Esperanza para a cegueira

Un equipo de investigadores estadounidenses líderes en medicina rexenerativa proban a eficacia das células nai para reconstruír o tecido do ollo en 18 persoas. Estes implantes, polo de agora, non produciron rexeitamento e lograron devolverlle a vista a tales pacientes.

As células nai levan case máis de tres décadas prometendo tratamento para un gran número de enfermidades.

No ano 1981 Martin Evans e Matthew Kaufman conseguiron cultivar por vez primeira no seu laboratorio estas células capaces de transformase en calquera tipo de tecido especializado. Dende entón, médicos e investigadores de todo o mundo ven as células nai como unha posible fonte celular para rexerar o miocardio despois de sufrir un infarto ou para substituír aquelas danadas polas enfermidades mentais do Parkinson ou o Alzheimer, entre outras.

O ollo é capaz de tolerar células estranas sen provocar resposta inmunitaria en forma de rexeitamento grazas á súa naturaleza ‘inmunoprivilexiada’.

Este traballo realizado polo equipo de investigadores do Advanced Cell Technology (e liderado polo director Robert Lanza) e cuxos resultados foron publicados na revista The Lancet, demostra non só a seguridade do uso terapéutico das células nai, senón que tamén logrou resultados positivos e favorables no tratamento de dúas das enfermidades oculares que supoñen a primeira causa de cegueira en países desenvolvidos.

Para levar a cabo dito estudo, os investigadores deseñaron un experimento para rexerar as células da retina, e usaron como cobaias a nove pacientes que sufrían a enfermidade de Stargardt e a outros nove que padecían dexeneración macular. Ambas enfermidades oculares provocan a morte do epitelio retinal, e como consecuencia, tamén a dos fotoreceptores, o que orixina a cegueira.

O traballo científico comezou coa obtención de células nai a partir dun embrión humano que sobraba dun proceso de fertilidade. Despois, conseguiron atopar a receta química, os factores de crecemento, os cales provocan que as células pluripotenciais se transformen en células desexadas. Neste caso, as células desexadas correspondíanse cas do epitelio pigmentario da retina, aquelas que protexen aos fotoreceptores. Por último, só queda o transpante das células xa diferenciadas á retina do paciente para comprobar se son integradas correctamente no tecido e realizan a súa función.

Os resultados indican que, pasados tres anos dende o implante, a maioría dos pacientes recuperaron parcial ou totalmente a visión.

Autora: Carmen Vilanova.

 

Esta entrada foi publicada en Avances médicos, Bioloxía celular, Medicina, Saúde e etiquetada , , . Garda o enlace permanente.

42 Responses to Esperanza para a cegueira

  1. Victor di:

    Que técnicas se utilizan para producir células nai?

    • fab-mariangaleano di:

      Os proxenitores hematopoyéticos ou células nai poden obterse directamente da médula ósea, do sangue ou ben do sangue do cordón umbilical.
      -Médula ósea: as células nai da médula ósea obteñense mediante múltiples punciones en ambas crestas iliacas posteriores. Estas punciones efectúanse a través de dous únicos orificios na pel baixo anestesia xeral.
      -Sangue periférica: En condicións normais a cantidade de células nai que circulan no sangue é moi escasa, mais, é posible movilizar grandes cantidades de esas células dende a ,médula ata o sangue de onde poden ser recollidas sen necesidade de anestesia xeral. Para isto, previamente á recollida, os donantes han de recibir durante catro ou cinco días unha inxección diaria de GCSF. No caso do tranplante autoxénico é o propio paciente o que recibe o GCSF e actúa como donante de células nai. Nalgunhas ocasións é necesario administrar quimioterapia xunto co GCSF para facilitar a movilización e recollida dunha cantidade adecuada de células nai.
      -Sangue de cordón umbilical: o sangue do cordón umbilical conten de forma natural unha gran cantidade de células nai que poden ser utilizadas para transplante. Tras o parto, unha vez cortado o cordón umbilical é posible recoller o sangue que queda no cordón e a placenta e que, en condicións normais, serían desechadas. Estas células son criopreservadas(conxeladas)para a súa eventual utilización nun transplante. Este procedimiento non conleva ningún risco para a mai nin para o recién nado. O principal inconvinte destes proxenitores é que, a pesar da elevada concentración de células, o volumen é pequeño, polo que a cantidade total de células obtidas non é suficiente para un receptor adulto cun volumen corporal elevado, por isto o empleo destos proxenitores queda moi limitado aos nenos e adultos cun baixo volume corporal.

    • faa-manuelvilas di:

      Actualmente existen tres fontes para obter células nai que son:
      -Medula ósea:As células nai da medula ósea obtéñense mediante múltiples puncións en ambas as dúas cristas iliacas posteriores (ósos da parte posterior da cadeira). Estas puncións efectúanse a través de dous únicos orificios na pel baixo anestesia xeral. Aínda que nalgúns casos pode realizarse baixo anestesia epidural, a anestesia xeral é recomendable xa que permite que o procedemento sexa máis cómodo para o paciente e ademais facilita o labor do médico. A duración habitual dunha aspiración de medula ósea é de 2 a 3 horas.En todos os casos se repón parte do volume de sangue extraido mediante unha autotransfusión que se administra durante o procedemento. Para iso, realízaselle ao doador unha extracción de sangue uns días antes da aspiración de medula ósea. Este sangue gárdase convenientemente identificado para ser utilizada o día da intervención. Desta forma evítase expoñer o doador a produtos sanguíneos non propios. Adicionalmente, os doadores reciben ferro por vía oral durante un par de meses. O efecto secundario máis frecuente que provoca a doazón de medula ósea é un dolorimiento nas zonas de punción que poden persistir unhas 24 horas e que se controlan doadamente con analxésicos por vía oral.
      -Sangue periférica:En condicións normais a cantidade de células nai que circulan no sangue é moi escasa. Non obstante, é posible mobilizar grandes cantidades desas células dende a medula cara ao sangue de onde poden ser recollidas sen necesidade de anestesia xeral.Para iso, previamente á recollida, os doadores han de recibir durante catro ou cinco días unha inxección diaria de GCSF. Este fármaco, modalidade artificial dunha proteína que se encontra no corpo de forma natural, é capaz de mobilizar as células nai da medula ósea ao sangue. A maioría dos doadores toleran moi ben o GCSF aínda que pode dar molestias tales como cansazo, cefalea, dores nos ósos e músculos ou síntomas similares a unha gripe. Estes efectos secundarios son transitorios.No caso do transplante autoxénico é o propio paciente o que recibe o GCSF e actúa como “doador” de células nai. Nalgunhas ocasións é necesario administrar quimioterapia xunto co GCSF para facilitar a mobilización e recollida dunha cantidade axeitada de células nai.Unha vez que as células nai se mobilizaron cara ao sangue recóllense mediante un procedemento denominado aférese. As aféreses consisten en extraer sangue do doador (ou o paciente no caso de transplante autoxénico) a través dunha vea da flexura do cóbado. O devandito sangue procésase nunha máquina que separa as células nai e devolve os restantes elementos do sangue ao doador a través dunha vea do outro brazo (ver figura2). No caso dos pacientes, ás veces é necesario colocar un catéter venoso central para as aféreses (ver máis adiante “Catéter Venoso Central”). A duración dunha aférese é de aproximadamente 3 horas. É un procedemento ben tolerado, con escasos efectos secundarios dos que cabe destacar os formigos por ser frecuentes. A diferenza da obtención de medula ósea, as aféreses realízanse de forma ambulatoria e non é necesaria a anestesia xeral.No caso dos doadores, 1 ou 2 sesións de aférese adoitan ser suficientes para obter unha cantidade axeitada de células para un transplante. Non obstante, nos pacientes pode ser necesario un maior número de sesións. Unha vez obtidas, as células nai de sangue periférico poden administrarse inmediatamente ou ser conxelada ata a súa utilización (obviamente, no caso de transplante autoxénico, sempre se conxelan).
      Os proxenitores de sangue periférico empréganse cada vez con maior frecuencia pola súa maior facilidade de obtención e por permitir unha recuperación da función medular máis rápida tras o transplante. Na actualidade en España, practicamente a totalidade dos transplantes autoxénicos e máis do 70% dos transplantes aloxénico efectúanse con proxenitores de sangue periférico..
      -Sangue de cordón umbilical:O sangue do cordón umbilical contén de forma natural unha gran cantidade de células nai que poden ser utilizadas para transplante. Tras o parto, unha ver cortado o cordón umbilical é posible recoller o sangue que queda no cordón e a placenta e que, en condicións normais, sería desbotado. A continuación estas células son criopreservadas (conxeladas) para a súa eventual utilización nun transplante. Este procedemento non leva consigo ningún risco para a nai nin para o recén nacido.O principal inconveniente destes proxenitores é que, a pesar da elevada concentración de células, o volume é pequeno, polo que a cantidade total de células obtida non é suficiente para un receptor adulto cun volume corporal elevado. Por iso o emprego destes proxenitores queda limitado aos nenos e aos adultos cun baixo volume corporal.Os cordóns, tras superar un control de calidade, almacénanse en Bancos de Cordón Umbilical especializados en varios centros en diferentes países aos cales poden ser solicitados para un paciente en concreto. Actualmente, España é o segundo país do mundo en número de cordóns almacenados.

  2. faa-sarafalcon di:

    Embrións de reposto: As células nai poden provir de embrións extra que foron almacenados en clínicas de fertilidade e que non foron utilizados polas parellas doadores para a concepción de nenos.

    Embrións de propósito especial: Estes son embrións creados por medio de fertilización in vitro (artificialmente no laboratorio) para o propósito específico de obter células nai.

    Embrións clonados: Son embrións clonados en laboratorios por medio do método de transferencia somática nuclear, co fin de obter as súas células nai.

    Fetos abortados: Células obtidas e obtidas dos fetos de desenvolvemento temperán que foron abortados.

    Cordóns umbilicais: Este tecido post-parto posúe potencial para a investigación. Sen correr risco nin a mamá nin o seu fillo, o sangue do cordón umbilical gárdase en especiais condicións, e se é necesario pode ser utilizada en numerosas anomalías.

    Tecidos ou órganos adultos: Pódense obter células nai de tecidos ou órganos provenientes de adultos vivos durante a cirurxía.

    Cadáveres: Pódese obter unha fonte adicional de células nai humanas a partir de células proxenitoras neurais de tecidos post-mortem (ata 20 horas despois da morte).

  3. faa-martinbaulde di:

    Existen diferentes técnicas para a obtención de células nai. As fontes que se utilizan de xeito rutineiro ou que empezaron a postularse son:

    Embrións crioconservados: A criopreservación é un método que utiliza nitróxeno líquido para deter todas as funcións celulares e así as poder conservar durante anos. Estes embrións son procedentes dos tratamentos de reprodución humana asistida, que cando se fecundan máis dos necesarios poden ser doados polos pacientes que se someten a este tratamento.

    Blastómeros individuais: Con esta técnica, probada primeiro en ratos e despois en humanos, conséguese non destruír o embrión. Utilizáronse óvulos fecundados de rato que se deixaron medrar ata que tivesen de 8 a 10 células. unha destas células extráese e cultívase. Con esta técnica logrouse obter dúas liñas celulares estables que mostraban un cariotipo normal e presentaban marcadores característicos de pluripotencialidad.

    Partenoxénese: Este proceso reprodutivo non se dá en mamíferos. Non obstante, a partenoxénese pode ser inducida en mamíferos mediante métodos químicos ou físicos in vitro.

  4. faa-rubeniglesias di:

    Para a producción de células nais empréganse 4 técnicas:
    -Embrións crioconservados: Utiliza nitróxeno líquido (-196 °C) para deter as funcións celulares e conservalas durante anos. Estes embrións son procedentes dos tratamentos de reprodución humana asistida, que cando se fecundan máis dos necesarios poden ser doados polos pacientes que se someten a este tratamento.
    -Blastómeros individuais: Con esta técnica conséguese non destruír o embrión.Deixanse medrar os óvulos ata que teñan 8-10 células. Unha destas extráese e cultívase. O embrión é viable e pódese implantar nun útero.
    -Partenoxénese: Este proceso reprodutivo non se dá en mamíferos. Non obstante, a partenoxénese pode ser inducida en mamíferos mediante métodos químicos ou físicos in vitro. Como resultado desta activación, obtense unha masa celular denominada partenote das que se poden illar células nai pluripotentes. Esta técnica só é aplicable en mujeres
    -Partenoxénese: Este proceso reprodutivo non se dá en mamíferos pero pódese introducir neles mediante proceso químicos. Só se aplica en mulleres.
    -Obtención a base de doadores cadavéricos: Recentes investigacións describiron que as células nai musculares sobreviven e manteñen as súas propiedades tras un proceso de conxelación post-morten.

