O Sisema Solar crece

Os científicos da Universidade Complutense de Madrid e a Universidade de Cambridge chegaron a unha conclusión que pode revolucionar o mundo da astronomía por completo. Estudando o comportamento de obxectos transneptunianos extremos (ETNO polas súas siglas en inglés), isto é, corpos rochosos, asteroides e cometas descubertos nos confins do Sistema Solar, atoparon certas anomalías que, segundo os seus cálculos están producidas non por un, senón por dous planetas.

Teoricamente, estes obxectos que están máis aló de Neptuno terían que atoparse de forma aleatoria e cunha órbita que cumprise unhas certas características: terían que ter un semieixo maior cun valor dunhas 150 UA (unidades astronómicas), unha inclinación de case 0º e un argumento (punto da órbita máis próximo ao Sol) cercano a 0º ou a 180º. Porén, o que se pode ver dista moito disto e só a presenza destes planetas, maiores ca Terra, explicarían as específicas órbitas trazadas.

Para realizar todos estes cálculos, os investigadores tomaron como referencia  Xúpiter e o cometa 96P/Machholz1 e analizaron a perturbación gravitacional exercida por un corpo grande sobre outro máis pequeno e lonxano.

Así e todo, os datos obtidos contan con dúas dificultades que deben resolver. Por unha banda, isto está en contra dos modelos actuais de formación do Sistema Solar que din que non pode haber planetas máis aló de Neptuno. Aínda que un decubremento do radiotelescopio ALMA tamén contradí estes modelos. Por outro lado, o número de obxectos analizados, exactamento 13, é moi reducido e aseguran que ao longo deste ano publicaranse máis resultados.

Autor: Iago Padín Domínguez

Esta entrada foi publicada en Investigación espacial, Novas tecnoloxías, Universo e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

44 Responses to O Sisema Solar crece

  1. Victor di:

    Todos os planetas do Sistema Solar son coma o noso, é dicir, de natureza rochosa?

    • Os planetas rochosos son os catro máis interiores no Sistema Solar: Mercurio, Venus, a Terra e Marte. Chámaselles rochosos ou terrestres porque teñen unha superficie rochosa compacta, como a da Terra. Venus, Terra, e Marte teñen atmosferas máis ou menos significativas, mentres que Mercurio case non ten.

    • fab-mariangaleano di:

      Os planetas rochosos, tamén chamados telúricos, son os planetas formados principalmente por silicatos e posúen atmosferas que están influídas pola actividade xeolóxica e, no caso da Terra, por actividade biolóxica. No Sistema Solar os planetas rochosos son os catro máis interiores: Mercurio, Venus, Terra e Marte. Chámaselles rochosos ou terrestres porque teñen unha superficie rochosa compacta, como a da Terra. Venus, Terra e Marte teñen atmosferas máis ou menos significativas, mentres que Mercurio case non ten.

    • faa-alexfernandez di:

      Non todos os planetas do sistema solar son rochosos algúns,son gasosos como Xúpiter, Saturno, Urano, e Neptuno.
      Os planetas rochosos son os mais achegados ao sol e estes son Mercurio, Venus, Terra, e Marte.

    • faa-ritalage di:

      No sistema solar hai dous tipos distintos de planetas: os planetas rochosos e os xigantes gasosos.
      Os planetas rochosos son os catro máis interiores no Sistema Solar: Mercurio, Venus, a Tierra e Marte. Se lles chama rocosos ou terrestres porque teñen unha superficie rocosa compacta, como a da Terra. Venus, a Terra e Marte tienen atmósferas máis ou menos significativas, mentres que Mercurio case non ten.
      Os xigantes gasosos son uns planetas xigantes que non están compostos maioritariamente de rocha ou outra materia sólida senón de fluidos; inda que ditos planetas poden ter un núcleo rochoso ou metálico. Créese que tal núcleo é probablemente necesario para que un xigante gasoso se forme, pero a maioría da súa masa é en forma de gas ou gas comprimido en estado líquido.
      No Sistema Solar hai catro xigantes gasosos: Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno. Estos planetas son coñecidos tamén como os planetas xovianos ou os planetas exteriores.

  2. faa-martinbaulde di:

    O certo, é, que non tódolos planetas que conforman o Sistema Solar son de natureza rochosa.
    Os planetas de natureza rochosa son os catro máis interiores do Sistema Solar, é dicir, Mercurio, Venus, a Terra e Marte. Coñécense como rochosos porque teñen unha superficie rochosa compacta. Produciuse unha selección moi alta da materia, dando lugar a produtos como o uranio, torio e potasio con núcleos inestables que acompañan fenómenos de fisión activa. Estes elementos desenvolveron a suficiente calor como para xerar vulcanismo e procesos tectónicos importantes.
    Venus, a Terra e Marte teñen atmosferas máis ou menos significativas, mentres que Mercurio case non ten.

