O ADN viaxa polo espazo

Unhas bacterias que viaxaban adheridas ao exterior dunha nave espacial puideron sobrevivir a hipergravidade durante o despegue. Segundo un experimento, tamén superaron  a radiación mentres o foguete paseaba polo espazo e a temperatura extrema na reentrada a atmosfera terrestre.

 

 

Os investigadores da Universidade de Zürich pegaron una bacteria ao  casco do foguete da  misión  TEXUS 49, un tipo de foguete que realiza voos suborbitais para estudar como afecta a microgravidade á materia, compostos químicos e moléculas orgánicas.

O profesor e a doutora Cora Thiel, os dous do Instituto de Anatomía da Universidade Suíza, pegaron mostras de plásmidos bacterianos no casco do foguete, na parte posterior do módulo de carga  e ata na cabeza dos parafusos co que estaba selados. E como control conservaron outras mostras en terra.

No despegue a bacteria tivo que soportar unha intensa hipergravidade debido a unha aceleración de 13,5 G. Durante os 378 segundos no espazo, estivo exposto a radiación ultravioleta e a una frío que se converteu en calor abrasador na entrada a atmosfera terrestre. E sen embargo sobreviviu. Os  investigadores tomaron mostras das zonas onde pegaran os plásmidos, recuperando entre un 4,9% e un 53,4% do ADN.

A investigación pode ter grandes implicacións no campo da exobioloxía, a búsqueda de vida alieníxena, e a exportación de organismos terrestres a outros mundos.


Autora: Uxía Casais Fernández

Esta entrada foi publicada en Investigación espacial e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

26 Responses to O ADN viaxa polo espazo

  1. Victor di:

    Que quere dicir Uxía con iso da hipergravidade?

    • faa-ritalage di:

      A hipergravidade e unha forza maior á gravidade, é dicir, toda forza que supere os 9,91 m/s, provocada normalmente por unha aceleración gravitacional artificial, a modo de centrífuga.
      Os astronautas experimentan esta forza, por exemplo, nos despeguedes das naves, ao igual que as persoas que suban a unha montaña rusa. Esta forza fai que o corazón teña que bombear máis rápido e traballar máis duro para poder facer que o sangue siga o seu camiño ata o cerebro. Así é que os astronautas corren o risco de marearse ou incluso chegar a desmaiarse, polo que unha boa maneira de preparalos para estes casos é sometelos a unha centrífuga, onde os expoñen a niveles de gravidade artificial moi altos.

  2. faa-sarafalcon di:

    A hipergracidade é unha forza maior á gravidade a cal a anula e fai que nos vaiamos cara ás paredes ao sopotarla como por exemplo nos parques de atraccións, as atraccións as cales dan moitos xiros aparece esta forza que fai que nos peguemos aos nosos asentos ao aumentar a velocidade dos xiras de cuxa atraccion.

  3. faa-miguelotero di:

    A gravidade é unha das catro interaccións fundamentais. Orixina aceleración, que experimenta un corpo físico nas cercanías dun obxecto astronómico. Tamén denomínase, interacción gravitatoria ou gravitación.
    Cando a gravidade supera unha forza de un G. Chamámoslle hipergravidade. Este tipo de forza aféctalles aos astronautas durante períodos curtos de tempo durante o despegue e á aterraxe da súa viaxe.
    Ademáis é importante coñecer os efectos deste tipo de gravidade, xa que, de non estar ben preparados para os seus efectos pode causar danos no corpo humano. Tamén é importante porque nunha posible colonización nun planeta máis extenso que a terra, deberiamos saber a que nos enfrontaremos no caso de que o podamos alcanzar e investigar a súa superficie terrestre.

  4. faa-albaaller di:

    Normalmente oése falar de gravidade que é a forza de atraccion que exerce sobre nós a Terra, pois, a hipergravidade é unha forza moito maior que anula completemente á da gravidade. Esta forza ten efectos sobre o noso corpo, é se non estamos ben preparados pode causarnos danos.