  5. fab-lauraozores di:

    As células nai son células que se encontran en todos os organismos multicelulares e que teñen a capacidade de dividirse (a través da mitose) e diferenciarse en diversos tipos de células especializadas, ademais de autorrenovarse para producir máis células nai.

    Existen diferentes técnicas para a obtención de células nai. As células nai embrionarias e algunhas células nai adultas poden illarse dende a súa localización orixinal en embrións ou tecidos e manterse en condicións especiais de cultivo de xeito máis ou menos indefinido. As fontes que se utilizan de xeito rutineiro ou que empezaron a postularse son:

    Embrións crioconservados: A criopreservación ou crioconservación é un método que utiliza nitróxeno líquido (-196 °C) para deter todas as funcións celulares e así as poder conservar durante anos
    Blastómeros individuais: Con esta técnica, probada primeiro en ratos e despois en humanos, conséguese non destruír o embrión.
    Utilizáronse óvulos fecundados de rato que se deixaron medrar ata que tivesen de 8 a 10 células. unha destas células extráese e cultívase. Con esta técnica logrouse obter dúas liñas celulares estables que mostraban un cariotipo normal e presentaban marcadores característicos de pluripotencialidad.

    Partenoxénese: Este proceso reprodutivo non se dá en mamíferos. Non obstante, a partenoxénese pode ser inducida en mamíferos mediante métodos químicos ou físicos in vitro. Como resultado desta activación, obtense unha masa celular denominada partenote das que se poden illar células nai pluripotentes.

    Obtención a base de doadores cadavéricos: Recentes investigacións describiron que as [células nai musculares] sobreviven e manteñen as súas propiedades tras un proceso de conxelación post-morten.

  6. faa-albarodriguez di:

    Existen diferentes técnicas para obtención de células nai. As células nai embrionarias e algunhas células nai adultas poden ailarse dende a súa localización orixinal en embrións ou texidos. As fontes que se utilizan habitualmente son:
    -Embrións crioconservados: este método utiliza nitróxeno líquido para deter todas as funcións celulares e así podelas conservar durante anos. Estes embrións proceden dos tratamentos de reprodución humana asistida.
    -Blastómeros individuais: Con esta técnica, conséguese non destruír o embrión. Utilizáronse óvulos fecundados de rato que se deixaron crecer ata que tivesen de 8 a 10 células, unha destas células extraese e cultívase. Con esta técnica lógrase obter dúas liñas celulares estables que mostran un cariotipo normal e presentan marcadores característicos de pluripotencialidade.
    -Partenoxéneses: este proceso produtivo non se da en mamíferos, pero a partenoxéneses permite ser inducida en mamíferos mediante métodos químicos ou físicos in vitro. Como resultado, obtense masa celular da que se poden extraer células nai pluripotentes.
    -Obtención a base de donantes cadavéricos: recentes investigación describiron que as células nai musculares sobreviven e manteñen as súas propiedades tras un proceso de conxelación despois de morrer.

  7. faa-nereaeiras di:

    Existen diferentes técnicas para a obtención de células nai. As células nai embrionarias e algunhas células nai adultas poden aislarse en embriones e tecidos .Estas son as técnicas máis empregadas:
    -Embrións crioconservados: esta técnica emprega nitróxeno liquido para deter as funciones celulares para así podelas conservar.

    -Blastómetros individuales: empregan óvulos fecundados que creceron hasta ter 8 ou 10 células, logo unha destas se extrae e se cultiva obtendo así dúas liñas celulares estables. O embrión do que se obteñen esta célula é viable é podese implantar no útero e seguir un desarrollo normal.

    -Partenogénesis: este proceso reproductivo non se da en mamíferos pero pode darse mediante métodos in vitro. Como resultado obténse unha masa celular da que se poden illar células nai.

    -Obtención a base de donantes cadavéricos: Recientes investigaciones demostraron que as células nai musculares sobreviven e conservan as súas propiedades tras un proceso de conxelación post-morten.

  8. faa-carmenvilanova di:

    As células nai poden obterse directamente da médula ósea, da sangue ou ben da sangue do cordón umbilical.
    En primeiro lugar, as células nai da médula ósea obtéñense mediante múltiples puncións en ambas crestas iliacas posteriores (ósos da parte posterior da cadeira). Estas puncións efectúanse a través de dous únicos orificios na pel baixo anestesia xeral, normalmente. A duración habitual dunha aspiración de médula ósea oscila entre 2 e 3 horas.
    A doación de médua ósea pode ter efectos secundarios como dor nas zonas de punción que pode persistir unhas 24 horas.
    En segundo lugar, podemos obter células nai mediante sangue periférica. En condicións normais, a cantidade de células nai que circulan pola sangue é moi escasa. Porén, é posible mobilizar grandes cantidades desas células dende a médula hacia a sangue de onde poden ser recollidas sen necesidade de anestesia xeral.
    Unha vez que as células nai están mobilizadas hacia a sangue se recollen mediante un procedemento denominado aférese, que consiste en extraer sangue do doador a través dunha vea da flexura do cóbado. Dita sangue procésase nunha máquina que separa as células nai e devolve os restantes elementos da sangue ao doador a través dunha vea do outro brazo. A duración da aférese é de aproximadamente 3 horas, e a diferencia da obtención de médula ósea, nas aféreses non se precisa anestesia xeral.
    Finalmente, a sangue do cordón umbilicar contén de forma natural unha gran cantidade de células nai que poden ser utilizadas para transplante. Tras o parto, unha vez cortado o cordón umbilical, é posible recoller a sangue que queda no cordón e a placenta
    e que, en condicións normais, desfaríanse dela. A continuación estas células son conxeladas para a súa eventual utilización nun trasplante. Este procedemento non conleva ningún risco para a nai nin para o recén nacido.
    O principal inconvinte destos proxenitores é que, a pesar da elevada concentración de células, o volumen é pequeño.

