Unha colonia lunar 3D

Dende que o home chegou a lúa no ano 1969, puido imaxinarse que sería só o comezo de algo máis grande.

Hoxe en día, a tecnoloxía avanzaou e avanza a un ritmo frenético, tanto que a Axencia Espacial Europea (ESA) atreveuse a soñar con bases lunares impresas en 3D con rochas do propio satélite, creando un “caparazón protector cunha estructura oca moi semellante á dos ósos, lixeira e forte á vez”. A idea foi dasenvolvida por unha empresa  dedicada á arquitectura sostible en lugares con climas extremos, chamada Foster+Partners.

De momento, a impresión 3D só chegou ao espazo da man da compañía Made In Space, que se aliou coa NASA para ensaiar a producción de obxectos en órbita. A investigación para a utilidade desta tecnoloxía nas misións espaciais chega incluso ata a producción de alimentos, pero polo de agora é un proxecto que “aínda está sobre o papel”.

Autor: Miguel Leiro Grande

Esta entrada foi publicada en Investigación espacial, Novas tecnoloxías e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

30 Responses to Unha colonia lunar 3D

  1. Unha impresora 3D é unha máquina capaz de realizar “impresións” de deseños en 3D, creando pezas ou maquetas volumétricas a partir dun deseño feito por ordenador. Xorden coa idea de converter arquivos de 2 D en prototipos reais ou 3D. Comunmente utilizouse na matricería ou a prefabricación de pezas ou compoñentes, en sectores como a arquitectura e o deseño industrial. Na actualidade estase a estender o seu uso na fabricación de próteses médicas, xa que a impresión 3D permite adaptar cada peza fabricada ás características exactas de cada paciente.

    As impresoras 3D normalmente utilizan diversos polímeros como material de impresión, pero ademais existen clases especiais de impresoras tales como Foodini, impresora que crea comida, ou algunhas que ata poden imprimir casas depositando cemento por capas.

  2. fab-miguelpineiro di:

    Unha impresora 3D e un invento novo, que apenas pouca xente a ten, e o que realmente fai é producir un deseño 3D creado co ordenador nun modelo 3D físico. É dicir, se deseñamos no noso ordenador por exemplo unha simple cunca de café,poderemos imprimila na realidade por medio da impresora 3D e obter un produto físico que sería a propia cunca de café.
    Esto e un gran avanze, xa que podemos facer grandes cousas no exterior, e aforrarse o custo do transporte , por exemplo, facer pezas dos satelites espaciais. E ademais, e una impresora que fai un obxecto que non e una trapallada, senon que e de calidade.Polo xeral, os materiais que se utilizan para fabricar os obxectos poden ser metais, nailon, e como uns 100 tipos de materiais diferentes.

  3. faa-ariadnavazquez di:

    Como se comenta no artigo, hoxe en día a tecnoloxía avanza a unha velocidade mui sorprendente. Fai tan só unhos poucos anos, a idea de inventar unha impresora 3D parecería totalmente fora do noso alcance, sin embargo, hoxe en día xa é un invento máis que vai pasar a historia do noso planeta.
    Hoxe en día, un dos tópicos de debate actual sobre a ciencia e a tecnoloxía consiste en determinar que tanto serviron para configurar ás sociedades modernas e transformar as tradicionais. Os progresos científicos como tamén tecnolóxicos modificaron radicalmente a relación do home coa natureza e a interacción entre os seres vivos. Hoxe en día a ciencia e a tecnoloxía calan os niveis máis altos na sociedade actual.
    A ciencia e a tecnoloxía non se poden estudar fóra do contexto social no que se manifestan. Entre a ciencia e a tecnoloxía existe un claro estado de simbiose; noutras palabras, conviven en beneficio mutuo. Aínda que o efecto de ambas as dúas actuando conxuntamente é infinitamente superior á suma dos efectos de cada unha actuando por separado.
    A pesar de que moita xente considera que a tecnoloxía non é sempre favorable, este é un gran exemplo para estar a favor disto, posto que gracias a ela inventaronse estas impresoras 3D, que van a permitir un gran avance na ciencia.

