SOS polos anfibios

Un estudo internacional, publicado na revista Science, señala que a compra e venda global de anfibios como mascotas trouxo a Europa un novo fungo letal para píntegas e tritóns, nos cales se atopan varias especies ameazadas en España e outros países da UE. O patóxeno xa causou mortes en masa en Holanda e Bélxica.

Esta nova ameaza súmase á doutro fungo descuberto a finais da década dos noventa e que tamén viaxa grazas ós medios de transporte legais e ilegais do ser humano. Este segundo fungo, Batrachochytrium dendrobatidis, xa causou a extinción de máis de 200 especies de anfibios e supón “a maior ameaza a para a biodiversidade causada por unha enfermidade” segundo un estudo realizado polo equipo liderado por An Martel e Frank Pasmans, da Universidade de Gante.

Se traducimos literalmente o nome deste fungo, quédanos algo como “devorador de píntegas”, referíndose ás feridas na pel que produce a infección. Actualmente analizáronse máis de 5000 anfibios en catro continentes para averiguar a orixe do patóxeno. Descubreuse que este xa estaba presente en exemplares capturados no século XIX en Asia. En países como Xapón, Tailandia e Vietnam, o fungo non causa enfermidade, o que indica que alí os batracios desenvolveron inmunidade ó patóxeno, probablemente tras convivir con el durante miles de anos. O fungo chegou recentemente a Europa a través do comercio de animais e empezou a exterminar poblacións enteiras de píntegas e tritóns, e seguirao facendo se non se fai nada para evitalo.

En total, 41 das 44 especies de píntegas e tritóns analizadas en todo o mundo morren rápidamente unha vez contaxiados. A boa noticia é que parece que o fungo non afecta a ras, sapos e cecilias.


Autora: Laura Ozores.

Esta entrada foi publicada en Bodiversidade, selección natural e etiquetada , , . Garda o enlace permanente.

11 Responses to SOS polos anfibios

  1. Victor di:

    Que tipo de organismos son os fungos? De que se alimentan?

  2. fab-lauracaldas di:

    Os fungos son organismos multicelulares, é dicir que poden ser unicelulares ou pluricelulares, que se alimentan mediante a absorción xa que estos vexetales non poden sintetizar os seus propios alimentos, viven sobre outros organismos, polo que se di que son saprotifos ou parásitos e forman líquens. Os fungos son organismos sen clorofila, polo que non poden realizar a función de fotosíntese. Obteñen os seus alimentos en forma directa ou indirecta,almacenando substancias nutritivas. Os fungos poden vivir en calquer medio onde exista substancias orgánicas, auga, aire e unha adecuada temperatura. E tamén poden vivir como parásitos facultativos ou como parásitos obligatorios cando se alimentan da materia viva ou morta do hospedador, vivindo na superficie (extoparásito) ou moi profundamente (endoparásitos). Por último,atópanse vivindo en simbioses formando líquens. Os fungos son de gran utilidade na natureza, debido a que desintegran as substancias orgánicas e deste xeito preparan o medio para outros organismos como o son as plantas autótrofas.

  3. fab-sabelafernandez di:

    O término Fungi designa a un grupo de organismos eucariotas entre os que se encontran os mofos, as levaduras e os fungos. Clasifícanse nun reino distinto ó das plantas, animais e protistas. Esta diferenciación débese a que posúen paredes celulares compostas por quitina, a diferencia das plantas, que conteñen celulosa.
    Os fungos constitúen un grupo certamente heteroxéneo, que inclúe a seres non emparentados entre sí. Os fungos xeralmente presentan estas características:
    -Son eucariotas.
    -Normalmente son multinucleados.
    -Reprodúcense por medio de esporas.
    -Son heterótrofos, en clorofila, e aliméntanse por absorción.
    -O talo está recuberto tipicamente dunha parede de quitina.

    Incapaces de producir o seu propio alimento, todos os fungos toman os seus elementos nutritivos dos corpos doutras plantas e animais, ben sexan vivos ou mortos.

  4. fab-miguelpineiro di:

    Os fungos son organismos multicelulares,poden ser unicelulares ou pluricelulares, que se alimentan mediante a absorción. Os fungos non poden facer a fotosíntese. Viven en calquer lugar onde haxa substancias organicas, como por exemplo, no aire, na auga. E ahi absorven os nutrientes de forma directa ou indirecta, almacenando os nutrientes.

