Descubrindo planetas ananos

Foi no ano 1801 cando Guiseppe Piazzi (astrónomo e sacerdote siciliano) divisou desde o observatorio de Palermo un corpo celeste que nese momento se bautizou co nome de ‘Ceres’ (deusa da agricultura e as colleitas). Ceres foi considerado primeiramente  un planeta que se encontraba situado entre Marte e Xúpiter e máis tarde determinouse que se trataba dun asteroide, pero non foi ata o ano 2006 cando pasou a figurar no grupo dos coñecidos como planetas ananos.

Esta pasada semana, máis de dous séculos despois do seu descubrimento, a nave ‘Dawn’ da NASA entrou na órbita de Ceres. Segundo confirmacións da NASA, Dawn foi capturada pola órbita de Ceres ás 13:40 do venres (hora española).

O propósito da NASA ao enviar esta sonda ata o planeta anano é investigar sobre a superficie de Ceres para intentar aclarar algunhas características misteriosas que os astrónomos puideron observar con moita cautela a medida que Dawn se achegaba a Ceres nas últimas semanas. Así por exemplo, encontraron nun dos múltiples cráteres de Ceres (en concreto un con 92 quilómetros de ancho) dous puntos brillantes  cuxa orixe se descoñece aínda.

A sonda comezou a aproximarse á orbita do planeta en decembro, e agora que Dawn foi ‘capturada’ pola órbita de Ceres, a distancia entre ambos é duns 60.000 quilómetros. Pénsase que nas seguintes semanas a nave se achegará moito ao seu obxectivo, podendo continuar así coas súas investigacións, que segundo afirman astrónomos da NASA, se prolongaran por pouco máis dun ano.

A misión ‘Dawn’, desde o seu comezo en 2007 tivo un custo de 450 millóns de dólares. O seu primeiro obxectivo era estudar o asteroide xigante Vesta e coñecer así a súa formación, antigüidade…  para logo centrarse en coñecer Ceres.

A viaxe realizada pola sonda ao longo do Sistema Solar e cunha duración duns sete anos, foi posible grazas a un sistema de propulsión iónica, unha tecnoloxía que se basea en ionizar un gas para impulsar unha nave: en vez de utilizar os produtos químicos estándar para impulsala nave, cárgase electricamente o gas Xenon (ionízase) para logo ser acelerado a unha velocidade de 30 km/segundo.  Cando os ións de Xenon son emitidos a esta velocidade, empuxan á nave en dirección contraria.

Científicos da División de Ciencias Planetarias da NASA aseguran que os datos que nos está a proporcionar Dawn nos poderían achegar grandes avances sobre o que sabemos do noso Sistema Solar. Así como tamén din que estudando a Ceres e a Vesta poderemos entender mellor como se formou o noso Sistema Solar e en especial como se formou a Terra, e é que crese que corpos celestes como Vesta puideron contribuír á formación do núcleo do noso planeta, mentres que corpos como Ceres puideron traer auga.


Autor: Martín Baúlde Trigo

Esta entrada foi publicada en Investigación espacial, Universo e etiquetada , , , , , . Garda o enlace permanente.

40 Responses to Descubrindo planetas ananos

  1. fab-miguelpineiro di:

    Neste artigo comentae o asteroide vesta, este é o segundo obxecto con máis masa do cinto de asteroides e o terceiro en tamaño, cun diámetro principal duns 530 quilómetros e unha masa estimada do 9% do cinto de asteroides enteiro.
    Vesta perdeu preto do 1% da súa masa nun impacto acontecido fai pouco menos de mil millóns de anos. Moitos fragmentos deste impacto chocaron coa Terra, constituíndo unha fonte rica de información sobre o asteroide.
    Vesta é o asteroide máis brillante e o único en ocasións visible a simple vista como un astro de sexta magnitude.

  2. fab-sabelafernandez di:

    Os planetas ananos son aqueles corpos celestes do Sistema Solar que non limparon a veciñanza da súa órbita e teñen a masa suficiente para que a súa propia gravidade superase a forza de corpo ríxido. Non son satélites doutros planetas e orbitan arredor do Sol como calquera outro planeta.

    Os cinco planetas ananos do noso sistema planetario e por orde de proximidade ao Sol son Ceres, Plutón, Haumea, Makemake e Eris. Ceres é o único planeta anano do Cinto de asteroides. Os outros catro planetas ananos encóntranse máis alá da órbita de Neptuno, agás cando a órbita de Plutón se cruza con esta, e son coñecidos como obxectos transneptunianos(TNO).

    Non obstante, hai outros corpos do Sistema Solar que son posibles candidatos á definición de planeta anano. Algúns destes exemplos son Caronte, Sedna, Orcus e Quaoar, entre outros. A clasificación de Caronte podería ser a de satélite natural, de Plutón, ou a de planeta dobre.

  3. faa-miriantrigo di:

    Como ben se di neste artigo, grazas a un sistema de propulsión iónico a sonda puido realizar a súa viaxe ao longo do sistema solar. Estes propulsores iónicos conteñen un feixe de ións (moléculas ou átomos con carga eléctrica) que sale dunha boquilla a gran velocidade e se utilizan para a propulsión. Así, entendemos por propulsión iónica a aquela tecnoloxía que se basea en ionizar un gas para propulsar unha nave. Ionizando o gas Xenón, é dicir, cargándoo eléctricamente, lógrase non empregar ningún dos produtos químicos estándar. Logo, este gas é acelerado 30 km/seg. A esta velocidade, os ións de xenón impulsan a nave en dirección oposta.
    Esta propulsión de ións non serve para misións que necesiten unha aceleración elevada nin nas misións que se poidan levar a cabo rapidamente con combustibles tradicionais, aínda que a aceleración da propulsión de ións si que é máis eficiente que estes combustibles.

