Ver de novo

Segundo unha investigación realizada por un dos grupos líderes mundiais en medicina rexenerativa de EEUU, demostrou que é posible obter células nai, diferencialas no tipo celular desexado e transplantalas a un paciente humano para tratar unha enfermidade sen que estas sexan rexeitadas e non xeren ningún problema nin tumores.

Este traballo foi liderado polo director científico de Advanced Cell Technology, Robert Lanza, conseguindo demostrar a seguridade do uso terapéutico das células nai e incluso logrando resultados positivos no tratamento das dúas enfermidades oculares que supoñen a primeira causa de cegueira nos países desenvolvidos, xa que provocan a morte do epitelio pigmentario da retina e dos fotorreceptores.

Neste estudo, empregáronse células nai embrionarias humanas para tratar a 18 persoas con algún trastorno na retina.

Para o traballo, primeiro obtiveron células nai a partir dun embrión humano sobrante dun proceso de fertilidade e logo encontraron a receita química para lograr que as células pluripotenciais se transformen nas células desexadas, que neste caso son as células do epitelio pigmentario da retina, que protexen aos fotorreceptores e permiten a visión. Por último, transplántanse as células xa diferenciadas á retina do paciente para asegurarse de que se integran no tecido e realizan a súa función, insertando estas células só nun dos ollos para poder ver a diferencia. Nos resultados obtívose que 10 dos pacientes melloraron notablemente a súa visión, mentres que  7  non tiveron cambios ou melloraron moi pouco e só 1 empeorou a visión.

Os investigadores sinalan que é importante tratar as enfermidades oculares  o antes posible e co número adecuado de células, e aínda que o número de pacientes no estudo foi demasiado pequeno para sacar calquera conclusión referente ás doses de células que se deben empregar para lograr mellorar a visión, puideron ver os maiores avances utilizando doses máis elevadas.


O ollo é unha das primeiras partes do corpo humano que se beneficia desta tecnoloxía, o que non é casualidade, xa que son órganos que están moi illados do sistema inmune, polo que reduce o risco de rexeitamento. Ademais, o ollo é capaz de tolerar células estrañas sen provocar unha resposta inmunitaria.

Autora: Mirian Trigo

Esta entrada foi publicada en Avances médicos, Medicina e etiquetada , , . Garda o enlace permanente.

33 Responses to Ver de novo

  1. Victor di:

    Que é a retina? Que importancia ten na visión?

    • faa-ritalage di:

      A retina é un texido sensible á luz situado na superficie do ollo, cuxa función é converter as imaxes en impulsos nerviosos que son transportados cara o cerebro.
      Para poder realizar esto, a retina conta cunha estrutura complexa e unhas células especializadas en captar estímulos luminosos denominados fotorreceptores. Existen dous tipos de fotorreceptores, os conos e os bastóns, que teñen funcións diferentes pero complementarias. Os bastóns funcionan principalmente en condicións de baixa luminosidade e proporcionan a visión en branco e negro e os conos, polo contrario, están adaptados ás situacións de moita luminosidade e proporcionan a visión en cor.
      Unha vez que a luz incide na retina, os fotorreceptores captan ese estímulo luminoso e convérteno en impulsos nerviosos que son transportados a través do nervio óptico cara o cerebro, onde serán procesados e darán lugar a imaxes, forma…

  2. faa-nereaeiras di:

    A retina é un texido sensible a luz situado no interior do ollo. Nela proxéctanse as imaxes.
    Ten una estructura complexa, está formada principalmente por neuronas conectadas entre si. Tamén contén conos e bastones que son células sensibles a luz. Os conos proporcionan visión en cor e,pola contra, os bastones proporcionan a visión en branco e negro.
    Débese coidar con bastante delicadeza,xa que é unha capa moi sensible.É moi importante para o ollo,xa que é a responsable de proxectar as imaxes.

