Vigo no espazo

O terceiro satélite da Universidade de Vigo será un modelo único no mundo. Aínda que non se enviará ata a segunda metade do 2015 ao espazo. Neste proxecto trabállase dende o ano 2011. Entre as súas particularidades o FemtoXat destaca por ser fabricado íntegramente mediante impresión 3D en metal e polímero. Ademáis, é compatible con o estándar cubesat, polo que poderá ser posto en órbita usando os mesmos dispositivos que os cubesats. Outra das características é o seu diseño que implica a miniaturización dos compoñentes mecánicos e electrónicos. O satélite situaráse a 600 km de altura unha vez lanzado ao espazo. «Nin en España nin no mundo existe outro satélite como FemtoXat», explicou José Antonio Vilán, investigador principal do proxecto, coordinado por Fernando Aguado.

 

Quince personas de Telecomunicacións, Industriais e Informática da Universidade de Vigo traballan no proxecto, que se encontra na fase C, onde se decide a configuración final do satélite. Despois desta etapa, fabricaránse os modelos de voo para comprobar que todo funciona correctamente. O obxectivo do FemtoXat é formar parte como repetidor da rede Humsat, posta en marcha en colaboración coa ONU e a Axencia Espacial Europea para fomentar as capacidades do sector espacial, sobre todo en países emerxentes.

Autora: Andrea Pérez

Esta entrada foi publicada en Actividades e eventos, Investigación espacial e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

24 Responses to Vigo no espazo

  1. Victor di:

    É este o primeiro satélite construído pola Universidade de Vigo? Quen o enviará ao espazo?

    • faa-manuelvilas di:

      Como se di no artigo, este é o terceiro satélite situado en órbita pola universidade de Vigo.
      O primeiro foi o Xatcobeo e o segundo foi o Humsat-D.

      O Xatcobeo foi diseñado por Fernando Aguado en colaboración co Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial e subención da empresa pública galega Retegal.

      O Humsat-D caracterizouse por pesar 850 gramos e ter unhas dimensións de 10 de ancho, largo e profundidade con dous anos de vida útil.

    • faa-sarafalcon di:

      Leendo o artigo, e documentandose este é o tercer satélite construído pola universidade de Vigo.
      O primeiro foi o Xatcobeo, coñecido primeiramente como Dieste, é un proxecto de picosatélite da clase CubeSat desenvolvido por un equipo de varios departamentos da Universidade de Vigo liderado por Fernando Aguado.
      O segundo foi o Humasat-d que tivo como función formar parte da constelación Humasat para funcións humanitarias.
      O Fenoxat será enviado a espazo a mediados do ano 2015 e será lanzado dende o cosmódromo de Yasni

  2. faa-carmenvilanova di:

    Como ben se di no artigo, este satélite é o terceiro construído pola Universidade de Vigo. Polo tanto, houberon dous satélites anteriores a este.
    O primeiro deles correspóndese co Xatcobeo (orixinariamente coñecido como Dieste). É un satélite de tipo CubeSat e a súa finalidade é poñer en marcha investigacións en comunucacións e en enerxía fotovoltaica para satélites.
    O segundo satélite enviado ao espazo pola Universidade de Vigo foi o Humsat-D, que tiña como función primacía contribuír á viabilidade dun proxecto internacional máis amplo, a constelación de Humsat, pensada con fins humanitarios e promovida e desenvolvida co apoio da ONU e da Axencia Espacial Europea.
    Tras estes dous satélites veu o Femtoxat, satélite do que trata o artigo ao que se fai referencia.