  5. faa-laurachaves di:

    Os fungos son un grupo de seres vivos que se clasifican nun reino chamado Fungi. Posúen unha gran capacidade de adaptación e poden desenvolverse sobre calquer medio ou superficie, tanto nos bosques como nas cidades. Prodúcense por medio de esporas, as cales son diseminadas principalmente polo vento e pola auga.
    Estos organismos son eucariotas, é dicir, coma nós, as súas células posúen núcleos onde están encerrados os cromosomas. Normalmente son multinucleados, pois presentan moitos núcleos nos seus corpos.
    Unha gran característica é que son heterótrofos, é decir, que se alimentan por absorción. Ao non poseer clorofila, os fungos siguen unha estratexia alimentaria moi simple: pudren cousas e absorben os productos resultantes da descomposición. Algúns fungos, parásitos especializados, presentan estructuras para alimentarse das súas víctimas, Outros fungos, tamén se alimentan por fagocitosis, como os glóbulos brancos do noso sangue.

    Os fungos, xogaron un papel moi importante na medicina, industria e na alimentación, pois os antibióticos iniciáronse co descubrimento da penicilina, obtida a partir do fungo Penicillium notatum,,e así coma outros fungos importantes na industria, e a excelente fonte de vitaminas, proteínas, fibra e minerais que constitúen os fungos comestibles.

  6. Victor di:

    O anfibio da fotografía (píntega) ten unhas manchas amarelas; que son? Ten algún significado esa cor no mundo natural?

  7. faa-tamaraparracho di:

    A píntega é unha especie de anfibio urodelo da familia Salamandridae.
    Caracterízase principalmente por posuír unha pel brillante e lisa, de fondo de cor negro con manchas irregulares amarelas moi intensas que poden aparecer tamén en forma de franxas e incluso chegar a cubrir case a totalidade do corpo.
    Este deseño e coloración tan característicos son utilizados pola píntega como un sinal de advertencia para evitar ser atacada por posibles depredadores e alertar dos posibles efectos das substancias tóxicas que contén a súa pel.
    Este fenómeno, chamado aposematismo, é moi común nos animais e consiste en presentar trazos chamativos aos sentidos, destinados buscar o recoñecemento como animais perigosos e a alonxar aos posibles depredadores.
    Concretamente, as píntegas usan a cor amarela en contraposición ao negro porque esa combinación de cores é a máis utilizada para resaltar avisos ou reclamos de atención.

  8. faa-miriantrigo di:

    As píntegas caracterízanse por ter unha pel de cor negra e con manchas de carácter irregular e de tonalidade amarela, que varía segundo a zona xeográfica na que se encontre,ao igual que a forma, xa que poden ser a modo de franxas. Así pois, poden darse casos nos que case non teña manchas e casos nos que a cor amarela cobre case todo o corpo.
    As especies de píntegas meridionais presentan manchas con formas arriñonadas , mentres que as septentrionais presentan franxas amarelas que van dende a cabeza á cola.

  9. fab-ivanportas di:

    A pel do seu costado e lisa e brillante, de cor negra e con manchas irregulares amarelas.
    As manchas amarelas poden depender da zona xeográfica de onde sexa a píntega, xa que poden darse casos na que practicamente no se poida observar a cor amarela, e o contrario, que o que predomine sexa a cor amarela (tamén hai casos na que se distribúa en franxas).
    No pescozo e o ventre, as manchas amarelas xa non son tan numerosas, e non teñen a cor tan intensa que teñen no resto do corpo.

  10. fab-miguelpineiro di:

    A píntega é unha especie da familia Salamandridae. Ten una pel de cor negra con manchas polo corpo irregulares de cor marelo. Son una defensa que teñen alguns anfibios. Esta consiste en que cando ven alguien que lle queira facer algo, solta a través desas manchas un líquido, que pode ser venenoso ou non,xa que na naturaleza, o amarelo significa perigo, e o seu inimigo, ve eso e normalmente soe escapar antes de facer nada

  11. fab-lauracaldas di:

    Esas pintas amárelas son unha coloración empregada como un sinal de advertencia para evitar ser atacado por posibles predadores, chamada coloración aposemática o que pode traducirse como uso de sinais de advertencia. A pel contén pequenas cantidades de sustancias tóxicas que irritan os ollos e a boca dos predadores. Ademais, cando alguén ve a cor amárela pódese asociar co perigo, inclusive os animais.