  3. faa-tamaraparracho di:

    A retina é un texido sensible á luz situado na superficie interior do ollo, cuxa función é converter as imaxes en impulsos nerviosos que son transportados cara o cerebro.
    Para poder realizar este proceso, a retina conta cunha estrutura complexa e unhas células especializadas en captar estímulos luminosos denominados fotorreceptores. Existen dous tipos de fotorreceptores, os conos e os bastóns, que teñen funcións diferentes pero complementarias. Os bastóns funcionan principalmente en condicións de baixa luminosidade e proporcionan a visión en branco e negro e os conos, polo contrario, están adaptados ás situacións de moita luminosidade e proporcionan a visión en cor.
    Unha vez que a luz incide na retina, os fotorreceptores captan ese estímulo luminoso e convérteno en impulsos nerviosos que son transportados a través do nervio óptico cara o cerebro, onde serán procesados e darán lugar a imaxes, formas, cores…
    Como vemos, a función da retina é fundamental para que exista a visión, pois é a encargada de transformar a luz que incide no ollo en impulsos eléctricos que poidan ser procesados polo cerebro.

  4. fab-sabelafernandez di:

    A retina é un texido sensible á luz que recobre a parte posteior do ollo. Os raios de luz enfócanse na retina a través da córnea, da pupila e do cristalino.
    A retina converte os raios de luz en impulsos eléctricos que viaxan a través do nervio óptico ata o cerebro, onde se interpretan como as imaxes que vemos.
    Esta considérase como o “corazón” do ollo e trátase dunha capa moi sensible, polo que debe coidarse con delicadeza, xa que é a encargada de proxectar as imaxes e de darnos a oportunidade de ver os elementos a color.
    Ter unha retina saludable e intacta é fundamental para ter unha visión clara.

  5. fab-miguelpineiro di:

    A retina é un texido sensible a luz,que se encontra na parte posterior interna do ollo.E actua como a pelicula dunha camara. Ten moita importancia xa que sin elas, non veriamos nada, elas recollen a imaxe e convertenas en senais electricas que levan ao cerebro, facendo asi que poidamos ver.

  6. faa-miriantrigo di:

    A retina é a capa de texido sensible á luz que se encontra na parte posterior interna do ollo e actúa como a película dunha cámara. A súa función é enfocar as imaxes que pasan a través do cristalino do ollo, converténdoas en sinais eléctricas e enviándoas a través do nervio óptico ao cerebro. A retina está capacitada para esta función grazas á súa complexa estrutura, que ademais de neuronas, conta con células fotosensibles, que son os conos e os bastóns. Os conos encárganse de proporcionar a visión en cores, xa que está n adaptados a condicións de alta luminosidade, e alcanzan maior precisión e detalles, mentres que os bastóns, debido a que funcionan en condicións de bauxa luminosidade, proporcionan a visión en branco e negro. Ademais, captan mellor o movemento.

  7. faa-ileniamartinez di:

    A retina é un dos órganos mais importantes do globo ocular, é unha capa de tecido sensible a luz que se encontra na parte posterior interna do ollo. As imaxes pasan a través do cristalino e son enfocadas na retina, esta despois convirte as imaxes en señales eléctricas e envíaas a través do nervio óptico ó cerebro, e a retina é tamén a que nos permite ver en color.
    A retina conta cunha serie de capas quelle ofrecen maior resistencia e protección como o epitelio pigmentario ,entre outros.
    A retina xoga un papel moi importante na nosa vida, polo cal deberiamos coidala e facer revisións periódicamente , xa que os problemas que podemos ter son irreversibles e moi difíciles de tratar.

  8. faa-carmenvilanova di:

    Entendemos por retina (nos vertebrados) aquela capa sensible á luz que se encontra na superficie posterior do ollo. Cumple unha función similar a unha tea onde se proxectan as imaxes que vemos. A luz que incide na retina desencadea unha serie de fenómenos químicos e eléctricos que finalmente dan lugar a impulsos nerviosos. O nervio óptico encárgase de enviar estes impulsos ao cerebro para que, desta forma, poidamos interpretar as imaxes.
    A retina conta cunha estrutura moi complexa, formada básicamente por varias capas de neuronas interconectadas mediante sinapse. As únicas células sensibles directamente á luz son os conos e os bastóns. Así pois, a retina humana conta cun total de 6.5 millóns e 120 millóns de bastóns. Por unha banda, os conos están adaptados a situacións de moita luminosidade e por iso proporcionan a visión en color. Doutra parte, os bastóns funcionan principalmente en condicións de baixa luminosidade e polo tanto, proporciónan a visión en branco e negro.
    Desta maneira, poderiamos dicir que a retina é o “corazón do ollo”, e como tal, unha capa moi importante. Se non a coidamos de forma adecuada, a nosa visión podería verse bastante afectada e en ocasións, chegar ao extremo de perdela.