  4. faa-iagopadin di:

    Os planetas ananos son aqueles corpos celestes do Sistema Solar que non limpiaron a vecindade da súa órbita e teñen a masa suficiente para que a súa propia gravidade superase a forza de corpo ríxido. Non son satélites de outros planetas e orbitan ao redor do Sol como calqueira outro planeta. Os cinco planetas ananos do noso sistema planetario e por orde de proximidade ao Sol son Ceres, Plutón, Haumea, Makemake y Eris:
    – Ceres encontrase no cinto de asteroides, entre as órbitas de Marte e Xúpiter, e é o planeta anano máis pequeno do Sistema Solar. Ten un diámetro de 960 x 932 km e recorre a súa órbita ao redor do Sol cada 4,6 anos terrestres.
    – Plutón é o segundo planeta anano e foi renomeado como (134340) Plutón. A súa órbita encontrase máis alá da de Neptuno, aínda que atravesa o plano orbital dos xigantes gasosos e introducese na órbita de Neptuno. O seu periodo orbital é de 248 anos terrestres, o seu diámetro, de 2.390 km, e posúe cinco satélites naturais: Caronte, Nix, Hidra, P4 e P5.
    – Haumea é o terceiro planeta anano e o seu nome oficial é (136108) Haumea. O seu periodo orbital é de 285,4 anos terrestres e o seu diámetro duns 1.400 km. Haumea encontrase no Cinturón de Kuiper e ten dous satélites naturais: Haumea I (Hi’iaka) Haumea II (Namaka).
    – Makemake é un dos dous obxetos máis grandes do cinturón de Kuiper. O seu nome oficial é (136472) Makemake e non ten satélites coñecidos. Makemake posúe un diámetro de 1.300-1.900 km e da unha volta ao redor do Sol cada 309,88 anos.
    – Eris, de nome oficial (136199) Eris, é o último planeta anano e é o máis masivo de todos eles. Encontrase no disco disperso do Cinturón de Kuiper e o seu periodo orbital é duns 557 anos terrestres aproximadamente. Eris, cun diámetro de 2.326 km, posúe un satélite natural coñecido como Disnomia.

  5. fab-antonchaves di:

    Planeta anano é o termo creado pola Unión Astronómica Internacional (UAI) para definir a unha nova clase de corpos celestes, diferente da de “planeta” e da de “corpo menor do Sistema Solar” (ou “planeta menor”). Foi introducido na resolución da UAI do 24 de agosto de 2006, sobre a definición de planeta para os corpos do Sistema Solar. Segundo a Unión Astronómica Internacional, un planeta anano é aquel corpo celeste que:

    – Está en órbita arredor do Sol.
    – Ten suficiente masa para que a súa propia gravidade superase a forza de corpo ríxido, de maneira que adquira un equilibrio hidrostático (forma case esférica).
    – Non é un satélite dun planeta ou outro corpo non estelar.
    – Non limpou a veciñanza da súa órbita.

  6. faa-tamaraparracho di:

    No artigo coméntase que o propósito da NASA ao enviar sonda Dawn ata o planeta anano é investigar sobre a superficie de Ceres.
    Unha sonda espacial é un dispositivo artificial non tripulado que se envía ao espazo co fin de estudar corpos do noso Sistema Solar, tales como planetas, satélites, asteroides ou cometas.
    As sondas espaciais tamén soen denominarse satélites artificiais, se ben se diferencian destes últimos en que normalmente non orbitan ao redor dos obxectos que estudan, se non que a maioría das veces teñen traxectorias de acercamento, aínda que en ocasións poidan situarse en órbita dun determinado astro, como no caso da sonda Dawn respecto de Ceres.
    Todas as sondas se montan sobre unha estrutura de soporte á que se deben incorporar polo menos estes tres sistemas:
    – Sistema enerxético: habitualmente baterías e paneis solares para prover de electricidade aos sistemas, aínda que tamén poden incorporar fontes radioactivas de enerxía.
    – Instrumental de observación, tales como cámaras fotográficas ou analizadores de espectro.
    – Equipos de comunicación, consistentes en diversos tipos de antenas para transmitir a información recollida de volta á Terra.
    Ademais, as sondas poden incorporar: motores para efectuar manobras, tanques de combustible e proteccións térmicas para evitar o conxelamento da sonda. En determinadas ocasións, incluso chegaron a portar contedores de información sobre o noso planeta por se casualmente foran recollidas por unha civilización alieníxena.

  7. faa-manuelvilas di:

    Dawn é unha sonda espacial lanzada pola NASA e xestionada polo Jet Propulsion Laboratory (JPL, EUA ), cuxo obxectivo é examinar ou planeta anano Ceres eo asteroide Vesta , situado non cinto de asteroides localizado entre Marte e Xúpiter . Foi lanzado en 27 de setembro de 2007 , Vesta explotada entre 2011 e 2012 e actualmente está orbitando Ceres (2015).Observacións dá Terra dous dous corpos en exame pola sonda, indicando que teñen unha composición moi diferentes uns dúas outros e permanecen intactos desde a súa formación 4,6 millóns de anos.A nave espacial Amencer interceptado e orbitou ou asteroide Vesta durante oito meses. Actualmente, a sonda está en órbita de Ceres.A sonda Aurora é a primeira nave espacial US movido por un propulsor de ións , considerado ou sistema de propulsión máis avanzado e eficiente non espazo.

  8. fab-ivanportas di:

    Ata 1781 ninguén sospeitaba que existisen outros planetas máis alá de Saturno, pero o 13 de marzo dese ano, William Herschel descubriu Urano, ao estar a buscar pares de estrelas. Sabía que non era unha estrela porque tiña un disco visible, do mesmo modo que aparece a lúa chea. Cando outros astrónomos rastrexaron os seus movementos, chegaron á conclusión de que tiña que ser un planeta.

    Despois deste descubrimento, en gran parte accidental, os astrónomos empezaron a preguntarse se habería outro planeta aínda máis lonxe. Esta sospeita fortaleceuse ao descubrirse que a órbita de Urano arredor do Sol non seguía un ritmo constante. Ao parecer Urano era atraído por un planeta máis distante e descoñecido.

