O gran depredador

O megalodón é o tiburon máis grande que xamáis existira, un animal de casi 20 metros de lonxitude e 50 toneladas de peso, alimentabábase das baleas primitivas do mioceno medio hai aproximadamente 16 millóns de anos. Hai dúbidas sobre o destino deste depredador, un dos más voraces do planeta. Algunhas persoas aseguraron telo visto na actualidade e lle atribúen restos encontrados nas costas ou tamén pola morte doutros tiburóns, ademais algúns programas de televisión alimentaron este mito suxerindo que o “megalodón”  podía seguir surcando as augas.

Sen embargo un novo estudio na Universidade de Florida (EE.UU) aclara esta confusión, dicindo que é imposible que o “megalodón” siga escondido no fondo dos océanos, porque segundo investigadores, este desapareceu hai un 2,6 millóns de anos. Para este estudio usaron as bases de datos e pubicacións científicas recentes dos registros do “megalodón” e calcularon esta extincion cun novo modelo matemático doutra universidade. O plantexamento  no que se basearon os investigadores foi que cando o “megalodón” desapareceu, as baleas adquiriron o gran tamaño e a alimentación por filtro que teñen hoxe en día.

Por outra parte, este estudio pode axudar aos científicos a entender mellor os posibles efectos da perda dos principales depredadores, especialmente os grandes tiburóns, debido á crise actual da biodiversidade.


Autor: Emilio Lumbres

Esta entrada foi publicada en Bodiversidade e etiquetada , , , , . Garda o enlace permanente.

42 Responses to O gran depredador

  1. Victor di:

    Que tipo de peixes son os tiburóns? Que características posúe o grupo ao que pertencen?

    • fab-sabelafernandez di:

      Os tiburóns son peixes versátiles e teñen sentidos moi agudos; moitas das súas especies son capaces de cazar e devorar a case calquera outro animal mariño, tanto en mares profundos como en mares pouco profundos. É un peixe de pel cartilaxinosa, que pertence á clase dos condrictios, e que chegou a este planeta fai uns 320 millóns de anos. En todo este tempo, este animal acuático cambiou a súa morfoloxía, perfecionando os seus mecanismos de natación e alimentación.
      Estes animais caracterízanse por ser grandes depredadores. Inclúen dende especies pequenas das profundidades mariñas, ata o tiburón balea, o maior dos peixes.

      O condrictios caracterízanse por ser unha clase de peixes de esqueleto cartilaxinoso, máis ou menos calcificado, pero nunca óseo, coa pel recuberta de escamas placoideas, chamadas dentículos dérmicos, sen vexiga natatoria, con válvula espiral no intestino e, xeralmente , sen opérculo, cinco ou máis aberturas branquiales ós lados da cabeza, aleta caudal heterocerca e boca ínfera. As súas potentes mandíbulas están provistas dunha interminable provisión de dentes trituradores.
      É frecuente a fecundación interna e, en consecuencia, a puesta soe constar dun número escaso de ovos grandes, por eso o número de especies é escaso, agrupándose en dúas subclases viventes: a dos elasmobranquios, plagióstomos ou selacios, que inclúen os tiburóns e raias; e a dos holocéfalos ou bradiodontos, que inclúen as quimeras.

    • faa-emiliolumbres di:

      Os tiburóns son condrictios (clase de vertebrados acuáticos conocidos como peixes cartilaxinosos), é dicir que o seu esqueleto está formado por cartílago a diferencia dos peixes óseos que teñen o seu esqueleto formado por ósos.

      As características que posúen por pertencer ao grupo dos condrictios (Chondrichthyes)son:
      Un rasgo moi avanzado e importante é o seu sistema inmunitario. Entre os rasgos primitivos destaca a súa anatomía básica. E nos rasgos evolucionados destacan a estructura e composición das súas mandíbulas e dentición, tamén na estructura e suspensión das súas aletas.

      Os dentes non están fusionados á mandíbula e os van remplazando por outros novos de forma continua, rápida e en serie grazas a unha cavidade que teñen no borde da mandíbula. Posúen dentes aserrados, que fan a función de cortar,dentes afiados que realizan a función de agarrar,sujetar e tamén dentes planos para moer o alimento.

      Respiran a través das branquias, carecen de opérculo (aleta de óso duro que cubre e protexe as branquias) e de vexiga natatoria (órgano de flotación) e se ven obrigados a nadar constantemente cando están no fondo sen poder estar nunha posición estática.