  5. faa-miriantrigo di:

    Considérase hipergravidade unha forza maior á gravidade, é dicir, toda forza que supere os 9,91 m/s, provocada normalmente por unha aceleración gravitacional artificial, a modo de centrífuga.
    Os astronautas experimentan esta forza, por exemplo, nos despeguedes das naves, ao igual que as persoas que suban a unha montaña rusa. Esta forza fai que o corazón teña que bombear máis rápido e traballar máis duro para poder facer que o sangue siga o seu camiño ata o cerebro. Así é que os astronautas corren o risco de marearse ou incluso chegar a desmaiarse, polo que unha boa maneira de preparalos para estes casos é sometelos a unha centrífuga, onde os expoñen a niveles de gravidade artificial moi altos.
    .

  6. faa-laurachaves di:

    Chamámoslle hipergravidade a unha forza maior á gravidade que a supera, cunha forza que supere os 9’91 m/s, cun G. Esta anula completamente á da gravidade, e ten moitos efectos externos sobre nos e sobre outros corpos. Por exemplo, esta forza fai que o corazón bombee máis rápido, ou que os astronautas experimenten esa forza desagradable cando vaian a despegar. Estes efectos, tamén poden presentar danos no corpo humano se non se está ben preparado para soportala.

  7. Victor di:

    Considerades que esta experiencia serve para demostra a orixe da vida segundo a teoría da panspermia?

    • faa-manuelvilas di:

      O maior inconveniente desta teoría é que non resolve o problema inicial de como xurdiu a vida (Abioxénese), senón que só move a responsabilidade da orixe desta a outro lugar do espazo.Outra obxección á panspermia é que as bacterias non sobrevivirían ás altas temperaturas e ás forzas involucradas nun impacto contra a Terra, aínda que non se chegou aínda a posicións concluíntes neste punto (nin a favor nin en contra), pois coñécense algunhas especies de bacterias extremófilas. Non obstante, experimentos nos que se recrea as condicións dos cometas cando bombardearon a Terra, moléculas orgánicas tales como os aminoácidos non só non se destrúen, senón que comezan a formar péptidos.

  8. faa-laurachaves di:

    -Tamaño e forma: En base á súa mera aparencia, pódese establecer unha relación entre as mitocondrias e as bacterias. Ambas as dúas teñen unha forma ancha, e o seu tamaño medio oscila entre 1 e 10 micras de lonxitude.

    -División: As bacterias reprodúcense nun proceso denominado fisión. Cando unha bacteria alcanza un tamaño predeterminado, esta aprétanse no medio, creando así dous organismos. As mitocondrias, replícanse dunha forma similar.
    -Membrana:Tanto as mitocondrias como as bacterias posúen membranas internas e externas. A membrana mitocondrial interna contén os mesmos tipos de proteínas e substancias graxas que a membrana plasmática bacteriana. As membranas mitocondriais extermas e a parede celular das bacterias tamén conteñen estruturas similares. As substancias flúen libremente dentro e fora das membranas externas das mitocondrias e das bacterias, pero as dúas restrinxen o paso de moitas substancias.
    -ADN: As células bacterianas teñen o seu ADN en forma de bucles circulares chamados plásmidos, e as mitocondrias tamén teñen o seu propio ADN para crear as súas propias proteínas, en forma de bucle.
    Ademais,as dúas posúen os 3 tipos de ARN e Ribosomas para a síntese das súas propias proteínas.

  9. faa-rubeniglesias di:

    A gravidade é unha forza que se exerce sobre nós na Terra e a hipergravidade é unha forza gravitacional, superior á gravidade que debe superar arredor dos 9,91 m/s, que é provocada por unha aceleración. Forzas deste tipo xorden nos parques de atraccións e mesmo os astronautas, que lles afecta e periodos cortos como o despegue ou o aterrizaxe.

  10. fab-raquelpan di:

    A gravidade é unha forza que se exerce sobre nós na Terra e a hipergravidade é unha forza gravitacional que supera os 9`91 m/s G provocada por unha aceleración.Produce efectos no noso corpo que poden ser perxudiciais para a nosa saude.

