calcio intracelular, alteración no metabolismo celular, etc., situacións que poden condicionar un dano miocárdico funcional e estrutural. Clinicamente, este dano pode manifestarse despois do restablecemento da circulación coronaria previamente bloqueada, ou despois do uso da bomba extracorpórea en cirurxía cardíaca, manifestándose como miocardio atordado ou hibernante despois dun episodio de síndrome coronaria aguda, como fenómeno de «non refluxo» (dano microvascular) despois de restablecer o fluxo durante unha angioplastia ou das denominadas arritmias por reperfusión e, sobre todo, despois da revascularización cirúrxica.

  26. fab-miguelleiro di:

    Cada ano hai miles de casos por infarto de miocardio e como no artigo se nomea, España é o primeiro país da lista.
    Os infartos de miocardio podénse dar por diversas razóns, onde as máis destacadas son ou por unha mala alimentación e un exceso de colesterol, ou tamén por problemas cardiovasculares hereditarios. As malas alimentacións están sendo moi frecuentes hoxe en día, sobretodo relacionado coa obesidade infantil. A acumulación de colesterol nos conductos sanguíneos produce unha obstrucción e en consecuencia un posible infarto. Por sorte a mediciña avanza día a día e obtéñense novos métodos para aumentar a esperanza de vida de enfermos e persoas que sofren estas doenzas. Á nova que se cita neste artigo é impedir que o sangue, despois de “desatascar” a vía sanguínea obstruída, volva a circular hacia o miocardio, xa que pode producir danos importantes. Este descubrimento ofrece unha gran mellora na curación do corazón nestes casos e aumenta a esperanza de vida. En caso de infarto é unha situación realmente límite, xa que cada segundo é clave para salvar ao paciente. Unha rápida actuación conleva un aumento das posibilidades de salvación.

  27. fab-raquelpan di:

    Neste artigo tamén se cita a o miocardio,en que consiste?.O Miocardio e o texido muscular do corazón, músculo encargado de bombear a sangre polo sistema circulatorio mediante contracción.
    Contiene unha red abundante de capilares indispensables para cubrir as suas necesidades enerxéticas. O músculo cardíaco funciona involuntariamente, sin ter estimulación nerviosa. E un músculo miogénico, e decir autoexcitable.
    Nas aurículas, as fibras musculares dispoñense a faces que forman un verdadeiro enreixado e sobresalen hacia o interior en forma de relieves irregulares. A sua composición e de carpios, mitocarpianos e mitocardios.
    Nos ventrículos, as fibras musculares alcanzan o seu maior espesor sobre todo no ventrículo izquierdo, sendo este o encargado de bombear sangre oxixenada a través da arteria aorta.

  28. faa-sarafalcon di:

    Neste artigo fálase sobre a necrose, pero que é?

    A necrose pode definirse como a morte celular patolóxica recoñecible polos signos morfolóxicos da necrofanerosis. Estes son: no citoplasma, perda da estrutura normal; no núcleo, picnose, cariolisis ou cariorrexis. A picnose é a retracción do núcleo con condensación da cromatina; a cariolisis, a disolución do núcleo; a cariorrexis, a fragmentación do núcleo en anacos con cromatina condensada. As alteracións do citoplasma e núcleo son coexistentes. A picnose, cariolisis e cariorrexis non constitúen etapas da alteración nuclear; representan, aparentemente, formas distintas de reacción.

  29. faa-miguelotero di:

    Unha definición práctica de lípidos sería: formacións moleculares que serven como reserva de enerxía e son a base das estruturas bióticas.
    Os lípidos, son un grupo heteroxéneo de sustancias orgánicas que se encontran nos organismos vivos, son biomoléculas orgánicas formadas basicamente por carbono e hidróxeno e xeneralmente tamén oxíxeno; pero en porcentaxes moito máis baixos. Ademais poden conter fósforo, nitróxeno e xofre.
    No uso coloquial, os lípidos se lles chama indevidamente graxas, pero as graxas son só un tipo de lípidos procedentes dos animais.
    E por último os lípidos distínguense de outros tipos de compostos orgánicos porque non son solubles en auga, senón en disolventes orgánicos (éter, alcohol).