    • faa-ritalage di:

      Os selacimorfos, máis coñecidos como tiburóns, son un conxunto de peixes cartilaxinosos (pertencentes ao grupo dos condrictios) que inclúen desde especies pequenas das profundidades mariñas, hasta especies de grandes dimensións, como o tiburón balea, o peixe máis grande, que pode medir ata uns 18 metros.
      As características que posúen por pertencer ao grupo dos condrictios (Chondrichthyes)son:
      Un rasgo moi avanzado e importante é o seu sistema inmunitario. Entre os rasgos primitivos destaca a súa anatomía básica. E nos rasgos evolucionados destacan a estructura e composición das súas mandíbulas e dentición, tamén na estructura e suspensión das súas aletas.
      Os dentes non están fusionados á mandíbula e os van remplazando por outros novos de forma continua, rápida e en serie grazas a unha cavidade que teñen no borde da mandíbula. Posúen dentes aserrados, que fan a función de cortar,dentes afiados que realizan a función de agarrar,sujetar e tamén dentes planos para moer o alimento.
      Respiran a través das branquias, carecen de opérculo (aleta de óso duro que cubre e protexe as branquias) e de vexiga natatoria (órgano de flotación) e se ven obrigados a nadar constantemente cando están no fondo sen poder estar nunha posición estática.

    • faa-sarafalcon di:

      Os selacimorfos, son unha superorde de condrictios (peces cartilaxinosos), que caracterízanse por ser grandes depredadores. As quenllas inclúen dende especies pequenas das profundidades mariñas, ata a quenlla balea, o maior dos peixes, o cal se cre pode chegar a medir unha lonxitude de 18 m e aliméntase unicamente de plancto. A quenlla sarda pode desprazarse a auga doce e algúns ataques de quenllas aconteceron en ríos. Algunhas das especies maiores, en especial a quenlla mako e a quenlla branca, son endotermos parciais, capaces de manter parcialmente a súa temperatura corporal por enriba de á cal ten o medio acuático no que viven. Das máis de 375 especies de quenllas encontradas nos océanos do mundo. As especies responsables da maioría dos ataques non provocados a humanos son a quenlla branca, a quenlla tigre e a quenlla sarda

  2. faa-martinbaulde di:

    Os selacimorfos, máis coñecidos como tiburóns, son un conxunto de peixes cartilaxinosos (pertencentes ao grupo dos condrictios) que inclúen desde especies pequenas das profundidades mariñas, hasta especies de grandes dimensións, como o tiburón balea, o peixe máis grande, que pode medir ata uns 18 metros.
    Os condrictios (Chondrichthyes) presentan un conxunto de carácteres evolucionados e primitivos. Entre os rasgos primitivos destaca a súa anatomía básica, e entre os rasgos evolucionados destaca a suspensión, a estrutura das aletas e a estrutura e composición das mandíbulas e dentición. Outro rasgo moi avanzado é o seu sistema inmunitario.
    Os dentes non están fusionados á mandíbula e os van remprazando por outros novos de forma continua. Nadan axudados por aletas e respiran a través de branquias que están expostas ao exterior directamente a través de cinco ou sete herdiduras branquiais no caso das raias e os tiburóns e unha no caso das quimeras.
    Diferéncianse doutros peixes en posuír un esqueleto formado principalmente por cartílago e non por oso. Carecen de o vexiga natatoria o que os obriga a nadar constantemente ou pousarse no fondo.

  3. faa-tamaraparracho di:

    O tiburón (Selachimorpha) é un vertebrado acuático que pertence ao grupo de peixes cartilaxinosos, isto é, o seu esqueleto é de cartílago (unha substancia flexible e resistente pero menos dura que o oso) .
    Este grupo de peixes, que é de sangue fría e ovíparo, caracterízase principalmente por respirar a través de branquiais conectadas directamente co exterior por unhas aperturas denominadas fendeduras branquiais, por ter un par de aberturas nasais a ambos lados do rostro, detrás dos cales existe un orificio denominado espiráculo, que conecta a cavidade farínxea co exterior e serve como vía de circulación da auga que pasa polo aparato branquial, e por último, por carecer de vexiga natatoria (pois para regular a súa flotabilidade contan cun aceite no fígado que diminúe a densidade no conxunto do seu corpo).
    Ademais, impúlsanse con dous grupos de aletas pares (escapulares ou anteriores e pelvianas ou posteriores), a súa pel está cuberta por escamas placoideas, que producen ao tacto unha sensación de aspereza e a súa boca presenta mandíbulas e dentes que polo xeral se abren na cara ventral da cabeza.