  9. faa-iagopadin di:

    Existen diferentes tipos de células nai, aínda que as máis empleadas son as células nai embrionarias e as adultas:
    – Células nai embrionarias (pluripotentes): Xeralmente obteñense da masa celular interna do blastocisto. O blastocisto está formado por unha capa externa denominada trofoblasto, formada á súa vez por unhas 70 células, y unha masa celular interna constituida por unhas 30 células que son as células nai embrionarias, que teñen a capacidade de diferenciarse en todos os tipos celulares que aparecen no organismo adulto; dando lugar ós texidos e órganos.
    – Células nai xerminales: Tratanse de células nai embrionarias pluripotenciales que se derivan dos esbozos gonadales do embrión. Estos esbozos gonadales atópanse nunha zona específica do embrión denominada cresta gonadal, que dará lugar aos óvulos e espermatozoides. Teñen unha capacidade de diferenciación similar ás das células nai embrionarias, pero o seu aislamento resulta máis difícil.
    – Células nai fetales: Estas células nai aparecen en texidos e órganos fetales como sangue, fígado e pulmón e posúen características similares as súas homólogas en texidos adultos, aínda que parecen mostrar maior capacidade de expansión e diferenciación. A súa procedencia non está de todo clara. Poderían ter orixe embrionario ou ben tratarse de novas oleadas de proxenitores sen relación coas células nai embrionarias.
    – Células nai adultas: Son células que se encontran en texidos e órganos adultos e que posúen a capacidade de diferenciarse para dar lugar a células adultas do texido no que se encontran, polo tanto consideranse células multipotenciales. Nun individuo adulto coñecense ata agora ao redor de 20 tipos distintos de células nai, que son as encargadas de rexerar texidos en continuo desgaste (como a pel ou o sangue) ou danados (como o fígado).

  10. faa-marinabusto di:

    As células nai poden obterse da médula ósea, do sangue, ou ben da sangue do cordón umbilical.

    Para obtelas da médula ósea, realízanse múltiples puncións nos ósos da parte posterior da cadeira. Despois da aspiración de médula ósea os donantes reciben ferro por vía oral durante un par de meses. O efecto secundario máis frecuente que provoca a donación de médula ósea é a dor nas zonas de punción que pode persistir unhas 24 horas e que se controla fácilmente con analxésicos.

    Por outra banda, a cantidade de células nai que circulan polo sangue é moi escasa en condicións normais. Sen embargo, é posible movilizar grandes cantidades desas células dende a médula ata o sangue de onde poden ser recollidas. Para isto, previamente á recollida, os donantes teñen que recibir durante catro ou cinco días unha inxección diaria dun fármaco que é capaz de movilizar as células nai da médula ósea ó sangue.

    O sangue do cordón umbilical contén de forma natural unha gran cantidade de células nai que poden ser utilizadas para trasplante. Despois do parto, unha vez cortado o cordón umbilical é posible recoller o sangue que queda no cordón e a placenta. A continuación estas células son conxeladas para a súa utilización nun trasplante.

  11. faa-ariadnavazquez di:

    En teoría, as células nai embrionarias poderían utilizarse para substituír calquera parte do corpo danado por accidente ou enfermidade. Iso podería conducir á cura de enfermidades como recalcitrantes como o Parkinson, o Alzheimer e a diabete. Algúns científicos cren que as células poderían eventualmente permitir que os que están paralizados a camiñar de novo.
    Podemos decir que as células nai son derivadas de embrións. Pero tamén as podemos atopar no sangue do cordón umbilical, ou mesmo en órganos específicos, como a medula ósea ou o cerebro. Ademáis, algúns investigadores cren que o proceso utilizado para clonar animais podería ser importante na investigación de células nai, é dicir, que poderían clonar unha das propias células do paciente.

  12. faa-albaaller di:

    As células nai poden obterse de diferentes partes do corpo: da médula ósea, do sangue; ou tamén do cordón umbilical dos nenos.
    En primeiro lugar, para obtelas da médula ósea fanse puncións na parte posterior da cadeira.
    Os donantes deben recibir ferro despois de someterse a esta intervención.
    Logo, para obtelas do sangue, aínda que a cantidade destas é pequena, é posible obter grandes cantidades cerca da médula.
    Os donantes deben recibir inxeccións despois desta intervención.
    Finalmente, a intervención para obtelas do cordón umbilical é bastante sinxela, xa que hai unha gran cantidade. Estas recollense despois do parto e logo son conxeladas para transplantes.

  13. fab-raquelpan di:

    Existen varios tipoes de células nai.
    Entre elas caben destacar:
    -Células totipotentes:Son as que poden crecer e formar un organismo completo,tanto nos compoñentes embrionarios como nos extrabrionarios.
    -Células embrionarias:Son aquelas ass que se poden aislar da masa celular interna do blastocisto.O cal está formado por unhas 70 células.
    -Células germinales:Son as células nai embrionarias pluripotentes que derivan dos esbozos gonadales do embrión.
    -Células multipotentes:Son aquelas que solo poden xenerar células da sua mesma capa ou linaxe embrionario.
    -Células unipotentes:Son células nai que teñen a capacidade de diferenciarse nun solo tipo de células.
    Sen menos importancia cabe nomear tamen:células adultas como células pluripotentes.

  14. fab-sabelafernandez di:

    As células nai poden obterse directamente da medula ósea, do sangue ou ben do sangue de cordón umbilical. Estas poden obterse mediante distintos tipos de técnicas:

    A)Médula ósea:
    As células nai da medula ósea obtéñense mediante múltiples puncións en ambas as dúas cristas iliacas posteriores (ósos da parte posterior da cadeira). Estas puncións efectúanse a través de dous únicos orificios na pel baixo anestesia xeral. Aínda que nalgúns casos pode realizarse baixo anestesia epidural. A duración habitual dunha aspiración de médula ósea é de 2 a 3 horas.
    En tódolos casos rpónse parte do volume de sangue extraído mediante unha autotransfusión que se administra durante o procedemento. Para iso, realízaselle ao doador unha extracción de sangue uns días antes da aspiración de medula ósea. O efecto secundario máis frecuente que provoca a doazón de medula ósea é un dolorimiento nas zonas de punción que poden persistir unhas 24 horas e que se controlan doadamente con analxésicos por vía oral.

    B)Sangue perférica:
    En condicións normais a cantidade de células nai que circulan no sangue é moi escasa. Non obstante, é posible mobilizar grandes cantidades desas células dende a medula cara ao sangue de onde poden ser recollidas sen necesidade de anestesia xeral.
    Para iso, previamente á recollida, os doadores han de recibir durante catro ou cinco días unha inxección diaria de GCSF.
    Nalgunhas ocasións é necesario administrar quimioterapia xunto co GCSF para facilitar a mobilización e recollida dunha cantidade axeitada de células nai.
    Unha vez que as células nai se mobilizaron cara ao sangue recóllense mediante un procedemento denominado aférese. As aféreses consisten en extraer sangue do doador (ou o paciente no caso de transplante autoxénico) a través dunha vea da flexura do cóbado. O sangue procésase nunha máquina que separa as células nai e devolve os restantes elementos do sangue ao doador a través dunha vea do outro brazo.
    A duración dunha aférese é de aproximadamente 3 horas. É un procedemento ben tolerado, con escasos efectos secundarios, xa que tampouco é necesaria anestesia xeral.