  30. faa-martinbaulde di:

    Chámase lípidos a un conxunto de moléculas orgánicas, compostas principalmente por carbono e hidróxeno e en menor medida osíxeno, aínda que tamén poden conter fósforo, xofre e nitróxeno. Teñen como característica principal ser insolubles en auga e si en disolventes orgánicos como o benceno. Aos lípidos chámaselles incorrectamente graxas, cando as graxas son só un tipo de lípidos, aínda que o máis coñecido.

    Os lípidos forman un grupo de substancias de estrutura química moi heteroxénea, e clasifícanse en:

    -Lípidos saponificables: Os lípidos saponificables son os lípidos que conteñen ácidos graxos na súa molécula e producen reaccións químicas de saponificación. Á súa vez os lípidos saponificables divídense en:
    -Lípidos simples: Son aqueles lípidos que só conteñen carbono, hidróxeno e osíxeno.
    -Lípidos complexos: Son os lípidos que ademais de conter na súa molécula carbono, hidróxeno e osíxeno, tamén conteñen outros elementos como nitróxeno, fósforo, xofre ou outra biomolécula como un glícido.

    -Lípidos insaponificables: Son os lípidos que non posúen ácidos graxos na súa estrutura e non producen reaccións de saponificación. Entre os lípidos insaponificables encontramos a: Terpenos, Esteroides e Prostaglandinas.

  31. fab-miguelpineiro di:

    O músculo cardíaco,o corazon, como calquera outro órgano ou tecido do corpo, necesita sangue rico en osíxeno para sobrevivir. O corazón recibe sangue por medio do seu propio aparello vascular. A isto denomínaselle circulación coronaria.
    A aorta ramificase en dous vasos sanguíneos coronarios principais,o que veñen sendo as arterias. Estas arterias coronarias ramificanse á súa vez en arterias máis pequenas que fornecen sangue rico en osíxeno a todo o músculo cardíaco.
    A arteria coronaria dereita fornece sangue principalmente á beira dereito do corazón. O lado dereito do corazón é máis pequeno porque bombea sangue só aos pulmóns.
    A arteria coronaria esquerda, que se ramifica na arteria descendente anterior esquerda e a arteria circunfleja, fornece sangue á beira esquerdo do corazón. O lado esquerdo do corazón é máis grande e muscular porque bombea sangue ao resto do corpo.

  32. faa-manuelvilas di:

    Relacionado co corazón e asúa estructura,podemos falar de Francisco Torrent Guasp era médico de familia en Denia (Alacante). Non formaba parte de ningún grupo de investigación, pero estudaba a estrutura e o funcionamento do corazón con métodos atípicos: fervía corazóns de vaca na cociña da súa casa e os diseccionaba no seu estudo. Traballou en solitario desde os anos 70 ata que atopou a resposta ao enigma: o corazón está formado por unha única banda muscular, plegada sobre si mesma en forma helicoidal, e bombea o sangue a través da torsión de devandita banda.

    O seu descubrimento foi unha verdadeira revolución, porque explicaba de forma satisfactoria tanto a estrutura como a mécanica do corazón. Con todo, Francisco Torrent tivo que loitar durante 20 anos para que se recoñecese o seu traballo. A medicina non estaba preparada para aceptar unhas ideas difíciles de demostrar coas tecnoloxías da época e que contradicían as teorías académicas tradicionais.

    A partir de 1995, o seu discurso atopou eco en revistas médicas de referencia. En 2005, Torrent Guasp foi invitado a un congreso de cardiología en Madrid, onde demostrou a súa idea da “banda” disecando un corazó ante o seu auditorio. O público brindoulle a ovación que esperaba desde fai dúas décadas. Unha hora logo da charla comezou a sentirse doente. O home que revelou como funcionaba o corazón non resistiu un fallo do seu. Faleceu por mor dun infarto rodeado de cardiólogos que non puideron axudarlle.

