Ósos máis resistentes

A osteoporose é una enfermidade que se caracteriza por unha diminución da masa ósea e polo incremento da porosidade do óso, o cal alberga unha maior cantidade de aire no seu interior ao mesmo tempo que aumenta o tamaño das súas cavidades. Este deterioro da estrutura dos ósos, supón un aumento da súa fraxilidade e unha diminución  da súa resistencia aos golpes, o que se traduce nunha elevación do risco de sufrir fracturas. A osteoporose é unha patoloxía asintomática, polo que pode pasar desapercibida durante moitos anos ata que finalmente se manifesta a través dunha fractura.

tecido óseo renóvase constantemente pola acción coordinada de dúas células que se encontran no interior dos ósos, os osteoblastos, encargados de formar tecido óseo, e os osteoclastos, cuxa función é degradar e reabsorber o tecido óseo anteriormente sintetizado. Precisamente, unha das principais causas da osteoporose é un aumento na diferenciación e activación das células que degradan o óso, os osteoclastos, o cal provoca un incremento da cantidade de tecido óseo que se absorbe, o que ten como consecuencia a diminución da masa ósea.

Recentemente,  un equipo de investigadores do Centro Nacional de Investigacións Cardiovasculares (CNIC) en colaboración con outros grupos de Barcelona, Bélxica e Francia, descubriron un mecanismo mediante o cal é posible reforzar a masa ósea. No seu estudo, publicado no «Journal of Clinical Investigation», afirman que a diferenciación e activación dos osteoclastos é un proceso controlado polo receptor X de retinoide (RXR), unha clase de  proteína que se encontra no interior das células e que controla a expresión de MAFB, una molécula clave no proceso de xeración de osteoclastos.

Traballando con ratos modificados xeneticamente para que simularan padecer a menopausa (o colectivo da poboación que máis sofre de osteoporose é o das mulleres postmenopásicas), os investigadores viron que bloquear a actividade do RXR das células nai que producen osteoclastos provoca o desenvolvemento de osteoclastos xigantes que, inesperadamente, perden a capacidade de degradar e reabsorber o óso. Así, a perda de funcionalidade desta proteína, provoca que os ratos machos teñan ósos máis densos e que as femias non teñan un esqueleto tan débil cando experimentan unha diminución de estróxenos semellante á menopausa.

Continuando coa investigación e tendo en conta que xa existe un medicamento aprobado que actúa sobre o RXR, o bexaroteno, os investigadores puideron demostrar que a activación selectiva do RXR mediante o bexaroteno causa o bloqueo total da diferenciación de osteoclastos.

Polo tanto, a posibilidade de modular mediante o uso de fármacos a actividade do RXR e, como consecuencia, de impedir a perda de masa ósea , podería ter implicacións terapéuticas moi importantes para o tratamento da osteoporose así como outras enfermidades asociadas á perda de masa ósea.

Autora: Tamara Parracho

Esta entrada foi publicada en Avances médicos, Biotecnoloxía, Medicina, Saúde e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

31 Responses to Ósos máis resistentes

  1. Victor di:

    Como se forman os ósos? Xa nacemos con ósos ou o esqueleto dun neno é doutro material?

    • faa-manuelvilas di:

      A formación dos ósos comenza dentro da nosa nai, a través dun proceso chamado osificación,grazas aos minerais.Existen dous tipos de osificación:
      -Osificación intramembranosa:Ten lugar directamente no tecido conectivo. Por este proceso fórmanse os ósos planos da bóveda do cranio: óso frontal, óso occipital, óso parietal e óso temporal.
      -Osificación endocronal: A substitución de cartilaxe por óso denomínase osificación endocondral. Aínda que a maioría dos ósos do corpo se forman deste xeito, o proceso pódese apreciar mellor nos ósos máis longos

    • fab-mariangaleano di:

      O óso é un texido firme, duro e resistente que forma parte do endoesqueleto dos vertebrados.
      Dende que nacemos se inicia o proceso de formación dos ósos. Ao principio, estes son blandos e están formados por un texido moi especial que recibe o nome de cartílago. Despois de nacer, a maior parte do cartílago transformouse en óso e só segue presente nos extremos deste. É este cartílago, denominado cartílago de crecemento, o que continúa formando óso, permitindo que este vaia crecendo e alargándose. Cando deixamos de crecer, ó redor dos 20 anos, o cartílago de crecemento desaparece quedando completamente osificado. Esa é a razón de porqué disminúe a cantidade de ósos dos 350 de cando nacemos ós 206 cando somos adultos. Na idade adulta só temos cartílago, coa súa característica consistencia branda, nalgunhas partes do corpo como poden ser a punta do nariz e as orellas.