  4. faa-tamaraparracho di:

    Unha impresora 3D é un dispositivo capaz de xerar un obxecto sólido tridimensional mediante (e aí radica a principal diferenza cos sistemas de produción tradicionais) a adición de material. As impresoras 3D baséanse en modelos 3D para definir que se vai a imprimir, é dicir, cunha impresora 3D poderíamos xerar calquera obxecto usando só a cantidade estrictamente necesaria de material e tendo a representación do obxecto nun formato de modelo 3D recoñecible para a impresora.
    O funcionamento baséase nun inxector e cabezal que se move en 3 dimensións XYZ. O software usa o modelo 3D seccionado en capas de ata 0.1 mm de espesor, polo que a impresión realízase capa por capa e, unha vez que o cabezal termina de inxectar o material para unha capa, este móvese no eixe Z e pasa a unha segunda para realizar o mesmo proceso.
    Os materiais que actualmente poden utilizarse para ‘imprimir’ son variados e o certo é que inflúen bastante no custo da impresora. Calquera impresora de baixo custo soe funcionar con termoplásticos como o PLA o ABS, pero existen impresoras capaces de traballar con metais, fotopolímeros ou resina líquida.
    As impresoras 3D poden ter variados usos en múltiples ámbitos, dende pezas de instrumental médico ou implantes, pasando por aplicacións na arquitectura, no uso doméstico e semi profesional e, sobre todo, aplicacións aeroespaciais, como vemos no artigo.

  5. fab-antonchaves di:

    Unha impresora 3D o que realmente fai é producir un deseño 3D creado co ordenador nun modelo 3D físico. É dicir, se deseñamos no noso ordenador, por exemplo, unha simple cunca de café poderemos imprimila na realidade por medio da impresora 3D e obter un produto físico que sería a propia cunca de café.

    Polo xeral, os materiais que se utilizan para fabricar os obxectos poden ser metais, nailon, e como uns 100 tipos de materiais diferentes.

    Unha impresora 3D é algo máxico, é coma se puidésemos por fin crear obxectos de “a nada”. obxectos tan sinxelos como unha cunca de café a obxectos moito máis complicados e incribles como partes dun avión ou mesmo órganos humanos utilizando as propias células dunha persoa.

    O que fan é crear un obxecto coas súas 3 dimensións e isto conségueo construíndo capas sucesivamente ata conseguir o obxecto desexado.

  6. faa-laurachaves di:

    No espazo non caben os erros imprevistos. A rotura de calquera ferramenta ou peza dun compoñente que na Terra podería reemplazarse en pouco tempo, obriga a esperar á seguinte nave que traiga outra de reposto. Por este motivo, a fabricación de obxectos con impresoras 3D cada vez é máis extendida en ambitos industriais e con crecentes aplicación domésticas, e cun futuro prometedor no sector espacial.
    A máquina que viaxa ao espazo crea obxectos a partir dun tipo de plástico que pode ser moldeado cando alcanza temperaturas de entre 225º e 250º. A partir dun deseño, vai colocando capas de material ata producir o obxecto desexado. O proceso é bastante rápido e dependendo do utensilio que se desexe fabricar, tarda entre 20 minutos e dúas horas.
    Os obxectos de plástico fabricados polos astronautas serán enviados de volta á Terra para que os científicos da NASA os analicen e comproben se os materiais son tan resistentes coma cando se procesan cando hai gravidade.

  7. Victor di:

    Como funciona realmente unha impresora 3D? Pode considerarse que imprime información?