  11. faa-tamaraparracho di:

    A panspermia é unha hipótese que propón que a vida pode ter a súa orixe en calquera parte do universo e non proceder directa ou exclusivamente da Terra, é dicir, que probablemente a vida na Tierra provén do exterior e que os primeiros seres vivos chegarían posiblemente en meteoritos ou cometas dende o espazo cara a Terra.
    Unha das maiores obxeccións que os detractores deste teoría formulan é que as bacterias primitivas non sobrevivirían ás altísimas temperaturas e ás forzas involucradas nun impacto contra a Terra.
    Neste estudo realizado polos investigadores da Universidade de Zürich, afírmase que unhas bacterias que viaxaban adheridas ao exterior dunha nave espacial lograron sobrevivir a intensas radiacións e unhas temperaturas extremadamente frías mentres viaxaban polo espazo, así como puideron soportar altísimas temperaturas unha vez que volveron entrar en contacto coa atmosfera terrestre.
    Se ben este feito non demostra que a panspermia sexa unha teoría certa e que a vida proceda do exterior, si que unha abre unha vía de investigación, pois a maior obxección á teoría da panspermia vese superada.

  12. faa-miriantrigo di:

    A teoría da panspermia é unha hipótese que afirma que a vida puido orixinarse en calquera parte do universo, sen ter que ser orixinada estritamente na Terra, planteando pois unha orixe cósmica da vida. Así, a vida á Terra chegaría mediante meteoritos ou cometas provenientes do espazo, cando a Terra primitiva era bombardeada por restos do Sistema Solar, fai 4500 m.a.
    Se ben as bacterias son os organismos potencialmente máis resistentes, superando temperaturas extremas e incluso radicacións, no experimento mencionado neste artigo, demostran que ADN resiste á ide e volta ao espazo (superando a reentrada á atmosfera), axudando así en gran medida a apoiar esta teoría, xa que así como a vida pode viaxar da Terra ao espazo, tamén puideron ter viaxado os primeiros signos de vida dende o espazo ata o noso planeta.

  13. faa-albaaller di:

    A teoría da panspermia trata dunha hipótese que di que a vida puido darse en calquer lugar do universo, sin ser estrictamente orixinada no planeta Terra. Ademais engade, que a vida chegaría a Terra a través de meteoritos ou cometas do universo que chocaron accidentalmente contra o noso planeta hai casi 5000 millóns de anos. Este experimento demostra que o ADN, sí pode viaxar polo espazo, polo tanto tamén puido facelo hai moitos anos cando o noso planeta aínda se estaba formando.

  14. faa-laurachaves di:

    A panspermia é unha hipótese que propón que a vida pode ter a súa orixe en calquera parte do universo, e non exclusivamente da Terra.
    Esta hipótese só fai referencia á chegada á Terra de formas de vida microscópicas dende o espacio exterior. Este artigo verifica que ao viaxar unhas bacterias na nave espacial sobreviviron a condicións extremas do espazo, polo que isto pode ser un novo punto de vista de que provablemente a vida na Terra proveña do exterior, e que os primeiros series vivos chegaran en meteoritos ou cometas dende o espazo ata a Terra.

  15. faa-ariadnavazquez di:

    A hipótese orixinal da panspermia, supoñía que a vida na Terra se orixinou grazas á contribución cósmica de seres viventes provenientes dalgún punto do Universo. A hipótese científica emitida polos exobiólogos non fala acerca de microorganismos que vagan en meteoritos a través do espazo profundo, avanzando á Terra para colonizala, senón de substancias químicas complexas que se formaran dende as orixes do universo, as cales alcanzaron a Terra nun momento determinado.

    A nova hipótese xurdiu cando algúns investigadores encontraron moléculas orgánicas (aminoácidos entre eles) en meteoritos provenientes do espazo profundo. Entón, algúns investigadores dubidaron de se a produción abiótica de monómeros orgánicos na Terra era absolutamente básica para a orixe da vida. Quizais algunhas materias orgánicas provenientes doutros lugares do universo arribaran á Terra primitiva.

    En conclusión, podemos chegar a decir que esta experencia afirma en parte a teoría da panspermia, aínda que non o fai rotundamente.