    C) Sangue de cordón umbilical:
    O sangue do cordón umbilical contén de forma natural unha gran cantidade de células nai que poden ser utilizadas para transplante. Tras o parto, unha ver cortado o cordón umbilical é posible recoller o sangue que queda no cordón e a placenta. A continuación estas células son conxeladas para a súa eventual utilización nun transplante. Este procedemento non leva consigo ningún risco para a nai nin para o recén nacido.

    O principal inconvinte destes proxenitores é que, a pesar da elevada concentración de células, o volume é pequeno, polo que a cantidade total de células obtida non é suficiente para un receptor adulto cun volume corporal elevado. Por iso o emprego destes proxenitores queda limitado aos nenos e aos adultos cun baixo volume corporal.

  15. faa-laurachaves di:

    As células nai, poden ser utilizadas para restaurar nos transplantes estas células cando a medula ósea foi destruída, e pode realizarse mediante un transplante de médula ósea, un transplante de células nai do sangue periférico, ou un transplante de sangue do cordón umbilical.

    Na medula ósea encontrase un gran subministro de células nai. Os osos da pelve contén a maior parte da medula ósea, polo que ten grandes cantidades de células nai, e a partir de ahí extráese a suficiente medula para obter unha gran cantidade de células nai.

     

    As células nai, tamén as podemos obter do sangue periférico.  Aquí, hai poucas células nai, pero cando se administran as substancias similares ás hormonas aos donantes algún días antes da recolección das células nai, éstas crecen con máis rapidez e pasan da medula ósea ao sangue, de onde se extraen

     

    Como outra fonte para recoller células nai podemos acudir ao sangue do cordón umbilical. Normalmente encóntranse unha gran cantidade de células nai no sangue dos recén nacidos. Despois do nacemento dun meniño, o sangue que queda na placenta do cordón umbilical pode ser recolectada e almacenada para uso posterior nun transplante de células nai. O sangue do cordón conxélase ata que se necesite. Este transplante utiliza sangue que normalmente se desfaría tras o nacemento do meniño.

    Unha desvantaxe desta fonte é que na sangue do cordón umbilical hai unha cantidade menor de células nai dispoñibles das que normalmente se necesitarían para un transplante de células nai. Pero esto pódese compensar porque cada célula nai do sangue do cordón pode formar máis células sanguíneas que unha célula da medula ósea dun adulto, sen embargo pode que os transplantes tomen máis tempo para establecerse e comezar a funcionar.

    Por este motivo e para non correr riscos, a maioría dos transplantes de sangue do cordón realizados ata agora foron e meniños ou en adultos de baixa estatura. 

  16. fab-luciameis di:

    Existen diferentes técnicas para a obtención de células nai. As células nai embrionarias e algunhas células nai adultas pode ser illado a partir da súa localización orixinal en embrións ou tecidos e mantidas en condicións de cultura especiais máis ou menos indefinidamente. As fontes utilizadas rutineiramente ou comezaron a realizar son:

    Embrións criopreservados: criopreservación e criopreservación é un método utilizando nitróxeno líquido (-196 ° C) para deixar todas as funcións celulares, e de xeito que puidesen manter durante anos. Estes embrións son de tratamento para a reprodución humana asistida, que cando fecundado máis que o necesario poden ser doados por pacientes que se someten a este tratamiento.Estes embrións estadio de blastocisto criopreservados poden ser mantido por cinco anos, en forma regulada RD 413/1996

    Blastómeros individuais: Con esta técnica, probado en ratos e, a continuación, en seres humanos, non pode destruír o embrión. Embrións de rato foron autorizados a medrar ata que eles estaban entre 8 e foron utilizados 10 células. destas células foron extraídas e cultivadas. Con esta técnica se puido obter dúas liñas celulares estables mostrou un cariótipo normal e tiña marcados característicos da pluripotência. Os embrións obtidos a partir desta célula é totalmente viable, polo tanto, pode ser implantado nun útero e seguen a desenvolver-se normalmente.

    A partenoxénese Este proceso reprodutivo está ausente en mamíferos. Con todo, partenoxénese pode ser inducida en mamíferos in vitro por métodos químicos ou físicos. Como resultado desta activación, dunha masa parthenote célula chamada a partir do cal as células nai pluripotentes poden ser illados obtense. Esta técnica é aplicable só en mulheres.

    A obtención de doantes cadavéricos base: Estudos recentes teñen informar que [as células nai musculares] sobrevivir e manter as súas propiedades despois dun proceso de conxelación post-mortem.

  17. fab-miguelpineiro di:

    Hai diferentes técnicas para obter células nai. As células nai embrionarias e algunhas células nai adultas pode ser illadas a partir da súa localización orixinal en embrións ou tecidos e mantidas en condicións de cultura especiais máis ou menos indefinidamente. As fontes utilizadas rutineiramente ou se comezaron a realizar son:

    Embrións criopreservados: criopreservación e criopreservación é un método no que se utiliza nitróxeno líquido (-196 ° C) para deixar todas as funcións celulares, e de xeito que puidesen manter durante anos.
    Blastómeros individuais: Os embrións obtidos a partir desta célula é totalmente viable, polo tanto, pode ser implantado nun útero e seguen a desenvolverse normalmente.
    A partenoxénese: Este proceso reprodutivo está ausente en mamíferos. Con todo, a partenoxénese pode ser inducida en mamíferos in vitro por métodos químicos ou físicos. Como resultado desta activación, a partir dunha masa parthenote, a célula chamada a partir do cal as células nai pluripotentes poden ser illados obtense. Esta técnica é aplicable só en mulleres.
    A obtención de doantes cadavéricos base: Estudos recentes informan que as células nai musculares sobrevivin e manteñen as súas propiedades despois dun proceso de conxelación post-mortem.

  18. fab-lauracaldas di:

    As celulas nai poden ser obtidas de varias fontes:
    -embrions de reposto: as celulas nai poden prover de embrions extra que foron almacenados en clinicas de fertilidade e que non foron empregados polas parellas donantes para a concepcion de nenos.
    -embrions de proposito especial: estes son os embrions creados por medio de fertilizacion in vitro (atificialmente no laboratorio) para o proposito especifico de obter celulas nai
    -embrions clonados: estos son embrions clonados en laboratorios por medio do metodo de transferencia somática nuclear
    -fetos abortados: os fetos en desenvolvemento pronto que foron abortados conteñen celulas nai, as cales poden ser cosechadas
    -cordons umbilicais: este texido post-parto posee potencial para a investigacion
    -texidos ou organos: podense obter celulas nai de texidos ou organos que proveñen de adultos vivos durante a cirurxia
    -cadaveres: o aislamento e supervivencia de celulas proxenitorias neurales de texidos post-mortem ( ata 20 horas despois da morte) foi reportado e provee unha fonte adicional de celulas nai humanas.