    Dous brillantes matemáticos do século XIX ?John Couch Adams, de Cambridge, e Urbain Leverrier, de Francia? calcularon cada un pola súa conta a situación dese planeta. O 31 de agosto de 1846, Leverrier enviou os seus cálculos ao Observatorio de Berlín e os astrónomos de alí identificaron unha “estrela” como o novo planeta: Neptuno.

  9. fab-antonchaves di:

    A National Aeronautics and Space Administration (NASA, “Administración Nacional para a Aeronáutica e o Espazo”) é a axencia do goberno norteamericano responsable do programa espacial dos Estados Unidos de América e a súa investigación aeroespacialxeral a longo termo. Establecida no 1958, é unha organización civil que dirixe e supervisa a investigación civil e militar nos sistemas aeroespaciais.
    Os primeiro programas da NASA foron de investigación para o voo tripulado, e foron levados baixo a presión da competición entre os EUA e a URSS, a ‘carreira espacial’ que se realizou durante a chamada Guerra Fría. O Programa Mercurio (Mercury Program) foi iniciado no 1958 pola NASA co fin de explorar o espazo con misións tripuladas, comezando por indagar sinxelamente se o home podía sobrevivir no espazo. O 5 de maio de 1961, o astronauta Alan Shepard foi o primeiro americano no espazo, pilotando a nave Mercury 3 nun voo suborbital de 15 minutos. John Glenn foi o primeiro norteamericano en dar a volta á Terra o 20 de febreiro de 1962 durante o voo de 5 horas do Mercury 6.

  10. fab-sabelafernandez di:

    Dawn é unha sonda espacial lanzada pola NASA e dirixida polo Laboratorio de Propulsión a Chorro (Estados Unidos), cuxa finalidade é examinar o planeta anano Ceres e o asteroide Vesta, localizados no cinto de asteroides situado entre Marte e Xúpiter. Foi lanzada o 27 de setembro de 2007, explorou Vesta entre 2011 e 2012, durante oito meses, e actualmente encóntrase orbitando Ceres.

    A sonda Dawn é a primeira sonda espacial estadounidense propulsada por un propulsor de ións, considerado o máis avanzado e eficiente sistema de propulsión no espazo.

  11. faa-miriantrigo di:

    Unha sonda espacial é un instrumento artificial que se envía ao espazo para poder estudar os diferentes corpos do Sistema Solar, así como planetas, satélites, asteroides ou cometas. Estas sondas non van tripuladas, se non que se encargan de recoller información, grazas aos sistemas fotográficos e de filmación, radares e medios de comunicación para mandala aos científicos na Terra.
    Estas sondas, a diferenza dos satélites artificiais, non orbitan arredor dos corpos que estudan, senón que teñen traxectorias de achegamento, aínda que algunhas veces se sitúan en órbita dun determinado astro.
    Respecto á súa historia, a primeira sonda espacial foi a soviética Lunik 2, alcanzando a Lúa en 1959, e tres anos despois, foi Ranger 4 a primeira sonda estadounidense en alcanzar a Lúa, mentres que a primeira sonda interplanetaria foi Mariner 2, tamén estadounidense, que logrou sobrevoar Venus no ano 1962. Foi a sonda rusa Venera 7, a que logrou aterrar sobre este planeta en 1970.

  12. faa-martinbaulde di:

    Un planeta anano é todo corpo celeste que cumpre con estas características:
    – Orbita arredor do Sol
    – Ten suficiente masa para que a súa gravidade supere as forzas do corpo ríxido, chegando a un equilibrio hidrostático (practicamente esférico)
    – Non é un satélite dun planeta ou outro corpo non estelar
    – Non limpou a veciñanza da súa órbita

    Ademais, todo obxecto que sexa un planeta anano e ademais sexa un obxecto trans-neptuniano (situado máis alá da órbita de Neptuno) pasa a ser tamén un Plutoide, unha categoría designada pola IAU. Así, baixo a nova clasificación, Plutón pasa a formar parte dos planetas ananos, pero tamén o fixeron máis obxectos posteriormente, e a lista podería seguir subindo nos próximos anos. Algúns dos planetas ananos coñecidos actualmente son:Ceres, Plutón, Eris, Makemake, Haumea…

  13. faa-ileniamartinez di:

    Astrónomo italiano (Ponte in Valtellina, 1746-Nápoles, 1826) . Confeccionu un catálogo que incluía a posición de 7.646 estrelas e observou a estrela 61 da constelación do Cisne. O seu maior descubrimento foi a localización en 1801 de un dos pequenos planetas (Ceres) que gravitan ao redor do Sol entre Marte e Xúpiter
    Ingresado en la Orden Teatina e ordeado en 1769, Giuseppe Piazzi enseñou primeiro filosofía nos colexios, e sólo relativamente tarde comezou a ocuparse da astronomía
    O seu primeiro propósito foi intentar unha nova e máis coidadosa determinación das posicións de numerosas estrelas fixas, estimando que o catálogo de estrelas constituía a base e fundamento da ciencia astronómica. Tras vinte anos de traballos e vixilias puido publicar en 1803 a súa monumental obra ¨Posiciones medias de las principales estrellas fijas¨. Con este catálogo, premiado polo Instituto de Francia, Giuseppe Piazzi puido demostrar que os movementos propios das estrelas constituen unha regra, abrindo o camiño a este novo campo de investigación.

  14. faa-marinabusto di:

    Neste artigo faise referencia á NASA (Administración Nacional da Aeronáutica e do Espazo). A NASA é a axencia do goberno estadounidense responsable do programa espacial civil, así como tamén da investigación aeronáutica e aeroespacial. A maioría dos esforzos de exploración espacial de Estados Unidos foron dirixidos pola NASA, incluíndo as misións Apolo de aterraxe na Lúa, a estación espacial Skylab, e máis tarde o transbordador espacial. A ciencia que emprega a NASA céntrase nunha mellor comprensión da Terra a través do Sistema de Observación da Terra, avanzar na heliofísica mediante os esforzos do Programa de Investigación en Heliofísica da Dirección de Misións Científicas, explorar corpos por todo o Sistema Solar con misións robóticas avanzadas e investigar cuestións de astrofísica como o Big Bang.