  4. faa-laurachaves di:

    Os tiburóns son peixes que pertencen ao grupo dos cartilaxinosos (chondrichthyes).
    Son unha clase de vertebrados acuáticos que teñen un esqueleto constituído por cartílago e un corpo comprimido lateralmente, con escamas de tipo placoideo, un tipo de escamas que teñen forma de dentes moi afilados nunha soa dirección.
    A función destas escamas é a de minimizar o rozamento e viscosidade no medio acuático aportándolle máis velocidade. Estos peixes non posúen veciga natatoria, polo que teñen que nadar constantemente, e teñen un sentido do olfato moi desenvolvidoe perciben o cheiro a sangue a varios kilómetros de distancia. Tamén posúen unha serie de o´rganos sensoriais chamados ámpulas de Lorenzini ao longo de todo o corpo e no fociño que captan estímulos eléctricos das constraccións musculares das presas.

    Os tiburóns xogan un papel moi importante en todos os mares e océanos do planeta, pois como depredadores controlan población doutras especies en todos os ecosistemas.

  5. Victor di:

    Que implica carecer de vexiga natatoria? Ten isto algunha relación con posuir un esqueleto cartilaxinoso?

    • faa-danielbaulo di:

      A vexiga natatoria é un órgano de flotación que posúen moitos peixes. Trátase dunha bolsa de paredes flexíbeis chea de gas situada por debaixo da columna vertebral e por riba do tubo dixestivo, que controla a flotabilidade mediante un complexo sistema de intercambio gasoso co sangue, e permite ao peixe ascender ou descender na auga sen necesidade de utilizar a musculatura, é dicir, con pouco gasto enerxético.
      Os peixes óseos teñen unha vexiga natatoria e os cartilaxinosos (que na maior parte son predadores) non a posúen, o que lles da a ventaxa de poderense mover rápidamente en diferentes alturas, mentras que os peixes coa vexiga natatoria son limitados a certa altitude na auga.

    • faa-emiliolumbres di:

      Carecer de vexiga natatoria implica para os tiburóns non poder permanecer nunha posición quieta e non saber controlar a súa flotabilidade no mar, polo tanto sempre teñen que estar nadando dunha forma constante xa que o órgano da vexiga natatoria (saco membranoso cheo de aire, situado no tubo dixestivo dos peixes) é un órgano de flotación que posúen moitos peixes óseos pero non os peixes cartilaxinosos como é o caso do tiburón.

    • faa-ritalage di:

      A vexiga natatoria é un organo hidrostático que posúen moitos peixes óseos, pero non os cartilaxinosos. Trátase dunha bolsa chea de gas de paredes flexibles e ecóntrase baixo xusto da columna vertebral.
      A vexiga natatoria é a encargada de controlar a flotabilidade dun peixe na auga sen que este realice ningun tipo de esforzo muscular. É por isto que os tiburóns, por exemplo, teñen que estar nadando constantemente, sen poder manter unha posicion estática, xa que a carencia deste órgano fai que sexa dificil flotar, polo que poden afundirse ou morrer de asfixia se se deteñen.

  6. faa-miriantrigo di:

    A vexiga natatoria é un organo hidrostático que posúen moitos peixes óseos, pero non os cartilaxinosos, como é o caso dos tiburòns. Trátase dunha bolsa chea de gas de paredes flexibles e ecóntrase baixo xusto da columna vertebral.
    A vexiga natatoria é a encargada de controlar a flotabilidade dun peixe na auga sen que este realice ningun tipo de esforzo muscular. É por isto que os tiburóns teñen que estar nadando constantemente ou pousarse no fondo, sen poder manter unha posicion estática, xa que a carencia deste órgano fai que sexa dificil flotar, polo que poden afundirse ou morrer de asfixia se se deteñen.

  7. faa-iagopadin di:

    La vexiga natatoria é un órgano de flotación propio da maioría de peixes óseos e non dos cartalaxinosos, como lles ocorre aos tiburóns. É unha bolsa de paredes flexibles chea de gas e que se atopa sobre o tubo dixestivo e xusto debaixo da columna vertebral. Este órgano contribúe á capacidade dun peixe para controlar a súa flotabilidade, e polo tanto a permanecer na profundidade da agua corrente sen tener que gastar enerxía na natación. Outra función da vexiga natatoria é o uso dela como unha cámara de resonancia para producir ou recibir son. Esta bolsa dise que é evolutivamente homóloga aos pulmóns
    Os peixes de constitución cartalaxinosa como os tiburóns,carecen dela e por iso non poden controlar a súa flotabilidade. Así, teñen que permanecer continuamente nadando, sen poder pararse. Se o fixesen, ao non ter capacidade para flotar, irían para o fondo e morrerían por mor dunha asfixia.

