Fallas de millóns de anos

A finais do Devónico e ao longo do Carbonífero, o solo de Galicia revirouse para formar as súas principais montañas. Grandes continentes primitivos, como Euramérica e Gondwana, uníronse para formar a  Panxea, o continente único que máis tarde se separaría para debuxar o mapa do mundo actual.

Un estudo internacional datou as fallas do terreo en Galicia e todo o oeste da Península Ibérica. E a data encaixa co momento en que se creou o principal da orografía galega. A cifra é de hai 308 millóns de anos, unha cifra moi exacta.

Cun sofisticado sistema de isótopos, os científicos dataron as fallas coruñesas de Punta Langosteira e de Malpica de Bergantiños. Ambas as dúas formáronse hai pouco máis de 300 millóns de anos, cando aparecen en terra firme os primeiros réptiles e a paisaxe vexetal está formada por grandes árbores, de máis de 40 metros de altura.

As mostras xeolóxicas, recollidas pola Universidade de Salamanca, movéronse decenas de miles de quilómetros por varios países do mundo para descubrir a idade das fallas desta zona. Segundo un estudo, coincide co pregamento do terreo coñecido como Oróxeno Varisco, que afectou ao oeste da península e fixo que xurdiran as cordilleiras actuais.

A datación foi posible ao calcular a súa idade mediante o “reloxo isotópico“, é dicir, usando isótopos de potasio e argon, do mineral mica moscovita, que actúan como reloxos.

O curioso é que as mostras destes cinco enclaves peninsulares tiveron que viaxar miles de quilómetros para obter os resultados. En Adelaida (Australia) foron seleccionados os minerais, de alí trasladáronse a Ontario (Canadá), onde se introduciron nun reactor nuclear durante máis de 30 horas e volveron a Australia para ser analizadas nos laboratorios polo investigador Fred Jourdan mediante o quentamento nun sofisticado láser ata a súa fusión.

Aínda que as fallas se adoitan asociar a terremotos, as que recolle este estudo encóntranse totalmente inactivas. De feito, a actividade sísmica do noroeste da Península, que é moi escasa, está determinada por outras fracturas do terreo.

Ademais dos científicos australianos e canadenses, tamén colaboraron investigadores de Estados Unidos e, por parte española, a Universidade Complutense de Madrid e o Instituto Xeolóxico e Mineiro de España (IGME). En total, oito xeólogos de cinco países están involucrados neste estudo sobre o Oróxeno Varisco.

Autora: Alba Rodríguez

Esta entrada foi publicada en Tectónica de Placas e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

39 Responses to Fallas de millóns de anos

  1. faa-laurachaves di:

    As fallas fórmanse por esforzos tectónicos ou gravitatorios da cortiza. A zona de ruptura ten unha superficie lixeiramente definida denominado plano de falla.
    A formación de fallas é moi importante e vai estreitamente ligado á formación de montañas. Así mesmo, as placas tectónicas están formadas por fallas de miles de kilómetros de lonxitude.

    Nunha falla activa, as pezas da corteza da Terra ao longo da falla móvense co transcurso do tempo. O movemento destas placas pode causar terremotos. As fallas inactivas, por outra banda, son aquelas que nalgún momento tiveron movemento ao longo delas pero que xa non se desprazan.
    Hai diferentes tipos de fallas, e as principais son as fallas normais , as fallas inversas e as fallas transformantes.

  2. faa-ariadnavazquez di:

    Neste artigo fálase sobre os reactores nucleares. Todos os reactores nucleares son dispositivos deseñados para manter unha reacción en cadea da produción dun fluxo constante de neutróns xerados pola fisión de núcleos pesados. En canto á finalidade, os reactores de investigación suelen ser de potencia.
    Os reactores nucleares de investigación opéranse nas universidades e centros de investigación de moitas organizacións. Estes reactores xeran neutróns para múltiples propósitos, incluíndo a produción de radiofármacos para o diagnóstico e tratamento médico, ensaios de materiais e a realización da investigación básica.
    Os reactores de potencia son os que xeralmente encontramos nas centrais nucleares. Están dedicados á xeración de calor, principalmente para a produción de electricidade.
    Por último, gustaríame destacar que exiten diferentes tipos de reactores nucleares que se diferenzan polas súas características de deseño.

  3. faa-martinbaulde di:

    Panxea foi o supercontinente que existiu ao final da era Paleozoica e comezos da Mesozoica que agrupaba a maior parte das terras emerxidas do planeta. Formouse polo movemento das placas tectónicas, que hai uns 300 millóns de anos uniu todos os continentes anteriores nun só; posteriormente, hai uns 200 millóns de anos, comezou a fracturarse e disgregarse ata alcanzar a situación actual dos continentes, nun proceso que aínda continúa. Este nome aparentemente foi usado por primeira vez polo alemán Alfred Wegener, principal autor da teoría da deriva continental, en 1912.
    Estímase que Panxea se formou a finais do período Carbonífero (hai aproximadamente 300 millóns de anos) cando os continentes, que antes estaban separados, se uniron formando un só supercontinente rodeado por un único mar, Panthalassa.
    Panxea tería comezado a fragmentarse entre finais do Triásico e comezos do Xurásico (hai aproximadamente 200 millóns de anos), produto dos cambios e movementos das placas tectónicas. O proceso de fragmentación deste supercontinente conduciu primeiro a dous continentes, Gondwana ao oeste e Laurasia ao norte, separados por un mar circumecuatorial (mar de Tetis) e posteriormente aos continentes que coñecemos hoxe.