  8. faa-iagopadin di:

    Unha impresora 3D é unha máquina capaz de realizar impresions de deseños en 3D, creando pezas ou maquetas volumétricas a partir dun deseño feito por ordenador. Surxen coa idea de convertir arquivos de 2D en prototipos reales ou 3D. Comúnmente utilizouse na matricería ou na prefabricación de pezas ou compoñentes, en sectores como a arquitectura e o diseño industrial. Na actualidade estáse extendendo o seu uso a fabricación de próteses médicas, xa que a impresión 3D permite adaptar cada peza fabricada as características exactas de cada paciente.
    O proceso de impresión tridimensional consiste, fundamentalmente, en ir creando un prototipo capa por capa e desde abaixo cara arriba. Para iso a máquina deposita unha capa de plástico en polvo, compactase a zona que lle indica o ordenador e volvese a repetir o proceso colocando unha capa sobre outra ata que se completa a peza.
    Existen dous tipos de impresoras 3D: de tinta e láser. As primeiras utilizan unha tinta que funciona como aglomerante e compacta o polvo e permiten imprimir en diferentes colores. Mentras que as segundas o que fan é transferir enerxía ao polvo que pasa a estar polimerizado (duro) e despois sumerxese nun líquido para que as zonas máis duras se solidifiquen.
    Así e todo, a tecnoloxía en tres dimensions é algo moi precario aínda e non funciona dunha maneira moi veloz. Por ese motivo a inclusión nos fogares está un pouco lonxe, aínda que está claro que pouco a pouco as diferentes compañías comenzarán a preocuparse máis para poder ser os primeros en distribuir esta nova tecnoloxía, a que cada vez se lle está prestando máis atención.

  9. fab-miguelleiro di:

    O funcionamento dunha impresora 3D baséase nun inyector e cabezal que se move en tres dimensións XYZ, o software usa un modelo 3D seccionando capas ata de 0,1 mm de espesor, polo tanto a impresión realízase capa a capa, así realizando o mesmo proceso unha e outra vez.
    Existen impresoras 3D de tinta, láser e que inyectan polímeros, pero ao meu parecer, non imprimen información. Precisan información para imprimir a peza que se precise, e simplemente a impresora imprime materiais, máis resistentes ou menos (sempre dependendo do material) pero simplemente pezas, recambios e demais. Actualmente as impresoras estanse utilizando, no ámbito da mediciña, en transplantes, órganos e prótesis.

  10. fab-nereabetanzos di:

    Unha impresora 3D é unha máquina capaz de realizar “impresións” de diseños en 3D, creando pezas ou maquetas volumétricas a partir dun diseño feito por ordenador.
    Podríase considerar que imprime información en forma de impresión,é dicir,cando no ordenador se crea un diseño, á hora da impresión recolle os datos(a información)dados creando as pezas 3D.
    O funcionamento baséase nun inyector e cabezal que se move en 3 dimensións XYZ,o software usa un modelo 3D seccionado en capas de hasta 0.1 mm de espesor, polo que a impresión realízase capa por capa, unha vez que o cabezal termina de inyectar o material para unha capa, este móvese no exe Z e pasa a unha segunda para realizar o mesmo proceso.

  11. fab-antonchaves di:

    O proceso de impresión tridimensional consiste, fundamentalmente, en ir creando un prototipo capa por capa e dende abaixo ata arriba. Para iso a máquina deposita unha capa de plástico en po, compáctase a zona que lle indica o ordenador e vólvese repetir o proceso colocando unha capa sobre outra ata que se completa a peza.
    Pódese considerar que imprime información, xa que no campo de sistema de información xográfica é moi útil.

  12. faa-martinbaulde di:

    Unha impresora 3D é unha máquina capaz de realizar “impresións” de deseños en 3D, creando pezas ou maquetas volumétricas a partir dun deseño feito por ordenador.
    O funcionamento baséase nun inxector e cabezal que se move en 3 dimensións XYZ, o software usa un modelo 3D seccionado en capas de ata 0.1 mm de espesor, polo que a impresión se realiza capa por capa, unha vez que o cabezal remata de inxectar o material para unha capa, este móvese no eixe Z e pasa a unha segunda para realizar o mesmo proceso. Debido a que o proceso é capa a capa, o tempo de impresión adoita tardar horas, e entre máis complexo sexa o modelo máis tempo demora.
    Depende de desde que punto o miremos poderiamos decir que imprime información. Está claro que unha impresora 3D non ten o mesmo mecanismo que unha impresora normal, e polo tanto non da a lugar á mesma ‘información’, pero si ben sabemos que coas impresoras 3D pódese chegar a lograr obxectos moi beneficiosos para a vida cotiá.