  8. Victor di:

    E con respecto a anterior pregunta (vexiga natatoria-esqueleto cartilaxinoso), considerades que un esqueleto óseo suporía un inconveniente para un peixe sen vexiga natatoria?

  9. faa-miriantrigo di:

    Para un peixe óseo, carecer de vexiga natatoria suporía un gran problema, xa que non poderían axudarse desta para ascender e descender na auga con facilidade e sen esforzo muscular. Ao posuir esqueleto óseo e non cartilaxinoso, estes peixes teñen un peso específico lixeiramente por encima do da auga, polo que necesitan este órgano hidrostático para poder, mediante a súa comprensión ou dilatación, aumentar ou disminuir o seu peso para adaptalo á presión da auga, que aumenta conforme o peixe está a maior profundidade. Así, o peixe enche de aire esta bolsa para subir, ou vacíaa para descender.

  10. faa-laurachaves di:

    A vexiga natatoria controla a flotabilidade neutral do peixe na auga, sin a necesidade dun esforzo mulcular. Un peixe sen vexiga natatoria ten que estar continuamente nadando para manterse a flote. A vantaxe de ter un esqueleto cartilaxinoso é que o corpo se fai máis lixeiro.
    A maioría dos peixes óseos posúen esta vexiga natatoria, pero si un peixe non a tivera, daríalle máis vantaxe de que se poida mover rápidamente en diferentes alturas, mentras peixes coa vexiga natatoria son limitados a certa altitude na auga.

  11. Victor di:

    Baleas e cachalotes pertencen ao grupo dos cetáceos; cal é a orixe evolutiva dos cetáceos? Que cetáceos son máis primitivos: os que posúen dentes ou os que teñen barbas?

    • fab-mariaoubina di:

      Os cetáceos é o grupo de mamíferos máis diversos. Na actualidade distinguimos dous grandes grupos: por unha parte os cetáceos con barbas (as verdadeiras baleas),e os cétaceos con dentes (golfos, marsopas, o cachalote).
      Os cetáceos orixináronse fai máis de 50 millóns de anos durante o Eoceno. Cetáceos dentados e barbados divergieron dun ancestro común arqueoceto fai uns 35 millóns de anos. Os restos fosilizados de aquelas antigas baleas mostran que orixinalmente foron animales terrestres, que evolucionaron gradualmente cara unha existencia acuática.
      Os cetáceos foron poblando todos os mares e océanos, modificando non só o seu tamaño e anatomía, sinon os seus regímenes alimentarios, as súas formas de organización e a súa relación co seu entorno.

    • faa-emiliolumbres di:

      Os cetáceos son unha orde de mamíferos placentarios que viven exclusivamente no medio acuático, non necesitan terra firme para parir, como é o caso das baleas e golfiños.
      Os cetáceos evolucionaron a partir de mamíferos terrestres de hábitos anfibios, probablemente no Eoceno (entre 55 e 34 millóns de anos atrás). A súa orixe queda claro cando sabemos que respiran aire da superficie, os osos das aletas pectorales se asemellan ás mans e presentan un movemento vertical ao nadar.
      Os membros dos cetaceos actuais calasifícanse en 2 grupos distintos: odontocetos(cetáceos dentados) e misticetos(cetáceos con barbas).
      Os odontocetos como as belugas, os cachalotes, e os golfiños, normalmente teñen moitos dentes para cazar peixes, calamares e outros animais mariños, pero o caso é que non mastican o alimento, senon que o tragan prácticamente enteiro.
      Antigamente os odontocetos tiñan dentes triangulares con varios puntos de corte, e éstos evolucionaron hacia os dentes puntiagudos (en forma de cono) como posúen a maioria de cetáceos.
      Un dos cetaceos máis primitivos son os “archeocetos” e unha das características deste cetáceo é que poseía dentes, entón éste era odontoceto, o que quere dicir que os odontocetos son as especies máis primitivas.

    • faa-ritalage di:

      Podemos fixarnos en dúas cousas que nos indican de donde veñen os catáceos; a primeira é que respiran aire, e a segunda e que os osos das aletas pectorales asemellan mans.
      Isto todo axudanos a ver que evolucionarion de mamíferos terrestres, un pequeno estudio mostranos que os cetaceos evolucionan dos artiodactilos, uns mamímeros con pezuñas que ao mesmo tempo eran carnívoros. De un modo deductivo dise que estes mamíferos tiveron que estar sometidos ao medio a cuático a causa da escaseza de comida na terra.
      Primeiro tiveron dentes xa que eran carnivoros terrestres, despois unha vez sometidas ao mundo mariño foron evolucionando en barbas que lles son máis útiles.