  9. fab-nereaporta di:

    Definimos a retina coma unha membrana do segmento posterior do ollo, que ten a función de converter o estímulo de luz nun estímulo nervioso e envíalo ó cerebro, onde este ó interpreta.

  10. Victor di:

    Que utilidade ten o pigmento visual?

    • faa-ritalage di:

      As utilidades do pigmento visual son a capacidade de absorción dalgunha rexión do espectro de ondas visibles, producindo unha reacción fotoquímica que fai que se produza un cambio no potencial da membrana do fotorreceptor que o conten.
      Con respecto o pigmento visual, hai catro tipos diferentes.

  11. faa-martinbaulde di:

    A retina, nos vertebrados, é a capa de texido sensible á luz que se encontra na parte posterior interna do ollo, e actúa como a película dunha cámara. As imaxes pasan a través do cristalino do ollo e son enfocadas na retina, que logo converte estas imaxes en sinais eléctricas e as envía a través do nervio óptico ao cerebro.
    Está formada basicamente por varias capas de neuronas interconectadas por sinapses. A retina humana conten 6,5 millóns de conos e 120 millóns de bastóns (únicas células sensibles directamente á luz). Os bastóns funcionan en condicións de baixa luminosidade e proporcionan a visión en branco e negro, os conos en cambio funcionan en situacións de alta luminosidade e proporcionan a visión en cor.
    A retina ten tres tipos de células : pigmentadas, neuronas e células de sostén.

  12. faa-ileniamartinez di:

    O pigmento visual é capaz de absorver algunha rexión do espectro de ondas visibles, producindo unha reacción fotoquímica, a cal leva a cabo un cambio no potencial da membrana que o contén.
    Existen 4 tipos, 1 só ocurre nos bastóns e o resto nos conos, en cada fotoreceptor existe un so tipo de pigmento. O pigmento que poseen os bastóns é a rodopsina ( resultado da combinación da proteína escotopsina e o pigmento carotenoide llamado retineno) a cal é responsable da visión en condicions de baixa luminosidade. Os pigmentos que poden poseer os conos chámanse cianopisona (sensible ó color azul) , a cloropciona ( sensible ó color verde) e a eritropsina (sensible ó color vermello)

  13. fab-ivanportas di:

    As utilidades do pigmento visual son a capacidade de absorción dalgunha rexión do espectro de ondas visibles, producindo unha reacción fotoquímica que fai que se produza un cambio no potencial da membrana do fotorreceptor que o conten.
    Con respecto o pigmento visual, hai catro tipos diferentes:
    – un deles ocorre soamente nos bastóns do ollo
    – mentres que os os outros tres restantes ocorren soamente nos conos
    Hai que ter en conta que en cada un dos fotorreceptores soamente hai un único tipo de pigmento visual.

  14. Victor di:

    E como se poden conseguir células nai?

    • faa-ivanlois di:

