Encontro cun ser estraño

As redes sociais dos afecionados ao mundo mariño en Galicia énchense estes días de fotografías de tiburóns. Vendo as imaxes e os comentarios, da a impresión que apareceron dous tiburóns en augas galegas, un en Porto do Son e outro no O Grove, da variedade máis primitiva, a dos tiburóns anguía –Chlamydoselachus anguineus-,que teñen 80 millóns de anos de historia ás súas cosas. Pero, tras consultar con expertos na materia, todo semella indicar que se trata dun único exemplar que foi capturado a mediados de este mes no Grove por un barco chamado “O Chapeliño”. Esta embarcación pertence ao patrón maior grovense, Antonio Otero, que ironizaba sobre o atopamento: «Eu prefería que fora un rape, que polo menos ten valor comercial».

O Chapeliño pescóu o tiburón a diez millas ao oeste da illa de Sálvora. O habitual é que este tipo de especies, sen valor comercial, non se traian á terra. Pero explicaba o patrón do barco que o exemplar tiña vida cando caeu na rede. Así que viñeron con él ao porto por se podían lograr que sobrevivise. Metérono nun viveiro, onde finalmente morreu. Antonio púxose en contacto coa Xunta para que enviasen a un biólogo.

Entre as persoas que acabaron viaxando ao Grove para ver o exemplar estaba Toño Maño, un profesor de letras de Ribeira afecionado aos tiburóns que plasmóu no seu  blog -Tiburones de Galicia- a emoción que lle producíu ver este animal, ao que popularmente se lle chama fósil vivinte porque se cre que o seu aspecto apenas evolucionou nos últimos 50 millóns de anos. Unha das súas  maiores peculiaridades é que non se parece casi a imaxen que temos actualmente dos tiburóns. «Ten unha cabeza de saurio encaixada nun corpo  anguiliforme», sinala Toño Maño. O seu cránio, sinalan voces expertas na materia, ten semellanzas con especies extintas que viviron hai unos 400 millóns de anos.

É moi difícil ver estes tiburóns en Galicia? A súa presenza nas augas galegas non éhabitual, pero tampoco extraordinaria. Aparecen uns dez exemplares cada ano. De feito, Antonio Otero sinala que xa pescou outro o ano pasado. O que acabou nas redes do Chapeliño en esa ocasión, unha femia de 111 centímetros, pasará a formar parte do Museo de Historia Natural de Santiago. Crese que pode haber una poboación estable de esta especie nas augas galegas. En xeral, é un peixe con distribución ampla en todos os mares do mundo.

Nas redes sociais, as historias do atopamento deste tiburón aumentou de comentario en comentario. Fálase de que son dos tiburóns, un aparecido no O Grove e outro en Porto do Son. Pero de este último ninguen logra tirar do fio  para saber en qué momento e  qué barco o pescóu. Todo cheira a que é o mesmo animal que o do Grove. A revista Espacio submarino tamén se fixo eco da aparición deste fósil vivinte nas augas galegas.

Nin se achega á costa, nin é perigoso

Vendo a imaxe do tiburón anguía, cualquera diría que topalo de frente  nun fondo mariño podería resultar extremadamente perigoso. Sen embargo, e segundo estudiosos do animal, non se trata dunha variedade especialmente violenta. Ao parecer, non adoita achegarse á osta, e non ataca a non ser que se estea defendendo.

Autora: Rita Lage

Esta entrada foi publicada en Bodiversidade, Evolución e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

38 Responses to Encontro cun ser estraño

  1. Victor di:

    RECORDADE QUE O DÍA 13 SERÁ O ÚLTIMO PARA AVALIAR NESTA 2ª AVALIACIÓN.
    ADEMAIS ESTA SEMANA NON ESTAREI ENTRE OS DÍAS 3 E 7.

  2. faa-martinbaulde di:

    Os selacimorfos son unha superorde de condrictios (peixes cartilaxinosos) coñecidos comunmente co nome de quenllas, ou tamén chamados escualos. Algunhas grandes quenllas como o branco e o touro, entre outros, son coñecidos ás veces co nome de quenllas brancas.

    Caracterízanse por ser grandes depredadores. As quenllas inclúen dende especies pequenas das profundidades mariñas, ata a quenlla balea, o maior dos peixes, o cal se cre pode chegar a medir unha lonxitude de 18 m e aliméntase unicamente de plancto. A quenlla sarda pode desprazarse a auga doce e algúns ataques de quenllas aconteceron en ríos. Algunhas das especies maiores, en especial a quenlla mako e a quenlla branca, son endotermos parciais, capaces de manter parcialmente a súa temperatura corporal por enriba de á cal ten o medio acuático no que viven. As especies responsables da maioría dos ataques non provocados a humanos son a quenlla branca, a quenlla tigre e a quenlla sarda.