  12. fab-lauraozores di:

    Os cetáceos son unha orde de mamíferos adaptados á vida acuática que comprende dúas clases: Misticetos (con barbas) e Odontocetos (con dentes).
    As evidencias fósiles indican que os cetáceos orixináronse fai máis de 50 millóns de anos durante o Eocéano. Moitas das especies máis primitivas extinguíronse sen chegar ós nosos días. Estas especies son os Arqueocetos. Cetáceos dentados e barbudos diverxeron dun antecesor común arqueoceto hai uns 35 millóns de anos. Os restos fosilizados daquelas antigas baleas mostran que orixinalmente foron animais terrestres, que evolucionaron gradualmente cara a unha existencia acuática.
    Os cetáceos máis primitivos son os Odontocetos.

  13. fab-alexcosta di:

    Sobre a orixe evolutiva dos cetáceos podemos fixarnos en dúas cousas que nos indican de donde veñen; a primeira é que respiran aire, e a segunda e que os osos das aletas pectorales asemellan mans.
    Isto todo axudanos a ver que evolucionarion de mamíferos terrestres, un pequeno estudio mostranos que os cetaceos evolucionan dos artiodactilos, uns mamímeros con pezuñas que ao mesmo tempo eran carnívoros. De un modo deductivo dise que estes mamíferos tiveron que estar sometidos ao medio a cuático a causa da escaseza de comida na terra.

    Primeiro tiveron dentes xa que eran carnivoros terrestres, despois unha vez sometidas ao mundo mariño foron evolucionando en barbas que lles son máis útiles.

  14. faa-martinbaulde di:

    Os cetáceos son o grupo de mamíferos mariños máis diverso. Na actualidade diferéncianse dous grandes grupos de cetáceos :os Misticetos ou cetáceos con barbas, e os Odontocetos ou cetáceos con dentes.
    As evidencias fósiles indican que os cetáceos se orixinaron fai máis de 50 millóns de anos durante o Eoceno. Moitas das especies máis primitivas extinguíronse sen chegar aos nosos días. Cetáceos dentados e barbados diverxeron dun ancestro común arqueoceto fai uns 35 millóns de anos. Os restos fosilizados de aquelas antigas baleas mostran que orixinalmente foron animais terrestres, que evolucionaron gradualmente ata unha existencia acuática.
    Os mamíferos terrestres evolutivamente máis emparentados coas baleas son os actuais ungulados, animais tan familiares para nos como os cabalos, cervos, porcos … O detalle das relación evolutivas entre estes grupos animais, así como tamén dentro do mesmo grupo dos cetáceos, é aínda, fonte de debate científico.
    Certas características anatómicas dos cetáceos son excelentes mostras da completa adaptación destes animais á vida acuática.

  15. faa-ariadnavazquez di:

    Os cetáceos levan máis de 50 millóns de anos habitando a Terra. Do histórico temor que producían ás persoas estos «monstruos marinos», pasouse a unha etapa de fascinación que chegou incluso ó extremo de amenazar a existencia de certas especies.
    Os cetáceos en realidade non se orixinaron en relación cun cambio do medio terrestre, como tradicionalmente se pensaba, si non cun cambio de hábitos neste último. Un rasgo que define a cetáceos ancestrales e actuales é o de superficies maceradoras dos dentes reducidas, o cal manifesta unha relación directa cun cambio de dieta, á piscivoría probablemente.Polo tanto, son máis primitivos aqueles cetáceos que posúen dentes que aqueles que teñen barbas.

  16. faa-tamaraparracho di:

    Os cetáceos posúen ancestros que habitaron en terra firme. A forma en como estes animais evolucionaron da vida terrestre a unha total dependencia da auga foi un misterio por moito tempo, debido a las «lagoas» de rexistros fósiles. Porén, recentes descubrimentos permitiron ver a transición dos cetáceos á vida acuática.
    A orixe dos cetáceos estableceuse no Eoceno superior (fai 55 millóns de anos) co Pakicetus, un mamífero con pezuños, cola grosa e unha dieta carroñera.
    Nalgún momento de escaseza, este animal comezou a alimentarse de peixes mortos e cazar certas especies da superficie mariña.
    Esta especie seguiu evolucionando ata dar lugar ao Ambulocetus, un mamífero capaz de desprazarse pola auga, pero que posuía patas e podía moverse tamén por terra.
    Os seguintes cetáceos primitivos foron o Basilosaurus e o Durodón ( que viviron fai 39 millóns de anos), os cales presentan moitos trazos dos cetáceos modernos. O Basilosaurio, chegaba a alcanzar os 18m de lonxitude, posuía unha mandíbula repleta de dentes afiados e pouca capacidade para sumerxirse durante longos períodos de tempo, mais xa perdera a habilidade de desprazarse por terra.
    O Durodón, presentaba características físicas das baleas modernas, como as vértebras cervicais comprimidas, as extremidades anteriores transformadas en aletas e a cabeza en forma de cono, mais aínda presentaba unhas pequenas patas traseiras.
    As baleas con barbas ou os misticetos actuais aliméntanse filtrando a auga e non posúen as anteriormente citadas mandíbulas. Os primeiros membros destes grupos apareceron durante o Mioceno Medio. Estes cambios na alimentación puideron deberse a cambios ambientais nos océanos e os cambios nas correntes mariñas e a temperatura poderían iniciar a evolución cara os cetáceos modernos, dando lugar a desaparición das formas arcaicas.

  17. faa-tamaraparracho di:

    Despois de analizar a orixe dos cetáceos no meu comentario anterior, podemos observar que os cetáceos que posuían dentes habitaron a Terra fai 39 millóns de anos e que co paso do tempo e tras certos cambios ambientais nos océanos, se produciu un cambio na súa alimentación (pasaron a alimentarse filtrando auga) polo que evolucionaron perdendo a mandíbula e pasando a posuír barbas.
    Polo tanto, observamos que as especies que posuían dentes son máis primtivas que as especies que teñen barbas.

  18. fab-ivanportas di:

    Mediante estudios paleontolóxicos e citoxénicos, estableceron que os cetáceos son un grupo que descenden dunha especie ancestral común.
    Os arqueólogos incluíron seis familias como as máis antigas:
    – Pakicetidae
    – Ambulocedidae
    Habitaban entre a fronteira da India e Paquistán. Mediante estudos de anatomía, isotopía e sedimentoloxía estableceron que os pakicetidos e os ambulocétidos eran cetáceos de ámbitos anfibios, e os ambulocétidos xa eran mariños, pero non se reproducian en terra en forma similar a como na actualidade cos lobos mariños, morsas e focas dos cales pertencen o orden carnívoro.
    Dende o s. XIX, naturalistas e literarios, recoñeceron a afinidade dos cetáceos co orden Artyodactila (ungulados de pezoñas en número par) na cal se observa na súa organización social, reprodución (por exemplo placentación), anatomía (por exemplo o seu estómago), fisioloxía e bioquímica.

  19. fab-sabelafernandez di:

    Os cetáceos son un grupo de mamíferos placentarios que viven exclusivamente en ambiente acuático, que abarca as baleas, os golfiños e as marsopas. Na actualidade hai censadas unhas 84 especies ó largo de todo o mundo, pero non é unha cifra cerrada, xa que se cre que todavía hai especies por descubrir. Existe gran diversidade entre as especies, non só en canto ás formas e tamaños, senón tamén en conducta, hábitat, etc… Podemos encontralos en tódolos mares do noso planeta, incluso hai especies que viven nos ríos.
    Estas especies están clasificadas en dous grupos distintos: os misticetos e os odontocetos.
    Algunhas especies de cetáceos como os rorcuales e as baleas non teñen dentes e coñécense como misticetos. Estos animais posúen barbas en lugar de dentes, é dicir, estruturas alongadas coas que filtran o seu alimento, o plancton.
    Os cetáceos con dentes, como os golfiños e os cachalotes, teñen un fociño en forma de pico provisto dunha rengleira de dentes cónicos moi parecidos entre sí e moi afilados.
    Os cetáceos máis primitivos coñecidos son un tipo de cetáceos con dentes, os arqueocetos. Son fósiles do Eoceno que teñen moitas afinidades cos mamíferos terrestres pero mostrando as adaptacións á vida mariña dos cetáceos modernos.

    A súa orixe queda clara cando notamos que respiran aire da superficie, os ósos das súas aletas pectorales semellan mans, e presentan un movemento vertical da columna vertebral ó nadar. As baleas non sempre foron animais mariños, a ciencia demostra que descenden dun animal terrestre con catro extremidades.
    A forma en como estos animais evolucionaron da vida terrestre a unha total dependencia da auga foi un misterio por moito tempo, debido ás “lagunas” de rexistros fósiles. Sen embargo, recentes descubrimentos posibilitaron ver a transición dos cetáceos á vida acuática.