  3. fab-miguelleiro di:

    Non todos os planetas do sistema solar son de natureza rochosa, xa que algúns son de natureza gaseosa.
    De natureza rochosa son os catro primeiros planetas, é dicir, os catros planetas máis pretos ao sol que son Mercurio, Venus, Terra e Marte. Estes están compostos principalmente por rocha e metal.
    Por outro lado están os planetas que son Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno. Xúpiter e Saturno, tamén chamados “xigantes gaseosos” están compostos principalmente de helio e hidróxeno. En cambio, Urano e Neptuno, apdados “xigantes xeados” están formados maioritariamente por auga conxelada, amoníaco e metano.

  4. fab-antonchaves di:

    No sistema solar hai dous tipos distintos de planetas: os planetas rochosos e os xigantes gasosos.
    Os planetas rochosos son os catro máis interiores no Sistema Solar: Mercurio, Venus, a Tierra e Marte. Se lles chama rocosos ou terrestres porque teñen unha superficie rocosa compacta, como a da Terra. Venus, a Terra e Marte tienen atmósferas máis ou menos significativas, mentres que Mercurio case non ten.
    Os xigantes gasosos son uns planetas xigantes que non están compostos maioritariamente de rocha ou outra materia sólida senón de fluidos; inda que ditos planetas poden ter un núcleo rochoso ou metálico. Créese que tal núcleo é probablemente necesario para que un xigante gasoso se forme, pero a maioría da súa masa é en forma de gas ou gas comprimido en estado líquido.
    No Sistema Solar hai catro xigantes gasosos: Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno. Estos planetas son coñecidos tamén como os planetas xovianos ou os planetas exteriores.

  5. faa-tamaraparracho di:

    O Sistema Solar é un conxunto de corpos celestes que se encontran galaxia chamada Vía Láctea e que xiran nunha órbita, por efectos da gravidade, entorno a unha estrela coñecida como Sol.
    O sistema solar está formado principalmente por oito planetas (aínda que tamén inclúe outros corpos celestes como asteroides, cometas e satélites).
    Estes oito planetas podemos dividilos segundo a súa composición en dous grupos, os planetas rochosos ou térreos e os planetas xigantes gasosos.
    – Planetas rochosos:
    Son os catro planetas máis interiores do Sistema Solar: Mercurio, Venus, a Terra e Marte. Reciben a denominación de planetas rochosos porque son corpos de densidade elevada, formados principalmente por materiais rochosos e metálicos, con unha estrutura interna ben diferenciada formada por un núcleo metálico, maioritariamente férreo e un manto de silicatos que o rodea. Ademais, posúen un tamaño relativamente similar e contan cunha atmosfera secundaria, procedente dos seus procesos xeolóxicos internos.
    – Planetas xigantes gasosos:
    Trátase dos planetas exteriores do Sistema Solar: Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno. Caracterízanse por estar constituídos principalmente por fluídos, concretamente gases tales como o hidróxeno (aínda que poden ter un núcleo rochoso o metálico, a maioría da súa masa encóntrase en estado gasoso) , por posuír unha densa e primaria atmosfera, capturada directamente da nebulosa solar orixinal, polo seu rápido movemento de rotación, polos seus inmensos campos magnéticos e por contar con moitos satélites e sistemas de aneis. Ademais, son planetas dun tamaño xigantesco en comparación cos planetas rochosos.

  6. faa-sarafalcon di:

    Non os planetas rochosos son os catro máis interiores no Sistema Solar: Mercurio, Venus, a Terra e Marte. Chámaselles rochosos ou terrestres porque teñen unha superficie rochosa compacta, como a da Terra.
    Máis alá de Marte esténdese unha enorme distancia ata Júpiter, ocupada por miles de fragmentos rochosos (asteroides) que forman unha especie de cinto, coma se se tratase dun planeta fragmentado ou os anacos que nunca se chegaron a unir para formalo.
    Os 4 planetas externos e lixeiros, son os máis distantes ao Sol. Teñen unha estrutura interna parecida a Júpiter, que basicamente está formado de hidróxeno e helio, e por iso denomínaselles planetas xovianos. Son Júpiter, Saturno, Urano e Neptuno.

  7. faa-ariadnavazquez di:

    Un planeta rochoso pode recibir o nome de planeta terrestre ou planeta telúrico. Son aqueles planetas que se compoñen principalmente de rochas ou metais silicato. Dentro do Sistema Solar, os planetas terrestres son os planetas interiores máis próximos ao Sol. De feito, os termos “planeta terrestre” e “planeta telúrico” derívanse de palabras en latín para a Terra (Terra e Tellus), xa que estes planetas son, en termos de composición, “similares á Terra”.

    Os planetas rochoso teñen unha superficie planetaria sólido, facéndoos substancialmente diferentes dos xigantes gasosos normalmente máis grandes, que están compostos principalmente dunha combinación de hidróxeno, helio e auga existente en varios estados físicos. En conreto, os planetas rochosos son Venus, Marte, Mercurio e o noso planeta, a Terra. Sin embargo, como comentei antes, existen tamén os planetas gaseosos. Estes serían Júpiter, Saturno, Urano e Neptuno.