    • faa-sarafalcon di:

      Cando somos apenas uns embrións dentro do útero materno as cartilaxes encárganse de soster ao noso corpo. Posteriormente, sobre este vaise depositando calcio e outros sales que lle dan consistencia, transformando a cartilaxe en óso. Este proceso chámase osificación.
      Dende que nacemos iníciase o proceso de formación dos ósos. Ao comezo, estes son brandos e están formados por un tecido moi especial que recibe o nome de cartilaxe.
      Despois de nacer, a maior parte da cartilaxe transformouse en óso e só segue presente nos extremos deste. É esta cartilaxe, denominada cartilaxe de crecemento, o que continúa formando óso, permitindo que este vaia crecendo e alongándose.

    • faa-ritalage di:

      O proceso de formación dos osos comeza cando somos uns embrións en nos atopamos dentro do útero, aí empézanse a formar os cartílagos que encárganse de soster o noso corpo. Cando nacemos, os nosos ósos son brandos e están formados por un tecido moi especial denominado cartílago, aínda que a maior parte do cartílago xa se transformou en oso e só segue presente en extremos deste. Este cartílago denomínase cartílago de crecemento, e continúa formando o oso, permitindo que este vaia crecendo e alagándose.
      Cando deixamos de crecer, sobre os vinte anos aproximadamente, o cartílago de crecemento desaparece, quedando completamente osificado

  2. faa-albarodriguez di:

    O proceso de formación dos osos comeza cando somos uns embrións en nos atopamos dentro do útero, aí empézanse a formar os cartílagos que encárganse de soster o noso corpo. Cando nacemos, os nosos ósos son brandos e están formados por un tecido moi especial denominado cartílago, aínda que a maior parte do cartílago xa se transformou en oso e só segue presente en extremos deste. Este cartílago denomínase cartílago de crecemento, e continúa formando o oso, permitindo que este vaia crecendo e alagándose.
    Cando deixamos de crecer, sobre os vinte anos aproximadamente, o cartílago de crecemento desaparece, quedando completamente osificado. Esa é a razón pola que diminúe a cantidade de oso, cando nacemos temos uns 350, e cando somos adultos 206. Na idade adulta só temos cartílago, coa súa característica de consistencia branda, nalgunhas partes do nosos corpo, como na nariz o unas orellas.

  3. faa-martinbaulde di:

    Cando somos apenas uns embrións dentro do útero materno as cartilaxes encárganse de soster o noso corpo. Posteriormente, sobre este vaise depositando calcio e outros sales que lle dan consistencia, transformando a cartilaxe en óso. Este proceso chámase osificación.
    Dende que nacemos iníciase o proceso de formación dos ósos. Ao principio, estes son brandos e están formados por cartilaxe.
    Despois de nacer, a maior parte da cartilaxe transformase en óso e só segue presente nos extremos deste. É esta cartilaxe, a que continúa formando óso, permitindo que este vaia crecendo e alongándose.
    Cando deixamos de crecer, arredor dos vinte anos, a cartilaxe de crecemento desaparece, quedando completamente osificado.
    No óso hai dous tipos de células. Unhas chamadas osteoblastos, que depositan o calcio nos ósos. As outras son os osteoclastos, que reabsorben o calcio.
    O calcio e os osteoblastos son moi necesarios cando un óso se fractúra, xa que se debe formar tecido óseo novo para que o óso se repare.