  15. faa-carmenvilanova di:

    Os planetas son corpos opacos que xiran ao redor dunha estrela debido á forza de gravidade con que esta os atrae. Como os Planetas non posúen luz propia, no noso Sistema Solar podemos velos no ceo nocturno, pois eles brillan ao reflectir a luz do Sol.
    Por outra banda, un planeta anano é un corpo celeste que ostenta as seguintes características:
    – en primeiro lugar, orbita arredor do Sol;
    – posúe suficiente masa como para que a súa propia gravidade domine as forzas presentes como corpo ríxido, o que implica unha forma aproximadamente redondeada determinada polo equilibrio hidrostático;
    – non limpou a súa órbita doutros obxectos;
    – non é un satélite dun planeta.
    Así, Plutón (descuberto no ano 1930), Ceres (o primeiro asteoroide, achado no ano 1801) e Eris (identificado recentemente) pasan a ser planetas ananos. En particular, Plutón perde o seu status como planeta debido a que non cumpre unha das características que si presentan os oito planetas do Sistema Solar: non é o obxecto dominante na súa rexión do espazo, ou dito doutro modo, non logrou varrer a súa órbita, senón que comparte a zona con multitude doutros obxectos do mesmo tipo, os corpos que conforman o cinto de obxectos transneptunianos.

  16. faa-manuelvilas di:

    A División para Ciencias Planetarias (DPS) é unha división dentro da Sociedade Astronómica americana (AAS) dedicada a investigación de sistema solar. [1] era fundado en 1968. Os primeiros membros de comité que organizan eran: Edward Anders, L. Branscomb, J. W. Chamberlain, R. Goody, xullo S. Sala, A. Kliore, M. B. Elroy, Tobias Owen, Gordon Pettengill, Carl Sagan, e Harlan James Smith. A partir de 2009, é a división de interese especial máis grande dentro do AAS. A Partir De outubro 2010, afiliación sumaba aproximadamente 1415 científicos planetarios e astrónomos, incluíndo cerca dun 20% que residen fóra do U.S.

    DPS patrocina cinco premios. O Premio Kuiper honra contribucións destacadas ao campo de ciencia planetaria. O Premio Urey recoñece logro destacado en investigación planetaria por un científico novo. O Premio Masursky recoñece servizo destacado a ciencia planetaria e exploración. A Medalla Carl Sagan recoñece e honra comunicación destacada por un científico planetario activo ao público general. O Premio de Periodismo de Ciencias Planetarias Jonathan Eberhart é un premio que recoñece e estimula escribir popular distinguido en ciencias planetarias.

    DPS mantivo reunións anualmente desde entón 1970.

  17. fab-sabelafernandez di:

    A Administración Nacional da Aeronáutica e do Espazo, máis coñecida como NASA (National Aeronautics and Space Administration), é a axencia do goberno estadounidense responsable do programa espacial civil, así como tamén da investigación aeronáutica e aeroespacial.
    A ciencia que emprega a NASA céntrase nunha mellor comprensión da Terra a través do Sistema de Observación da Terra.

    A maioría dos esforzos de exploración espacial de Estados Unidos foron dirixidos pola NASA, incluíndo as misións Apolo de aterraxe na Lúa, a estación espacial Skylab, e máis tarde o transbordador espacial. Actualmente, a NASA está apoiando a Estación Espacial Internacional e está a supervisar o desenvolvemento do vehículo multiúso de tripulación Orión, o sistema de lanzamento espacial e vehículos Commercial Crew Development. A axencia tamén é responsable do Programa de Servizos de Lanzamento (LSP), que presta servizos de supervisión das operacións de lanzamento e a xestión da conta regresiva para lanzamentos non tripulados da NASA.

  18. faa-albaaller di:

    Os planetas son corpos celestes que xiran arredor do Sol, inda así existen algúns que posúen unha serie de características que os fan ser considerados planetas ananos.
    Os planetas ananos son todos aqueles corpo celestes que cumpren as seguintes características:
    -Orbitan arredor do Sol.
    -Non é un satélite dun planeta.
    -Non limpou a veciñanza da súa órbita
    -Posúe suficiente masa para que a gravidade supere o copo ríxido conseguind un equilibrio hidrostático, prácticamente esférico.
    Hoxe en día temos no sistema solar unha serie de planetas ananos: Ceres, Plutón, Haumea, Makemake, Eris.
    -Ceres, este é o planeta anano de menor tamaño do Sistema Solar. Atópase entre as órbitas de Marte e Xúpiter, no que coñecemos como cinto de asteroides.
    -Plutón, este é o segundo planeta anano, considerado desta categoría desde non hai moito. Posúe cinco satélites naturais. A súa órbita encóntrase máis alá da de Neptuno inda que chega a introducirse nela.
    -Haumea, este é o terceiro planeta anano, atopámolo no Cinturón de Kuiper. Posúe dous satélites naturais.
    -Makemake, situado no Cinturón de Kuiper, tarda 309,88 anos en dar unha volta completa arredor do Sol
    -Eris, é o último planeta anano e atópase tamén no Cinturón de Kuiper. Posúe un satélite chamado Disnomia.

  19. faa-miguelotero di:

    Un planeta anano é aquel considerado que teñen unha órbita arredor do sol, e debe de ter suiciente masa para ter forma esférica. Non é un satélite de outro planeta. É por último, son aqueles que non logran limpiar os espazos veciños da súa órbita, atraendo e expulsando outros corpos celestes no seu camiño. A única diferenza entre planeta e planeta anano é a cuarta categoría, aquela que, si o corpo celeste logra limpiar a súa órbita, atraendo ou expulsando outros cuerpos celestes no seu camiño, isto determínase por medio dun coeficiente denominado “Discriminante planetario”
    Mentras que Plutón foi degradado da súa condición de planeta, o cercano asteroide Ceres tuvo mellor sorte e ascendeu da categoría asteroide á nova categoría de “Planeta enano”. Ceres encóntrase moi cerca do noso planeta terra, no cinturón de asteroides que se encontra entre as órbitas de Marte e X úpiter.