    Ademáis, os catro primeiros planetas (Mercurio, Venus, Marte e a Terra) son densos cun núcleo de ferro duro, mentres que os últimos catro planetas son gasosos e grandes.

  8. faa-miguelotero di:

    A verdadera é, que non todos os planetas son de naturaleza rochosa como o noso. Os planetas rochosos do sistema solar son catro: Mercurio, Venus, a Terra e Marte. Chámanselle rochosos ou terrestres porque na súa superficie teñen unha capa rochosa compacta, como á da Terra. Neste tipo de planetas produciuse unha selección moi alta da materia, dando lugar a produtos como o uráneo, torio e potasio, con núcleos inestables que acompañan fenómenos de fisión radiactiva. Estos elementos desarrollan a suficiente calor como para xerar vulcanismo e procesos tectónicos.

  9. fab-miguelpineiro di:

    Non, non hai so planteas rochosos, no sistema solar hai dous tipos distintos de planetas: os planetas rochosos e os xigantes gasosos.
    Os planetas rochosos son os catro máis interiores no Sistema Solar: Mercurio, Venus, a Tierra e Marte. Chamaselles rocosos ou terrestres porque teñen unha superficie rocosa compacta, como a da Terra. Venus, a Terra e Marte tienen atmósferas máis ou menos significativas, mentres que Mercurio case non ten.
    Os xigantes gasosos son uns planetas xigantes que non están compostos maioritariamente de fluidos; inda que ditos planetas poden ter un núcleo rochoso ou metálico. Créese que tal núcleo é probablemente necesario para que un xigante gasoso se forme, pero a maioría da súa masa é en forma de gas ou gas comprimido en estado líquido.
    No Sistema Solar hai catro xigantes gasosos: Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno. Estos planetas son coñecidos tamén como os planetas xovianos ou os planetas exteriores.

  10. faa-iagopadin di:

    Os planetas rochosos, tamén chamados telúricos, son os planetas formados principalmente por silicatos. Estes planetas posúen atmosferas que están influidas pola actividade xeolóxica e, no caso da Terra, pola actividade biolóxica. Ademais do noso, no Sistema Solar existen outros tres semellantes: Mercurio, Venus e Marte. E os catro xuntos son os catro máis próximos ao Sol.
    Pero non todos os planetas son coma estes, existen outros que son de tipoloxía gasosa. Están constituidos básicamente por hidróxeno e helio, reflexo da composición da nebulosa solar primixenia. Teñen importantes actividades meteorolóxicas e procesos de tipo gravitacional, con un pequeno núcleo e unha gran masa de gas en convección permanente. A Xúpiter, Saturno, Urano, e Neptuno tamén se lles coñece como os planetas Xovianos (relativos a Xúpiter), posto que son xigantescos comparados coa Terra, e teñen natureza gasosa como a de Xúpiter;ou como os xigantes de gas, aínda que alguns deles teñen o centro sólido. Os grandes planetas, Xúpiter e Saturno, posúen sistemas de satélites, que en certo modo, son modelos en miniatura do Sistema Solar. Aínda que non dispoñen de fontes termonucleares de enerxía, seguen liberando enerxía gravitatoria en cantidade superior á radiación solar que reciben. Outra característica común, é o feito de posuír aneles formados por pequenas partículas en órbitas máis cercanas que as dos seus satélites.

  11. faa-marinabusto di:

    Non todos os planetas do sistema solar son de natureza rochosa. Só os catro planetas máis interiores do Sistema Solar: Mercurio, Venus, o noso planeta Terra e Marte. Chámaselles rochosos ou terrestres porque teñen unha superficie rochosa compacta formada principalmente por silicatos. Os planetas terrestres son substancialmente diferentes dos planetas xigantes gasosos, os cales pode que non teñan unha superficie sólida. Todos los planetas terrestres teñen aproximadamente a mesma estructura: un núcleo metálico, maioritariamente férreo, e un manto de silicatos que o rodea.

  12. fab-raquelpan di:

    Os planetas rocosos son os cuatro máis interiores no Sistema Solar: Mercurio, Venus, Tierra e Marte. Chamaselles rocosos ou terrestres porque teñen unha superficie rocosa compacta, como a da Terra. Os planetas clasificanse tamén pola sua composición física:
    Planetas terrestres ou telúricos ou rocosos son os que teñen densidade alta e superficie rocosa e sólida. Son os que se encuentran más cerca do Sol: Mercurio, Venus, Tierra e Marte
    Planetas jovianos (similares a Júpiter) son aquéles esencialmente gaseosos (hidróxeno e helio) con densidade baixa. Os catro planetas xigantes do Sistema Solar son gaseosos: Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno.