  4. faa-ivanlois di:

    Neste artigo fálase das fallas en Galicia. Buscando información descubrín que hai 5 tipos fallas distintas:

    -Falla normal, tamén chamada directa ou de gravidade. Caracterízase porque o plano de faia buza hacia o labio afundido. Xerase como resposta a esforzos distensivos.

    -Falla inversa, neste caso o plano de falla buza hacia o labio levantado. Ocorre como consecuencia de esforzos compresivos.

    -Falla de dirección ou de desgarre. A superficie da falla soe ser próxima a vertical. O movemento responde a forzas de cizalla horizontal que causan o desprazamento lateral de un bloque respecto ao outro.

    -Falla rotacional cilíndrica. A superficie da falla é aproximadamente cilíndrica como consecuencia do xiro de un dos bloques da falla entorno a un eixo de rotación paralelo a superficie da falla.

    -Falla rotacional en tesoira. En este tipo de falla o xiro dos bloques ten lugar respecto a un eixe que é perpendicular a superficie da falla.

  5. faa-tamaraparracho di:

    No artigo menciónase que para datar as fallas coruñersas de Punta Langosteira e de Malpica de Bergantiños, os científicos utilizaron un sofisticado sistema de isótopos.
    Este sistema denomínase datación radiométrica, e é un proceso técnico empregado para determinar a idade absoluta de rochas, minerais ou restos orgánicos (paleontolóxicos). O método baséase nas proporcións dun isótopo pai e de un isótopo descendente do cal se coñece o período de semidesintegración, que están contidos na mostra que se va a estudar. Os isótopos adecuados para a análise dependen do tipo de mostra e da presunta antigüidade dos restos que se queiran datar.
    Así, no caso da datación que se comenta no artigo, o método empregado foi a datación potasio-argon ou 40K/40Ar, no que o argon sería o isótopo pai e o potasio o isótopo descendente.
    Cando un fluído magmático arrefría, transformándose nunha rocha, o argon comeza a formarse e, co paso do tempo, irá aumentando a súa proporción na mesma, dado que cantidade de argon que contén a rocha depende da concentración inicial de potasio e do tempo transcorrido desde a solidificación.
    Así, estudando este ritmo de descomposición do 40K e cantidade de 40Ar contido nas estruturas cristalinas da mostra de rocha, nun proceso de arrefriado suficiente como para que o argon non se disperse fora dos cristais, é posible calcular a data de formación da rocha utilizando só 10 gramos de mostra.

  6. faa-rubeniglesias di:

    Pangea foi o supercontinente que existiu ao final da era Paleozoica e comezos da Mesozoica que agrupaba a maior parte das terras emerxidas do planeta. Formouse polo movemento das placas tectónicas, que hai uns 300 millóns de anos uniu todos os continentes nun só. Hai 200 millóns de anos, comezou a fracturarse ata alcanzar a situación actual dos continentes, nun proceso que aínda continúa. Este nome foi usado por Alfred Wegener, principal autor da teoría da deriva continental, en 1912.
    Cre que a forma orixinal de Pangea era con forma de “U” ou de “C”. Xa que o tamaño masivo de Pangea era moi pequeno, as rexións internas de terra deberon ser moi secas debido á falta de precipitación.

  7. faa-marinabusto di:

    Neste artigo menciónase que a datación das fallas foi posible usando isótopos de potasio e argon, do mineral mica moscovita. Este mineral é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo filosilicatos. É a especie máis común do grupo das micas, é coñecida como mica branca ou mica potásica pola cor prateada e o seu brillo nacarado. Presenta un hábito laminar, en cristais tabulares de contorno hexagonal ou en láminas flexibles e elásticas. O mineral de moscovita é moi común en minas de todo o mundo, se ben son notables os depósitos de India, Paquistán, Brasil e moitas localidades de Estados Unidos. Emprégase como material illante eléctrico en aparatos eléctricos, polas súas excelentes propiedades dieléctricas e de resistencia á calor. A moscovita laminar utilízase en portas de fornos e estufas, como illante térmico incombustible.

  8. faa-diegogarcia di:

    En xeoloxía, unha falla é unha fractura no terreo ao longo da cal houbo movemento dun dos lados respecto do outro.
    As fallas fórmanse por esforzos tectónicos ou gravitatorios actuantes na codia. A zona de ruptura ten unha superficie xeralmente ben definida denominada plano de falla, aínda que pode falarse de banda de falla cando a fractura e a deformación asociada teñen certa anchura.1
    Cando as fallas alcanzan unha profundidade na que se supera o dominio de deformación fráxil transfórmanse en bandas de cisalla, o seu equivalente no dominio dúctil. O fallamento (ou formación de fallas) é un dos procesos xeolóxicos importantes durante a formación de montañas. Así mesmo, os bordos das placas tectónicas están formados por fallas de ata miles de quilómetros de lonxitude.