  20. fab-lauraozores di:

    Unha sonda espacial é un instrumento artificial que se envía ao espazo para poder estudar os diferentes corpos do Sistema Solar. Planetas, satélites, asteroides ou cometas son os principais obxectivos das sondas espaciais. Non van tripuladas, e recompilan información que envían aos científicos na Terra.
    As sondas espaciais tamén adoitan denominarse satélites artificiais. Diferéncianse destes últimos en que normalmente non orbitan arredor dos obxectos que estudan. A maioría das veces teñen traxectorias de achegamento, aínda que en ocasións se sitúan en órbita dun determinado astro. As sondas están equipadas con custosos sistemas fotográficos e de filmación, radares e sofisticados medios de comunicación en contacto coa Terra.

  21. faa-tamaraparracho di:

    Ceres é o planeta anano máis pequeno dentro do sistema solar. Ubicado entre as órbitas de Marte e Xúpiter, foi descuberto o 1 de xaneiro de 1801 por Giuseppe Piazzi e recibiu o seu nome en honra á deusa romana da agricultura, as colleitas e a fecundidade, Ceres.
    Inicialmente foi considerado como un cometa, logo como un planeta, posteriormente como o maior asteroide descuberto polo hombre, e finalmente como «planeta enano», coa creación desta categoría no 2006.
    Ceres segue unha órbita entre Marte e Xúpiter, no medio do cinturón de asteroides, cun período de 4,6 anos. Dita órbita está moderadamente inclinada e moderadamente excéntrica.
    Este planeta anano contén aproximadamente a terceira parte da masa total do cinturón de asteroides, sendo o máis grande de todos os corpos de dito grupo, cun diámetro de 950 × 932 km e unha superficie de 2 800 000 km²,
    Os primeiros estudos sobre Ceres suxerían que podería ter auga en forma de escarcha na súa superficie e unha grosa capa de xeo sobre un núcleo rochoso. En 2014 publicouse a confirmación de que Ceres contén auga en abundancia, expulsando ao espazo ata 6 kilos de vapor por segundo. Este descubrimento foi realizado por investigadores da Axencia Espacial Europea e a Universidade de Florida Central, axudándose do telescopio espacial Herschel.
    Como ben se comenta no artigo, a NASA lanzou unha misión chamada Dawn para visitar Ceres e o asteroide Vesta. Foi lanzada o 27 de setembro de 2007, entrou na órbita de Vesta en xullo de 2011 e observouno durante pouco máis dun ano. En setembro de 2012, Dawn abandonou Vesta e tras unha viaxe de tres anos, tal e como se afirma no artigo, o pasado venres 2015 chegou a Ceres, converténdose así na primeira misión de exploración a un planeta anano.

  22. faa-miriantrigo di:

    Vesta é o segundo corpo con máis masa do cinturón de asteroides (o 9% do cinturón de asteroides enteiro a pesar de perder o 1% da masa tras un impacto fai mil millóns de anos) e o terceiro en tamaño, cun diámetro duns 530km. Vesta é o asteroide máis brillante e o único visible en ocasións a simple vista como un astro de sexta magnitude. Probablemente o seu corpo estea diferenciado en capas (codia, manto e núcleo) estando este último composto de ferro-níquel.
    Este asteroide, que se encontra no Cinturón Interior Principal, foi descuberto o 29 de marzo de 1807, e tras este descubrimento, non se encontrou ningún outro asteroide durante 38 anos, e durante ese tempo os catro asteroides coñecidos era considerados planetas, tendo cada un o seu propio símbolo planetario.
    Vesta é descartado de ser un planeta pola gran concavidade e protusión no polo, aínda que si que é posible que nun futuro poida chegar a ser considerado como un planeta anano, xa que é un obxecto moito máis evolucionado que a mayoría dos demais asteroides.

  23. fab-miguelpineiro di:

    A nave Dawn é unha sonda espacial lanzada pola NASA e dirixida polo Laboratorio de Propulsión a Chorro, que ten como finalidade examinar o planeta anano Ceres e o asteroide Vesta, localizados no cinto de asteroides situado entre Marte e Xúpiter.
    Foi lanzada o 27 de setembro de 2007, explorou Vesta entre 2011 e 2012, durante oito meses, e actualmente encóntrase orbitando Ceres.
    A sonda Dawn é a primeira sonda espacial estadounidense propulsada por un propulsor de ións, considerado o máis avanzado e eficiente sistema de propulsión no espazo.

  24. Rita Lage di:

    Os planetas ananos son aqueles corpos celestes do Sistema Solar que non limparon a veciñanza da súa órbita e teñen a masa suficiente para que a súa propia gravidade superase a forza de corpo ríxido. Non son satélites doutros planetas e orbitan arredor do Sol como calquera outro planeta.
    Os cinco planetas ananos do noso sistema planetario e por orde de proximidade ao Sol son Ceres, Plutón, Haumea, Makemake e Eris. Ceres é o único planeta anano do Cinto de asteroides. Os outros catro planetas ananos encóntranse máis alá da órbita de Neptuno, agás cando a órbita de Plutón se cruza con esta, e son coñecidos como obxectos transneptunianos(TNO).
    Non obstante, hai outros corpos do Sistema Solar que son posibles candidatos á definición de planeta anano. Algúns destes exemplos son Caronte, Sedna, Orcus e Quaoar, entre outros.