  13. fab-mariblanco di:

    Os planetas rochosos son os catro máis interiores no Sistema Solar: Mercurio, Venus, a Terra e Marte. Chámanselle rochosos ou terrestres porque teñen unha superficie rochosa compacta, como a da Terra. Venus, a Terra e Marte teñen atmosferas máis o menos significativas, mentras que Mercurio case non ten.

    Produciuse unha selección moi alta da materia, dando lugar a produtos como uranio, torio e potasio, con núcleos inestables que acompañan fenómenos de fisión radiactiva. Estos elementos desarrollaron a suficiente calor como para xerar vulcanismo e procesos tectónicos importantes. Algúns son todavía activos e borraron os rasgos da súa superficie orixinal.

    Más allá de Marte se extiende una enorme distancia hasta Júpiter, ocupada por miles de fragmentos rocosos (asteroides) que forman una especie de cinturón, como si se tratase de un planeta fragmentado o los trozos que nunca se llegaron a unir para formarlo.

  14. faa-ileniamartinez di:

    Non todos os planetas do sistema solar son de natureza rochosa. Podemos definir un planeta rochoso a aquel que está composto principalmente por rochas e metais, e na súa superficie teñen unha capa rochosa compacta, tamén posúen atmosferas que están influidas pola actividade xeolóxica. Estes planetas son normalmente mais pequenos que os gasosos compostos principalmente dunha combinación de hidróxeno, helio e auga existente en varios estados físicos.
    No Sistema Solar hai catro xigantes gasosos (Xúpiter, Saturno, Urano) e catro rochosos (Mercurio, Venus, Tierra e Marte) mais próximos ó sol.

  15. faa-carmenvilanova di:

    Existen diferentes maneiras de clasificar os planetas. Unha das formas de clasificalos máis aceptadas é observando a súa composición. Distinguimos así entre planetas rochosos e planetas gasosos.
    Os planetas rochosos, tamén chamados telúricos ou terrestres, son os catro máis interiores no Sistema Solar, é dicir, os catro máis próximos ao Sol: Mercurio, Venus, a Terra e Marte, a excepción de Plutón. Denominamos a estes planetas rochosos porque teñen unha superficie rochosa compacta, como a que ten a Terra. Son corpos de densidade elevada, formados principalmente por materiais rochosos e metálicos, cunha estrutura interna ben diferenciada e cun tamaño relativamente similar.
    Doutra banda están os planetas gasosos ou xigantes gasosos (xa que son de natureza gasosa). Estes están caracterizados polas súas densas atmosferas e polo rápido movemento de rotación que experimentan. Ademais, posúen inmensos campos magnéticos, con multitude de satélites e sistemas de aneis. A este grupo forman parte os planetas exteriores dl Sistema Solar, isto é, Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno.

  16. faa-laurachaves di:

    O sistema Solar é un conxunto formado polo Sol e unha serie de corpos que orbitan ao seu arredor, oito grandes planetas, que son Mercurio, Venus, A Terra, Marte Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno.
    Para clasificar estes planetas, recúrrese á súa composición, polo que quedan divididos en:
    – Planetas rochosos: Tamén denominados telúricos ou terrestres. Son corpos de densidade elevada, formados principalmente por materiais rochosos e metálicos, cunha estructura interna ben diferenciada, e con tamaño similar. Entre eles encóntranse Mercurio, Venus, A Terra e Marte.
    – Planetas gasoso: Caracterizados polas súas densas atmosferas, por rápido movemento de rotación, inmensos campos magnéticos con moitos satélites e sistemas de aneis. Entre eles destacamos Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno.

  17. faa-albarodriguez di:

    Os planetas rochosos son os catro máis interiores do Sistema Solar: Mercurio, Venus, A Terra e Marte. Chámaselles rochosos porque teñen unha superficie rochosa compacta, como a da Terra. Venus, Terra e Marte teñen atmosferas máis ou menos significativas, mentres que Mercurio case non ten-
    Produciuse unha selección moi alta da materia, con núcleos inestábeis que acompañan fenómenos de visión radiactiva. Estes elementos desarroiaron suficiente calor para xerar vulcanismos e procesos tectónicos importantes. Algúns son todavía activos e borraron os rasgos da súa superficie orixinal.

  18. Victor di:

    Onde se considera que están os límites do Sistema Solar?

    • faa-emiliolumbres di:

      O Sistema Solar é o sistema planetario no que se atopa a Terra. Consiste nun grupo de obxectos astronómicos que xiran nunha órbita, por efectos da gravedade ao redor dun única estrela denominada como: Sol.
      A forma do Sistema Solar é como unha burbulla, que recibe o nome de heliosfera , e flota polo espacio ao redor da galaxia . Todo o que esta dentro da zona de influencia do Sol forma parte do Sistema Solar, é dicir, ata onde chegan a súa forza de gravedade, o vento solar e o seu campo magnético.
      O borde exterior da heliosfera chámase heliopausa, ésta ven sendo a fronteira invisible do Sistema Solar.
      A heliopausa é elástica, expándese e contráese e pode cambiar de forma e tamaño.
      Na heliopausa o vento perde velocidade e dá a volta, envolvendo a heliosfera, protexéndoa dos raios cósmicos externos.
      A heliopausa tamén ten un límite chamado: choque de terminación, este está en contacto coa radiación externa e a partir de alí comeza o espacio interestelar.