      As células nai pódense obter de diferentes maneiras:
      -Da medula ósea: obtéñense mediante múltiples punción nos ósos da parte posterior da cadeira, as puncións realízanse a través de dous únicos orificios baixo a pel. Mediante o procedemento extráese sangue coa medula ósea, que se vai repoñendo mediante a intervención.
      -Sangre periférica: En condicións normais non circulan moitas células nai polo sangue pero, sen embargo, pódense mobilizar grandes cantidades desde a medula ata o sangue, e ser recollidas sen necesidade de anestesia xeral. Os doantes teñen que recibir un fármaco durante catro ou cinco días, este fármaco mobiliza as células da medula ata o sangue, as veces a inxección de GCSF, pode ter efectos secundarios, aínda que soe ser tolerado polos doantes.
      Cando as células nais están mobilizadas extráense mediante a aférese, que consiste en extraer sangue do doante, este sangue procésase nunha máquina que separa as células nai de outros compoñentes do sangue, que se devolven directamente con unha vía ata unha vena do outro brazo, ten unha duración aproximada dunhas 3 horas.
      -Sangue do cordón umbilical: o sangue do cordón umbilical contén de forma natural grandes cantidades de células nai que se poden utilizar para transplantes. Despois do parto, pódese conservar o sangue que queda do cordón umbilical e da placenta, para que a continuación sexan conxelados para a súa utilización nun transplante. Aínda que a concentración de células nai é moi elevada, encóntrase nunha cantidade moi pequena, que para un adulto non sería suficiente, así que queda limitado para nenos e algúns adultos con baixo nivel corporal.

    • faa-sarafalcon di:

      As células podense obter de diferentes maneiras:

      As células nai da medula ósea obtéñense mediante múltiples puncións en ambas as dúas cristas iliacas posteriores (ósos da parte posterior da cadeira). Estas puncións efectúanse a través de dous únicos orificios na pel baixo anestesia xeral. Aínda que nalgúns casos pode realizarse baixo anestesia epidural, a anestesia xeral é recomendable xa que permite que o procedemento sexa máis cómodo para o paciente e ademais facilita o labor do médico. A duración habitual dunha aspiración de medula ósea é de 2 a 3 horas.

      B) Sangue periférico
      En condicións normais a cantidade de células nai que circulan no sangue é moi escasa. Non obstante, é posible mobilizar grandes cantidades desas células dende a medula cara ao sangue de onde poden ser recollidas sen necesidade de anestesia xeral.
      Unha vez que as células nai se mobilizaron cara ao sangue recóllense mediante un procedemento denominado aférese. As aféreses consisten en extraer sangue do doador (ou o paciente no caso de transplante autoxénico) a través dunha vea da flexura do cóbado. O devandito sangue procésase nunha máquina que separa as células nai e devolve os restantes elementos do sangue ao doador a través dunha vea do brazo contrario do cal se extraeu sangue.

      C) Sangue de cordón umbilical
      O sangue do cordón umbilical contén de forma natural unha gran cantidade de células nai que poden ser utilizadas para transplante. Tras o parto, unha ver cortado o cordón umbilical é posible recoller o sangue que queda no cordón e a placenta e que, en condicións normais, sería desbotado. A continuación estas células son criopreservadas (conxeladas) para a súa eventual utilización nun transplante.

  15. fab-miguelpineiro di:

    Podense conseguir de diversas formas :
    -Embrións criopreservados: A criopreservación é un método que utiliza nitróxeno líquido (-196 ° C) para deter todas as funcións celulares, e de xeito que puidesen manter durante anos. Estes embrións son derivados de tratamentos de reprodución asistida a humanos,estes embrións en fase de blastocisto criopreservado pode ser mantida por cinco anos.

    -Blastómeros individuais: Con esta técnica, probado en ratos e, a continuación, en seres humanos, é posible non destruír o embrión.Con esta técnica logrouse ter duas liñas celulares estables que mantiñan un cariotipo normal e presentaban marcadores característicos de pluripotencialidade.

    -Partenoxénese: Este proceso de reprodución está ausente en mamíferos. Con todo, pode ser inducida por partenogénese en mamíferos in vitro por métodos químicos ou físicos. Como resultado desta activación,obtense una masa celular chamada partonote das que se poiden aislar celulas nai pruripotentes. Esta tecnica e solo aplicable en mulleres.

    -Obtención a base de donantes cadavericos: Investigacións recentes teñen informar que as células nai musculares sobreviviven e manteñen as súas propiedades tras ser conxelado.

  16. faa-marinabusto di:

    As células nai poden obterse da médula ósea, do sangue, ou ben da sangue do cordón umbilical.