  16. fab-miguelpineiro di:

    A idea orixinal da panspermia, supoñía que a vida na Terra orixinouse grazas á contribución cósmica de seres viventes provintes dalgún punto do Universo. A idea científica emitida polos exobiólogos non fala acerca de microorganismos que vagan en meteoritos a través do espazo profundo, avanzando á Terra para colonizala, senón de substancias químicas complexas que se formaron dende as orixes do universo, as cales alcanzaron a Terra nun momento determinado.

    A nova hipótese xurdiu cando algúns investigadores encontraron moléculas orgánicas en meteoritos provenientes do espazo profundo. Con isto os cientificos supoñen que quizais algunhas materias orgánicas provintes doutros lugares do universo deran vida á Terra primitiva.

  17. faa-sarafalcon di:

    A teoría da panspermia formula a orixe cósmica da vida. É posible que a vida se orixinase nalgún lugar do universo e chegase á Terra en restos de cometas e meteoritos, entón na miña opinión sería unha teoría un pouco escasa xa que aínda que recuperaron algo do ADN que enviaron non esta moi asegurado que fora posible que orixe deste planeta sexa pola colisión de meteoritos contra a terra, para min non sería unha completa explicación faltarialle algo mais pero puido ser unha das cousas que favoreceron a vida da terra se ese meteorito que chocara contra a terra tivera nel pedazos de ADN e axudara a creación de seres vivos na terra, pero ata que cheguen a unha conclusión sólida non creo que me valga a teoría da panspermia para explicar a orixe da vida.

  18. Victor di:

    O ADN pode alterarse por procesos físicos? De que xeito?

    • faa-manuelvilas di:

      Si,a través dos mutáxenos, que son axentes físcos, químicos ou biolóxicos que alteran o ADN, producindo mutacións nestes organismos alterados.Non todas as mutacións son causadas por mutáxenos. Hai “mutacións espontáneas”, chamadas así debido a erros na reparación e a recombinación do ADN.Un exemplo de cada mutáxeno:

      -Mutáxenos químicos: son compostos químicos capaces de alterar as estruturas do ADN de forma brusca, como por exemplo o ácido nitroso (axente desaminizante), brominas e algúns dos seus compostos.
      -Mutáxenos físicos: son radiacións que poden alterar a secuencia e estrutura do ADN. Son exemplos a radiación ultravioleta que orixina dímeros de pirimidina (xeralmente de timina), e a radiación gamma e a alfa que son ionizantes.También considéranse axentes físicos os ultrasóns, con 400.000 vibracións por segundo, que induciron mutacións en Drosophila e nalgunhas plantas superiores, e centrifugación, que tamén producen variacións cromosómicas estruturais.
      -Mutáxenos biolóxicos: son aqueles organismos “vivos” que poden alterar as secuencias do material xenético do seu hospedador; como por exemplo; virus, bacterias e fungos. Son exemplo os transposóns (fragmentos autónomos de ADN).

  19. Xacobo Piñeiro Cacabelos di:

    Si, o ADN pode alterarse debido á radiación, o que produce o aumento das mutacions por encima dos niveis naturais.

  20. faa-iagopadin di:

    O ADN pódese modificar grazas ás novas tecnoloxías en enxeñeria xenetica, mediante técnicas de manipulación xenetica.
    As tecnicas que se utilizan, dependen do organismo a modificar, por exemplo, para modificar plantas o máis usado é o Agrobacterium, que consiste en aislar e preparar unha bacteria á cal se lle introduce o xen modificado que se quere agregar a planta. Logo inducese a que se produza unha infeccion e o agrobacterium entra na planta.
    Outro metodo pode ser por biobalistica (pistola de xens), únese unha ‘gene gun’ que é unha maquina que ‘bombardea’ a gran presion microparticulas que conteñen os xens nun plasmido.
    Para os animais existen moitas tecnicas máis:
    – Microinxección de ADN en núcleo de ovocito.
    – Microinxección de ADN en pronúcleo ou en citoplasma de cigoto (óvulo fecundado).
    – Electroporación de cigoto.
    – Transfección de células totipotentes.
    – Co-inxección en ovocitos dunha mestura de cabezas de espermatozoides e ADN esóxeno.
    – Vectores virales.
    – Transfección de gametos.
    – Transferencia de núcleos transfectados (clonación). ´
    Outra opción pode ser o mutáxeno, un axente físico, químico ou biolóxico que altera ou cambia a información xenética (usualmente ADN) dun organismo, o que incrementa a frecuencia de mutacions por encima do nivel natural.