  19. fab-ivanportas di:

    Hai diferentes tipos de células nai, e pódense conseguir mediante as seguintes técnicas:
    1.Sangue periférica:
    Hai moi poucas células nai en circulación polo sangue, pero pódese mobilizar grandes cantidades de células nai desde a medula cara o sangue onde poden ser recollidas sen utilizar anestesia xeral.
    Para facer iso e necesario recollela previamente, os doadores teñen que recibir unha inxección diaria de GCSF durante 4 ou 5 días.
    2.Sangue do cordón umbilical:
    Esta sangue conten unha gran cantidade de células nai naturalmente, e estas poden ser utilizadas para transplantar.
    Tras o parto, cando se corta o cordón umbilical recollese a sangue que queda no cordón e a placenta.
    3.Medula ósea:
    as células nai da medula ósea obtéñense mediante moitas puncións nas cristas ilíacas posteriores e efectúanse a través de dous únicos orificios na pel baixo anestesia xeral.

  20. fab-alexcosta di:

    As células nai poden obterse de diferentes partes do corpo: da médula ósea, do sangue; ou tamén do cordón umbilical dos nenos.
    En primeiro lugar, para obtelas da médula ósea fanse puncións na parte posterior da cadeira.
    Os donantes deben recibir ferro despois de someterse a esta intervención.
    Logo, para obtelas do sangue, aínda que a cantidade destas é pequena, é posible obter grandes cantidades cerca da médula.
    Os donantes deben recibir inxeccións despois desta intervención.
    Finalmente, a intervención para obtelas do cordón umbilical é bastante sinxela, xa que hai unha gran cantidade. Estas recollense despois do parto e logo son conxeladas para transplantes.

  21. faa-miriantrigo di:

    Existen diferentes fontes as cales nos serven para aportar células nai:
    – Medula ósea: a partir de puncións nos ósos da parte superior da cadeira, podemos obter células nai tras unha aspiración de medula ósea de entre 2 e 3 horas, días antes da cal se lle extrae parte do sangue ao paciente para que esta poida ser empregada durante a intervención e así subministrarlle ao paciente parte do sangue que perde coa extracción.
    – Sangue periférico: normalmente, a cantidade de células nai que circulan polo sangue é baixo, polo que mediante fármacos que se lle administran ao paciente lógrase mobilizar as células nai da medula ósea ao sangue. Logo, mediante un proceso denominado aférese, extráeselle sangue ao paciente a través dunha vea ou a flexura do cóbado. Esta sangue ten que ser procesada nunha máquina para lograr separar as células nai dos demais elementos do sangue, que lle son devolvidos ao paciente.
    – Sangue do cordón umbilical: tras cortar o cordón umbilical despois dun parto, é posible recoller o sangue que queda no cordón e na placenta. Ademais, este sangue contén, de forma natural, unha gran cantidade de células nai que poden ser empregadas en transplantes. Posteriormente, estas células son conxeladas para a súa conservación e utilización.
    – A partir de doantes cadavéricos: estudos recentes afirman que as células nai musculares son capaces de sobrevivir e incluso manter as súas propiedades tras un proceso de conxelación despois de falecer.

  22. Victor di:

    Que papel xoga a retina na visión?

    • faa-carmenvilanova di:

      A míudo a retina é definida como o “corazón” do ollo, xa que xoga un papel fundamental dentro deste. A retina dos vertebrados é un tecido ou capa moi sensible á luz, situado na superficie interior do ollo. É similar a unha tea onde se proxectan as imaxes que vemos. A luz que incide na retina desencadea unha serie de fenómenos químicos e eléctricos que finalmente traduciranse en impulsos nerviosos que son enviados ata o cerebro mediante o nervio óptico.
      Así pois, é a encargada de proxectar as imaxes que percibimos a través da vista e ademais, dá a oportunidade de ver os elementos con cor.
      Por outra parte, outro dos aspectos máis relevantes da retina é que posúe unha serie de capas que brindan ao ollo dunha maior protección e resistencia. Entre elas temos:
      -Epitelio pigmentario: segundo investigaciones, esta é a capa con máis profundidade. Está composta de melanina.
      – Capa nuclear: componse por diversos núcleos celulares.
      A modo de conclusión, debemos coidar con moita delicadeza a retina, xa que se non o facemos, a nosa visión podería verse afectada, chegando en ocasións ao extremo de perder a vista.

    • fab-mariangaleano di:

      A retina dos vertebrados é un texido sensible á luz situado na parte posterior interna do ollo e actúa como a película dunha cámara. As imaxes pasan a través do cristalino do ollo e son enfocados na retina, que logo as converte en señales eléctricas e as envía a través do nervio óptico ao cerebro.
      A retina ten unha estructura complexa. Está formada por varias capas de neuronas interconectadas mediante sinapsis. A retina humana ten 6.5 millóns de conos e 120 millóns de bastones. Os bastones funcionan principalmente en condicións de baixa luminosidade e proporcionan a visión en branco e negro, os conos están adaptados ás situación de moita luminosidade e proporcionan a visión en cor.
      A retina xoga un papel moi importante na visión e por isto hai que coidala moito e facerse revisións por si se detectan irregularidades.

    • faa-sarafalcon di:

      A retina, o “corazón” do ollo, é unha capa bastante sensible. Por ende, debe coidarse con bastante delicadeza, xa que é a encargada de proxectar as imaxes e tamén dá a oportunidade de ver os elementos a cor.
      Un dos aspectos máis relevantes da retina é que posúe unha serie de capaz, as que brindan unha maior protección e resistencia. Entre estas, temos:

      – Epitelio pigmentario: segundo investigacións e probas de laboratorio, determinouse que é a capa con máis profundidade. Esta componse de melanina.
      – Capa nuclear: componse por diversos núcleos celulares.

      Se non coidamos a retina, podemos ver a visión bastante afectada.