  4. faa-marinabusto di:

    Dende que nacemos iníciase o proceso de formación dos ósos. Ao comezo, estes son brandos e están formados por un tecido moi especial que recibe o nome de cartilaxe. Cando somos apenas uns embrións dentro do útero materno as cartilaxes encárganse de soster ao noso corpo. Nesas cartilaxes vaise depositando calcio e outras sales transformando os cartilaxes en ósos. Despois de nacer, a maior parte da cartilaxe transformouse en óso e só segue presente nos extremos deste. É esta cartilaxe, denominada cartilaxe de crecemento, o que continúa formando óso, permitindo que este vaia crecendo e alongándose.

  5. faa-laurachaves di:

    O desenvolvemento do sistema óseo iníciase xa dende que nacemos, no embrión á sexta semana de vida e xa pode identificarse a forma dos ósos.
    Ao inicio, os osos non son realmente ósos, se non que son brandos e están formados por cartílago. A través do proceso de osificación o cartílago vaise vólveno duro e tomando a súa consistencia característica, transformándose en ósos, e só sigue presente nos extremos deste, que continúa formando osos e lles permite seguir formándose e crecendo. A osificación detense sobre os 20 anos de idade, polo que o cartílago de crecemento desaparece, quedando completamente osificado, é por isto que a inxesta de alimentos ricos en calcio é moi importante a partir desta idade.

  6. Xacobo Piñeiro Cacabelos di:

    O óso fórmase por substitución dun tecido conectivo preexistente (a cartilaxe). Existen dous tipos de osificación: intramembranosa (ou directa) e endocondral (ou indirecta).

    A osificación intramembranosa (ou directa): ten lugar directamente no tecido conectivo.

    A osificación endocondral (ou indirecta): a substitución de cartilaxe por óso denomínase osificación endocondral. A maioría dos ósos do corpo fórmanse desta maneira.

  7. faa-miriantrigo di:

    Mediante o proceso de osificación, o cartílago co que nacemos, tecido brando, flexible e elástico que forma os ósos a partir do momento en que nacemos e encargado de soster o noso corpo, vaise cargando de calcio e outras sales que lle aportan consistencia, transformando gradualmente este cartílago en óso. Posteriormente, este cartílago, denominado cartílago de crecemento, só está presente nos extremos do óso, permitindo así que este siga crecendo.
    Cando nacemos, temos aproximadamente 300 ósos, os cales irán crecendo conxuntamente para acabar na idade adulta con 206, debido á definitiva desaparición do cartílago de crecemento. Estes ósos están formados principalmente por coláxeno, fósforo, sodio e calcio. Este último é o que lle aporta dureza aos ósos, endurecéndoos, e procede principalmente do leite. Ao envellecer, a cantidade de calcio nos ósos diminúe, provocando que estes se volvan máis fráxiles e dea lugar á osteoporose, mencionada no artigo.
    Os humanos posuímos dous tipos de ósos: ósos compactos, os cales forman a parte exterior, forte, lisa e sólida do óso, o os ósos esponxosos, localizados dentro dos compactos en varias capas, e semellantes ás esponxas.

  8. fab-raquelpan di:

    Os osos comenzan a formarse cando somos apenas uns embrions dentro do útero materno os cartigalos encarganse de soster o noso corpo.O calcio e outros sales son os que lle dan consistencia ,transformando o cartílago en oso.Este proceso denominase osificación.A partir dos vinte o carílago deixa de comezar a medrar,esto conleva a que se disminua a cantidade de osos.
    Cando nacemos temos 350 e cando somos adultos 206.

  9. faa-tamaraparracho di:

    Cando somos apenas uns embrións dentro do útero materno, o noso sistema óseo comeza a desenvolverse.
    A maior parte do esqueleto fetal está constituído por un tecido conxuntivo especializado, denominado cartilaxe, o cal se caracteriza por ter unha estrutura branda e elástica, para que así o feto poida ser expulsado con moita máis facilidade.
    Unha vez que nacemos, prodúcese  un proceso denominado osificación, no que os osteoblastos van depositando calcio e outros minerais sobre a cartilaxe, o que provoca que esta sexa substituída progresivamente por tecido óseo, gañando consistencia e dureza, e formándose así, a medida que imos crecendo, todos os ósos.
    Cando deixamos de medrar, ao redor dos vinte anos, o noso esqueleto óseo está completamente formado, e só conservamos cartilaxe en certas partes, como é o caso das orellas e da punta do nariz.