  3. fab-mariangaleano di:

    O tiburón anguila é unha das dúas especies existentes de tiburones na familia Chlamydoselachidae, cunha distribución amplia pero irregular nos océanos Atlántico e Pacífico. Este tiburón alcanza unha lonxitude de 4 metros e ten unha cor marrín oscuro, corpo parecido a unha anguila coas aletas dorsais, pélvicas e anais colocadas moi atrás. O seu nome común provén da aparición de volantes ou flecos das hendiduras branquiales, dos cales hai seis pares na reunión do primer par a través da gorxa. O tiburón anguila captura as súas presas dobrando o seu corpo e lanzándose cara adiante coma unha serpe. As mandíbulas largas, extremadamente flexibes, poden tragar grandes presas, mentres que o número de filas de pequenos dentes coma agullas evitan a fuga. Aliméntase principalmente de cefalópodos, ao tempo que consumen peixes óseos e outros tiburóns.

  4. fab-lauraozores di:

    Fósil vivente é unha expresión utilizada para cualificar especies non extintas que son extremadamente parecidas a especies identificadas só a través de fósiles.
    É de notar o feito de que a expresión fósil vivente é un termo informal ou case coloquial, e non científico, pois un fósil vivente non é un fósil. Malia todo se utiliza para designar:

    -Animais ou plantas dos que, ata o descubrimento de individuos vivos, só se tiña constancia da súa existencia polo rexistro fósil, como os peixes celacanto (Latimeria chalumnae e Latimeria menadoensis) ou a metasecuoia, unha árbore descuberta en 1943 nun remoto val de China.

    -Especies vivas illadas superviventes de grupos máis amplos que floreceron hai millóns de anos e coñecidas principalmente polos seus fósiles, como por exemplo a árbore ginkgo (Ginkgo biloba), ou os tuátaras de Nova Zelandia (Sphenodon), únicos representantes actuais dunha orde de réptiles, os esfenodontios, que abundaron hai 200 millóns de anos.

  5. fab-sabelafernandez di:

    O tiburón anguía é unha das dúas especies existentes de tiburóns na familia Chlamydoselachidae, cunha distribución ampla pero irregular nos océanos Atlántico e Pacífico. Esta especie pouco común, como poidemos observar no artigo anterior, encóntrase na plataforma continental exterior e a parte superior do noiro continental, polo xeral preto do fondo, aínda que hai evidencias de movementos cara a menores profundidades. Captúrase a unha profundidade de 1.570 m, mentres que na baía de Suruga, Xapón, é máis común nas profundidades de 50-200 m.

    Exhibindo varias características primitivas, o tiburón anguía foi a miúdo chamada un “fósil vivente”. Alcanza unha lonxitude de 4 metros e ten unha cor marrón escura, corpo parecido a unha anguía coas aletas dorsais, pélvicas e anal colocadas moi atrás. O seu nome común provén da aparición de volantes ou flocos das fendas branquiais, dos cales hai seis pares na reunión do primeiro par a través da garganta. Rara vez observado, o tiburón anguía captura as súas presas dobrando o seu corpo e lanzándose cara a adiante como unha serpe. As mandíbulas longas, extremadamente flexibles, poden tragar grandes presas, mentres que o número de filas de pequenos dentes como agullas evitan a fuga. Aliméntase principalmente de cefalópodos, ao tempo que consumen peixes óseos e outros tiburóns.

  6. faa-miriantrigo di:

    A distribución do tiburón anguila, ou tamén chamado tiburón de gorgera ou clámide, esténdese polos océanos Atlántico e Pacífico. Este tiburón que pertence á familia dos Chlamydoselachidae é unha especie pouco común e adoita habitar nas profundidades dos fondos mariños, a uns 1500 metros.
    Con respeto ás súas características, presenta trazos primitivos, o que lle deu nome de ‘fósil vivinte’. O seu tamaño acostuma ser duns dous metros de longo e ten unha cor marrón oscura. Posúe unha longa e flexible mandíbula que lle permite capturar grandes presas, tendo tamén numerosas filas de pequenos dentes como agullas, rematados en tres puntas. Garda bastante parecido coas anguías. Ou coas serpentes, debido á forma do seu corpo.
    Esta especie conta cunha aleta dorsal pequena, unha aleta anal grande e unhas aletas caudales asimétricas, e ao igual que os demais tiburóns, é ovivíparo, tendo de 6 a 8 crías.

  7. faa-rubeniglesias di:

    Quenlla anguía é unha das dúas especies existentes de quenllas na familia Chlamydoselachidae, cunha distribución ampla nos océanos Atlántico e Pacífico. Capturouse a unha profundidade de 1.570 m (5.150 pés), mentres que na baía de Suruga, Xapón, é máis común nas profundidades de 50-200 m (160-660 pés).

    Exhibindo varias características primitivas, a quenlla anguía foi a miúdo chamada un “fósil vivente”. Alcanza unha lonxitude de 4 metros e ten unha cor marrón escura, corpo parecido a unha anguía coas aletas dorsais, pélvicas e anal colocadas moi atrás. O seu nome común provén da aparición de volantes ou flocos das fendas branquiais, dos cales hai seis pares na reunión do primeiro par a través da garganta. A quenlla anguía captura as súas presas dobrando o seu corpo e lanzándose cara a adiante como unha serpe. As mandíbulas longas, extremadamente flexibles, poden tragar grandes presas, mentres que o número de filas de pequenos dentes como agullas evitan a fuga. Aliméntase principalmente de cefalópodos, ao tempo que consumen peixes óseos e outras quenllas.