  9. fab-raquelpan di:

    No artigo falase some as fallas,pero que son? Unha falla é unha fractura no terreno ao largo do cal hubo movemento de un dos lados respecto do otro.
    Formanse por esforzos tectónicos ou gravitatorios actuantes na corteza. A zona de ruptura ten unha superficie xeneralmente ben definida denominada plano de falla, anque pode hablarse de banda de falla cuando a fractura e a deformación asociada ten unha certa anchura

    Existen varios tipos de fallas
    -Falla normal, directa o de gravidade: cando o bloque colgante o teito se desplaza hacia abaixo respecto o bloque xacente o de muro.
    -Falla inversa, cando o bloque colgante se move hacia arriba respecto o do xacemento.Denominan cabalgamiento
    -Falla de rumbo, en dirección, direccional, transcurrente ou de desgarre: cando o desplazamento e horizontal e paralelo o rumbo da falla. Poden ser, según o sentido do movemento dos bloques , sinistral ou direccional izquerdo, cando o bloque oposto o que ocupa o observador se move a esquerda.
    -Falla oblicua o mixta: cando o desplazamento e oblicuo tanto a rumbo como a dirección do buzamento. Describen simplemente como unha combinación de terminología das anteriores, resultando catro casos posibles: sinestral inversa, sinestral normal, dextral inversa e dextral normal.
    -Falla rotacional: cando hubo un compoñente de rotación no desplazamento relativo entre dous bloques separados pola falla. A sua vez se pueden dividir en:
    *Falla en tixeira, cando o eje de rotación é perpendicular o plano da falla.
    *Falla cilíndrica, cando o eje de rotación e paralelo o plano da falla. O plano da falla suele ser curvo.
    *Falla cónica, cando o eje de rotación e oblícuo o plano da falla. O plano de falla suele ser curvo.

  10. faa-martinbaulde di:

    En xeoloxía, unha falla é unha fractura no terreo ao longo da cal houbo movemento dun dos lados respecto do outro.
    As fallas fórmanse por esforzos tectónicos ou gravitatorios actuantes na codia. A zona de ruptura ten unha superficie xeralmente ben definida denominada plano de falla, aínda que pode falarse de banda de falla cando a fractura e a deformación asociada teñen certa anchura.1
    Cando as fallas alcanzan unha profundidade na que se supera o dominio de deformación fráxil transfórmanse en bandas de cisalla, o seu equivalente no dominio dúctil. O fallamento (ou formación de fallas) é un dos procesos xeolóxicos importantes durante a formación de montañas. Así mesmo, os bordos das placas tectónicas están formados por fallas de ata miles de quilómetros de lonxitude. As partes dunha falla son:
    Plano de falla: Plano ou superficie ao longo da cal se desprazan os bloques que se separan na falla. Este plano pode ter calquera orientación (vertical, horizontal, ou inclinado).
    Bloques ou labios de falla: Son as dúas porcións de rocha separadas polo plano de falla.
    Salto ou desprazamento: É a distancia neta e dirección en que se moveu un bloque respecto do outro
    Estrías de falla: Son irregularidades rectilíneas que poden aparecer nalgúns planos de falla. Indican a dirección de movemento da falla.

  11. faa-ivanlois di:

    Panxea foi o supercontinente que existiu a finais da era Paleozoica e comezos da Mesozoica que agrupaba a maior parte das terras emerxidas do planeta. Formouse polo movemento das placas tectónicas, que fai uns 300 millóns de anos uniu todos os continentes anteriores en un só, posteriormente, fai uns 200 millóns de anos, comezou a fracturarse e a desgregarse hasta alcanzar a situación actual dos continentes, nun proceso que, aínda oxe en día, continúa. Este nome aparentemente foi usado por primeira vez polo alemán Alfred Wegener, que foi o principal autor da teoría da deriva continental en 1912.

  12. faa-manuelvilas di:

    A moscovita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo filosilicatos e dentro deles pertence ás micas alumínicas. Químicamente é un aluminosilicato de potasio e aluminio, que pode levar magnesio, cromo e unha gran variedade doutros elementos nas súas numerosas variedades.
    É a especie máis común do grupo das micas, é coñecida como mica branca ou mica potásica pola cor plateado e o seu brillo nacarado. Presenta un hábito laminar, en cristais tabulares de contorno hexagonal ou en láminas flexibles e elásticas.
    Púxoselle nome en 1850 por Moscovia, antigo nome dunha provincia rusa, onde grandes cristais deste mineral empregábanse como sustituto do vidro en fiestras, ao que chamaban “cristal de Moscovia”. Un sinónimo en español moi pouco usado é Antonita.

  13. faa-carmenvilanova di:

    No artigo fálase do pregamento do terreo coñecido como Oróxeno Varisco, que afectou ao oeste da península e fixo que xurdiran as cordilleiras actuais.
    A oroxenia varisca ou hercínica é un evento xeolóxico de formación de montañas, debido ao movemento das placas tectónicas sobre o manto terrestre, que se produciu ao final do Paleozoico, entre finais do Devónico (hai uns 380 millóns de anos) e mediados do Permiano (uns 280 millóns de anos), durando en total uns 100 millóns de anos. Foi o produto da colisión entre as grandes masas continentais de Euramérica (ou Laurussia) e Gondwana, incluíndo as masas máis pequenas de Armórica e Avalonia, e supuxo unha parte significativa na integración do supercontinente Panxea. Nas zonas onde os continentes colisionar estímase que se deberon formar sistemas montañosos de similar altitude á actual Himalaia.
    As cordilleiras formadas polo pregamento varisco desmanteláronse pola erosión dos seus relevos entre o final do Permiano e parte do Mesozoico, formándose penechairas que serviron de zócolo ríxido para a sedimentación mesozoica e cenozoica posterior. Os restos dividíronse en macizos independentes a causa da fragmentación posterior de Panxea pola apertura do Atlántico, a formación do Mediterráneo e a oroxenia Alpina.
    O oróxeno varisco ten unha distribución europea, dende a península ibérica ata os Balcáns, o que representa unha lonxitude de máis de 3000 km, cunha anchura de entre 700 e 900 km. Non obstante, na formación de Panxea asócianse tamén outros oróxenos relacionados e de idades similares, como os do norte de África, Mauritania, os Urais e sur dos Apalaches (oroxenia alexenia).
    A sección da oroxenia varisca máis completa e mellor exposta para o seu estudo encóntrase no Macizo Ibérico, na península ibérica, no que afloran rochas e estruturas tanto das zonas internas coma dos dous flancos da antiga cordilleira.