  33. fab-lauracaldas di:

    A lesión por reperfusión é o dano tisular causado cando a subministración de sangue retorna ao tecido despois dun período de isquemia, ou falta de osíxeno. A ausencia de osíxeno e nutrientes do sangue durante o período isquémico crea unha condición na que a restauración dos resultados da circulación na inflamación e o dano oxidativo a través da indución de estrés oxidativo en lugar da restauración da función normal.

  34. faa-miguelotero di:

    O noso corazón está nutrido e oxixenado polo seu propio sistema vascular: dúas arterias coronarias principais, distribuídas a dereita e esquerda. Estas arterias ramifícanse dende a base da arteria aorta e rodean o músculo cardíaco no chamado surco coronario, localizado na unión das aurículas e os ventrículos. Trátase da circulación coronaria. A súa función é moi importante, porque as cámaras cardíacas (aurículas e ventrículos) están bañadas polo sangue de forma continua, e este sangue do corazón nutre o miocardio.

    Ás dúas arterias coronarias principais son a coronaria esquerda e a coronaria dereita. Á arteria coronaria esquerda (LCA) divídese nas ramas descendente e circunflexa, leva o sangue ao ventrículo esquerdo do corazón e ao atrio esquerdo. Á arteria coronaria dereita (RCA) divídese na arteria posterior dereita e a marxinal aguda, leva o sangue ata o ventrículo dereito, á aurícula dereita, ao nódulo sinoauricular (grupo de células localizado na parede da aurícula dereita que regula o ritmo dos latidos do corazón) e por último o auriculoventricular.

  35. faa-sarafalcon di:

    Tamén se fala dos lípidos, é que son os lípidos?

    Os lípidos, un grupo heteroxéneo de substancias orgánicas que se encontran nos organismos vivos, son biomoléculas orgánicas formadas basicamente por carbono e hidróxeno e xeralmente tamén osíxeno; pero en porcentaxes moito máis baixas. Ademais poden conter tamén fósforo, nitróxeno e xofre.

    No uso coloquial, aos lípidos chámaselles incorrectamente graxas, aínda que as graxas son só un tipo de lípidos procedentes de animais.

    Os lípidos distínguense doutros tipos de compostos orgánicos porque non son solubles en auga (hidrosolubles) senón en disolventes orgánicos (alcohol, éter).

    Entre os lípidos máis importantes áchanse os fosfolípidos, compoñentes maioritarios da membrana da célula. Os fosfolípidos limitan o paso de auga e compostos hidrosolubles a través da membrana celular, permitindo así á célula manter unha repartición desigual destas substancias entre o exterior e o interior.

    As graxas e aceites, tamén chamados triglicéridos, son tamén outro tipo de lípidos. Serven como depósitos de reserva de enerxía nas células animais e vexetais. Cada molécula de graxa está formada por cadeas de ácidos graxos unidas a un alcohol chamado glicerol ou glicerina.

  36. Rita Lage di:

    O infarto adoita acontecer cando un coágulo de sangue bloquea a circulación dunha arteria coronaria O coágulo causante do problema fórmase nunha arteria coronaria estreitada pola acumulación de colesterol e outros depósitos graxos, formando as chamadas placas ateroescleróticas. A cuberta destas placas pode fisurarse e deixar exposta a parte máis interna, o que fai que o organismo responda formando un coágulo de sangue para taponar a lesión. Se este trombo bloquea a circulación durante máis de vinte minutos producirase o ataque cardíaco.Para que se produza o infarto de miocardio, esta obstrución na circulación debe acontecer de xeito rápido e repentino. Pola contra, se a arteria se bloquea de forma paulatina non se producirá un infarto, porque o corazón crea novos vasos sanguíneos por onde nutrirse

  37. fab-nereabetanzos di:

    O corazón é un órgano que actúa a xeito de bomba, enviando sangue a todas as partes do corpo.
    O sangue abandona o corazón a través da aorta, que é a arteria máis grande do corpo humano. Todas as arterias principais nacen da aorta e transportan o sangue a todas as partes do organismo.As arterias coronarias pódense estreitar ou bloquear por unha acumulación progresiva de graxa (colesterol) dentro das paredes arteriais, o que provoca unha redución do fluxo de sangue ao músculo cardíaco. Esta acumulación de graxa recibe o nome de “placa aterosclerótica”.
    Preséntase con maior frecuencia cando existen factores de risco como:
    -Idade avanzada.
    -Fumar cigarro.
    -Sufrir de Diabete ou Presión alta.
    -Colesterol no sangue.
    -Consumo de alimentos ricos en graxa e azucre.
    Se a placa reduce o fluxo só levemente, pode que non se presenten síntomas evidentes en repouso, pero a medida que aumentan a actividade ou o estrés, poden aparecer síntomas tales como: dor no peito (opresión), que se transmite á mandíbula ou brazo esquerdo; sudación, nauseas ou vómito. Se estes síntomas son moi intensos e duran máis de 30 minutos, seguramente hai unha obstrución completa da arteria coronaria, producíndose o INFARTO DE MIOCARDIO tratado no artigo.

  38. fab-miguelleiro di:

    Cando unha persoa sofre un infarto de miocardio e é trasladada a un hospital, administraselle unha serie de tratamentos.
    Estos tratamentos inciais denomínanse coidados inmediatos que se trata da administración de osíxeno, analxésicos, trombolíticos,… e mais. Pero hai unha técnica para que un conducto sanguíneo obstruído, se poida volver a abrir. Falo dunha cánula, moitas veces degradable, chamada Stent. Esta cánula serve, como dixen antes, para abrir un conducto sanguíneo antes obstruído. Estas cánulas poden ser permanentes ou temporais e pódense clasificar según o órgano ou conducto no que se implanta. Tamén poden ser de plástico ou metálico, en malla ou espiral e poden estar ou no recubertos de medicamento. Grazas as técnicas modernas na mediciña, estas cánulas podénse colocar en calquera estructura tubular ou conducto anatómico, incluindo vias urinarias, conductos biliares, esófago, tráquea e demais.

  39. faa-andreaperez di:

    Circulación coronaria
    O músculo cardíaco, como calquera outro órgano ou tecido do corpo, necesita sangue rica en osíxeno para sobrevivir. O corazón recibe sangue por medio do seu propio aparato vascular. A esto chámase «circulación coronaria».
    A aorta (o principal conducto de suministro de sangue do organismo) ramifícase en dous vasos sanguíneos coronarios principais (tamén denominados «arterias»). Estas arterias coronarias ramifícanse a súa vez en arterias máis pequenas que suministran sangue rica en osíxeno a todo o músculo cardíaco.
    A arteria coronaria dereita suministra sangue principalmente ao lado dereito do corazón. O lado dereito do corazón é máis pequeno porque bombea sangue só aos pulmóns.
    A arteria coronaria esquerda, que ramificase na arteria descendente anterior esquerda e a arteria circunflexa, suministra sangue ao lado esquerdo do corazón. O lado esquerdo do corazón é máis grande e muscular porque bombea sangue ao resto do cuerpo.

  40. fab-alexcosta di:

    No artigo nomean os lípidos, que son biomoléculas orgánicas formadas básicamente por carbono e hidróxeno e xeralmente tamén osíxeno.Ademáis poden conter tamén fósforo, nitróxeno e xofre. Trátase dun grupo de substancias moi heteroxéneas que só teñen en común estas dúas características,son insolubles en auga e son solubles en disolventes orgánicos.
    Os lípidos desempeñan catro tipos de funcions fundamentalmente, función de reserva, son a principal reserva enerxética do organismo, un gramo de graxa produce 9’4 kilocalorías nas reaccions metabólicas de oxidación, mentres que proteínas e glúcidos só producen 4’1 kilocaloría/gr, función estructural, forman as bicapas lipídicas das membranas, isto é, recobren órganos e danlle consistencia, ou protexen mecánicamente como o texido adiposo de pés e mans, función biocatalizadora os lípidos favorecen ou facilitan as reaccions químicas que se producen nos seres vivos, cumplen esta función as vitaminas lipídicas, as hormonas esteroideas e as prostaglandinas, función transportadora, o tranporte de lípidos desde o intestino ata o seu lugar de destino realizase mediante a súa emulsión gracias aos ácidos biliares e aos proteolípidos.