    Esta especie é vivípara aplacental: os embrións saen dos seus ovos dentro do útero da nai, e mantéñense longo prazo principalmente pola xema de ovo.

  8. faa-carmenvilanova di:

    A quenlla anguía, quenlla de gorgera ou clámide (Chlamydoselachus anguineus) é unha das dúas especies existentes de quenllas na familia Chlamydoselachidae, cunha distribución ampla pero irregular nos océanos Atlántico e Pacífico. Esta especie pouco común encóntrase na plataforma continental exterior e a parte superior do noiro continental, polo xeral preto do fondo, aínda que hai evidencias de movementos cara a menores profundidades. Capturouse a unha profundidade de 1.570 m (5.150 pés), mentres que na baía de Suruga, Xapón, é máis común nas profundidades de 50-200 m (160-660 pés).
    Exhibindo varias características primitivas, a quenlla anguía foi a miúdo chamada “fósil vivinte”. Alcanza unha lonxitude de 4 mentros e ten unha cor marrón escura, corpo parecido a unha anguía coas aletas dorsais, pélvicas e anal colocadas moi atrás. O seu nome común provén da aparición de volantes ou flocos das fendas branquiais, dos cales hai seis pares na reunión do primeiro par a través da garganta. Rara vez observado, a quenlla anguía captura ás súas presas dobrando o seu corpo e lanzándose cara adiante como unha serpe. As mandíbulas longas, extremadamente flexibles, poden tragar grandes presas, mentras que o número de filas con pequenos dentes como agullas evitan a fuga. Aliméntase principalmete de cefalópodos, ao tempo que consume peixes óseos e outras quenllas.

  9. fab-rociovazquez di:

    O tiburón anguía ou tiburón de gorgera é unha das dúas especies existentes de tiburóns na familia Chlamydoselachidae, con unha distribución amplia pero irregular nos océanos Atlántico e Pacífico. Esta especie pouco común encóntrase na plataforma continental exterior e a parte superior do talude continental, polo xeneral cerca do fondo, aunque hai evidencias de movementos hacia menores profundidades. Capturado a unha profundidad de 1.570 m, mentras que na bahía de Suruga, Japón, é máis común nas profundidades de 50-200 m.
    O tiburón anguía foi a menudo chamado “fósil viviente”. Alcanza unha lonxitude de 4 metros e ten unha cor marrón oscuro, corpo parecido a unha anguía coas aletas dorsales, pélvicas e anal colocadas moi atrás. O seu nome común provén da aparición de volantes ou flecos das hendiduras branquiales, dos cales hai seis pares na reunión do primer par a través da garganta. O tiburón anguía captura as súas presas doblando o seu corpo e lanzándose hacia adiante como unha serpente. As mandíbulas largas, extremadamente flexibles, poden tragar grandes presas, mentras que o número de filas de pequenos dentes como agullas evitan a fuga. Aliméntanse principalmente de cefalópodos, ao tempo que consumen peixes óseos e outros tiburóns.
    Esta especie é vivípara aplacental: os embrións saen das súas cápsulas de ovos dentro do útero da nai, e mantéñense largo plazo de tempo principalmente pola xema de ovo. O período de xestación pode ser de hasta tres anos e medio, o máis largo de calquera vertebrado. Nacen entre 2 e 15 crías, sin épocas de reproducción específicas. Ocasionalmente son capturados por pesqueiros comerciales, pero teñen pouco valor económico.

  10. fab-lauracaldas di:

    A pouco coñecida quenlla anguía que habita en augas profundas (Chlamydoselachus anguineus), é unha das especies máis primitivas de quenlla viva. O nome anguineus da especie derívase do latín serpe, que mostra parte do seu extrabagante aparencia. A cabeza é como de lagarto e conta cun fociño romo e unha gran boca armada con varias filas de dentes que rematan en tres puntas. A pesar de que os dentes son relativamente pequenos, ten ao redor de 300 que equivalen a case mil anzois afiados para atrapar presas loitadoras. Detrás da cabeza, en ambos os dous lados do corpo, hai seis fendas branquiais que posúen cada unha unha marxe de branquias distintivos. As rañuras frontais en cada lado esténdense por debaixo do corpo ata a garganta dando a aparencia dun colar. O corpo é de cor marrón escura ou gris, cunha grande aleta anal e pequenas aletas caudais asimétricas, mentres que a aleta dorsal é relativamente pequena e situada no final do corpo. A aleta caudal ten un pequeno lóbulo rudimentario e inferior mentres que o lóbulo superior é moi alongado e se estende aínda máis polo corpo serpentino.