  14. faa-diegogarcia di:

    A oroxenia varisca ou hercínica é un evento xeolóxico de formación de montañas, debido ao movemento das placas tectónicas sobre o manto terrestre, que se produciu ao final do Paleozoico, entre finais do Devónico (hai uns 380 millóns de anos) e mediados do Permiano (uns 280 millóns de anos), durando en total uns 100 millóns de anos. Foi o produto da colisión entre as grandes masas continentais de Euramérica (ou Laurussia) e Gondwana, incluíndo as masas máis pequenas de Armórica e Avalonia, e supuxo unha parte significativa na integración do supercontinente Pangea.1 Nas zonas onde os continentes colisionar estímase que se deberon formar sistemas montañosos de similar altitude á actual Himalaia.
    As cordilleiras formadas polo pregamento varisco desmanteláronse pola erosión dos seus relevos entre o final do Permiano e parte do Mesozoico, formandose penechairas que serviron de zócolo ríxido para a sedimentación mesozoica e cenozoica posterior. Os restos dividíronse en macizos independentes a causa da fragmentación posterior de Pangea pola apertura do Atlántico, a formación do Mediterráneo e a oroxenia Alpina.

  15. faa-albaaller di:

    En xeoloxía denomínase falla a unha fractura no terreo na que se produciu movemento dun dos lados con respecto do outro. Á zona de ruptura chámaselle plano de falla.
    As fallas son moi importantes na formación de montañas.
    Neste artigo dísenos que a datación destas rupturas fíxose posible gracias a utilización de isótopos de potasio (K) e argón (Ar), do mineral mica moscovita.
    A mica moscovita é un mineral do grupo dos silicatos, en concreto un filosilicato. Tamén se coñece como mica branca pola súa cor prateada. Este mineral é moi abundante nas minas e emprégase como material illante en aparellos eléctricos, debido a que non conduce a electricidade e resiste a calor; por esta razón tamén se usa nas portas de fornos ou estufas.

  16. faa-sarafalcon di:

    Unha falla é unha greta na codia terrestre. Xeralmente, as fallas están asociadas con, ou forman, os límites entre as placas tectónicas da Terra. Nunha falla activa, as pezas da codia da Terra ao longo da falla, móvense co transcorrer do tempo. O movemento destas rochas pode causar terremotos. As fallas inactivas son aquelas que nalgún momento tiveron movemento ao longo delas pero que xa non se desprazan. O tipo de movemento ao longo dunha falla depende do tipo de falla.

  17. faa-iagopadin di:

    Unha falla é unha grieta na corteza terrestre. Xeralmente, as fallas están asociadas con, ou forman, os límites entre as placas tectónicas da Terra. Nunha falla activa, as piezas da corteza da Terra ao largo da falla, movense co transcurrir do tempo e este movimiento destas rochas pode causar terremotos. As fallas inactivas son aquelas que nalgún momento tiveron movemento ao largo delas pero que xa non se desplazan. O tipo de movemento depende do tipo de falla. A continuación describense os pricipais tipos de fallas.
    – Fallas normales:producense en áreas onde as rochas se estan separando (forza tractiva), de maneira que a corteza rochosa dun área específica é capaz de ocupar máis espazo. As rochas dun lado da falla normal afunden con respecto as rochas do outro lado da falla.Ademais, non crean salintes rochosos e é posible que se poida camiñar sobre un área exposta dela.
    – Fallas inversas:ocorren en áreas onde as rochas se comprimen unhas contra outras (forzas de compresión), de maneira que a corteza rochosa dun área ocupe menos espacio. A rocha dun lado da falla ascende con respecto a rocha do outro lado.
    Nestas fallas a área exposta da falla é frecuentemente un salente. De maneira que non se pode camiñar sobre ela.
    – Falla de transformación (de desgarre): O movemento ao largo da grieta da falla é horizontal, o bloque de rocha a un lado da falla movese nunha dirección mentras que o bloque de rocha do lado oposto da falla movese en dirección oposta.Non dan orixe a precipicios ou fallas escarpadas porque os bloques de rocha non se moven cara arriba ou abaixo en relación ao outro.
    Porén, son usualmente máis complexas do que se explica aquí, con frecuencia o movemento ao largo dunha falla non ocorre dunha soa maneira. Unha falla pode ser unha combinación dunha falla de transformación e unha normal ou inversa. Para complicar aínda máis estas condicions, a miudo as fallas non son só unha grieta na rocha, senon unha variedade de fracturas orixinadas por movementos similares da corteza terrestre. A estas agrupacions de fallas coñeceselles como zonas de fallas.