  13. faa-albaaller di:

    Unha impresora 3D é un aparello que permite realizar ‘impresións’ (pezas) de diseños 3D feitos nun ordenador. Pode considerarse que funciona como unha impresora, é dicir, recolle a información que lle transmite o ordenador, e logo imprímea.
    O se funcionamento basease un eixe que se move nas 3 dimesións existentes (XYZ). O software utilizado realiza capas, é dicir, a peza ‘imprímese’ capa por capa.
    Pensase que nun futuro servirá para fabricar órganos a partir de células nai.

  14. Victor di:

    E como obterían o asíxeno as persoas que viviran na colonia da Lúa?

  15. faa-diegogarcia di:

    O proceso de impresión tridimensional é, fundamentalmente, en ir creando un prototipo capa por capa e dende abaixo ata arriba. Para iso a máquina deposita unha capa de plástico en po, compáctase a zona que lle indica o ordenador e vólvese repetir o proceso colocando unha capa sobre outra ata que se completa a peza.

    As máis famosas impresoras tridimensionais o que fan é tomar un arquivo. CAD en.STL, que é unha versión en monocromo, ou un.VRML, que é unha versión a cor. Os dous realízanse co proceso anteriormente explicado, no que se van compactando capa a capa.

    Hai dous tipos de impresoras 3D: de tinta e láser. As primeiras utilizan unha tinta que funciona como aglomerante e compacta o po e permiten imprimir en diferentes cores. Mentres que as segundas o que fan é transferir enerxía ao po que pasa a estar polimerizado (duro) e despois se somerxe nun líquido para que as zonas máis duras se solidifiquen.

  16. fab-antonchaves di:

    Dado que as condicións para a subsistencia humana e as condicións lunares non coinciden, poderiamos simplemente concluír que o ser humano non pode vivir na Lúa.
    Os científicos non deixan de pensar en solucións posibles para que o home poida vivir na Lúa. O primeiro é focalizar aqueles factores que habería que garantir alí para ter éxito na colonización. Un deles sería ter aire respirable. Isto sería, ao parecer, un reto factible. Na Lúa non hai atmosfera respirable, mais si existe osixeno nos seus chans. Mediante calor e electricidade poderíase extraer, e climatizar os refuxios.

  17. fab-alexcosta di:

    Supoño que vivirian en recintos cerrados, neses casos, obterian osixeno da misma forma da que teñen ahora nas estacións espaciais, esta consiste en transportar auga dende a Terra á onde unha unidade de fabricación soviética, o Elektron, se vale da electricidade xerada polos paneis solares da estación para separar moléculas de auga en osíxeno (que se introduce no interior da estación) e hidróxeno (que se expulsa ao espazo).
    Logo, cando andasen por fora, como non terian opcion de ter osixeno, usarían bombonas xa preparadas.

  18. fab-miguelleiro di:

    Vivir na lúa non é algo viable, simplemente por que o noso satélite non ten aire respirable, ademáis de que non ten unha atmósfera absoluta como a nosa, polo que non protexe da radiación e das temperaturas extremas.
    Na lúa non existe aire respirable, pero sí existe osíxeno no chan, e ese osíxeno poderíase extraer mediante calor e electricidade e así climatizar os refuxios. De dodas as maneiras, os refuxios teñen que estar equipados con tanques de osíxeno (claramente maiores que os que levan os astronautas á espalda) para ter maior seguridade.
    Colonizar a lúa é mais ca un reto, xa que non solo polo osíxeno, senon outros factores coma a auga e os alimentos.