  11. faa-emiliolumbres di:

    O tiburón anguía ou tiburón de gorgera é unha das dúas especies existentes de tiburóns na familia Chlamydoselachidae, cunha distribución ampla e irregular polos océanos Pacífico e Atlántico.
    Exhibe varias características primitivas e polo tanto a este tiburón chámanlle “fósil vivinte”
    Recoñécese ao tiburón anguía polo seu corpo que recorda a unha anguía, ten 6 aberturas branquiais que sobresaen, ten unha aleta dorsal e é de cor marrón.
    Polo xeran esta especie habita nas profundidades, entre 500 e 1000 metros e por eso trátase dunha especie difícil de ver

  12. fab-antonchaves di:

    Un fósil vivente é unha especie de vida dos organismos que parece ser o mesmo que unha especie do contrario só se coñece a partir de fósiles e que non ten familiares que viven preto. Estas especies sobreviviron a todos os eventos de extinción importantes, e en xeral manter diversidades baixas taxonómicos. Unha especie que irradia éxito converteuse en demasiado éxito para ser considerado un “fósil vivente”.

  13. fab-laurafalcon di:

    O Chlamydoselachus é a máis antiga das máis de 500 especies de quenlla descritas ata hoxe. Presenta unha serie de carácteres anatómicos primitivos que non se encontran noutras quenllas. Aos xa sinalados cabe engadir que a canle da liña lateral é practicamente externa, encóntrase en boa parte á vista; e tamén que, en vez dunha columna vertebral propiamente dita, a quenlla anguía ten unha notocorda formada por segmentos cartilaxinosos, o seu corpo anguiliforme, de onde lle vén o nome, como pola forma especial desa cabeza como de serpe.o morro é curto e romo, coa mandíbula superior un pouco máis prominente que a inferior; os ollos carecen de membrana nictitante, e que as ventas se encontran en posición moi adiantada lateroventral. Presenta 6 pares de aberturas branquiais grandes, de amplos bordos a xeito de colariño con volantes, que case rodean a cabeza, especialmente o primeiro par, que se une entre si na zona vertebral. O corpo é delgado, con dobras ou carenas lonxitudinais na zona ventral. Só ten unha aleta dorsal, pequena, roma e en posición moi atrasada, xusto fronte á anal. As pectorais son tamén pequenas e redondeadas, mentres que as pélvicas e a anal son bastante grandes e alongadas.

  14. fab-miguelleiro di:

    En poucas zonas de Galicia se pode observar tiburóns, e se hai tiburóns son especies como o tiburón can.
    Esta captura da que faloa o artigo é moi curiosa, sobretodo porque o tiburón anguia é un ser prácticamente prehistórico e que está distrubuído polos océanos Atlántico e Pacífico de maneira irregular. Como se pode apreciar na foto, é alongado e de cabeza moi pequena, e ao parecer ten unha pequena aleta dorsal. Soen medir uns dous metros de longo. A súa mandíbula é flexible e ten unha dentadura peculiar xa que os dentes están postos como fichas de dominó, en fila, e como se pode apreciar, o seu nome ven de que ten un gran parecido coas anguias e peixes similares

  15. fab-ivanportas di:

    O tiburón anguía é unha das dúas especies existentes de tiburóns na familia Chlamydoselachidae. O tiburón anguía e unha especie pouco común, encóntrase na plataforma continental exterior e a parte superior do noiro continental, pero o curioso deste artigo e que o tiburón anguía (Chlamydoselachus anguineus) e que non vive na superficie do óceano senón que vive máis ben nas profundidades, aínda que tamén e verdade que hai evidencias de movementos cara a menores profundidades. Captúrase a unha profundidade de 1.570 m, mentres que na baía de Suruga, Xapón, é máis común nas profundidades de 50-200 m por exemplo.

  16. fab-miguelpineiro di:

    Un fósil vivente é algo impresionante de ver, xa que e unha especie de vida dos organismos que parece ser o mesmo que unha especie , que do contrario só se coñece a partir de fósiles, xa que non ten non ten familiares ou descendncia que estean relacionados. Estas especies son impresionantes, xa que sobreviviron a todos os eventos de extinción importantes,algo que moi poucas especias son capaces de lograr, e en xeral ,logran manter diversidades baixas taxonómicos. Unha especie que irradia éxito co paso do tempo, converteuse en demasiado éxito , xa que chega para ser considerado un fósil vivente.

  17. fab-nereabetanzos di:

    Esta especie de tiburón anguila que apareceu nas augas galegas,realmente este é o seu habitat?
    O tiburón anguila,(Chlamydoselachus anguineus) é unha das dúas especies existentes de tiburóns na familia Chlamydoselachidae, con unha distribución ampla pero irregular nos océanos Atlántico e Pacífico. Esta especie pouco común encóntrase na plataforma continental exterior e a parte superior do talud continental, polo xeneral cerca do fondo,aínda que hai evidencias de movementos hacia menores profundidades.Esta especie pertence ó noso océano pero realmente é un privilexio encontralo nas nosas augas.Algunhas características son:a menudo chamado un “fósil viviente”. Alcanza unha lonxitude de 4 metros e ten un cor marrón oscuro, corpo parecido a unha anguila coas aletas dorsais, pélvicas e anal colocadas moi atrás.O seu nome común provén da aparición de flecos das hendiduras branquiais, dos cales hai seis pares na reunión do primer par a través da garganta.