  18. faa-andreaperez di:

    Panxea foi o supercontinente que existiu ao final da era Paleozoica e comezos da Mesozoica que agrupaba a maior parte das terras emerxidas do planeta. Formouse polo movemento das placas tectónicas, que fai uns 300 millóns de anos uniu todos os continentes anteriores nun so despois, fai uns 200 millóns de anos, comezou a fracturarse e disgregarse ata alcanzar a situación actual dos continentes, nun proceso que aínda continúa.
    Hubo tres fases importantes na desintegración de Panxea. A primeira fase comezou na primeira mitade do Xurásico, cando Panxea creou unha greta que abarcaba dende o océano Thetis ao ata o Pacífico. Esta greta separou Norteamérica de África e provocou moitas fallas. A greta xerou un novo océano, o océano Atlántico.
    A segunda fase importante da desintegración de Panxea comezou ao inicio do Cretáceo, cando o supercontinente Gondwana dividiuse en catro continentes máis pequenos (África, Sudamérica, India e Antártida/Australia).
    A terceira fase principal da desintegración de Panxea ocorreu ao inicio do Cenozoico. Norteamérica/Groelandia finalmente separaronse de Eurasia, abrindo o mar Noruego.Os océanos Índico e Atlántico continuaron expandindose, cerrando o océano Tetis.

  19. fab-sabelafernandez di:

    En xeoloxía, unha falla é unha fractura ou zona de fracturas ao longo da cal aconteceu un desprazamento relativo dos bloques paralelos á fractura.
    Esencialmente, unha falla é unha descontinuidade que se forma debido á fractura de grandes bloques de rochas na Terra
    cando as forzas tectónicas superan a resistencia de as rochas.
    O movemento causante de esa dislocación pode ter diversas direccións: vertical,
    horizontal ou unha combinación de ambas as dúas.
    O desprazamento das masas montañosas que se elevaron como consecuencia do movemento provocado por fallas, pode ser de miles de metros como resultado dos procesos devidos durante longos períodos de tempo.
    A zona de ruptura ten unha superficie xeralmente ben definida denominada plano de
    falla e a súa formación vai acompañada dun deslizamento tanxencial das rochas respecto a ese plano.

    Cando a actividade nunha falla é repentina e brusca, pódese producir un grande terremoto, provocando mesmo unha ruptura na superficie terrestre. O que se xera e se evidencia na superficie do terreo é unha forma topográfica chamada escarpa de falla. Estes vestixios da falla na superficie tenden a desaparecer pola
    acción da erosión, provocados pola chuvia e o vento, e pola presenza de vexetación ou actividade humana.

  20. faa-martinbaulde di:

    As fallas clasifícanse en 3 tipos polo seu “sentido” ou dirección na que se desprazan os bloques.

    A “falla normal” xérase pola tracción con movementos verticais con respecto ao “plano da falla”, que tipicamente ten un ángulo de 60° respecto á horizontal, e como vimos, xera un “bloque superior” e un “bloque inferior” onde as rochas dun lado da falla se afunden respecto ás rochas do outro lado da falla. Prodúcense en áreas onde a rocha se separa, de forma que a codia nunha área específica é capaz de ocupar máis espazo e non crean salientes rochosos.
    A “falla inversa” xérase por compresión. Ten movementos horizontais onde o bloque superior se encontra por enriba do bloque inferior. Acontece en áreas onde as rochas se comprimen unhas contra outras de forma que a codia rochosa dunha área ocupa menos espazo, xerando unha área exposta da falla chamada “saínte”.

    A “falla de esgace”, “falla de rumbo” ou “falla transformante” ten un compoñente horizontal predominante e un pequeno compoñente vertical. O bloque de rocha dun lado móvese a unha dirección, mentres que o bloque oposto se move en dirección oposta. Identifícanse debido á descontinuidade dun terreo.

  21. faa-albarodriguez di:

    Neste artigo falo sobre a mica moscovita, esta é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo filosilicatos e dentro deste grupo pertence as micas alumínicas. Quimicamente é un aluminosilicato de potasio e aluminio, que pode levar magnesio, cromo e unha gran variedade de outros elementos. É a especie máis común dentro do grupo das micas, é coñecida como mica branca ou mica potásica pola color prateada e o seu brillo nacarado. Presenta unha estrutura en láminas, con cristais tabulares de contorno exagonal ou en láminas flexibles e elásticas. Como curiosidade podo dicir que o seu nome provén dunha antiga provincia de Rusia, onde había grandes cristais deste mineral. Este mineral usábano como o substituto do vidro das ventas.

  22. fab-antonchaves di:

    A moscovita é un mineral, tamén coñecido como mica, se encontra en formacións rochosas metamórficas e ígneas. Sepárase en láminas delgadas e finas que locen como cristal pero que se dobran doadamente e volven á súa forma en vez de romper. A moscovita úsase en fornos a alta temperatura e como illante térmico e eléctrico, debido a que é ignífugo e soporta temperaturas extremas. Foi nomeado por unha zona preto de Moscú (Muscovy), onde se recollía e se usaba para producir ventás. O cristal é transparente, prata claro, rosa, marrón, verde, violeta, amarelo e vermello rosáceo. Encóntrase en Rusia, Austria, Suíza, Brasil, República Checa e os EUA.

  23. fab-alexcosta di:

    Neste artigo,falan sobre as fallas, unha falla é unha fractura no terreo ao longo da cal houbo movemento dun dos lados respecto do outro.
    As fallas fórmanse de forma natural por esforzos tectónicos ou gravitatorios actuantes na codia terrestre.
    Cando as fallas alcanzan unha profundidade na que se supera o dominio de deformación fráxil transfórmanse en bandas de cisalla, o seu equivalente no dominio dúctil.
    O fallamento é un dos procesos xeolóxicos importantes durante a formación de montañas.