    Para obtelas da médula ósea, realízanse múltiples puncións nos ósos da parte posterior da cadeira. Despois da aspiración de médula ósea os donantes reciben ferro por vía oral durante un par de meses. O efecto secundario máis frecuente que provoca a donación de médula ósea é a dor enas zonas de punción que pode persistir unhas 24 horas e que se controla fácilmente con analxésicos.

    Por outra banda, a cantidade de células nai que circulan polo sangue é moi escasa en condicións normais. Sen embargo, é posible movilizar grandes cantidades desas células dende a médula ata o sangue de onde poden ser recollidas. Para isto, previamente á recollida, os donantes teñen que recibir durante catro ou cinco días unha inxección diaria de dun fármaco que é capaz de movilizar as células nai da médula ósea ó sangue.

    O sangue do cordón umbilical contén de forma natural unha gran cantidade de células nai que poden ser utilizadas para trasplante. Despois do parto, unha vez cortado o cordón umbilical é posible recoller o sangue que queda no cordón e a placenta. A continuación estas células son conxeladas para a súa utilización nun trasplante.

  17. faa-marinabusto di:

    As células nai poden obterse da médula ósea, do sangue, ou ben da sangue do cordón umbilical.

    Para obtelas da médula ósea, realízanse múltiples puncións nos ósos da parte posterior da cadeira. Despois da aspiración de médula ósea os donantes reciben ferro por vía oral durante un par de meses. O efecto secundario máis frecuente que provoca a donación de médula ósea é a dor nas zonas de punción que pode persistir unhas 24 horas e que se controla fácilmente con analxésicos.

    Por outra banda, a cantidade de células nai que circulan polo sangue é moi escasa en condicións normais. Sen embargo, é posible movilizar grandes cantidades desas células dende a médula ata o sangue de onde poden ser recollidas. Para isto, previamente á recollida, os donantes teñen que recibir durante catro ou cinco días unha inxección diaria de dun fármaco que é capaz de movilizar as células nai da médula ósea ó sangue.

    O sangue do cordón umbilical contén de forma natural unha gran cantidade de células nai que poden ser utilizadas para trasplante. Despois do parto, unha vez cortado o cordón umbilical é posible recoller o sangue que queda no cordón e a placenta. A continuación estas células son conxeladas para a súa utilización nun trasplante.

  18. faa-marinabusto di:

    As células nai poden obterse da médula ósea, do sangue, ou ben da sangue do cordón umbilical.

    Para obtelas da médula ósea, realízanse múltiples puncións nos ósos da parte posterior da cadeira. Despois da aspiración de médula ósea os donantes reciben ferro por vía oral durante un par de meses. O efecto secundario máis frecuente que provoca a donación de médula ósea é a dor nas zonas de punción que pode persistir unhas 24 horas e que se controla fácilmente con analxésicos.

    Por outra banda, a cantidade de células nai que circulan polo sangue é moi escasa en condicións normais. Sen embargo, é posible movilizar grandes cantidades desas células dende a médula ata o sangue de onde poden ser recollidas. Para isto, previamente á recollida, os donantes teñen que recibir durante catro ou cinco días unha inxección diaria dun fármaco que é capaz de movilizar as células nai da médula ósea ó sangue.

    O sangue do cordón umbilical contén de forma natural unha gran cantidade de células nai que poden ser utilizadas para trasplante. Despois do parto, unha vez cortado o cordón umbilical é posible recoller o sangue que queda no cordón e a placenta. A continuación estas células son conxeladas para a súa utilización nun trasplante.