  41. faa-albaaller di:

    O corazón é un órgano do sistema circulatorio que bombea o sangue a todas as partes do corpo a través da aorta, a arteria máis importante do corpo humano. As demais arterias nacen da aorta e levan o sengue cara os pulmóns e tamén cara o resto do corpo. As veces prodúcense bloqueos nas arterias por mór de acumulación de colesterol ou outro tipo de substancias, isto é o que produce o que coñecemos como infarto de miocardio. Estas acumulacións prodúcense sobre todo en xente maior, fumadores, diabéticos ou aqueles que sufren de colesterol. Tamén é moi importante a alimentación das persoas, xa que aquelas que consumen moitas graxas teñen máis probabilidades de sufrir un infarto de miocardio.
    O infarto de miocardio caracterízase polos seus síntomas que son un comezo de dor no peito que se traslada progresivamente ao brazo esquerdo. Estas acumulacións non producirán un infarto se estamos en repouso xa que o fluxo da sangue é leve, en cambio cando estamos sometidos a moita actividade e a estrés o fluxo do sangue aumenta chegando a producir o susodito infarto.

  42. faa-miriantrigo di:

    Os terpenos son os principais compoñentes da resina dos aceites esenciais (como os aromas das flores) e da augarrás. Quimicamente, forman unha ampla e moi diversa familia de substancias naturais, e son producidos principalmente por unha gran variedade de plantas, particularmente as coníferas, aínda que algúns insectos tamén emiten terpenos e incluso se poden obter terpenos de forma sintética.
    Este grupo de compostos isoprenoides pertencen ao grupo de lípidos prenoles de Fahy e col, e biosintetízanse por conxugación de moléculas de isopreno, tendo unha estrutura lineal ou cíclica.
    Segundo o número de dímeros de isopreno que forman a súa estrutura, falamos de hemiterpenos, monoterpenos, sesquiterpenos, diterpenos, sesterterpenos, triterpenos e tretaterpenos, podendo chegar a falar incluso de politerpenos cada hai mais de catro unidades terpénicas (8 isoprenos).

  43. faa-laurachaves di:

    Neste artiguo nomea o chamado “código ictus”, pero, en qué consiste?
    O ictus é unha urxencia neurolóxica que esixe un tratamento precoz e unha asistencia hospitalaria, ao dispoñer de medidas terapéuticas eficaces. Demostrouse que a aplicación de medidas xerais do tratamento prehospitalario e hospitalario reduciu de forma considerable a súa mortalidade e as súas secuelas. A isto hai que engadir os beneficios das medidas específicas, como a atención precoz por neurólogos expertos en unidades ou equipos de ictus, ou a utilización de fármacos trombolíticos nas primeiras horas, dentro da chamada ventá terapéutica.
    O tratamento precoz dun infarto cerebral é determinante no éxito do tratamento e amplía o beneficio da intervención, como a aplicación de trombólise ou outras medidas terapéuticas. Isto obriga a coordinar os diferentes niveis asistenciais para asegurar o mínimo tempo de resposta que permita a avaliación e o tratamento no medio hospitalario. Neste sentido, mostrouse útil a implantación do chamado “código ictus” para coordinar o servizo extrahospitalario de transporte urxente co servizo hospitalario de Urxencias e de Neuroloxía ou no seu defecto equipo de ictus.

  44. faa-marinabusto di:

    Neste artigo faise referencia ó infarto de miocardio.Éste é o cadro clínico producido pola morte dunha porción do músculo cardíaco que se produce cando se obstrúe completamente unha arteria coronaria. Cando se produce a obstrución suprímese a achega sanguíneo.Si o músculo cardíaco carece de osíxeno durante demasiado tempo, o tecido desa zona morre e non se rexenera. O músculo cardíaco chámase miocardio e é o tecido muscular do corazón, músculo encargado de bombear o sangue polo sistema circulatorio mediante contracción.
    Éste contén unha rede abundante de capilares indispensables para cubrir as súas necesidades enerxéticas. O músculo cardíaco funciona involuntariamente, sen ter estimulación nerviosa.
    Nas aurículas, as fibras musculares dispóñense en fas que forman un verdadeiro enreixado e sobresaen cara ao interior en forma de relevos irregulares.
    Nos ventrículos, as fibras musculares alcanzan o seu maior espesor sobre todo no ventrículo esquerdo, sendo este o encargado de bombear sangue osixenado a través da arteria aorta.