  20. faa-albaaller di:

    Os cétaceos evolucionaron de mamíferos terrestres adaptados á vida acuática. Diferéncianse dous tipos: os odontocetos, que posúen dentes; e os misticetos, que posúen barbas. A orixe destes seres vivos remóntase ao Eoceno.
    Grazas aos restos fósiles sabemos que evolucionan de mamíferos carnívoros, por iso podemos saber que os cetáceos con dentes son máis primitivos que os cetáceos con barbas, xa que o adaptarse á vida acuática, desenvolveron as barbas, que lle eran máis útiles.

  21. faa-albarodriguez di:

    Os cetáceos son mamíferos perfectamente adaptados a vida acuática. Existe un rango moi distintivo que permite dividir os cetáceos en dúas categorías: os Misticetos (baleas con auga, que se alimentan de plancton e pequenos peces, filtrando auga), como a balea azul e Odontocetos (especies dentadas, que cazan maiores presas), como o cachalote.
    As baleas non sempre foron animais mariños, esta demostrado que descenden dun animal terrestre con catro extremidades. As probas máis recentes confirman que os cetáceos evolucionaron a partir de membros de orde artiodáctilos. Os primeiros restos fósiles de baleas datan de fai 52 millóns de anos, pero estimase que o seu orixe se remonta a 60 millóns de anos.
    Os cetáceos con dentes son máis primitivos cos que teñen barba, xa que estes evolucionaron máis tarde debido a comodidade que lles presentaba no mundo mariño.

  22. faa-iagopadin di:

    Os cetáceos son mamíferos placentarios que viven nun ambiente acuático. Están constituídos por unhas oitenta especies viventes clasificadas en dous grupos: Misticetos, baleas con barbas, que se alimentan filtrando os alimentos da auga e odontocetos, que posúen dentes e son animais cazadores.
    Os cetáceos evolucionaron a partir de mamíferos terrestres de hábitos anfibios, probablemente durante o Eoceno, que se sitúa entre 55 e 34 millóns de anos atrás. Isto queda claro cando notamos que respiran aire da superficie, os seus ósos das súas aletas pectorales parecen mans, e presentan un movemento vertical da columna vertebral ao nadar. Este paso do medio terrestre ao acuático, veuse provocado pola necesidade de alimentarse, polo que comezaron a cazar peixes e demais animais mariños.
    A falta de rexistros fósiles fixo que fose un misterio a forma en como estos animais evolucionaron da vida terrestre a unha total dependencia da auga. Nembargantes, recentes descubrimentos deixaron ver a transición dos cetáceos á vida acuática.
    Así, grazas aos fósiles atopados, sábese que os cetáceos relaciónanse con varias especies antigas das que pudieron evolucionar, como os indohyus, os pakicétidos, os ambulocetus, os remingtonocétidos, os protocétidos ou os basilosáuridos.
    Finalmente, apareceron os misticetos e os odontocetos. Nun principio, todos as especies das que proveñen os cetáceos posuían dentes, pero foi esta necesidade de alimentarse de animais mariños o que os levou a desenrolar as barbas, en conclusión, os odontocetos, apareceron antes.

  23. Victor di:

    De vivir na actualidade un “megalodon”, os científicos se referirían a el como un “fósil vivinte”; que significado ten este termo. Considérase que na actualidade existe algún fósil vivinte?

    • faa-carmenvilanova di:

      Un “fósil vivinte” é unha expresión utilizada para calificar determinadas especies que sobreviviron a todos os eventos de extinción importantes que se produciron ao longo da historia da Terra pero que se parecen esaxeradamente a outras especies que só se poden identificar a través de fósiles.
      Este termo foi empregado por primeira vez por Charles Darwin na súa obra “The Origin of Species” (A orixe das especies).
      Existe unha ampla variedade de fósiles vivintes hoxe en día, entre os que destacan os árboles como Ginkgo, Metasequoia ou Wollemia. Un gran número de vertebrados como os seguintes mamíferos: o rato marsupial de montaña (Burramys parvus); as zarigüellas; o panda vermello, etc. Tamén cabe mencionar os reptiles e peixes como a tortuga boba papuana, ou o tiburón anguía, ademais de insectos como poden ser o Anaxyelidae ou crustáceos tal que o Triops cancriformis

  24. Un exemplo de fósiles vivintes son os celacantimorfos (Coelacanthimorpha) ou celacantos, que son peixes de aletas lobuladas que se crían extintos desde o período Cretácico ata que, en 1938, un exemplar vivo foi capturado na costa oriental de Suráfrica. E outra especie que se localizou en Célebes (Indonesia) en 1998.