  19. faa-ileniamartinez di:

    As células nai poden obterse dirctamente da médula ósea, do sangue ou do sangue do cordón umbilical
    A) Médula ósea: as células nai obteñense mediante múltiples puncións nos ósos posteriores da cadeira , efectuándose a través de dous únicos orificios na pel baixo anestesia xeral ou epidural. O volume de sangue perdido durante o proceso é reposto mediante unha autotransfusión , polo que se realiza unha extracción os dias anteriores a operación para librar o donante a productos sanguineos non propios.
    B) Sangue periférica : a cantidade de células nai que circulan normalmente polo sangue é moi escasa, pero é posible movilizar grandes cantidades desas células dende a médula ósea ata o sangue, podendo ser recollidas sin necesidade de anestesia xeral.
    Para eso, previamente a recollida, os donantes reciben durante catro ou cinco días una inxección diaria de GCSF. Este fármaco, modalidade artificial dunha proteína que se encontra no corpo de forma natural, é capaz de movilizar as células nai da médula ósea o sangue. A maioria dos donantes toleran moi ben esta proteína.
    No caso dun transplante autoxénico é o propio paciente o que recibe GCSF e actúa como “donante” de células nai. Nalgunas ocasions é necesario administrar quimioterapia xunto co GCSF para facilitar a movilización e recollida dunha cantidade adecuada de células nai.
    Unha vez que estas células se movilizaron cara o sangue recollense mediante un proceso chamado aféresis, que consiste en extraer sangue do donante a través dunha vena da flexura do codo. Este sangue procésase nunha maquina que separa as células nai e devolve os restantes elementos do sangue do donante a través dunha vena do outro brazo.
    C) Sangue do cordón umbilical: este contén numerosas células nai de forma natural. Tras o parto o sangue do cordón umbilical e a placenta pode ser recollido, a continuación estas células criopreservadas (congeladas) para a súa eventual utilización nun transplante.
    O principal inconvinte desto é que a pesar do elevado número de células, o volume é pequeno, polo que a cantidade total de células obtida non é suficiente para un receptor adulto cun volume corporal elevado. Por eeo, o empleo de esto queda limitado aos nenos e os adultos cun baixo volume corporal.

  20. Victor di:

    Existe a posibilidade técnica de fabricar un ollo biónico?

  21. fab-alexcosta di:

    Si, é posible grazas Gislin Dagnelie que foi o primer inventor do ollo biónico. Este ollo incorpora un chip de computadora que se introduce detrás do ollo humano e esta vinculado a unha camara de mini-video posta nas lentes de unha persoa, as imaxess capturadas pola cámara son emitidas a través de un sistema sostificado do microchip, que as traduce en impulso e o cerebro recibe en forma de imaxe.

  22. faa-ariadnavazquez di:

    Existe a posibilidade técnica de fabricar un ollo biónico. Un científico de Estados Unidos inventou un ollo biónico que permite “ver” ós cegos, enunciou o estudo na Conferencia anual do Instituto Real nacional para Cegos de Londres.
    O seu inventor foi o profesor Gislin Dagnelie, da Universidade John Hopkins de Baltimore, en Estados Unidos. Este invento inclúe un chip que se introduce detrás do ollo humano e que está vinculado a unha cámara de mini-video posta nas lentas da persoa.
    Este invento permitiu devolverlle a vista a un home despois de 33 anos sin poder ver. O afortunado foi Larry Hester

  23. faa-iagopadin di:

    O reto de construír un ollo biónico é moito máis complexo que o dun implante auditivo, que xa se conseguiu, debido á natureza complicada do ollo. Todo fotógrafo sabe que o ollo é moito máis que unha cámara: non só recolle a luz e a imaxe do que vemos, senón que é capaz de enfocar obxectivos concretos ou axustar a intensidade lumínica.
    O primeiro ollo biónico funcional é o Argus II, que consiste nunhas gafas cunha cámara que conecta co nervio óptico. A cámara recolle a imaxe, transfórmase en datos relativos á intensidade de luz e transmítese ao nervio óptico esta información. Ao mandar únicamente información lumínica e non poder enfocar de maneira selectiva, a visión do paciente é parecida á dunha película desenfocada en blanco e negro, tan mala que só lle permite ver sombras y formas.
    Pero agora mesmo xa temos o invento do profesor Gislin Dagnelie, da Universidade John Hopkins de Baltimore, en Estados Unidos, que inclúe un chip de computadora que se introduce detrás do ollo humano e que está vinculado a unha cámara de mini-video posta nos lentes da persoa. As imaxes capturadas pola cámara son emitidas a través do sofisticado sistema do microchip, que as traduce a impulsos que o cerebro pode interpretar como imaxes. Aínda que as imaxes producidas polo ollo biónico non son perfectas, son o suficientemente claras e definidas para permitirlle a unha persoa invidente recoñecer, por exemplo, rostros e lugares.