  21. faa-tamaraparracho di:

    En bioloxía, un mutáxeno é un axente físico, químico ou biolóxico que altera ou cambia a información xenética (usualmente ADN) dun organismo.
    Os mutáxenos físicos son certos tipos de radiacións que poden producir alteracións en diversos niveis de organización, como son as moléculas, os orgánulos e as células.
    Existen diferentes tipos de radiacións que poden alterar ou a secuencia e estrutura do ADN:
    – Reaccións oxidativas: Son radiacións con pequena lonxitude de onda e polo tanto máis “penetrantes”. No proceso de penetración, esta radiación de alta enerxía choca cos átomos facendo que estes liberen electróns e se convertan en ións positivos. Este cambio no número de electróns provoca unha reacción ionizante na que se xeran radicais libres en forma de hidróxeno (H) ou hidroxilo (OH), os cales reacción con outras moléculas para formar H2O2, composto moi potente que pode destruír a estrutura das proteínas e do ADN. Isto provoca trastornos no funcionamento dos procesos metabólicos celulares levando a célula á morte.
    – Radiación ultravioleta: Tendo unha lonxitude de onda demasiado longa como para producir ións, a radiación UV parece actuar afectando tan só a aqueles compostos que a absorben directamente. Na célula, a absorción directa dos raios UV está principalmente confinada a compostos orgánicos con estruturas en forma de anel, tales como os nucleótidos, especialemente a citosina e a timina. O mecanismo polo que se produce a mutación é o seguinte: a radiación UV provoca a rotura dos dobres enlaces de timina polo que as bases de timina poden conectarse para formar un dímero (proteína composta por dúas subunidades). Tales dímeros distorsionan a hélice de ADN e impiden a súa replicación, como resultado a célula non se divide e pode morrer.

  22. fab-raquelpan di:

    Dise que na bioloxía un mutoxeno é un axente físico, químico ou biolóxico que altera ou cambia a formación xenética dun organismo.
    Existen mutacións que non son especialmente causada por mutógenos.
    Podemos destacar as seguintes clases:
    -Químicos: Son aqueles que son capaces de alterar a estructura do ADN de forma brusca.Causase no ácido nitrógeno,brominas e algunas completos.
    -Biológicos:tratase dos organismos vivos que alteran immaterial xenético do seu ospedador.
    -Físico:Aquellas radiaciones que poden ser alteradas.Un exemplo e a radiación ultravioleta

  23. faa-laurachaves di:

    O ADN pode ser alterado debido a diferentes factores como son o ambiental, o físico ou o biolóxico, e á estas mutación coñécense como mutacións inducidas. Estes factores que provocan a aparición de mutación, denomínanse mutáxenos.

    Nos mutáxenos físicos están as radiacións ionizantes (raios X ou raios gamma) e as radiacións non ionizantes (ultravioletas). Estas radiacións ultravioleta teñen un efecto máis suave que as ionizantes, por teren un menor poder de penetración. No xeral, as radiacións provocan roturas ou alteracións na molécula de ADN.

    Por outra parte, nos mutáxenos químicos, encontramos algunhas moléculas de estrutura parecida á das bases nitroxenadas que forman o ADN ou outros produtos que reaccionan cos compoñentes dos nucleótidos alterando a súa estrutura. En ambos casos, prodúcense erros na complementariedade que orixinan incorporacións erróneas cando o ADN se duplique.

    Por último, entre os mutáxenos biolóxicos podemos mencionar a certos virus, que poden producir cambios na expresión dalgúns xenes (como son o retrovirus, o adenovirus ou o virus da hepatite B humana) e os transposóns, que son segmentos móbiles de ADN que poden cambiar de posición, trasladándose a outro lugar distinto dentro do mesmo cromosoma ou incluso a outros cromosomas.