  24. fab-mariangaleano di:

    Panxea foi o supercontinente que existiu a finais da era Paleozoica ecomenzos da Mesozoica que agrupaba a maior parte das terras emerxidas do planeta. Formouse polo movemento das placas tectónicas, que fai uns 300 millóns de anos uniu todos os continentes anteriores nun so; posteriormente fai 200 millóns de anos, comezou a fracturarse e desgregarse ata alcanzar a situación actual dos continentes, nun proceso que aínda continúa. Crese que a forma orixinal de Panxea era unha masa de terra con forma de “U” ou de “C” distribuida a través do Ecuador. Xa que o tamaño masivo de Panxea era moi pequeño, as rexións internas de terra deberon ser moi secas debido á falta de precipitación. No gran supercontinente os animais terrestres podían emigrar libremente dun extremo a outro.

  25. faa-albaaller di:

    Panxea foi o supercontinente que existiu a finais da era Paleozoica e a comezos da Mesozoica. Chamouselle así porque en grego Panxea significa toda a terra, e este supercontinente estaba formado por todos os continentes actuais unidos. Ademais, estaba rodeado por unha gran masa de auga, Panthalassa, en grego todos os mares.
    Grazas a teoría da deriva continental de Wegener hoxe sabemos que, grazas aos movementos tectónicos, primeiro uníronse todos os continentes nun, fai uns 300 millóns anos, e logo fai uns 200 millóns, comezou a despedezarse dando lugar así aos continentes que coñecemos hoxe en día. Actualmente aínda siguen a producirse movementos deste tipo polo que a situación actual cambiará pero para iso haberá que esperar millóns de anos.

  26. faa-laurachaves di:

    A tectónica de placas é unha teoría xeolóxica que explica a forma en que está estructurada a litosfera. A teoría dá unha explicación ás placas tectónicas que forman a superficie da Terra e aos desprazamentos que se observan entre elas no seu movemento sobre o manto terrestre fluído, as súas direccións e interaccións. Tamén explica a formación das cadeas montañosas (oroxénese). Así mesmo, dá unha explicación satisfactoria de por que os terremotos e os volcáns se concentran en rexións concretas do planeta (como o cinto de lume do Pacífico), de por que as grandes foxas submarinas están xunto a illas e continentes e non no centro do océano, ou no caso deste artigo,o desplazamento das faias.

  27. faa-carmenvilanova di:

    No artigo pódese ler que “a datación foi posible ao calcular a súa idade mediante o «reloxo isotópico“, é dicir, usando isótopos de potasio e argón”.
    Este método úsase para a calibración cronométrica da curva dos isótopos de osíxeno e a escala temporal da polaridade xeomagnética; tamén permite elaborar curvas de arrefriamento de plutones a partir das temperaturas de bloqueo dos minerais constituíntes e datar rochas sedimentarias clásticas de gran fino con minerais autigénicos ricos en potasio.
    Con este sistema é posible datar rochas ou cinzas volcánicas cun mínimo de 100.000 anos de antigüidade e un máximo de 5.000 millóns, polo que cobre o intervalo temporal comprendido entre o inicio do sistema solar ata o Holoceno. Ademais, ao tratarse dun mineral moi presente na codia terrestre, este método de datación é moi útil para a fixación de datas na evolución humana.
    Cando un fluído magmático se arrefría, transformándose en rocha, o argon comeza a formarse e, co paso do tempo, aumentará a súa proporción nesta. A cantidade de argón que contén a rocha dependerá da concentración inicial de potasio e do tempo transcorrido dende a solidificación.
    Estudando este ritmo de descomposición do 40 K, e a cantidade de 40Ar contido nas estruturas cristalinas da mostra de rocha, nun proceso de arrefriado suficiente como para que o argón radioxénico non se disperse fóra dos cristais, é posible calcular a data de formación da rocha e unha cuantificación na espectrometría de masas. Necesítanse 10 gramos de mostra de rocha volcánica para unha medición fiable.

  28. faa-iagopadin di:

    Panxea é o nome que recibe o supercontinente que deu orixe aos continentes actuais. En concreto crese que existiu durante as eras mesozoica e paleozoica, fai uns 300 millons de anos.
    O seu nome procede de Alfred Wegener, autor da famosa teoría da deriva continental e supuestamente a forma orixinal da masa formaba un C, deixando un océano no seu interior, chamado Océano Paleo-Tetis, que podería tratarse a día de hoxe do mar Negro. O supercontinente estaba rodeado na súa totalidade por outro océano, denominado Pantalasa.
    A Terra, cuxa idade data duns 4.600 millons de anos, viu xa durante a súa historia bastantes supercontinentes, e Panxea tan só foi o último deles, pero o feito de que sexa o último do que se ten constancia fai que sexan bastantes os datos que dispoñemos del. Por exemplo, as rexions interiores, entre as que se encontraba o que hoxe é a Antártida, eran extremadamente secas xa que as precipitacions rara vez chegaban alí, debido á gran distancia existente co mar.
    A desintegración de Panxea produxose fai 200 millons de anos aproximadamente, fracturándose en dous continentes, Laurasia ao norte e Gondwana ao sur, sendo atravesado polo mar de Tetis, que hoxe é o mar Mediterráneo. Estes dous continentes tamén se foron fragmentando progresivamente debido ao movemento das placas tectónicas, ata adquirir a formación que coñecemos hoxe.