  18. fab-antonchaves di:

    A maioría dos parentes próximos da quenlla anguía extinguíronse fai xa moito tempo, pero a súa estraña composición fainos dar conta das súas orixes prehistóricas. Todos os estudos feitos sobre estes animais demostraron que roldan os mares dende hai millóns de anos.
    As quenllas anguía teñen 300 dentes distribuídos en 25 filas, o que constitúe unha das bocas máis temibles. Todo aquel que se encontre fronte a el corre perigo, porque é moi difícil escapar da súa mandíbula.
    Viven a profundidades onde poucas persoas se aventuran, así que non foron estudados demasiado no seu hábitat natural. Un espécime foi capturado en Xapón en 2007, pero morreu ao pouco tempo de ser posto nun acuario. Así como non poden sobrevivir tanto tempo fóra do seu hábitat, tampouco son vistos no mar afastados das augas máis profundas.

  19. fab-antonchaves di:

    Cada emprego no mar supón cinco en terra. En Galicia unhas 120.000 persoas viven, directa ou indirectamente da explotación dos recursos mariños, pesqueiros, marisqueiros e acuícolas. A pesca sitúase á cabeza do sector primario galego, o que representa o 10% do Produto Interior Bruto do noso país e un volume de negocio que supera os dous mil millóns de euros. A nosa comunidade é a máis dependente da pesca en toda Europa, pero tamén é a primeira frota en importancia da Unión, e o 40% de todo o Estado Español.
    Falamos de case nove mil buques segundo datos da Consellería de Pesca e Asuntos Marítimos da Xunta de Galicia.
    O despegue da frota galega tivo lugar a principios dos anos 60, cando os grandes buques conxeladores e a procura de caladoiros afastados permitiron desenvolver as industrias conxeladoras e conserveras.
    Do Gran Sol 125 barcos galegos traen pescada, peixe sapo, cigala e rapantes que chegan ás lonxas da Coruña, Celeiro e O Berbés. A frota encóntrase en pleno proceso de renovación, sobre todo en seguridade e competitividade.
    Entre xuño e setembro, unhas 60 embarcacións saen de Burela á costeira do bonito en augas do Cantábrico. Bacallaeiros do Atlántico Norte e os grandes atuneros conxeladores son importantes máis que polo número de unidades, polas súas operacións de descarga e transformación nos portos galegos.
    Máis numerosa é a frota que faena dentro das nosas augas territoriais. 8.129 buques con distintas modalidades pesqueiras: arrastre de fondo, artes de enmalle, cerco ou nasas, entre outras. O cincuenta por cento da pesca desembarcada nos portos galegos procede da actividade desta frota.

  20. fab-nereabetanzos di:

    No artigo comenta que a este animal chámaselle popularmente fósil vivinte pero, a qué se refire ? qué significado ten ?
    Fósil vivinte é unha expresión utilizada para calificar especies non extintas que son extremadamente parecidas a especies identificadas só a través de fósiles.É un término informal ou casi coloquial, e non científico, pois un fósil vivinte non é un fósil. Pese a todo utilízase para desinar:
    -Animais ou plantas dos que, ata o descubrimento de individuos vivos, só se tiña constancia da súa existencia polo rexistro fósil, como os peixes celacanto ou a metasecuoya, un árbol descuberto en 1943 en un remoto valle de China.
    -Especies vivas aisladas supervivintes de grupos máis amplos que floreceron fai millóns de anos e coñecidos principalmente polos seus fósiles, como por exemplo o árbol ginkgo (Ginkgo biloba), ou os tuátaras de Nova Zelanda (Sphenodon), únicos representantes actuais dun orden de reptís, os esfenodontios, que abundaron fai 200 millóns de anos.

  21. fab-alexcosta di:

    O tiburón anguila,esténdese polos océanos Atlántico e Pacífico. Este tiburón que pertence á familia dos Chlamydoselachidae é unha especie pouco común e adoita habitar nas profundidades dos fondos mariños, a uns 1500 metros de profundidade,.
    Este exemplar que se atopou no grove presenta trazos primitivos, polo que se lle deu nome de ‘fósil vivinte’. O seu tamaño acostuma ser duns dous metros de longo e ten unha cor marrón oscura.
    Esta especie en xeneral ten unha longa e flexible mandíbula que lle permite capturar grandes presas, tendo tamén numerosas filas de pequenos dentes como agullas, rematados en tres puntas. Confundense con anguilas ou serpes aveces, polo seu corpo.
    Tamen ten aleta dorsal pequena, unha aleta anal grande e unhas aletas caudales asimétricas, e ao igual que os demais tiburóns, é ovivíparo.

  22. fab-tatianameis di:

    No artigo anterior falase sobre unha especie pouco coñecida, o tiburón anguía.

    O tiburon anguía (Chlamydoselachus anguineus)aparece de manera amplia, pero irregular no oceano atlántico e no oceano pacífico. Este tipo de tiburon exhibe caracteristicas primitivas, pode alcanzar os 4 metros de lonxitude e a súa pel é de cor marrón escura, o seu corpo asemellase ó de unha anguía. O seu alimento é moi diverso, xa que pode tragar presas de gran tamaño, pero adoita alimentarse de peces óseos ou de outras quenllas.