    • fab-mariangaleano di:

      O Sistema Solar ten forma de burbulla. Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol, é dicir, ata onde alcanza a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético. Esta burbulla chámase heliosfera e flota polo espazo orbitando arredor da galaxia.
      O borde exterior da heliosfera chámase heliopausa. A heliopausa é a frontera invisible do Sistema Solar, é o lugar onde o vento solar perde velocidade e da a volta. Envolve a heliosfera e a protexe dos raios cósmicos externos.
      A heliopausa é elástica, expándese e contráese, e pode cambiar de forma e tamaño. Crese que nalgún tempo pasado estivo moi contraída e o Sistema Solar estivo exposto a moitos raios cósmicos.
      O límite da heliopausa chámase choque de terminación, Está en contacto coa radiación externa. Apartir de ahí comeza o espazo interestelas. Actualmente, o Sistema Solar atravesa unha pequeña nube interestelar que está presionando o choque de terminación e a heliopausa.

    • faa-manuelvilas di:

      O Sistema Solar ten forma de burbulla. Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol. É dicir, ata onde alcanzan a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético. Esta burbulla chámase heliosfera, e flota polo espazo orbitando arredor da galaxia.O bordo exterior da heliosfera chámase heliopausa. A heliopausa é a fronteira invisible do Sistema Solar. É o lugar onde o vento solar perde velocidade e dá a volta. Envolve a heliosfera e protéxea dos raios cósmicos externos.

      A heliopausa é elástica. Expándese e contráese, e pode cambiar de forma e tamaño. Cre que nalgún tempo pasado estivo moi contraída e o Sistema Solar estivo exposto a moitos raios cósmicos.
      O límite da heliopausa chámase choque de terminación. Está en contacto coa radiación externa. A partir de aí comeza o espazo interestelar. Actualmente, o Sistema Solar atravesa unha pequena nube interestelar que está a premer o choque de terminación e a heliopausa.
      En 1.977 a NASA enviou ao espazo as sondas Voyager I e II. Despois de explorar o Sistema Solar externo, a Voyager I entrou na heliopausa en 2.005. Agora está a máis de 17.000 millóns de quilómetros da Terra e segue avanzando a máis de 60.000 quilómetros por hora.

      A Voyager I é o obxecto fabricado polo home que máis lonxe chegou ata agora e o primeiro en saír do Sistema Solar. No seu interior leva uns discos de ouro que conteñen información sobre a Terra e a vida, xa que formaba parte dun programa de busca de vida extraterrestre apoiado por Carl Sagan. Tamén transporta un mapa coa nosa localización no Sistema Solar.

  19. fab-antonchaves di:

    O Sistema Solar ten forma de burbulla. Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol. É dicir, ata onde alcanzan a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético. Esta burbulla chámase heliosfera, e flota polo espazo orbitando arredor da galaxia.
    O bordo exterior da heliosfera chámase heliopausa. A heliopausa é a fronteira invisible do Sistema Solar. É o lugar onde o vento solar perde velocidade e dá a volta. Envolve a heliosfera e protéxea dos raios cósmicos externos.
    A heliopausa é elástica. Expándese e contráese, e pode cambiar de forma e tamaño. Crese que nalgún tempo pasado estivo moi contraída e o Sistema Solar estivo exposto a moitos raios cósmicos.
    O límite da heliopausa chámase choque de terminación. Está en contacto coa radiación externa. A partir de aí comeza o espazo interestelar. Actualmente, o Sistema Solar atravesa unha pequena nube interestelar que está a premer o choque de terminación e a heliopausa.

  20. faa-andreaperez di:

    O Sistema Solar ten forma de burbulla. Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol. Esta burbulla se chama heliosfera.
    A heliosfera chámase heliopausa. A heliopausa é a fronteira invisible do Sistema Solar. A heliopausa é elástica. Expandese e contraese, e pode cambiar de forma e tamaño.
    O límite da heliopausa, está en contacto coa radiación externa. A partir de ahí comenza o espazo interestelar.
    En 1977 a NASA enviou ao espazo as sondas Voyager I e II. Despois de explorar o Sistema Solar externo, a Voyager I entrou na heliopausa en 2005. Agora está a máis de 17.000 millóns de kilómetros da Tierra

  21. faa-iagopadin di:

    Conidérase que forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol, isto é, ata onde alcanzan a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético.O Sistema Solar ten a forma dunha burbulla chamada heliosfera, e flota polo espazo orbitando ao redor da galaxia.
    O borde exterior da heliosfera, chamado heliopausa, é a fronteira invisible do Sistema Solar. Este é o lugar onde o vento solar perde velocidade e dá a volta, de tal xeito que envolve a heliosfera e protéxea dos raios cósmicos externos. A heliopausa é elástica, expándese e contraese, e pode cambiar de forma e tamaño. Crese que nalgún tempo pasado estivo moi contraída e o Sistema Solar estivo exposto a moitos raios cósmicos. O límite desta heliopausa chámase choque de terminación e está en contacto coa radiación externa. A partir de ahí comeza o espazo interestelar. Actualmente, o Sistema Solar atravesa unha pequena nube interestelar que está presionando o choque de terminación e a heliopausa.
    En 1977 a NASA enviou ao espazo as sondas Voyager I e II. Despois de explorar o Sistema Solar externo, a Voyager I entrou na heliopausa en 2005. Agora está a máis de 17.000 millons de quilómetros da Terra e segue avanzando a máis de 60.000 quilómetros por hora.

  22. faa-albaaller di:

    O sistema solar ten forma de burbulla, heliosfera, e orbita ao redor da galaxia. Está formado por todo aquello afectado pola forza de gravidade do Sol, o vento solar ou o seu campo magnético. A fronteira do Sistema Solar é a heliopausa, que se atopa no borde da heliosfera; esta é moi elástica xa que pode cambiar de tamaño e de forma. Cando o vento solar chega a heliopausa perde forza, e polo tanto da volta, envolvendo así o sistema solar e protexendoo do espacio interestelar, que é así como se coñece a todo aquilo que hai fóra da heliosfera.

  23. fab-miguelleiro di:

    Todo o que forma parte dentro da zona de influencia do Sol, forza de gravidade, vento solar e campo magnético, forma parte do Sistema Solar.
    O Sistema Solar ten forma de burbulla, á que lle apodaron Helioesfera e orbita pola galaxia. O borde exterior da helioesfera chámase heliopausa, é invisible, envolve a helioesfera e protexe dos raios cósmicos externos.
    Finalmente o límite da heliopausa chámase “choque de terminación”, que esta en contacto coa radiación externa. A partir de ahí comeza o espazo interestelar.

  24. fab-jonathansalgueiro di:

    O Sistema Solar ten forma de burbulla. Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol. É dicir, ata onde alcanzan a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético. Esta burbulla chámase heliosfera, e flota polo espazo orbitando arredor da galaxia. O bordo exterior da heliosfera chámase heliopausa. A heliopausa é a fronteira invisible do Sistema Solar. É o lugar onde o vento solar perde velocidade e dá a volta. Envolve a heliosfera e protéxea dos raios cósmicos externos.

    A heliopausa é elástica. Expándese e contráese, e pode cambiar de forma e tamaño. Cre que nalgún tempo pasado estivo moi contraída e o Sistema Solar estivo exposto a moitos raios cósmicos.

    O límite da heliopausa chámase choque de terminación. Está en contacto coa radiación externa. A partir de aí comeza o espazo interestelar. Actualmente, o Sistema Solar atravesa unha pequena nube interestelar que está a premer o choque de terminación e a heliopausa.

    En 1.977 a NASA enviou ao espazo as sondas Voyager I e II. Despois de explorar o Sistema Solar externo, a Voyager I entrou na heliopausa en 2.005. Agora está a máis de 17.000 millóns de quilómetros da Terra e segue avanzando a máis de 60.000 quilómetros por hora. A Voyager I é o obxecto fabricado polo home que máis lonxe chegou ata agora e o primeiro en saír do Sistema Solar. No seu interior leva uns discos de ouro que conteñen información sobre a Terra e a vida, xa que formaba parte dun programa de busca de vida extraterrestre apoiado por Carl Sagan. Tamén transporta un mapa coa nosa localización no Sistema Solar.

  25. faa-carmenvilanova di:

    A heliopausa é o punto no que o vento solar se une ao medio interestelar ou ao vento estelar procedente doutras estrelas. Pódese definir tamén como o límite da helioesfera.
    É un límite teórico apriximadamente circula ou en forma de bágoa, que sinala o límite de influencia do Sol. Localízase no punto no que a perda de presión do vento solar, causada pola dispersión inherente á súa difusión radial, iguala á presión exterior do medio interestelar.
    A heliopausa sinala a fronteira entre o Sistema Solar e o espazo interestelar, e descoñécese a súa distancia real do Sol, aínda que se supón que é menor na direción do movemento do Sol na galaxia. Sábese que se encontra máis alá da órbita de Plutón.
    No entanto, os cometas son capaces de atravesar este límite, dado que as súas órbitas son moi excéntricas (50000 UA ou máis).