  3. faa-tamaraparracho di:

    O Fetmoxat é o terceiro satélite creado pola Universidade de Vigo dentro do seu Plan Estratéxico Aeroespacial.
    Este satélite foi precedido polo Xatcobeo (anteriormente coñecido como Dieste) e polo Humsat- D.
    O Xatcobeo, o primeiro satélite creado pola Universidade de Vigo e tamén o primeiro satélite galego, foi lanzado o 13 de xaneiro de 2012 mediante un foguete VEGA dende o centro espacial de Kourou (Güaina Francesa) e tivo como misión a investigación da mellora nas comunicacións por satélite.
    O segundo satélite creado por esta universidade galega foi o o Humsat-D. O seu lanzamento desenvolveuse o 21 de novembro de 2013 dende o cosmódromo de Yasny, nunha base militar rusa, dende o foguete Dneper.
    No caso do Fetmoxat, a Universidade de Vigo enviarao ao espazo, nunha órbita LEO de aproximadamente 600 quilómetros de altura, na segunda metade de 2015.

  4. faa-martinbaulde di:

    Como é mencionado ao comezo do artigo, este é o terceiro satélite construído pola Universidade de Vigo. O satélite máis antigo que creou a UVIGO foi o ‘Xatcobeo’, cun custo aproximado de 1.200.000 euros e que se lanzou incorporado ao cohete Vega desde o porto espacial de Kourou, na Guayana Francesa o 13 de febreiro de 2012.
    O segundo satélite creado pola Universidade de Vigo foi o Humsat-D, que se lanzou o 21 de Novembro de 2013 desde o cosmódromo de Yasny, nunha base militar rusa, co cohete Dneper.
    Por último construíu o FemtoXat, do que se fala no articulo, e que se ten previsto por en órbita a mediados do 2015. A súa finalidade é a de formar parte como repetidor da rede Humsat, polo que debería ser posto en órbita desde o mesmo lugar (cosmódro de Yasny).

  5. faa-ariadnavazquez di:

    O satélite do que fala o artigo, é o terceiro creado pola Universidade de Vigo. O primeiro que crearon foi o Xatcobeo, orixinalmente coñecido como Dieste, ademáis de ser o primeiro desarrollado por esta Universidade en colaboración do Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial, é o primeiro galego. Este proxecto presentouse o 13 de febrero de 2012 e a súa vida útil durará entre 6 e 12 meses, a súa finalidade é realizar investigación en comunicación e enerxía fotovoltaica para satélites. O segundo satélite creado por esta Universidade foi o Humsat-D, o seu lanzamento tivo lugar o día 21 de Novembro de 2013, e ademáis efectouse co foguete Dnper. Finalmente, o último foi o Fetmoxat, o seu lanzamento será dende o cosmódromo de Yasny.

  6. Victor di:

    Cales son as dificultades que hai que superar para colocar un satélite en órbita?

    • faa-sarafalcon di:

      Os satélites hoxe en día poñense en órbita integrándoos nun cohete ou poñendo como carga no Space Shuttle. Para a maioría dos satélites que se poñen en órbita, o método de lanzamento de cohetes é considerado unha das principais vías, xa que consigue atravesar a parte máis espesa da atmósfera máis fácilmente e minimizar o gasto de combustible.

      Despois de que un destos dispositivos é lanzado ao espazo, o mecanismo de control do cohete usa un sistema de guiado para calcular os axustes necesarios para que o cohete siga plan de vóo. En moitos casos, o plan de vóo dille ao cohete que este dirixase ao este, xa que a terra rota nesa dirección, dándolle ao lanzamento un empuxón extra. A forza desta axuda adicional depende da velocidade rotacional da tierra na localización do lanzamento. Este impulso é máis forte no ecuador, onde a distancia arredor da tierra é máis grande e a rotación máis rápida.
      A maior dificultade de todo este proceso é onde o foguete despega e intenta superar a atracción gravitacional

  7. fab-miguelleiro di:

    O Fetmoxat será o terceiro satélite vigués que estará no espazo a mediados do ano 2015 e será lanzado dende o cosmódromo de Yasni.
    O primer satélite creado por este equipo na Universidade de Vigo foi o Xatcobeo , lanzado dende o porto espacial de Kourou , na Guayana Francesa , o 13 de febreiro de 2012 , coa axuda do voo inaugural do cohete Vega.
    E o segundo satélite posto en órbita deste equipo foi o Humsat-D , tamén dende o cosmódromo de Yasni , grazas ao cohete Dnepr , o 21 de novembro de 2013.