  10. faa-andreaperez di:

    Cando estamos no útero materno iniciase o proceso de formación dos ósos. Primeiro, son blandos e están formados por catilagos.
    Despois de nacer, a maior parte do cartílago transformouse en óso. É este cartílago, chámase cartílago de crecemiento, que é o que continúa formando o óso, permitindo que este vaia crecendo e alongándose.
    Cando deixamos de crecer, aoredor dos vinte anos, o cartílago de crecemento desaparece, quedando completamente osificado. Esta é a razón de por qué disminúe a cantidade de ósos, cando nacemos 350, e cando somos adultos 206.

  11. faa-ariadnavazquez di:

    Nacemos cuns 300 ósos brandos. Durante a infancia e a adolescencia, a cartilaxe crece e é substituída lentamente por óso duro. Algúns destes ósos fúndense a acaban xuntos, polo que o esqueleto adulto ten 206 ósos. Estes teñen os seus propios vasos sanguíneos e están feitos de células vivas, que lles axudan a crecer e se reparan. Ademais,
    proteínas, minerais e vitaminas conforman o óso.

    Os ósos do noso corpo fórmanse a través dun proceso que chamamos osteoxénese, que significa formación de tecido óseo. Este prodúcese por dous procesos:

    – Osificación intramembranosa: é aquela que implica a substitución das follas de membrana de tecido conectivo co tecido óseo. É o causante da formación dos ósos planos do cranio (por exemplo, a clavícula ou a mandíbula).

    -A osificación endocondral: é aquela que implica a substitución dun modelo de cartilaxe co tecido óseo (por exemplo, fémur, tibia, úmero, raio).

    Hai que destacar que os ósos longos seguen crecendo en lonxitude e anchura ao longo da infancia e a adolescencia. O aumento da lonxitude é debido á formación continua de óso endocondral en cada extremo dos ósos longos. Por outra banda, o aumento da circunferencia do eixe do óso conséguese mediante a formación de óso novo na superficie exterior.

  12. faa-albaaller di:

    Cando só somos uns embrións e nos atopamos dentro do útero da nosa nai, comeza o proceso de formación dos nosos ósos, os cales neste momento chamánse cartilagos.
    Ao nacer os nosos ósos son brandos, esta é a razón de que ao caír os nenos non os rompan, xa que inda non están totalmente osificados.
    A medida que vamos crecendo o noso óso vaise transformando, estes ósos denomínanse cartilagos de crecemento; e cando deixamos de crecer, ao redor dos 20 anos, só temos cartilagos en certas partes do noso corpo, como as orellas ou o nariz.

  13. fab-antonchaves di:

    Dende que nacemos iníciase o proceso de formación dos ósos. Ao comenzo, estos son blandos e están formados por un tecido moi especial que recibe o nome de cartílago.
    Despois de nacer, a maior parte do cartílago transfórmase en óso e só segue presente nos extremos deste.Denominamos a este cartílago: cartílago de crecemento, que é o que fai que o óso se siga desenvolvendo.
    Este cartílago de crecemento desaparece (mediante a osificación) cando alcanzamos a idade de formación total do noso corpo, arredor dos 20 anos.

  14. faa-carmenvilanova di:

    O esqueleto do feto comeza a desenvolver os seus ósos 13 semanas despois da concepción. Os ósos vólvense gradualmente máis fortes e o tecido muscular comeza a perfeccionarse. No momento do nacemento, un recén nacido ten aproximadamente 300 ósos moi brandos. Co tempo, estes ósos inician un proceso de crecemento conxunto para formar os 206 ósos de adulto.
    Un embrión humano empeza sendo un cartílago que posteriormente se transforma en óso. O cartílago é unha substancia flexible e elástica. A transición deste ao óso é coordinada por un sistema complexo de proteínas chamado factores de trancripción. Esta rede acende os xenes adecuados no momento preciso para completar o proceso de osificación, é dicir, de formación do tecido óseo. Os ósos dos recén nacidos non son tan fortes como o son os dos adultos. Isto é debido a que aínda non se osificaron. Durante a infancia, o cartílago medra e é progresivamente reemplazado por óso con asistencia de calcio.