  19. Victor di:

    Esa futura colonia na Lúa estaría máis exposta a impactos de meteoritos ca nos na Terra?

    • faa-alexfernandez di:

      A lúa é moi vulnerable aos impactos dos meteoritos xa que esta carece de atmosfera. A demais ese non é o maior problema xa que a ausencia de esa atmosfera produce variacións de temperatura moi altas, falta de protección ante a radiación e ausencia se osixeno. Na miña opinión o máximo que lograran será aumentar o tempo que se poida estar na lúa pero non conseguir vivir nela xa que as condicións desta non o permiten.

  20. faa-diegogarcia di:

    Cando vemos astronautas na Lúa vestidos con traxes especiais, que teñen adaptados tanques de osíxeno, non o fan por gusto: neste satélite non hai aire respirable.
    Coma se non abondasen os dous puntos anteriores, a lúa ten unha atmosfera tan especial como a da Terra, que nos protexe dos cambios de temperatura e as radiacións. De feito, non hai atmosfera no absoluto e, grazas a iso, hai demasiada calor ou demasiado frío, ao non existir atmósfera na lúa, a procura de aire sería moi complicada polo que non é viable a vida na lúa.

  21. faa-marinabusto di:

    Debido á inexistencia de atmosfera na Lúa, aumentaríanse as posibilidades de impacto de meteoritos sobre a colonia. Mesmo pequenos seixos e po teñen potencial para danar ou destruír estruturas insuficientemente protexidas. Isto deberá ser tomado en conta á hora de formular explotacións mineiras ou demolicións, pois as partículas xeradas poden viaxar grandes distancias sen que fricción ningunha poida minorar a súa velocidade inicial.

  22. fab-miguelpineiro di:

    A lúa esta claro que estaria mais exposta ao impacto de meteoritos ca nos, esto e debido sobretodo a que non ten atmosfera. Este dato, non so afectaria a eso dos meteoritos, sinon que teria outros mais problemas, como por exemplo, que habria uns cambios de temperatura moito mais bruscos, e non teriamos proteccion contra a radiación entre outras cousas. Por eso vivir na lua seria algo case imposible.

  23. faa-manuelvilas di:

    En realidade, a cantidade de meteoritos que se precipitan cara á Terra é algo maior que os que impactan nos biosbardos. A diferenza estriba en que a atmosfera do noso planeta (ausente nos biosbardos), queima os veloces bólidos que se precipitan contra ela, o cal provoca unha escasa verificación de “caídas” cando nos biosbardos, ata os guijarros máis minúsculos deixan o seu pequeno cráter.
    Estes chamados “micrometeoritos” son considerados unha ameaza para as misións de exploración do noso satélite.Ademáis na Lúa ao non haber erosión nin vento queda un cráter, queda a pegada do meteorito, mentras que na Terra co paso do tempo desaparece ou vese moi reducida esta pegada que no seu día puido deixar un meteorito.

  24. faa-carmenvilanova di:

    A Terra está máis protexida de impactos de meteoritos ca a Lúa debido a dous motivos fundamentas:
    O primero deles é que a Terra posúe unha atmósfera que a defende de ditos impactos, facendo que a maioría se desintegren ao entraren no seu campo magnético. Así pois, moitos deles non chegan á superficie terrestre.
    O segundo motivo é a dinámica da Terra, que borra os vestixios dun cráter a curto prazo grazas á erosión, á vexetación, etc.
    Polo tanto, esta futura colonia na Lúa estaría máis exposta a meteoritos ca a Terra.