    Esta especie de tiburon é considerado especie case amenazada pola UICN (Unión Internacional para a Conservación de la Naturaleza) debido a súa baixa tasa de reprodución.

  23. fab-lauracaldas di:

    Un fósil vivente é unha expresión utilizada para cualificar especies non extintas que son extremadamente parecidas a especies identificadas só a través de fósiles.

    É de notar o feito de que a expresión fósil vivente é un termo informal ou case coloquial, e non científico, pois un fósil vivente non é un fósil. Malia todo se utiliza para designar:

    -Animais ou plantas dos que, ata o descubrimento de individuos vivos, só se tiña constancia da súa existencia polo rexistro fósil.

    -Especies vivas illadas superviventes de grupos máis amplos que floreceron hai millóns de anos e coñecidos principalmente polos seus fósiles.

  24. fab-miguelpineiro di:

    Neste artigo falase dun animal estraño atopado nas nosas costas, este animal e o tiburón anguila,un animal que normalmente esténdese polos océanos Atlántico e Pacífico. Este tiburón que pertence á familia dos Chlamydoselachidae é unha especie pouco común e adoita habitar nas profundidades dos fondos mariños, a uns 1500 metros de profundidade.
    Este exemplar considerase un ‘fósil vivinte’,porque ten as caracterisiticas para selo. O seu tamaño acostuma ser duns dous metros de longo e ten unha cor marrón oscura.
    Ten unha longa e flexible mandíbula que lle permite capturar grandes presas, tendo tamén numerosas filas de pequenos dentes como agullas, rematados en tres puntas. Confundense con anguilas ou serpes aveces, pola forma do seu corpo.
    Tamen ten aleta dorsal pequena, unha aleta anal grande e unhas aletas caudales asimétricas.

  25. faa-martinbaulde di:

    A quenlla anguía, quenlla de gorgera ou clámide (Chlamydoselachus anguineus) é unha das dúas especies existentes de tiburóns na familia Chlamydoselachidae, cunha distribución ampla pero irregular nos océanos Atlántico e Pacífico. Esta especie pouco común encóntrase na plataforma continental exterior e a parte superior do noiro continental, polo xeral preto do fondo, aínda que hai evidencias de movementos cara a menores profundidades.

    Alcanza unha lonxitude de 4 metros e ten unha cor marrón escura, corpo parecido a unha anguía coas aletas dorsais, pelicas e anal colocadas moi atrás. O seu nome común provén da aparición de volantes ou flocos das fendas branquiais, dos cales hai seis pares na reunión do primeiro par a través da garganta. Rara vez observado, a quenlla anguía captura as súas presas dobrando o seu corpo e lanzándose cara a adiante como unha serpe.

    As mandíbulas longas, extremadamente flexibles, poden tragar grandes presas, mentres que o número de filas de pequenos dentes como agullas evitan a fuga. Aliméntase principalmente de cefalópodos, ao tempo que consumen peixes óseos e outras quenllas.

  26. faa-ariadnavazquez di:

    O tiburón anguila (Chlamydoselachus anguineus) sen dúbida é unha especie un tanto extrañara para nós. Cunha estraña cabeza de lagarto, cunha garganta con volantes, un longo corpo, e diminutas aletas, esta estraña quenlla ben podería explicar moitos informes de serpes mariñas se non fose por dous feitos inconvenientes: rara vez crece máis de ao redor de 2 metros e case nunca visita a superficie.
    Este tiburón, o tiburón anguila, combina moitas características inusuais. Ten a súa primeira fenda branquial continua a través da garganta. As súas longas mandíbulas son terminais (no extremo da cabeza, en lugar de debaixo, como na maioría das quenllas) e está armado con cerca de 300 dentes en forma de tridente-dispostas en ao redor de 25 filas. O seu corpo é alongado. As aletas pectorais son relativamente pequenas, só ten unha soa aleta dorsal, a aleta caudal é continua co eixe longo do corpo e ten só o mínimo indicio dun lóbulo inferior. Por último, a pelve, encóntranse moi posterior no corpo.

  27. faa-albaaller di:

    Cando preguntan por tiburóns a nosa mente pensa no tiburón branco e noutros tamén coñecidos; pois tamén existe o tiburón anguila (Chlamydoselachus anguineus), un descoñecido dos océanos Pacífico e Atlántico. Este tiburón caracterízase polas súas inusuais características, ten unha estrana cabeza, un corpo longo e unhas aletas pectorais ben pequenas. A súa mandíbula está armada con uns 300 dentes dispostos aproximadamente en 25 filas.
    Sen dúbida é unha especie de tiburón moi estrana, debido a que rara vez sae a superficie xa que habita a uns 1500 metros. Cabe destacar que podería confundirse cunha serpe mariña ou cunha anguia xa que garda moitas similitudes con ambas.