  23. fab-miguelpineiro di:

    A retina, o “corazón” do ollo, é unha capa bastante sensible. Por ende, debe coidarse con bastante delicadeza, xa que é a encargada de proxectar as imaxes e tamén dá a oportunidade de ver os elementos a cor.
    Un dos aspectos máis relevantes da retina é que posúe unha serie de capaz, as que brindan unha maior protección e resistencia. Entre estas, temos:
    – Epitelio pigmentario: segundo investigacións e probas de laboratorio, determinouse que é a capa con máis profundidade. Esta componse de melanina.
    – Capa nuclear: componse por diversos núcleos celulares.
    Se non coidamos a retina, podemos ver a visión bastante afectada. En consecuencia, é recomendable realizar revisións visuais periódicas cun oftalmólogo, co fin de evitar problemas oculares difíciles de tratar e irreversibles.
    Un dos grandes inconvenientes é que, en moitos casos, os pacientes deben someterse a unha cirurxía de retina, pero dependerá da severidade da lesión. Ás veces, o desprendemento de retina é indoloro, pero pode formar imaxes irregulares flotantes ou fulgores luminosos. Así mesmo, podería anubrar a vista.
    A perda da visión empeza nunha zona do campo visual e, mentres avanza o desprendemento, este déficit ocular esténdese. No mesmo sentido, se a área macular da retina se desprende, a vista se deteriora de xeito rápido e converte en todo borroso.

  24. faa-iagopadin di:

    A retina é un texido delgado e transparente formado por unha serie de fibras e células fotosensibles. Recobre a capa interna do ollo, da mesma maneira que o papel dun cuarto recobre as paredes. En íntimo contacto con ela encontramos, por dentro, o humor vítreo a través da hialoides; por fóra relacionase coa úvea posterior, concretamente coa membrana de Bruch e a coriocapilar. Pola súa parte anterior limita co epitelio ciliar da pars plana co que se continua. Nesta zona a retina forma unha corona circular.La retina tiene una estructura compleja.
    Está formada básicamente por varias capas de neuronas interconectadas mediante sinapse. As únicas células sensibles directamente á luz son os conos e os bastóns. A retina humana conten 6.5 millons de conos e 120 millons de bastons. Os bastons funcionan principalmente en condicions de baixa luminosidade e proporcionan a visión en blanco e negro, mentres que os conos sen embargo están adaptados ás situacions de moita luminosidade e proporcionan a visión en cor.
    A función da retina é parecida á realizada por unha película fotográfica: a luz pasa a través da córnea e do cristalino e focalízase sobre a retina. Esta luz estimula as células da retina que son responsables de “capturar a imaxe” e transmitila ao cerebro a través do nervio óptico.

  25. faa-martinbaulde di:

    A retina dos vertebrados é un tecido sensible á luz que está situado na superficie interior do ollo. É similar a unha tea onde se proxectan as imaxes. A luz que incide na retina desencadea unha serie de fenómenos químicos e eléctricos que finalmente se traducen en impulsos nerviosos que son enviados cara o cerebro polo nervio óptico.
    A retina, está formada por varias capas de neuronas interconectadas mediante sinapse. As únicas células sensibles directamente á luz son os conos e os bastóns. A retina humana contén uns 6.5 millóns de conos e 120 millóns de bastóns. Os conos están adaptados ás situacións de moita luminosidade e proporcionan a visión en cor. En cambio, os bastóns funcionan principalmente en condicións de baixa luminosidade e proporcionan a visión en branco e negro.

  26. faa-marinabusto di:

    A retina é a capa de tecido sensible á luz que se encontra na parte posterior interna do ollo. De todas as capas do globo ocular, a retina constitúe a máis interna e actúa como a película dunha cámara. As imaxes pasan a través do cristalino do ollo e son enfocadas na retina. A retina converte logo estas imaxes en sinais eléctricos e envíaas a través do nervio óptico ao cerebro.

  27. faa-tamaraparracho di:

    A retina é un tecido sensible á luz que recobre a parte posterior do ollo. Normalmente é de cor vermella debido ao seu rico rego sanguíneo e a súa función é converter as imaxes en impulsos nerviosos para que poidan ser transportadas cara o cerebro.
    Este tecido conta cunha estrutura complexa, estando formado basicamente por varias capas de neuronas interconectadas mediante sinapse, así como por unhas células especializadas en captar estímulos luminosos denominados fotorreceptores. Existen dous tipos de fotorreceptores, os conos e os bastóns (a retina humana contén 6.5 millóns de conos e 120 millóns de bastóns), os cales teñen funcións diferentes pero complementarias. Os bastóns funcionan principalmente en condicións de baixa luminosidade e proporcionan a visión en branco e negro, porén, os conos están adaptados ás situacións de moita luminosidade e proporcionan a visión en cor.
    Unha vez que a luz incide na retina, os fotorreceptores captan ese estímulo luminoso e tras unha serie de fenómenos químicos e eléctricos convérteno en impulsos eléctricos que son transportados a través do nervio óptico cara o cerebro, onde serán procesados e darán lugar ás imaxes.
    Como podemos observar, o papel da retina é fundamental no proceso da visión, pois é a encargada de transformar a luz que penetra no ollo en sinais eléctricas que poidan ser procesadas polo cerebro.

  28. faa-laurachaves di:

    A retina é unha capa moi sensible, coma unha cutícula moi fina, que á súa vez ten un matiz de transparencia. É preciso que sexa tratada con delicadeza, xa que é de moita importancia para ollo, e incluso considerada o “corazón” deste. A retina é a responsable de proxectar as imáxenes e tamén nos permite que poidamos ver os elementos a color.
    Unha das cousas máis importantes da retina é que conta cunha serie de capas que lle proporcionan resistencia e protección, como son o Epitelio Pigmentario, que é a capa que contén maior profundidade, composta por melanina; e a Capa Nuclear, que está composta por moitos núcleos celulares
    A retina xoga un papel moi importante na nosa vida, e se non a coidamos afectará á nosa visión, por iso é recomendable facerse un chequeo visual periódico para evitar problemas oculares difíciles de tratar e irreversibles.

  29. Xacobo Piñeiro Cacabelos di:

    A retina é como unha pantalla onde se proxectan as imaxes: retén as imaxes e tradúceas para o cerebro a través de impulsos eléctricos enviados polo nervio óptico.