  15. fab-lauraozores di:

    O óso é un tecido firme, duro e resistente que forma parte do endoesqueleto dos vertebrados. Está composto por tecidos duros e brandos. O principal tecido duro é o tecido óseo, un tipo especializado de tecido conectivo constituído por células (osteocitos) e compoñentes extracelulares calcificados. Os ósos posúen unha cuberta superficial de tecido conectivo fibroso chamado periósteo e nas súas superficies articulares están cubertos por tecido conectivo cartilaxinoso. Os compoñentes brandos inclúen aos tecidos conectivos mieloide tecido hematopoiético e adiposo (graxa) a medula ósea. O óso tamén conta con vasos e nervios que, respectivamente irrigan e inervan a súa estrutura.

    O desenvolvemento do sistema óseo iníciase de forma moi temperá no embrión, á sexta semana de vida xa pode identificase a forma dos ósos.

    Ao inicio estes ?huesos? non son realmente ósos duros como os coñecemos, realmente son cartilaxes e a través do proceso de osificación, a cartilaxe se vai volvendo dura e tomando a súa consistencia característica. Ao momento do nacemento queda unicamente unha zona de cartilaxe, a cartilaxe de crecemento que lle permite ao óso seguir formándose e crecendo. Esta zona localízase entre a cabeza e a parte longa do óso.

    A osificación detense ou remata á idade de 20 anos, é por isto que a inxestión de alimentos ricos en calcio é moi importante ata esa idade.

    Un óso que ten almacenado suficiente calcio será un óso máis forte e con menor risco de enfermidades óseas

  16. fab-nereaporta di:

    Dende o nacemento iníciase o proceso da formación dos osos. Ao comezo, son blandos e están formados por un texido moi especial que recibe o nome de cartílago.
    Despois de nacer, a maior parte lo cartílago transfórmase en osos e solo segue presente nos extremos oeste. É este cartílago chamado cartílago de nacemento, o que continúa formando o oso, permitindo así que este vaia creéndo e alargándose.
    Cando deixamos de crecer, ao redor dos vinte anos, o cartílago de crecemento desaparece, quedandose completamente osificado. Esa é a razón de qué disminúe a cantidade de osos, 350 cando nacemos é 206 cando somos adultos.
    Na idadde adulta, só temos cartilago, coa súa característica de consistencia blanda, nalgunhas partes. No caso das orellas e a punta da nariz.
    No osos hai dous tipos de células. unhas chamadas osteoblastos, que depositan o calcio nos osos. E outras chamadas osteoclastos. que reabsorben o calcio.

  17. Victor di:

    NOVO FORO ABERTO

    Por que a osteoporose é máis común en mulleres ca en homes?

  18. faa-iagopadin di:

    Entre os factores de risco á hora de sufrir osteoporose, médicos e especialistas inclúen o hábito do tabaco, o sedentarismo, unha dieta pobre en calcio, o exceso de sal, o consumo elevado de alcol, o infrapeso (estar demasiado delgado implica ter menos masa muscular e graxa para protexer os ósos), os antecedentes familiares e a menopausia.
    Porén, o feito de ser muller tamén afecta nisto. A osteoporose é máis común nas mulleres debido a que a partir dunha determinada idade, en torno aos 40, pérdese calcio nos ósos, polo que o proceso de destrucción ósea é maior ao de formación. Nos homes, pola contra, esta perda é máis gradual e soe afectar menos aos ósos. Ademais, os ósos da muller son xa de por sí máis fráxiles e menos resistentes ao longo da súa vida e tras a menopausia, tal fraxilidade é aínda maior, xa que os estróxenos (os cales descenden coa menopausia) xogan un papel esencial na preservación dos ósos.