    Xunto cos peixes pulmonados, son os seres vivos máis próximos dos vertebrados terrestres. Apareceron no período Devónico (fai 400 millóns de anos), aínda que a maior cantidade de restos fosilizados pertencen ao período Carbonífero (fai 350 millóns de anos).

  25. fab-antonchaves di:

    Un fósil vivente é unha expresión empregada para calificar especies non extintas que son extremadamente parecidas a especies identificadas só a través de fósiles. Emprégase para designar:
    – Animais ou prantas dos que, ata o descubrimento de individuos vivos, só se tiña constancia da existencia polo rexistro fósil, como os peces celacanto ou a metasecuoya, unha árbore descuberta en 1943 nun remoto valle da China.
    – Especies vivas aisladas superviventes de grupos máis amplos que xurdiron fai millóns de anos e conocidos principalmente polos seus fósiles, como por exemplo a árbore ginkgo, ou os tuátaras de Nova Zelanda, únicos representantes actuais de unha orde de reptís, os esfenodontios, que abundaron fai 200 millóns de anos.

  26. faa-ritalage di:

    Un exemplo de fósiles vivintes son os celacantimorfos , que son peixes de aletas lobuladas que se crían extintos desde o período Cretácico ata que, en 1938, un exemplar vivo foi capturado na costa oriental de Suráfrica.
    Xunto cos peixes pulmonados, son os seres vivos máis próximos dos vertebrados terrestres. Apareceron no período Devónico (fai 400 millóns de anos), aínda que a maior cantidade de restos fosilizados pertencen ao período Carbonífero (fai 350 millóns de anos).

  27. faa-ariadnavazquez di:

    Un fósil vivinte é unha especie de vida dos organismos que parece ser o mesmo que unha especie, do contrario só se conoce a partir de fósiles e non ten familiares que viven cerca. Estas especies foron capaces de sobrevivir a todos os eventos de extinción importantes.
    Un exemplo de fósil vivinte e un dos menos conocidos tamén, é o onicóforo. É un extraño gusano, que por certo, atópase en toda América Central e do cal se dice que é “metade gusano e metade insecto”. Mui poucas personas o viron. Ocúltase entre troncos podridos, en túneles, baixo pedras… Unhas poucas veces ó mes, sale do seu escondite para comerse un insecto. Do resto da súa vida apenas se conoce información xa que é un dos fósiles vivintes máis extraños e menos conocidos que poden existir.

  28. faa-tamaraparracho di:

    “Fósil vivente” é un termo que se utiliza para designar especies que na actualidade son case iguais a outras especies fósiles, que se poderían chamar ancestrais. É erróneo crer que non evolucionaron, xa que sí o fixeron, mais tal vez non sufriron tantos cambios como outras especies e xéneros porque o seu hábitat cambiou pouco.
    Algúns exemplos de fósiles viventes son a iguana rosada, o Okapi, un mamífero bastante raro, parecido a unha xirafa, só que con pescozo non longo; o tapir, un animal cun longo fociño que casi se mantén como o seus primitivos ancestros de fai 55 millóns de años; ou a tuatara, único representante actual dun orden de réptiles moi abundantes fai 200 millóns de años e que hoxe en día só se pode ver en Nova Zelanda.

  29. fab-miguelpineiro di:

    Un fósil vivinte é unha especie de vida dos organismos que parece ser case igual a outra especie na actualidade.Podese crer que non evolucionaron, ainda que sí o fixeron, mais tal vez non sufriron tantos cambios como outras especies e xéneros porque o seu hábitat cambiou pouco.Este termo foi empregado por primeira vez por Charles Darwin na súa obra. Podese distinguir alguns casos como, nos mamiferos a zariguella entre outros, nas aves o bigotudo, nos reptiles a tuatara,nos peixes o tiburon anguila, etc.

  30. faa-ileniamartinez di:

    Un fósil vivinte é unha expresión utilizada para calificar especies non extintas que son extremadamente parecidas as especies identificadas solo a través de fósiles, é un termo informal non científico. Estas especies sobreviviron a todos os eventos de extinción importantes.
    Existen moitos fósiles vivintes, por exemplo: a rá purpura entre os animais e o ginko entre as plantas.

  31. fab-raquelpan di:

    A expresión de fosil vivente usase para calificar a aquelas especies non existidas que son extremadamente parecidas y que no tienen familiares que vivan cerca.El termino ¨fósil vivente¨ aparece erroneaménte sugerido como que o organo que dalgunha maneira deixou de evolucionar.Os fósiles son normalmente impresions en pedra de plantas ou animais que viviron fai moito tempo.Os fósiles máis famosos son os dos dinosaurios.