  30. faa-miriantrigo di:

    A retina é capa de tecido sensible á luz que se encontra na parte posterior interna do ollo, detrás da pupila, actuando como a película dunha cámara. Debido ao seu rego sanguíneo, a retina adoita ser de cor vermella. A retina, ademais, é unha capa moi complexa composta sobre todo por células nerviosas. No seu centro encontráse a zona do ollo con maior agudeza visual, a fóvea central.
    Nela, a córnea e o cristalino proxectan as imaxes, e logo de que as imaxes pasan a través do cristalino do ollo, a retina enfócaas e convérteas en sinais eléctricas para envialas, a través do nervio óptico, á área cerebral encargada da visión (lóbulo occipital) e ás áreas de asociación que permiten ademais determinar detalles como a posición, tamaño, forma e detalles finos do obxecto . Esta función desempéñana os receptores visuais que se encontran na retina, na súa superficie exterior detrás dunha capa de tecido pigmentado: os conos e os bastóns. A retina humana contén 6.5 millóns de conos e 120 millóns de bastóns. Estes últimos funcionan principalmente en condicións de baixa luminosidade, proporcionando a visión en branco e negro, mentres que os conos se adaptan mellor ás situacións na que a luminosidade é maior, e detectan moitos tons e matices da cor, proporcionando a visión en cor.

  31. faa-andreaperez di:

    A retina é unha capa que se encontra na parte posterior do ollo. Trátase dunha membrana que funciona como unha pantalla que sobre ela a córnea e o cristalino focalizan as imáxes. Existen dous tipos de células visuales na retina, os conos e os bastonciños, éstos transforman as imáxenes en impulsos nerviosos os que se envían ao cerebro. Os conos requiren unha luz relativamente brillante para o seu funcionamiento, pero poden detectar moitos tonos e matices de cor. Polo contrario, os bastonciños requiren moi pouca luz.

    A retina contén dez capas que son:

    -Epitelio pigmentario: É a capa máis externa da retina.
    -Capa das células fotorreceptoras: Está formada polos segmentos máis externos dos conos e os bastóns.
    -Capa limitante externa
    -Capa nuclear ou granular externa.
    -Capa plexiforme externa
    -Capa nuclear ou granular interna.
    -Capa plexiforme interna
    -Capa das células ganglionares.
    -Capa de fibras do nervio óptico: Está formada por os axóns de células ganglionares que forman o nervio óptico.
    -Capa limitante interna: Separa a retina do humor vitreo.

  32. faa-albaaller di:

    A retina é un tecido situado no interio do ollo do noso ollo. Esta é a encargada de transformar as imaxes que se enfoncan nela, gracias ao cristalino, en impulsos eléctricos que chegan ata o noso cerebro.
    A retina está formada por capas de neuronas conectadas entre elas mediante un proceso chamado sinapse. Esta tamén contén unhas células sensibles á luz,chamadas conos e bastóns. Os conos provocan a visión en cor, en cambio os bastóns provocan a visión en blanco e negro, utilizada para situacións de pouca luminosidade.

  33. faa-ariadnavazquez di:

    A retina é unha capa sensible á luz do tecido, que recobre a superficie interna do ollo. A óptica do ollo crea unha imaxe do mundo visual na retina (a través da córnea e cristalino). A luz que incide na retina inicia unha serie de eventos químicos e eléctricos que en última instancia provocan impulsos nerviosos. Estes son enviados a varios centros visuais do cerebro a través das fibras do nervio óptico.

    A retina é unha estrutura en capas con varias capas de neuronas interconectadas por sinapse. As únicas neuronas que son directamente sensibles á luz son as células fotorreceptoras. Estes son principalmente de dous tipos: os conos e bastóns. Varillas funcionan principalmente na luz tenue e proporcionan a visión en branco e negro, mentres que os conos apoian a visión diúrna e a percepción da cor. Un terceiro tipo, moito máis raro dos fotorreceptores, as células ganglionares intrinsecamente fotosensibles, é importante para respostas reflexas a plena luz do día. Os sinais nerviosos dos conos e bastóns sométense a procesamento por outras neuronas da retina. A saída toma a forma de potenciais de acción nas células ganglionares da retina cuxos axóns forman o nervio óptico. Varias características importantes da percepción visual pódense remontar á codificación da retina e o procesamento da luz

  34. faa-albarodriguez di:

    A retina é a capa to tecido sensible á luz que se atopa na parte posterior interna do ollo e actúa como unha película dunha cámara. As imaxes pasan a través do cristalino do ollo e son enfocadas na retina. A retina converte logo estas imaxes en sinais eléctricas e envíaas a través do nervio óptico ao cerebro.
    Normalmente a retina é de cor vermello debido ao seu rico rego sanguíneo. Un oftalmoscopio permite o médico ver a través da pupila e o cristalino ata a retina. Se o médico observa calquera cambio de cor ou na aparencia da retina, isto pode significar ser indicio dunha enfermidade.
    Calquera persoa que experimente cambios na percepción da nitidez ou do cor, destello de luces, moscas volantes ou distorsión na visión debe facerse examinar a retina.

  35. fab-raquelpan di:

    Considerase retina o texido semsible a luz situado na superficie superior do ollo.Similar a tela donde se proxecta a imaxe.
    A luz incide por impulsos nerviosos que se envían o cerebro e nervio óptico.consta dunha estructura complexa.Formada por varias capas de neuronas conectadas mediante sinapsis.
    Conten 6,5 millons de iconos e 120 millones de bastones.

  36. fab-lauraozores di:

    A retina é a capa de tecido sensible á luz que se encontra na parte posterior interna do ollo e actúa como a película dunha cámara. As imaxes pasan a través do cristalino do ollo e son enfocadas na retina. A retina converte logo estas imaxes en sinais eléctricos e envíaas a través do nervio óptico ao cerebro.
    A retina normalmente é de cor vermella debido ao seu rico rego sanguíneo. Un oftalmoscopio permítelle ao médico ver a través da pupila e o cristalino ata a retina. Se o médico observa calquera cambio da cor ou a aparencia da retina, isto pode ser indicio dunha enfermidade.
    Calquera persoa que experimente cambios na percepción da nitidez ou da cor, fulgores de luces, moscas voantes ou distorsión na visión debe facerse examinar a retina.

  37. fab-lauracaldas di:

    A retina constitúe a envoltura interna do globo ocular, ocupando unha gran parte da sua superficie e tendo un espesor aproximado dun milímetro. Está protexida contra a luz por outro músculo opaco chamado coroides, e outro que envolve a os dous anteriores, máis ríxido e que permite conservar a estructura edférica do ollo, denomidado esclerótica.
    A retina seméllase a unha placa fotográfica; nela realízanse as máis complicadas transformacións. Os raios de luz que chegan ata ela son os portadores da carga enerxética que desencadea reacións químicas e eléctricas. A retina componse de células fotosensibles de dous tipos: conos e bastóns. Os conos alcanzan maior precisión e detalles e tamén permiten a visión cromática, pola contra, os bastóns captan mellor o movemento.