  25. faa-manuelvilas di:

    Vesta, o asteroide máis brillante de todos, o nome da deusa romana da saúde. É o único asteroide visible a primeira ollada. Descubriu 29 de marzo 1807 por Heinrich Olbers, Vesta é o cuarto “planeta de tipo terrestre” por descubrir. Entre os asteroides, a segunda masa e o terceiro en tamaño. A súa órbita ao redor do Sol en 3.6 anos terrestres, e o seu diámetro promedio é duns 520 km. A composición da súa superficie é de natureza basáltica. Vesta ten un enorme cráter preto do seu polo sur. Esta gran roca de forma irregular, sen ningún rastro de auga, ten un núcleo composto de ferro. O enorme cráter no polo sur de Vesta (460 km de ancho e 13 km de profundidade), é o resultado dunha colisión. Os astrónomos creen que o 5% dos meteoritos atopados na Terra proveñen deste shock enorme. Vesta, cun diámetro medio de 520 km, é moito máis masivo que calquera outro organismo na rexión do cinto de asteroides. Aínda que Vesta é un enorme asteroide, a súa forma oblonga non fai del un obxecto en equilibrio hidrostático (non é esférica), condición necesaria para considerar o como un planeta enano.
    En xullo de 2011, a nave espacial Dawn a Vesta chegou para quedarse na órbita dun ano ou así e logo dar marcha atrás nos seus motores para chegar a un asteroide moito máis grande, Ceres, que chegará en 2015. Esta é a primeira vez que un vehículo chega a un obxecto, o cinto principal de asteroides, Vesta e Ceres son os dous obxectivos da misión.

  26. fab-miguelpineiro di:

    Os planetas ananos, dos que se fala neste artigo, son aqueles corpos celestes do Sistema Solar que non limparon a veciñanza da súa órbita e teñen a masa suficiente para que a súa propia gravidade superase a forza de corpo ríxido.
    Non son satélites doutros planetas, e orbitan arredor do Sol como calquera outro planeta.
    Os cinco planetas ananos do noso sistema solar son Ceres, Plutón, Haumea, Makemake e Eris. Ceres é o único planeta anano do Cinto de asteroides. Os outros catro planetas ananos encóntranse máis alá da órbita de Neptuno, agás cando a órbita de Plutón se cruza con esta, e son coñecidos como obxectos transneptunianos.
    Non obstante, hai outros corpos do Sistema Solar que son posibles candidatos á definición de planeta anano. Algúns destes exemplos son Caronte, Sedna, Orcus e Quaoar, entre outros.

  27. fab-sabelafernandez di:

    Ceres é o máis pequeno dos planetas ananos dentro do sistema solar. Sitúase entre as órbitas de Marte e Júpiter. Foi descuberto o 1 de xaneiro de 1801 por Giuseppe Piazzi e recibe o seu nome en honor á deusa romana da agricultura, as colleitas e a fecundidade, Ceres.

    Inicialmente considerouno como un cometa, logo como un planeta, e posteriormente foi considerado o maior asteroide descuberto polo home, ata a creación da categoría de «planeta anano».

    Este planeta anano contén aproximadamente a terceira parte da masa total do cinto de asteroides, sendo o máis grande de todos os corpos do devandito grupo.
    Ten un diámetro de 950 × 932 km e unha superficie de 2 800 000 km². O seu propio corpo contén auga en abundancia, expulsando ó espacio ata 6 quilos de vapor por segundo.

  28. fab-miguelpineiro di:

    Ceres é o máis pequeno dos planetas ananos dentro do sistema solar. Sitúase entre as órbitas de Marte e Júpiter. Este foi descuberto o 1 de xaneiro de 1801 por Giuseppe Piazzi e recibe o seu nome en honor á deusa romana, Ceres.
    Inicialmente considerouno como un cometa, logo como un planeta, e posteriormente foi considerado o maior asteroide descuberto polo home, logo meteuse dentro da categoría de «planeta anano».

    Ten un diámetro de 950 × 932 km e unha superficie de 2 800 000 km². O seu propio corpo contén auga en abundancia, expulsando ó espacio ata 6 kg de vapor por segundo.

  29. fab-ivanportas di:

    Vesta é o segundo obxecto con máis masa do cinto de asteroides e o terceiro en tamaño, cun diámetro principal duns 530 quilómetros e unha masa estimada do 9% do cinto de asteroides enteiro. Vesta perdeu preto do 1% da súa masa nun impacto acontecido fai pouco menos de mil millóns de anos. Moitos fragmentos deste impacto chocaron coa Terra, constituíndo unha fonte rica de información sobre o asteroide.2 Vesta é o asteroide máis brillante e o único en ocasións visible a simple vista como un astro de sexta magnitude. O punto máis afastado na súa órbita ao Sol supera en non moito ao punto máis próximo ao leste da órbita de Ceres.

  30. fab-mariangaleano di:

    Neste artigo fálase das sondas espaciais. Unha sonda espacial é un dispositivo artificial que se envía ao espacioo co fin de estudar corpos do noso Sistema Solar, tales como planetas, satélites, asteroides ou cometas.
    As sondas espaciais sólense denominar tamén satélites artificiais, se ben, estrictamente falando, unha sonda diferénciase dun satélite en que non establece unha órbita arredor dun obxecto, senon que se lanza cara un obxecto concreto, ou ben termina cunha ruta de escape cara o exterior do sistema solar.
    Todas as sondas se montan sobre unha estructura do soporteá que se deben incorporar os seguintes sistemas:
    -Sistema enerxético: habitualmente baterías e paneis solares para proveer de electricidade aos sistemas, aínda que tamén poden incorporar fontes radiactivas de enerxía.
    -Instrumental de observación, cámaras fotográficas ou analizadores de espectro.
    -Equipos de comunicación, consistente en diversos tipos de antenas para transmitir a información recolectada de volta á Terra.