  28. faa-manuelvilas di:

    Os tiburones anguía teñen 300 dentes distribuídos en 25 filas, o que constitúen unha das bocas máis temibles. Todo aquel que se atope fronte a el corre perigo, porque é moi difícil escapar do seu mandíbula.Viven a profundidades onde poucas persoas aventúranse, así que non foron estudados demasiado na súa hábitat natural. Un espécime foi capturado en Xapón en 2007, pero morreu ao pouco tempo de ser posto nun acuario. Así como non poden sobrevivir tanto tempo fóra do seu hábitat, tampouco son vistos no mar afastados das augas máis profundas.A maioría dos parentes próximos do tiburón anguía extinguíronse fai xa moito tempo, pero a súa estraña composición fainos dar conta das súas orixes prehistóricos. Todos os estudos feitos sobre estes animais demostraron que roldan os mares desde fai millóns de anos.

  29. faa-marinabusto di:

    Neste artigo obexcto de comentario fálase dun encontro con dous tiburóns anguía, os cales son un tipo de tiburón. Existen moitos tipos de quenllas, esparexidas polos océanos arredor do mundo. Algunhas son moi comúns, e outras están case en extinción. Actualmente, existen máis de 300 especies coñecidas de quenllas, e todos diferentes. Algúns deles pertencen á mesma familia, pero en algo se diferencian sempre, o que os converte en únicos. Cada escualo é un mundo en comportamento, dieta, hábitat, tamaño ou peso. Todos son distintos, pero todos son marabillosos.

  30. faa-iagopadin di:

    O tiburón anguía, unha das dúas especies de tiburons aínda existentes da familia Chlamydoselachidae, vive habitualmente sobre os 1.500 metros de profundidade, pero en Xapón pódese encontrar (con sorte) entre os 50 e os 200 metros. A partir dunhas imaxes grabadas fai 6 anos, ao tiburón anguia tamén se lle denomina tiburón prehistórico ou fósil vivente polo seu aspecto máis propio de museo de ciencias naturais que lle proporciona o seu cuerpo anguiliforme, as súas aletas dorsales, pélvicas e anal colocadas moi atrás… e que en realidade crese que non evolucionou nada en 500 millons de anos, o que di moito da súa perfección.
    O tiburón anguía alcanza unha lonxitude de 4 metros e ten unhas mandíbulas moi largas e flexibles que lle permiten alimentarse de grandes presas como pulpos e outros tiburons.

  31. faa-tamaraparracho di:

    O tiburón anguía (Chlamydoselachus anguineus) é unha das dúas especies existentes de tiburóns da familia dos clamidoseláquidos, que se distribúe, ampla pero irregularmente, polos océanos Atlántico e Pacífico, onde se atopa na plataforma continental exterior e na parte superior do noiro continental, polo xeral preto do fondo.
    Presenta varias características primitivas, polo que foi considerado un fósil vivente. Alcanza unha lonxitude de 4 metros, ten un corpo moi alongado e cilíndrico de cor marrón, parecido ao dunha anguía mais coas aletas dorsais, pélvicas e anal colocadas moi atrás, posúe unha cabeza con seis fendeduras branquiais separadas por septos saíntes, ten en unhas mandíbulas longas, extremadamente flexibles, con dentes dispostos en varias fileiras en ambos os dous maxilares que non están serrados.
    A Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) avaliou esta especie como NT (medianamente ameazada), xa que a súa taxa de reprodución é moi baixa, e aínda que non ten interese comercial, as capturas accidentais poden chegar a esgotar a súa poboación.

  32. faa-laurachaves di:

    A quenlla anguía ou clámid é unha das dúas especies existentes de quenllas cunha distribución ampla pero irregular nos océanos Atlántico e Pacífico. Esta especie pouco común encóntrase na plataforma continental exterior e a parte superior do noiro continental, polo xeral preto do fondo, aínda que hai evidencias de movementos cara a menores profundidades. Capturase a unha profundidade de 1.570 m ou tamén nas profundidades de 50-200 m.

    Exhibindo varias características primitivas, a quenlla anguía foi a miúdo chamada un “fósil vivente”. Alcanza unha lonxitude de 4 metros e ten unha cor marrón escura, corpo parecido a unha anguía coas aletas dorsais, pélvicas e anal colocadas moi atrás. O seu nome común provén da aparición de volantes ou flocos das fendas branquiais, dos cales hai seis pares na reunión do primeiro par a través da garganta. Rara vez observado, a quenlla anguía captura as súas presas dobrando o seu corpo e lanzándose cara a adiante como unha serpe.
    As mandíbulas longas, extremadamente flexibles, poden tragar grandes presas, mentres que o número de filas de pequenos dentes como agullas evitan a fuga. Aliméntase principalmente de cefalópodos, ao tempo que consumen peixes óseos e outras quenllas.

  33. fab-nereaporta di:

    As quenllas son uns dos animais másis extraordinarios do noso planeta. Eles existen na terra dende fai máis de 450 millóns de anos . Víven dende antes de que os vertebrados terrestres poblaran a terra e incluso antes de moitas plantas desenrroladas nos continentes. Existen máis de 465 especies coñecidas de quenllas que viven nos nosos océanos, estos peixes constitúen depredadores ápices na parte superior da súa cadena alimentaria mariña, e regulan a población das especies por debaixo de elas. As investigacións demostráron que o agotamento masivo das quenllas ten efectos en cascada en todo a sistema oceánico.
    A quenlla anguía ten 300 dentes distribuídos en 25 filas,a que constitúe unha das bocas máis temibles. Todo aquel que se encontre frente a él corre perigo, xa que debido a súa mandíbula é dificil escapar del.Viven nas profundidades donde poucas persoas aventuranse, así que non foron estudados demasiado no seu hábitat natural.