  26. fab-lauraozores di:

    O Sistema Solar é o sistema planetario no que se encontra a Terra. Consiste nun grupo de obxectos astronómicos que xiran nunha órbita, por efectos da gravidade, ao redor dunha única estrela coñecida como o Sol da cal obtén o seu nome.
    O Sistema Solar ten forma de burbulla. Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol. É dicir, ata onde alcanzan a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético. Esta burbulla chámase heliosfera, e flota polo espazo orbitando arredor da galaxia.
    O bordo exterior da heliosfera chámase heliopausa. A heliopausa é a fronteira invisible do Sistema Solar. É o lugar onde o vento solar perde velocidade e dá a volta. Envolve a heliosfera e protéxea dos raios cósmicos externos.
    A heliopausa é elástica. Expándese e contráese, e pode cambiar de forma e tamaño. Cre que nalgún tempo pasado estivo moi contraída e o Sistema Solar estivo exposto a moitos raios cósmicos.
    O límite da heliopausa chámase choque de terminación. Está en contacto coa radiación externa. A partir de aí comeza o espazo interestelar. Actualmente, o Sistema Solar atravesa unha pequena nube interestelar que está a premer o choque de terminación e a heliopausa.

  27. fab-nereabetanzos di:

    Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol. É dicir, hasta donde alcanzan a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético.O Sistema Solar ten forma de burbulla a que se denomina como heliosfera e que flota polo espacio orbitando ao rededor da galaxia.
    O borde exterior da heliosfera chámase heliopausa.A heliopausa é a fronteira invisible do Sistema Solar.O límite da heliopausa chámase choque de terminación. Está en contacto coa radiación externa. A partir de ahí comenza o espacio interestelar e dase o límite do Sistema Solar.

  28. fab-miguelpineiro di:

    Todo o que forma parte dentro da zona de influencia do Sol, forza de gravidade, vento solar e campo magnético, considerase que forma parte do Sistema Solar.
    Sabese que o Sistema Solar ten forma de burbulla, á que lle chemaron Helioesfera e orbita pola galaxia. O borde exterior da helioesfera chámase heliopausa, é invisible, envolve a helioesfera e protexea dos raios cósmicos externos.
    Finalmente o límite da heliopausa chámase «choque de terminación», que esta en contacto coa radiación externa. A partir de ahí comeza o espazo interestelar.

  29. faa-martinbaulde di:

    Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol. É dicir, ata onde alcanzan a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético. O Sistema Solar ten forma de burbulla. Esta burbulla chámase heliosfera, e flota polo espazo orbitando arredor da galaxia.

    O bordo exterior da heliosfera chámase heliopausa. A heliopausa é a fronteira invisible do Sistema Solar. É o lugar onde o vento solar perde velocidade e dá a volta. Envolve a heliosfera e protéxea dos raios cósmicos externos.
    O límite da heliopausa chámase choque de terminación. Está en contacto coa radiación externa. A partir de aí comeza o espazo interestelar.

    En 1.977 a NASA enviou ao espazo as sondas Voyager I e II. Despois de explorar o Sistema Solar externo, a Voyager I entrou na heliopausa en 2.005. Agora está a máis de 17.000 millóns de quilómetros da Terra e segue avanzando a máis de 60.000 quilómetros por hora.

  30. faa-laurachaves di:

    O Sistema Solar é o sistema planetario no que se encontra a Terra. Consiste nun grupo de obxetos astronómicos que xiran ao redor dunha única estrela, o Sol.
    O Sistema Solar ten forma de burbulla, que é chamada heliosfera, e flota polo espazo orbitando ao redor da galaxia.
    O borde exterior da heliosfera, chámase heliopausa. A heliopausa é o punto no que o vento solar se une ao medio interestelar ou ao vento estelar procedente doutras estrelas. É un límite aproximadamente circular, en forma de bágoa, que señala o límite de influencia do Sol. Envolve a heliosfera e protéxea dos raios cósmicos externos. A heliopausa é elástica. Expándese e contráese e pode cambiar de forma e tamaño.O límite da heliopausa é denominado choque de terminación, e a partir de ahí comeza o espazo interestelar.

  31. faa-tamaraparracho di:

    Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol, isto é, todo aquilo que se encontra ata onde alcanzan a forza de gravidade, o vento solar e o campo magnético do Sol.
    Esta rexión espacial delimitada pola influencia do vento solar e o seu campo magnético denomínase heliosfera e as investigacións realizadas co instrumento MIMI da sonda Cassini e as realizadas pola misión IBEX suxiren que a súa forma é parecida á dunha burbulla.
    O borde exterior da heliosfera chámase heliopausa e caracterízase por ser o límite teórico que sinala a fronteira entre o Sistema Solar e o espazo interestelar, pois constitúe o límite da influencia do Sol dado que é o punto no que se produce a perda de presión do vento solar. Descoñécese a súa distancia real do Sol, mais sábese que se encontra máis aló da órbita de Plutón.