  29. faa-miriantrigo di:

    Neste artigo dise que a finais do Devónico e ao longo do Carbonífero se formaron as principais montañas en Galicia. O Devónico, período no que aparecen os epeixes con escamas e os anfibios, e o Carbonífero, no cal aparecen os primeiros reptiles, insectos voadores e bosques de fentos, son dous dos seis periodos polos que está constituido o Paleozoico. A Era Paleozoica ou Era Primaria é unha división da escala temporal xeolóxica de máis de 290 millóns de anos de duración, considerándose o seu fin coa formación do supercontienente Panxea, o cal tamén vén mencionado no artigo de arriba. É tamén durante esta Era cando a Terra se divide nun número relativamente pequeno de contienentes, abarcando dende a proliferaión de animais con cuncha ou oxoesqueleto ata os grandes reptiles e algunhas prantas modernas.

  30. fab-miguelleiro di:

    É realmente incrible, ou polo menos dende o meu punto de vista, como un continente enteiro, como era panxea, se fracturase da meneira que se formaran as zonas que hoxe en día coñecemos.
    A terra, e por conseguinte,as placas tectónicas do mundo, están en continuo movemento e forman as fallas, a unha velocidade imposible de apreciar como é lóxico. Estes movementos forman o que é o relevo do terreo, dependendo sempre en que dirección. As fallas basicamente son unha fractura do terreo debido aos movementos tectónicos. Moitas fallas do mundo están activas, pero aqui en Galicia non o están. Estas fallas forman os montes e zonas rochosas de Galicia. Así temos unhas paisaxes realmente impresionantes, coma o canón do Sil de demais.

  31. faa-ritalage di:

    Unha falla é unha fractura ou zona de fracturas ao longo da cal aconteceu un desprazamento relativo dos bloques paralelos á fractura.
    Esencialmente, unha falla é unha descontinuidade que se forma debido á fractura de grandes bloques de rochas na Terra
    cando as forzas tectónicas superan a resistencia de as rochas.
    O movemento causante de esa dislocación pode ter diversas direccións: vertical,
    horizontal ou unha combinación de ambas as dúas.
    O desprazamento das masas montañosas que se elevaron como consecuencia do movemento provocado por fallas, pode ser de miles de metros como resultado dos procesos devidos durante longos períodos de tempo.
    A zona de ruptura ten unha superficie xeralmente ben definida denominada plano de
    falla e a súa formación vai acompañada dun deslizamento tanxencial das rochas respecto a ese plano.
    Cando a actividade nunha falla é repentina e brusca, pódese producir un grande terremoto, provocando mesmo unha ruptura na superficie terrestre. O que se xera e se evidencia na superficie do terreo é unha forma topográfica chamada escarpa de falla

  32. faa-manuelvilas di:

    Considérase que unha falla é activa cando se moveu unha ou máis veces nos últimos 10 000 anos.8 Fállalas activas recoñécense polos terremotos asociados, e nalgúns casos fanse evidentes ao manifestarse con rupturas en superficie. Fállalas activas poden ser sísmicas ou asísmicas. No primeiro caso o desprazamento ao longo de segmentos do plano de falla prodúcese de forma esporádica, debido á aplicación de esforzos tectónicos nas inmediaciones de fállaa, que produce a deformación elástica das rocas nesa contorna. Cando a resistencia ao corte das rocas é superada pola magnitude dos esforzos, prodúcese a ruptura e desprazamento ao longo de fállaa. O desprazamento repentino dá lugar a un sismo. Logo dun sismo sucédense periodos de menor ou nula actividade, en que as rocas comezan a acumular esforzos nuevamente.As fallas asísmicas, doutra banda, danse cando os esforzos son liberados de forma permanente por procesos como o reptaje, ou mediante pequenas rupturas sucesivas que ocasionan sismos de moi baixa magnitude e pouco espaciados no tempo.Cando se analiza o desprazamento de fállalas no tempo geológico (miles a millóns de anos), independientemente de si fállalas son sísimicas ou asísmicas, ambos tipos desprázanse a velocidades promedio duns cantos milímetros a uns cantos centímetros por ano.

  33. fab-miguelpineiro di:

    Neste artigo falanse sobre as fallas, que son unhas fracturas ou zonas de fracturas ao longo da cal aconteceu un desprazamento relativo dos bloques paralelos á fractura,e decir, como unas grietas na codia terrestre que se moven,e baten entre si.
    Estes movementos poden ser habituais ou no, dependendo de diversos factores.
    O movemento destas rochas pode causar principalmente terremotos.
    Despois tamen estan as fallas inactivas, que son aquelas que nalgún momento tiveron movemento ao longo delas pero que xa non se desprazan.

  34. fab-lauraozores di:

    En xeoloxía, unha falla é unha fractura no terreo ao longo da cal houbo movemento dun dos lados respecto do outro.
    As fallas fórmanse por esforzos tectónicos ou gravitatorios actuantes na codia. A zona de ruptura ten unha superficie xeralmente ben definida denominada plano de falla, aínda que pode falarse de banda de falla cando a fractura e a deformación asociada teñen certa anchura.
    Cando as fallas alcanzan unha profundidade na que se supera o dominio de deformación fráxil transfórmanse en bandas de cisalla, o seu equivalente no dominio dúctil. O fallamento (ou formación de fallas) é un dos procesos xeolóxicos importantes durante a formación de montañas. Así mesmo, os bordos das placas tectónicas están formados por fallas de ata miles de quilómetros de lonxitude.
    Considérase que unha falla é activa cando se moveu unha ou máis veces nos últimos 10 000 años.8 As fallas activas se recoñecen polos terremotos asociados, e nalgúns casos fanse evidentes ao manifestarse con rupturas en superficie. As fallas activas poden ser sísmicas ou asísmicas. No primeiro caso o desprazamento ao longo de segmentos do plano de falla prodúcese de forma esporádica, debido á aplicación de esforzos tectónicos nas inmediacións da falla, que produce a deformación elástica das rochas nese ámbito. Cando a resistencia ao corte das rochas é superada pola magnitude dos esforzos, prodúcese a ruptura e desprazamento ao longo da falla. O desprazamento repentino dá lugar a un sismo. Logo dun sismo sucédense períodos de menor ou nula actividade, en que as rochas comezan a acumular esforzos novamente.
    As fallas inactivas son aquelas orixinadas no pasado xeolóxico, e que non manifestaron actividade recente. Non representan ningún perigo sísmico para poboacións próximas.