  8. faa-ileniamartinez di:

    A universidade de Vigo xa construiu dous satélites mais a parte do mencionado no artigo, o XaTcobeo e o Humsat-D.
    Fetmoxat , este último satélite, empezouse a construir no 2011 e ten como obxetivo estar no espazo a mediados do 2015 nunha orbita Leo de aproximadamente 600 km de altura, e o seu lanzamento será dende o cosmódromo de Yasny.

  9. faa-miriantrigo di:

    Hoxe en día os satélites póñense en órbita mediante diferentes tipos de lanzadores. Actualmente hai dous tipos de tecnoloxía desarrollada, o ELV e o STS. Na primeira, o vehículo pérdese no lanzamento e non é recuperable, polo que non leva tripulación humana; mentres que na segunda a maior parte dos componentes do lanzador son recuperables, polo que reduce os costes dos lanzamentos. Ademais, leva tripulación humana.
    O centro de lanzamento do satélite tamén debe estar situado o máis próximo posible ao Ecuador, para poder aproveitar a velocidade de rotación máxima da Terra.

  10. faa-carmenvilanova di:

    A misión de poñer en órbita un satélite xeoestacionario pode ser levada a cabo por diferentes tipos de lanzadores. Na actualidade existen dous tipos de tecnoloxía: ELV (Expendabel Launch Vehicles) e STS (Space Transportation System).
    Para que esta misión resulte factible, o centro de lanzamento dos satélites debe estar o máis próximo posible ao ecuador, co fin de poder aproveitar a velocidade de rotación máxima da Terra durante un lanzamento cara o este, entregando así toda a capacidade propulsora do lanzador con un mínimo de maniobras orbitais que resultan costosas en términos enerxéticos. Ademais, a órbita de lanzamento debe ser o máis reducida posible e nunca inferior á latitude do paso de lanzamento.
    Como exemplo a mencionar está a base de Kourou, situada na Guayana Francesa, que é o punto de lanzamento elixido para os lanzadores Ariane. É un punto clave xa que a base está moi próxima ao ecuador e a órbita elíptica de transferencia é moi pequena (entre 50 e 70).
    O peso aforrado en combustible, para correxir a inclinación da órbita de transferencia, permite unha maior vida e máis útil ao satélite.

  11. faa-miguelotero di:

    A misión de poñer un satélite en órbita pode ser levada acabo por diferentes tipos de lanzadores, na actualidade existen dous tipos:
    1º ELV ((Expendabel Launch Vehicles), neste caso o vehículo pérdese en cada lanzamento, e dicir no se recupera, col cal non pode levar abordo ningunha tripulación humana.
    2º STS (Space Transportation System), o seu desenvolvemento e posterior aos de ELV, é causa dun intento de reducir custes con respecto o anterior. As súas características son que a maior parte dos compoñentes do lanzador son recuperables, col cal ten que estar tripulada por tripulación humana.

  12. faa-tamaraparracho di:

    Un satélite artificial é un obxecto fabricado polo home e posto en órbita ao redor dun corpo celeste.
    O principal obstáculo que se presenta á hora de poñer un satélite en órbita ao redor da Terra é superar a atracción gravitaroria que esta exerce.
    A maioría dos satélites que se poñen en órbita son lanzados con foguetes. Estes foguetes lánzanse verticalmente, para poder traspasar facilmente a parte máis grosa da atmosfera de maneira rápida e co menor gasto de combustible posible. Unha vez que o foguete foi lanzado cara arriba, este debe dirixirse cara o este, dado que a Terra tamén xira neste sentido, dándolle un maior impulso ao vehículo. Así, o foguete debe cruzar a atmosfera ata chegar a unha altura duns 193 quilómetros, onde o aire ten unha densidade moi baixa e non ofrece resistencia aerodinámica ao movemento. Nese momento o vehículo colócase e posición horizontal e solta o satélite.
    Ese satélite permanecerá en órbita ao redor da Terra sempre e cando a forza de atracción gravitacional está equilibrada coa forza centrífuga.
    A gravidade terrestre está constantemente exercendo forza sobre o satélite, polo que este reduce a súa velocidade empeza a caer. Mais ao ir caendo acelera novamente, de maneira que cando termina unha órbita, viaxa a una velocidade suficiente para contrarrestar a atracción terrestre e comezar unha segunda órbita.