  19. fab-nereaporta di:

    Preto de 1 de 2 mulleres con máis de 50 anos e un de cada cinco homes fractura un óso por mor da osteoporose durante a súa vida.
    Durante a terceira idade perdese preto de 1 por cento da masa ósea por ano, a pesar de algunhas mulleres poden perder entre 3 e 5 por cento no inicio da menopausa. E a iso engadir as consecuencias da vellez (perda de forza muscular, problemas visuais, etc.) e isto fai que , o risco de fractura disparese. As mulleres son máis propensas a desenvolver esta condición, debido á redución dos niveis de estroxênio durante a menopausa. Con todo, nos últimos anos aumentou os casos de homes que sofren fracturas de cadeira, especialmente osteoporose. A avaliación dos factores de risco é importante porque permite correxilos e aplicar tratamentos preventivos.

  20. fab-nereaporta di:

    Durante a terceira idade perdese preto de 1 por cento da masa ósea por ano, a pesar de algunhas mulleres poden perder entre 3 e 5 por cento no inicio da menopausa. E a iso engadir as consecuencias da vellez (perda de forza muscular, problemas visuais, etc.) e isto fai que , o risco de fractura disparese. As mulleres son máis propensas a desenvolver esta condición, debido á redución dos niveis de estroxênio durante a menopausa. Con todo, nos últimos anos aumentou os casos de homes que sofren fracturas de cadeira, especialmente osteoporose. A avaliación dos factores de risco é importante porque permite correxilos e aplicar tratamentos preventivos.
    Preto de 1 de 2 mulleres con máis de 50 anos e un de cada cinco homes fractura un óso por mor da osteoporose durante a súa vida.

  21. faa-albarodriguez di:

    A osteoporose é unha enfermidade sistémica que se caracteriza pola diminución da masa ósea e un deterioro da microarquitectura dos ósos, o que supón un aumento da fraxilidade dos ósos e do riesgo de sufrir fracturas. Esta patoloxía é asintomática e pode pasar desapercibida durante moitos anos ata que finalmente se manifesta cunha fractura.
    Durante a terceira idade pérdese cerca dun por cento da masa ósea por ano, aínda que algunhas mulleres poden chegar a perder entre un tres e un cinco por cento ao inicio da menopasia. Se a isto se lle suman as consecuencias propias de vejez, o riesgo de sufrir fracturas disparase. A muller é máis propensa a padecer esta enfermidade debido a reducción dos niveis de estróxenos durante a menopausia. Sen embargo, nos últimos anos aumentaron os casos de homes que sufren fracturas, especialmente de cadeira, por osteoporose. A valoración dos factores de riesgo é importante porque permite correxilos e aplicar tratamentos preventivos.

  22. faa-manuelvilas di:

    é máis común nas mulleres de idade avanzada por baixos niveis da hormona sexual,estróxeno
    (Exemplo:Menopausia).Pero tamén inflúen outros factores tales como:
    -Desordes alimenticias como anorexia nerviosa e bulimia
    -Fumar cigarros
    -Abuso do alcohol
    -Baixo nivel de calcio e vitamina D, pola pouca inxestión na súa dieta ou absorción inadecuada do seu intestino
    -Estilo de vida sedentario (inactividade) ou inmobilidade
    Tamén os médicos observaron que afecta máis a mulleres blancas non hispanas e asiáticas.

  23. faa-tamaraparracho di:

    A osteoporose é unha enfermidade ósea que pode ser padecida por persoas de ambos sexos, aínda que é moito máis frecuente que se manifeste en mulleres, de feito, estímase que en España o número de mulleres afectadas ascende a máis de 2 millóns.
    De entrada, os ósos dos homes son por natureza moito máis duros e resistentes que os das mulleres, as cales posúen uns ósos máis febles.
    Para compensar esta debilidade , as mulleres producen estróxenos durante a súa vida fértil, os cales regulan o metabolismo do calcio nos ósos, tendo unha importante función de protección contra a perda de masa ósea. Máis, coa perda da menstruación desaparece o efecto protector desta hormona sobre o óso. Así, a partir dos 50 anos, o proceso de perda de masa ósea acelérase nas mulleres e os seus ósos vólvense aínda máis débiles. Por iso, as mulleres postmenopáusicas son moi propensas a sufrir osteoporose.