  31. faa-manuelvilas di:

    Marte é o cuarto planeta do Sistema Solar máis próximo ao Sol. Chamado así polo deus da guerra da mitología romana Marte, recibe ás veces o alcumo de planeta vermello debido á aparencia avermellada que lle confire o óxido de ferro que domina a súa superficie. Ten unha atmosfera delgada formada por dióxido de carbono, e dous satélites: Fobos e Deimos. Forma parte dos chamados planetas telúricos (de natureza rocosa, como a Terra) e é o planeta interior máis afastado do Sol. É, en moitos aspectos, o máis parecido á Terra.Aínda que en aparencia podería parecer un planeta morto, non o é. Os seus campos de dunas seguen sendo mecidos polo vento marciano, os seus casquetes polares cambian coas estacións e ata parece que hai algúns pequenos fluxos estacionales de auga.Tycho Brahe mediu con gran precisión o movemento de Marte no ceo. Os datos sobre o movemento retrógrado aparente (os chamados “lazos”)nota 1 permitiron a Kepler achar a natureza elíptica da súa órbita e determinar as leis do movemento planetario coñecidas como leis de Kepler.Forma parte dos planetas superiores á Terra, que son aqueles que nunca pasan entre o Sol e a Terra. As súas fases (porción iluminada vista desde a Terra) están pouco marcadas, feito que é fácil de demostrar geométricamente. Considerando o triángulo Sol-Terra-Marte, o ángulo de fase é o que forman o Sol e a Terra vistos desde Marte. Alcanza o seu valor máximo nas cuadraturas cando o triángulo STM é rectángulo na Terra. Para Marte, este ángulo de fase non é nunca maior de 42°, e o seu aspecto de disco giboso é análogo ao que presenta a Lúa 3,5 días antes ou logo da Lúa chea. Esta fase, visible cun telescopio de afeccionado, non logrou ser vista por Galileo, quen só supuxo a súa existencia.

  32. faa-manuelvilas di:

    Marte é o cuarto planeta do Sistema Solar máis próximo ao Sol. Chamado así polo deus da guerra da mitología romana Marte, recibe ás veces o alcumo de planeta vermello debido á aparencia avermellada que lle confire o óxido de ferro que domina a súa superficie. Ten unha atmosfera delgada formada por dióxido de carbono, e dous satélites: Fobos e Deimos. Forma parte dos chamados planetas telúricos (de natureza rocosa, como a Terra) e é o planeta interior máis afastado do Sol. É, en moitos aspectos, o máis parecido á Terra.Aínda que en aparencia podería parecer un planeta morto, non o é. Os seus campos de dunas seguen sendo mecidos polo vento marciano, os seus casquetes polares cambian coas estacións e ata parece que hai algúns pequenos fluxos estacionales de auga.Tycho Brahe mediu con gran precisión o movemento de Marte no ceo. Os datos sobre o movemento retrógrado aparente (os chamados “lazos”)permitiron a Kepler achar a natureza elíptica da súa órbita e determinar as leis do movemento planetario coñecidas como leis de Kepler.Forma parte dos planetas superiores á Terra, que son aqueles que nunca pasan entre o Sol e a Terra. As súas fases (porción iluminada vista desde a Terra) están pouco marcadas, feito que é fácil de demostrar geométricamente. Considerando o triángulo Sol-Terra-Marte, o ángulo de fase é o que forman o Sol e a Terra vistos desde Marte. Alcanza o seu valor máximo nas cuadraturas cando o triángulo STM é rectángulo na Terra. Para Marte, este ángulo de fase non é nunca maior de 42°, e o seu aspecto de disco giboso é análogo ao que presenta a Lúa 3,5 días antes ou logo da Lúa chea. Esta fase, visible cun telescopio de afeccionado, non logrou ser vista por Galileo, quen só supuxo a súa existencia.

  33. fab-alexcosta di:

    Dawn é unha sonda espacial lanzada pola NASA e xestionada polo Jet Propulsion Laboratory ,cuxo obxectivo é examinar ou planeta anano Ceres eo asteroide Vesta , situado non cinto de asteroides localizado entre Marte e Xúpiter . Foi lanzado en 27 de setembro de 2007 , Vesta explotada entre 2011 e 2012 e actualmente está orbitando Ceres (2015).Observacións dá Terra dous dous corpos en exame pola sonda, indicando que teñen unha composición moi diferentes uns dúas outros e permanecen intactos desde a súa formación 4,6 millóns de anos.A nave espacial Amencer interceptado e orbitou ou asteroide Vesta durante oito meses. Actualmente, a sonda está en órbita de Ceres.A sonda Aurora é a primeira nave espacial US movido por un propulsor de ións , considerado ou sistema de propulsión máis avanzado e eficiente non espazo.

  34. fab-miguelpineiro di:

    A sonda espacial é un dispositivo artificial que é enviado ao espazo para estudar corpos non noso sistema solar, incluíndo planetas, satélites, asteroides ou cometas.

    Sondas espaciais son moitas veces tamén chamados os satélites artificiais, aínda que, a rigor, unha sonda difire dun satélite que non estableza unha órbita ao redor dun obxecto (ou a Terra ou ou Sol), pero vai obxecto En concreto, ou remata cunha ruta de fuga para fóra do sistema solar.

    Todas ás sondas son montadas sobre unha estrutura de soporte que ten que ser incorporada, polo menos, estes tres sistemas:

    -Sistema de enerxía: xeralmente baterías e paneis solares para fornecer enerxía eléctrica para vos sistemas, pero tamén pode incorporar fontes radiactivas de enerxía.
    -Observación Instrumental, tales como cámaras, ou análise de espectro.
    -Equipos de comunicación, compostar por varios tipos de antenas para transmitir a información recollida de volta á Terra.

  35. fab-luciameis di:

    Para dicir que un planeta é anano ten que ter estos requisitos:
    1) Ten unha órbita ao redor do sol
    2) ten masa suficiente para ser de forma esférica
    3) non é un satélite dun planeta.
    4) Non ten que limpar os espazos veciños en órbita, atraendo ou expulsando outros corpos celestes no seu camiño.

    Como podemos ver a única diferenza entre planeta e planeta anano é a cuarta categoría, é dicir, se o corpo celeste deixou clara a súa órbita, atraendo ou expulsando outros corpos celestes no seu camiño.