  35. fab-nereabetanzos di:

    No artigo a tratar fala das fallas pero que son realmente? En xeoloxía,unha falla é unha fractura no terreo ao largo da cal hubo movemento duns dos lados respeto do outro.
    As fallas fórmanse por esforzos tectónicos ou gravitatorios actuantes na corteza.A zona de ruptura ten unha superficie xeneralmente ben definida denominada plano de falla, ainda que pode falarse de banda de falla cando a fractura e a deformación asociada teñen unha certa anchura.
    Cando as fallas alcanzan unha profundidade na que se sobrepasa o dominio de deformación fráxil transfórmanse en bandas de cizalla,o seu equivalente no dominio dúctil.O fallamento (ou formación de fallas) é un dos procesos xeolóxicos importantes durante a formación de montañas. Asimesmo, os bordes das placas tectónicas están formados por fallas de ata miles de kilómetros de lonxitude.

  36. fab-luciameis di:

    A oroxenia Variscan ou evento Hercynian é unha formación xeolóxica de montañas, debido ao movemento das placas tectónicas no manto da Terra, que se produciu a finais do Paleozoico, entre finais do Devónico (fai uns 380 millóns de anos) e mediados do Pérnico (uns 280 millóns de anos) durando en total uns 100 millóns de anos.
    Foi o producto da colisión entre as grandes masas continentais de Euramérica e Gondwana ,incluindo as masas máis pequenas de Armorica e Avalonia, e supuxo unha parte significativa na integración do supercontinente Panxea.
    Nas zonas donde os continentes colisionaron estimase que deberon formar sistemas montañosos similares al altitude da actual Himalaya .
    As cordilleiras formadas polo pregamento varisco desmantelaronse pola erosión dos seus relevos entre o final do Pérmico e parte do Mesozoico formando así penillanuras que servirán de zócalo ríxido para a sedimentacion mesozoica e cenozoica posterior. Os restos dividironse en macizos independentes a causa da fragmentacion posterior a Panxea pola apertura do Atlántico, así formación do Mediterráneo e a oroxenea Alpina

  37. faa-miriantrigo di:

    As fallas son fracturas no terreo causadas por esforzos tectónicos ou gravitatorios e xeralmente forman os límites das placas tectónicas da Terrra.
    Distinguimos, principalemente, tres tipos de fallas, ainda que se poden encontrar combinacións de varias:
    1. Fallas normais, producidas en zonas onde as rochas se están separando, quedando as rochas dun lado da falla afundidas con respeto ao outro lado. Estas fallas non adoitan crear salintes rochosos.
    2. Fallas inversas: teñen lugar en zonas onde as rochas se comprimen unas contra outras mediante as forzas de compresión, ascendendo as rochas dun lado da falla con respeto ás rochas do outro lado. Nestas fallas créanse salintes rochosos con frecuencia.
    3. Fallas transformantes, nas cales os movementos son horizontais, movéndose as rochas dun lado da falla en sentido oposto ás rochas do outro lado. Como neste tipo de fallas as rochas non se moven verticalmente, non se producen precipicios nin fallas escarpadas.

  38. fab-sabelafernandez di:

    Considérase que unha falla é activa cando se moveu unha ou máis veces nos últimos 10 000 años. As fallas activas recoñécense polos terremotos asociados, e nalgúns casos fanse evidentes ao manifestarse con rupturas en superficie. As fallas activas poden ser sísmicas ou asísmicas. No primeiro caso o desprazamento ao longo de segmentos do plano de falla prodúcese de forma esporádica, debido á aplicación de esforzos tectónicos nas inmediacións da falla, que produce a deformación elástica das rochas nese ámbito. Cando a resistencia ao corte das rochas é superada pola magnitude dos esforzos, prodúcese a ruptura e desprazamento ao longo da falla. O desprazamento repentino dá lugar a un sismo. Logo dun sismo sucédense períodos de menor ou nula actividade, en que as rochas comezan a acumular esforzos novamente.

    As fallas asísmicas, por outro lado, danse cando os esforzos son liberados de forma permanente por procesos como o reptaje, ou mediante pequenas rupturas sucesivas que ocasionan sismos de moi baixa magnitude e pouco espazados no tempo.

    Cando se analiza o desprazamento das fallas no tempo xeolóxico (miles a millóns de anos), independentemente de se as fallas son sísimicas ou asísmicas, ambos os dous tipos desprázanse a velocidades media duns cantos milímetros a uns cantos centímetros por ano.

    Por outro lado, as fallas inactivas son aquelas orixinadas no pasado xeolóxico, e que non manifestaron actividade recente. Non representan ningún perigo sísmico para poboacións próximas.

  39. Victor di:

    RECORDADE QUE O DÍA 13 SERÁ O ÚLTIMO PARA AVALIAR NESTA 2ª AVALIACIÓN.
    ADEMAIS ESTA SEMANA NON ESTAREI ENTRE OS DÍAS 3 E 7.