  24. fab-lauraozores di:

    A osteoporose é unha enfermidade sistémica que se caracteriza por unha diminución da masa ósea e unha deterioración da microarquitectura dos ósos, o que supón un aumento da fraxilidade dos ósos e do risco de sufrir fracturas. Esta patoloxía é asintomática e pode pasar desapercibida durante moitos anos ata que finalmente se manifesta cunha fractura.
    A orixe da osteoporose debe buscarse nos factores que inflúen no desenvolvemento e a calidade do óso. O risco de padecer osteoporose virá determinado polo nivel máximo de masa ósea que se obteña na idade adulta e o descenso producido pola vellez. Ademais do envellecemento, na súa aparición interveñen factores xenéticos e hereditarios. As fillas de nais que teñen osteoporose, por exemplo, adquiren un volume de masa ósea inferior que o de fillas de nais con ósos normais, e o mesmo sucede con xemelgos univitelinos.
    A desnutrición, a mala alimentación, o escaso exercicio físico e a administración dalgúns fármacos tamén poden favorecer a aparición da osteoporose. Non obstante, a menopausa é un dos factores que máis inflúe no seu desenvolvemento nas mulleres, xa que a desaparición da función ovárica provoca un aumento da resorción ósea.

  25. faa-carmenvilanova di:

    As mulleres somos máis propensas a padecer determinadas patoloxías, entre as que destacan a osteoporose, caracterizada pola pérdida de masa ósea e polo aumento da fraxilidade dos ósos, incrementando o risco de fracturas.
    Estímase que 1 de cada 3 mulleres de máis de 50 anos sofren osteoporose frente a 1 de cada 12 homes que a padecen. O motivo principal de que esta enfermidade afecte a máis mulleres que homes débese á menopausia e á conseguinte diminución dos níveis de estróxenos.
    A pérdida de estróxenos por menopausia fisiolóxica ou por extirpación quirúrxica dos ovarios ocasiona unha rápida pérdida de óso. As mulleres, en especial as caucásicas e as asiáticas, teñen unha menor masa ósea que os homes. Esta pérdida de óso provoca unha menor resistencia do mesmo, o que conduce fácilmente a fracturas de columna, cadeira…
    Aínda que a pérdida da función ovárica que se produce na muller despois da menopausia é a principal causa de osteoporose, existen diferentes enfermidades ou medicamentos que tamén poden provocala. Podemos dividilas en varios grupos: endocrinolóxicas, por medicamentos, debidas a amenorrea, por procesos tumorais malignos e outras.

  26. faa-ileniamartinez di:

    A osteoporose é o adelgazamento e debilitamiento dos ósos. Si este deterioro non se trata, o esqueleto termina por ser sumamente fráxil e alguns deles tenden a romperse (ou fracturarse) con traumatismos moi pequenos.
    Ainda que o proceso de pérdida producese pouco a pouco desde a metade da trintena, é tan lento que pode que un oso con osteoporose pase mpito tempo antes de que nos demos conta.
    En xeral, as mulleres corren maior risco de osteoporose que os homes. Isto debese a que despois da menopausia as mulleres sufren una rápida pérdida de óso, como consecuencia do descenso da formación de estróxenos.

  27. faa-miriantrigo di:

    Durante a osteoporose, os ósos debilítanse e vólvense máis finos, deteriorándose. O risco de padecer esta enfermidade está determinado polo nivel máximo de masa ósea que se obteña na idade adulta e o descenso producido polo envellecemento.
    Ademais, existen diferentes factores que axudan a aparición da osteoporose, entre os que están os factores que inflúen no desenvolvemento e na calidade do óso, factores xenéticos e hereditarios, pero a principal razón pola que as mulleres son máis afectadas por esta enfermidade débese ao descenso da formación de estróxenos, tras a menopausa, que provoca a perda de óso, algo do que frecuentemente tardan en notalo.Tamén cabe destacar a desnutrición, a mala alimentación, unha vida sedentaria e diversos fármacos tamén inducen á aparición da osteoporose, aínda que o factor que máis influencia ten sobre as mulleres é a desaparición da funcionalidade ovárica.