  36. fab-nereaporta di:

    Planeta enano é o término creado pola Unión Astronómmica Internacional para definir a nova clase de corpos celestes, deferentes a de “planeta” e a de “corpo menor do Sistema Solar”. Foi introducido na resolución da UAI do 24 de agosto de 2006, sobre a definición de planeta para os corpos do Sistema Solar. Según a unión Astronómica Internacional (UAI). Un planeta enano e aquel corpo que : estea en órbita do Sol, teña a suficiente masa para que a súa propia gravidade supere a forza do corpo ríxido, de maneira que adquera un equilibrio hidrostático, non é un satélite de un planeta ou outro corpo non estelar e que non limpiara a vecindad da súa órbita.

  37. faa-sarafalcon di:

    Neste artigo falase da sonda espacial pero, que é?
    Unha sonda espacial é un dispositivo artificial que se envía ao espazo co fin de estudar corpos do noso Sistema Solar, tales como planetas, satélites, asteroides ou cometas.

    As sondas espaciais adóitanse denominar tamén satélites artificiais, se ben, estritamente falando, unha sonda se diferencia dun satélite en que non establece unha órbita ao redor dun obxecto (xa sexa a Terra ou o Sol), senón que lánzase cara a un obxecto concreto, ou ben remata cunha ruta de escape cara ao exterior do sistema solar.

    Todas as sondas se montan sobre unha estrutura do soporte á que se deben incorporar polo menos estes tres sistemas:

    Sistema enerxético: habitualmente Baterías e Paneis solares para prover de electricidade aos sistemas, aínda que tamén poden incorporar fontes radiactivas de enerxía.
    Instrumental de observación, tales como cámaras fotográficas, ou analizadores de espectro.
    Equipos de comunicación, consistente en diversos tipos de antenas para transmitir a información reunida de volta á Terra.

  38. fab-laurafalcon di:

    A NASA presentou un espectacular vídeo que mostra con máis detalle que nunca a superficie do asteroide xigante Vesta, grazas ás imaxes tomadas pola misión Dawn (‘Amañecer’). Os datos obtidos por esta nave permitirán aos científicos comprender a orixe e a formación deste misterioso mundo, un dos obxectos máis grandes no cinto de asteroides que rodea ao Sistema Solar.

    Un dos fenómenos máis sorprendentes que poden apreciarse no vídeo é unha enorme estrutura circular no polo sur do asteroide. Os astrónomos tiñan moito interese en analizar esta zona coa misión Dawn, xa que hai uns anos foi descuberta polo telescopio espacial Hubble. Trátase dun cráter que mide varios centos de quilómetros de ancho, con acantilados de varios quilómetros de alto.

    No centro desta estrutura elévase unha montaña de 15 quilómetros, unha das elevacións máis altas que se coñecen nos corpos con superficie sólida do Sistema Solar. Os científicos cren que esta impresionante estrutura probablemente se formou tras unha gran colisión con outro obxecto.

  39. faa-ileniamartinez di:

    Os cinco planetas ananos do noso sistema planetario ,son por orden de proximidade ao Sol: Ceres, Plutón, Haumea, Makemake e Eris. Ceres é o único planeta anano do Cinturón de asteroides. Os outros catro planetas ananos encóntranse máis alá da órbita de Neptuno, excepto cando a órbita de Plutón se cruza con ésta, e son coñecidos como obxetos transneptunianos.
    Ceres encóntrase no cinturón de asteroides, entre as órbitas de Marte e Xúpiter, e é o planeta anano máis pequeno do Sistema Solar. Ten un diámetro de 960 x 932 km e recorre a súa órbita ao redor do Sol cada 4,6 anos terrestres.
    Plutón é o segundo planeta anano e foi renombrado como (134340) Plutón. A súa órbita encóntrase máis alá de Neptuno, aínda que atravesa o plano orbital dos xigantes gaseosos e introdúcese na órbita de Neptuno. O seu periodo orbital é de 248 anos terrestres, o seu diámetro de 2.390 km, e posee cinco satélites naturais: Caronte, Nix, Hidra, P4 e P5.
    Haumea é o terceiro planeta anano e o seu nome oficial é (136108) Haumea. O seu período orbital é de 285,4 anos terrestres e o seu diámetro duns 1.400 km. Haumea encóntrase no Cinturón de Kuiper e posee dous satélites naturais: Haumea I (Hi’iaka) e Haumea II (Namaka).
    Makemake é un dos obxectos máis grandes do cinturón de Kuiper. O seu nome oficial é (136472) Makemake e non ten satélites coñecidos. Makemake posee un diámetro de 1.300-1.900 km e da unha volta ao redor do Sol cada 309,88 anos.
    Eris, de nome oficial (136199) Eris, é o último planeta anano e é o máis masivo de todos eles. Encóntrase no disco disperso do Cinturón de Kuiper e o seu periodo orbital é de uns 557 anos terrestres aproximadamente. Eris, cun diámetro de 2.326 km, posee un satélite natural coñecido como Disnomia.

  40. faa-ivanlois di:

    Ceres foi o primeiro asteroide descuberto polo home, pero o seu estatus cambiou á categoría de planeta anano según a Unión Astronómica Internacional.
    Este planeta anano contén aproximadamente a terceira parte da masa total do cinto de asteroides. A Lei de Titius-Bode preconizaba a existencia dun planeta entre Marte e Xúpiter. O descubrimento de Urano por William Herschel en 1781 que estaba a 19,18 UA non fixo máis que confirmar a lei publicada só tres anos antes. No congreso astronómico que tivo lugar en Gotha, Alemaña, en 1796, o francés Joseph Lalande recomendou a súa búsqueda, e entre cinco astrónomos, repartiron o zodíaco na búsqueda do quinto planeta, e finalmente o 1 de xaneiro de 1801, no Observatorio de Palermo o monxe Giuseppe Piazzi que non pertencía á comisión de búsqueda descubreu Ceres, o primero dos asteroides. Ata o día 24 non publicou o seu descubrimento crendo que era un cometa. Carl Friedrich Gauss que chegou a ser un gran matemático inventou un procedemento de cálculo da órbita con tal de aproveitar os poucos datos da órbita conseguidos por Piazzi. Calculada a súa órbita resultou un corpo que orbitaba entre Marte e Xúpiter.