  32. fab-mariaoubina di:

    o Sistema Solar é o sistema planetario no que se encontra a Terra. Consiste nun grupo de obxetos astronómicos que xiran nunha órbita, por efectos da gravidade, arrededor dunha única estrela coñecida como o Sol da cal obten o seu nome.
    O Sistema Solar ten forma de burbulla. Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influenza do Sol. É decir, hasta onde alcanzan a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético. Esta burbulla chámase heliosfera, e flota polo espacio orbitando arrededor da galaxia.
    O borde exterior da heliosfera chámase heliopausa. A heliopausa é a frontera invisible do Sistema Solar. É o lugar onde o vento solar perde velocidade e da volta. Envolve a heliosfera e a protexe dos raios cósmicos externos.
    A heliopausa é elástica. Expándese e contráese, e pode cambiar de forma e tamaño. Crese que nalgún tempo pasado estuvo moi contraída e o Sistema Solar estuvo exposto a moitos raios cósmicos.
    O límite da heliopausa chámase choque de terminación. Está en contacto coa radiación externa. A partir de ahí comeza o espazo interestelar. Actualmente, o Sistema Solar atravesa unha pequena nube interestelar que está presionando o choque de terminación e a heliopausa.

  33. faa-marinabusto di:

    O Sistema Solar é o sistema planetario no que se encontra a Terra. Consiste nun grupo de obxectos astronómicos que xiran nunha órbita, por efectos da gravidade, ao redor dunha única estrela coñecida como o Sol. Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol. É dicir, ata onde alcanzan a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético. Existe unha fronteira invisible do Sistema Solar chamada heliopausa. O límite da heliopausa chámase choque de terminación, que está en contacto coa radiación externa e a partir de aí comeza o espazo interestelar.

  34. faa-sarafalcon di:

    O Sistema Solar ten forma de burbulla. Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol. É dicir, ata onde alcanzan a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético. Esta burbulla chámase heliosfera, e flota polo espazo orbitando arredor da galaxia.
    O bordo exterior da heliosfera chámase heliopausa. A heliopausa é a fronteira invisible do Sistema Solar. É o lugar onde o vento solar perde velocidade e dá a volta. Envolve a heliosfera e protéxea dos raios cósmicos externos.

    A heliopausa é elástica. Expándese e contráese, e pode cambiar de forma e tamaño. Cre que nalgún tempo pasado estivo moi contraída e o Sistema Solar estivo exposto a moitos raios cósmicos.

    O límite da heliopausa chámase choque de terminación. Está en contacto coa radiación externa. A partir de aí comeza o espazo interestelar. Actualmente, o Sistema Solar atravesa unha pequena nube interestelar que está a premer o choque de terminación e a heliopausa.

  35. faa-albarodriguez di:

    O Sistema Solar ten forma de burbulla. Forma parte do Sistema Solar todo o que está dentro da zona de influencia do Sol. E dicir, ata onde alcanza a súa forza de gravidade, o vento solar e o seu campo magnético. Esta burbulla chámase heliosfera, e flota polo espazo orbitando ao redor da galaxia. O borde exterior da heliosfera chámase heliopausa. A heliopausa é a fronteira invisible do Sistema Solar. É o lugar onde o vento solar perde velocidade e da a volta. Envolve a heliosfera e protéxea dos raios cósmicos externos. A heliopausa é elástica. Expándese e contráese, e pode cambiar de forma e de tamaño. Créese que en algún tempo pasado estivo moi contraída e o Sistema Solar estivo exposto a moitos raios cósmicos. O límite da heliopausa chámase choque de terminación. Está en contacto coa radiación externa. A partir de aí comeza o espazo interestelar. Actualmente, o sistema Sistema Solar atravesa unha pequena nube interestelar que está presionando o choque de terminación e a heliopausa.

  36. fab-lauracaldas di:

    En setembro de 1977 emprendeu o seu camiño a sonda espacial Voyager 1, para estudar os límites do sistema solar.38 anos despois e tras case 150 millons de kilómetros recorridos, a fronteira do noso sistema solar aínda non está cerca.
    Un novo estudio publicado, indica que a sonda espacial Voyager 1, non está tan preto da heliopausa ( límite onde desaparece o vento solar e comeza o medio interestelar) como consideraban os científicos ata agora.
    Estos novos datos indican que, ao contrario do que se pensaba, a sonda non está punto de cruzar a fronteira do sistema solar.

  37. faa-miguelotero di:

    O Sistema Solar ten forma de burbulla. Todo o que está dentro da influencia do sol, pertenece ó Sistema Solar. Dito de outra forma sería, ata onde alcanza a forza gravitacional, o vento solar e o seu campo magnético. A esta burbulla coñécese co nome de heliosfera. O borde da heliosfera chámaselle, heliopausa, esta é a fronteira invisible do Sistema Solar ou tamén dito de outra forma, ó límite do sistema solar.