  45. faa-ivanlois di:

    A necrose é a dexeneración dun tecido pola morte das súas células. Esta mortalidade é producida pola acción dun axente nocivo que xera unha lesión irreparable.
    A necrose pode producirse por un traumatismo, unha isquemia (cando a achega de sangue ao tecido non resulta suficiente), a acción dunha substancia química ou tóxica, unha infección ou certa enfermidade. É importante ter en conta que, unha vez producida a necrose, é irreversible.
    Outras moitas son as causas que poden chegar a converterse na orixe dunha necrose. En concreto, esta pode ser producida a raíz do que son os importantes desequilibrios que alguén experimenta en materia de nutrición, ao verse afectados os individuos por substancias ou axentes infecciosos de distinta tipoloxía ou ter lugar diversas alteracións de tipo xenético.
    Existen distintos tipos de necrose segundo a lesión, como a necrose coagulativa (que se xera por un isquemia), a necrose graxa, a necrose gangrenosa e a necrose con licuefacción, entre outras.

  46. faa-tamaraparracho di:

    No artigo coméntase que os terpenos, uns lípidos naturais presentes en numerosas plantas, mostraron ser unha importante axuda para evitar o dano por reperfusión.
    Os terpenos son unha diversa clase de compostos orgánicos de orixe natural cuxa estrutura se basea na repetición de unidades de isopreno (C5H8), por iso son denominados tamén isoprenoides.
    En realidade, o isopreno non é o precursor biolóxico dos terpenos, senón o pirofosfato de isopentenilo (isopreno activo), pero considérase que o isopreno é a súa unidade básica porque a descomposición por calor de moitos terpenos orixina isopreno e porque se pode inducir ao isopreno a polimerizarse en múltiplos de 5 carbonos.
    Os terpenos encóntranse en toda clase de seres vivos e son sintetizados polas plantas, onde son importantes en numerosas interaccións bióticas e cumpren moitas funcións primarias.
    Ademais, son os principais constituíntes dos aceites esenciais presentes en moitas familias de plantas, que son utilizados polo home como aditivos na comida, para facer as fragancias en perfumería así como en aromaterapia ou en medicina tradicional e alternativa.
    Tamén se coñecen terpenos sintéticos que foron utilizados polo home para expandir a variedade de aromas utilizados en perfumería e saborizantes usados nos alimentos.

  47. fab-alexcosta di:

    Unha arteria é cada un dos vasos que levan o sangue osixenada dende o corazón ás demais partes do corpo, excepto as arterias pulmonais, que so levan aos pulmons. Nacen dun ventrículo e as súas paredes son moi resistentes e elásticas.
    A arteria coronaria dereita suministra sangue principalmente ao lado dereito do corazón. O lado dereito do corazón é máis pequeño porque bombea sangue só aos pulmóns.
    A arteria coronaria esquerda, que se ramifica na arteria descendente anterior esquerda e a arteria circunfleja, suministra sangue ao lado esquerdo do corazón. O lado esquerdo do corazón é máis grande e muscular porque bombea sangue ao resto do corpo.

  48. fab-mariangaleano di:

    Os terpenos son hidrocarburos complexos, da serie de isopreno, o que está formado polos dobres enlaces e que unidos por cadeas orránicas forman un grupo de compostos con características propias e que determinan a variedade dos efectos terapéuticos que se presentan nas plantas que o conteñen.
    Atópanse nos aceites esenciais das plantas. As súas estructuras gardan relación co cimeno por formar unha molécula derivada da condensación dos isoprenos.
    Os terpenos clasifícanse polo número de isoprenos que conteñen e poden aparecer nas seguintes configuracións:
    – Tres dobres enlacese acíclico.
    – Dous dobres enlaces e monocíclico.
    – Un dobre enlace e bicíclico.