  24. fab-miguelpineiro di:

    Si, é posible grazas a un científico de Estados Unidos, Gislin Dagnelie que foi o primer inventor do ollo biónico. Este ollo biónico incorpora un chip de ordenador que se introduce detrás do ollo humano e esta vinculado a unha camara de mini-video posta nas lentes de unha persoa, as imaxes capturadas pola cámara son emitidas a través de un sistema sostificado do microchip, que as traduce en impulso e o cerebro as recibe en forma de imaxe.Este invento,aínda que as imaxes producidas polo ollo biónico non son perfectas, son o suficientemente claras e definidas para permitir distinguir cousas, e grazas a este invento permitiuselle devolver a vista a un home despois de 33 anos sin visión.

  25. fab-sabelafernandez di:

    Si que existe hoxe en día a posibilidade técnica de fabricar un ollo biónico.
    O invento do profesor Gislin Dagnelie, da Universidade John Hopkins de Baltimore, en Estados Unidos, inclúe un chip de computadora que se introduce detrás do ollo humano e que está vinculado a unha cámara de mini-vídeo posta nos lentes da persoa.
    As imaxes capturadas pola cámara son emitidas a través do sistema do microchip, que as traduce a impulsos que o cerebro pode interpretar coma imaxes.
    Esta sofisticada técnica do “ollo biónico” axudou a un home de 66 anos que volveu a ver despois de tres décadas, un implante que conecta a súa retina co seu cerebro e permítelle unha visión parcial. Agora Larry Hester pode recoñecer parcialmente sombras e a definición dos obxectos.

  26. faa-albaaller di:

    Hoxe en día é posible a creación dun ollo biónico. O profesor estadounidense Gislin Dagnelie foi o seu inventor. Este invento consiste nun chip colocado detrás do ollo humano e tamen conectado as lentes da persoa, este envía impulsos ao cerebro que os transoforma en imaxes.
    Este invento devolveulle a visión a Larry Heste despois de ser cego durante 33 anos.

  27. faa-ileniamartinez di:

    Hoxe en día, sí é posible a creación dun ollo biónico, o seu creador foi o profesor Gislin Dagnelie, da Universidade John Hopkins de Baltimore, Estados Unidos.
    Este inclue un chip de ordenador que se introduce detrás do ollo humano e está vinculado a unha cámara de mini-vídeo posta nas gafas da persoa. As imaxes capturadas pola cámara son emitidas a través do sofisticado sistema de microchip, que as traduce a impulsos que o cerebro pode interpretar como imaxes.
    Ainda que as imaxes producidas polo ollo biónico non son perfectas, son o suficientemente claras e definidas para permitirlle a unha persoa non vidente recoñecer por exemplo rostros e lugares

  28. faa-miguelotero di:

    Sí,un científico de Estados Unidos chamado Gislin Dagnelie inventou un ollo biónico que permite ver aos cegos.
    O seu invento consiste nunha cámara que captura imaxes, e que o cerebro as interpreta e pode chegar a visualizalas. Aínda que estas imaxes non son perfectas, permítenlle ver ás persoas rostros e lugares.
    O científico afirmou que o seu traballo non esta rematado “aínda non é perfecto”, pero “poder ver os rostros para alguén que ten ceguera é algo impagable” remata con estas afirmación Dagnelie.

  29. fab-raquelpan di:

    Sí,o profesor Gislin Dagnelie,da Universidade John Hopkin de Baltimo,en Estados Unidos ,inclue un chip de computadora que se introduce detrás do ollo humano e que está vinculado a unha cámara mini-vídeo posta nas lentes da persoa.
    As imáxes capturadas pola cámara son emetidas a través do sofisticado sistema do microchip,que as traduce a impulsos os cales o cerebro pode interpretar por imáxes.