  34. faa-laurachaves di:

    Neste artigo dise que a este animal, se lle chama un fósil vivinte. Qué significa isto?
    Un fósil vivente é unha especie de vida dos organismos que parece ser o mesmo que unha especie do contrario só que se coñece a partir de fósiles e que non ten familiares que vivan cerca. Estas especies sobreviviron a todos os eventos de extinción importantes, e en xeral mantéñense diversidades baixas.
    Normalmente os fósiles son impresións en pedra de plantas e animais que viviron fai moito tempo. Os fósiles viventes máis abundantes son os de animais e plantas que aínda viven e casi non cambiaron en millóns de anos, como son os fósiles viventesmás, o gingko, o cangrexo bayoneta, a libélula e o onicóforo

  35. faa-albarodriguez di:

    A quenlla anguía, é unha das especies de tiburón menos comúns que se encontra na plataforma continental exterior e na parte superior do talud continental polo xeral cerca do fondo. Exhibindo varias “primitivas” as caraterísticas, a quenlla anguía foi chamada a miudo fosil vivente. Alcanza unha lonxitude de dous metros e ten unha cor marrón oscuro.
    Rara vez obsérvase que a quenlla anguía especúlase para atrapar a súa presa, dobrando o seu corpo e lanzándose para adiante coma unha serpe. As mandíbulas largas, extremadamente flexibles, evitan que tragen grandes presas mentres o número de filas de pequenos dentes evitan a fuga.
    Aliméntase xeralmente de cefalópodos,o tempo que consume os peces óseos e outros tiburóns. Esta especie é vivípara aplacental.

  36. faa-ileniamartinez di:

    A forma do corpo desta especie de tiburón presenta similitude ao duhna Serpiente ou ao dunhna Anguila, de esa característica toma o seu nome. Pode alcanzar ata dous metros de lonxitude. Xeneralmente de cor gris ou marrón oscuro. Posee seis hendiduras branquiales. Conta cunha aleta dorsal pequena, a aleta anal é grande e as aletas caudais asimétricas. Os dentes son pequenos e acabados en tres puntas.
    Esta especie de tiburón pódese encontrar en todos os océanos, ainda que é frecuente en augas de pouca profundidade. É considerada unHa especie moi rara e difícil de ver. Ao parecer vive a grandes profundidades entre os 600 e os 1.200 metros.
    Alimentase de calamares e outros cefalópodos.
    Por oUTra banda sobre o ciclo reproductivo descñecense detalles, pero xeralmente ao igual que outras especies de tiburóns, levan as crías vivas, o que se coñece como ovoviviparidade, en pequeños grupos de 2 ata 12, e o seu periodo de xestación pode durar aproximadamente entre un e dous anos.

  37. faa-miguelotero di:

    O tiburón anguía é unha das dúas especies existentes de tiburóns na familia Chlamydoselachidae, cunha ampla pero desigual distribución no océanos Atlántico e Pacífico. Esta especie rara vez atópase na plataforma continental externa e talude continental superior, xeralmente preto do fondo, aínda que hai evidencias de movementos cara profundidades máis baixas. Foi capturado nunha profundidade de 1.570 m, mentres na bahía de Suruga, en Xapón, é máis común nas profundidades de 50-200 m.
    O tiburón anguía foi moitas veces chamado de “fósil vivo”.
    Chega unha lonxitude de 4 metros e ten unha cor marrón escuro, como unha anguías con aletas dorsais, pélvica e anal colocadas moi. O seu nome común vén da aparencia de babados ou fendas de enmallar, dos cales hai seis pares na reunión do primeiro par través da garganta.

  38. fab-raquelpan di:

    O tiburón anguila, tiburón de gorgera ou clámide(Chlamydoselachus anguineus) e unha das duas especies existentes de tiburons da familia Chlamydoselachidae, con unha distribución amplia pero irregular eñnos océanos Atlántico e Pacífico. Especie poco común que se atopa na plataforma continental exterior e na parte superior da talud continental, polo xeneral cerca do fondo, anque hay evidencias de movementos hacia pouca profundidade. Capturado a unha profundidade de 1.570 m (5.150 pes), mentras que na bahía de Suruga, Japón, e máis común nas profundidades de 50-200 m (160-660 pies).
    Alcanza unha lonxitude de 4 metros e ten unha cor marrón oscura, corpo parecido ao dunha anguila con unhas aletas dorsales, pélvicas e anal colocadas moi atrás.
    O tiburón anguila alcanza unha lonxitude de 4 metros e ten unhas mandíbulas moi largas e flexibles que lle permiten alimentarse de grandes presas como octopudus ou otros tiburons