  25. faa-iagopadin di:

    Nun principio, para que un meteorito cun tamaño considerable e que puidese provocar grandes danos chegara á Terra ou á Lúa, tería que evitar chocar con outros corpos que nos anteceden e son de maior tamaño, como Xúpiter. Se conseguise evitar isto, logo o máis probable sería que fose cara a Terra, debido a lei de gravitacion universal que di que no universo sempre existen forzas que atraen a dous corpos e como a Terra é de maior tamaño que a Lúa, esta exerce unha maior atracción sobre estes meteoritos.
    Por outra banda, tamén hai que ter en conta a atmosfera, xa que esta desintegra lentamente aos corpos a medida que se introducen nela, polo que un meteorito de pouco tamaño, provocaría os mesmos danos na Lúa ca un maior sobre a Terra.
    En conclusión, aínda que a Terra ten máis probabilidades de sufrir o impacto dun meteorito, está mellor protexida ca a Lúa grazas á atmosfera.

  26. fab-sabelafernandez di:

    Ao parecer a luna ten unha gravidade favorable para o desenvolvemento fetal e para a saúde humana. Se se logra colonizar, probaríase que os seres humanos poidan vivir baixo gravidades moi baixas. Por outra parte, é o maior astro preto da Terra, o cal significa un gran aforro de recursos pois o tránsito é moi curto.

    En canto ás desventaxas, os compostos como o carbono, nitróxeno e hidróxeno foran reducidos, de modo que a dependencia á Terra pode ser grande e limitaría o crecemento da colonia. Non se sabe con certeza o que sucedería cos organismos a baixos niveis gravitatorios.
    Por outra parte, o enrarecemento deste astro podería facer que os raios cósmicos afectaran á vida humana, así como permitir a entrada de meteoritos. O polvo lunar é unha substancia tóxica que se adire a calquera cousa. Podería pegarse ós equipos con frecuencia e dañalos.

  27. faa-tamaraparracho di:

    Denominamos meteoroides ás partículas de po, xeo ou rochas que se encontran no espazo como residuo do paso dalgún cometa ou de restos da formación do Sistema Solar. A palabra meteorito úsase para nomear aos meteoroides que alcanzan a superficie da Terra (cando non se desintegran por completo na atmosfera) e, por extensión aos que caen sobre outros corpos celestes, como, por exemplo, a Lúa.
    Os meteoroides entran na atmosfera terrestre a unha velocidade media que oscila entre 10 e 70 km/s. Os pequenos e medianos frénanse rapidamente ata uns centos de km/hora debido á fricción, e cando caen á Terra (se é que chegan, posto que a maioría desintégranse antes de chegar) fano con pouca forza. Só os grandes conservan a velocidade suficiente para deixar un cráter.
    Mais a Lúa ten unha atmosfera insignificante debido á súa baixa gravidade, incapaz de reter moléculas de gas na súa superficie. Polo tanto, os meteoritos non encontran obstáculos na súa caída cara a superficie lunar que reduzan a súa velocidade, polo que un pequeno meteorito pode causar un gran impacto.

  28. fab-miguelleiro di:

    En moitas ocasións do ano podense apreciar centenas de meteoritos ou estrelas fugaces, pasar fugazmente polo ceo. Moitos meteoritos impactan na atmosfera do noso planeta e rebotan volvendo de novo ao espazo.
    A lúa está moito mais exposta aos meteoritos, sobretodo por que é común que algún impacte nela. Ademais, a non ter unha atmosfera absoluta coma a do noso planeta, o risco é sen lugar a dúbida moito maior. Coida lembrar que esta futura colonia non está so exposta aos meteoritos, senon que tamén está exposta á radiación e as temperaturas extremas entre outras.

  29. faa-miriantrigo di:

    A Terra posúe una atmosfera protectora que evita que a mayoría dos meteoroides, rochas que xiran en torno ao sol e proceden principalmente de cometas e asteroides, impacten contra ela alcancen o solo, xa que se antes se desintegran, pero en cambio, a Lúa carece dunha atmosfera capaz de protexela, xa que é moi tenue (case inexistente) polo que ata as rochas máis pequeñas poden producir un cráter ao chocar contra ela.
    Este tipo de impactos ten lugar a velocidades de decenas de miles de quilómetros por hora, o que fai que as rochas se fundan e se vaporicen instantáneamente no punto de impacto.