  13. faa-ariadnavazquez di:

    Os satélites hoxe en día poñense en órbitra integrándoos nun foguete ou poñendoo como carga no Space Shuttler. Varios países e empresas de ámbito internacional teñen a capacidade de lanzar foguetes e satélites facendo que orbiten de forma segura. Para a maioría dos satélites que se poñen en órbita o método de de lanzamento de foguetes é considerado a principal vía, xa que consigue atravesar a parte máis espesa da atmósfera máis facilmente, que é un dos principais problemas, e ademáis minimiza o gasto de combustible.
    Despois de ser lanzado ó espazo, o mecanismo de control dun foguete non pode fallar xa que usa un sistema para calcular os axustes necesarios para que o foguete siga a sua traxectioria.

  14. faa-manuelvilas di:

    Desta actividade encárgase a astronáutica, ciencia e enxeñería dos viaxes espaciais, tripulados ou non.
    Os satélites de larga vida necesitan moita potencia para despexar e chegar a orbitar a gran latitude, xa que a resistencia aerodinámica pode frenar os satélites. Aparte, moitos de eles non son recuperables, polo que xeneran un campo de basura intergaláctica ao arredor do noso planeta.

  15. faa-iagopadin di:

    Os satélites, hoxe en día, póñense en órbita de dúas maneiras. A primeira consiste en integralos nun foguete. Para a maioría dos satélites que se poñen en órbita, este método de lanzamento é considerado unha das principais vías, xa que consegue atravesar a parte más espesa da atmosfera máis fácilmente e minimiza mellor o gasto de combustible. A segunda forma trátase de poñer o satélite como carga no Space Shuttle. O Space Shuttle é un transbordador espacial capaz de poñer os satélites en órbitas baixas.
    Despois de que un destes dispositivos sexa lanzado ao espazo, o mecanismo de control do foguete usa un sistema de guiado para calcular os axustes necesarios para que o foguete en cuestión siga o plan de vóo. En moitos casos, este plan dille ao foguete que se dirixa cara o leste, xa que a terra rota nesta dirección, dándolle ao lanzamento un empurrón extra. A forza desta axuda adicional depende da velocidade rotacional da terra na localización do lanzamento. Isto é, o impulso é máis forte no ecuador, onde a distancia ao redor da terra é máis grande e a rotación máis rápida. Varios países e empresas de ámbito internacional, teñen a capacidade de lanzar foguetes e satélites de varias toneladas facendo que orbiten de forma segura.

  16. faa-martinbaulde di:

    Un satélite artificial é unha nave espacial fabricada na Terra ou noutro lugar do espazo, pode orbitar arredor de asteroides, planetas e tras a súa vida útil, pode quedar orbitando como lixo espacial.
    Hoxe en día os satélites póñense en órbita acoplados nun foguete ou poñéndoos como carga no Space Shuttle. Uns poucos países e empresas internacionais, poden lanzar foguetes e satélites de varias toneladas de peso facendo que orbiten de forma segura. Para a maioría dos satélites, o método do lanzamento de foguetes é considerado unha das principais vías, xa que consegue atravesar a parte máis espesa da atmosfera máis doadamente minimizando mellor o gasto de combustible.

    Despois de que satélite é lanzado ao espazo, o mecanismo de control do cohete utiliza un sistema guiado para calcular os axustes necesarios para que siga o plan de voo.
    O centro de lanzamento de satélites debe estar situado o máis próximo ao ecuador, co fin de aproveitar a velocidade de rotación máxima da Terra durante un lanzamento cara ao leste, ademais a órbita de lanzamento debe ser o máis reducida posible.

  17. Victor di:

    E que pasa cos satélites cando deixan de funcionar?

  18. faa-iagopadin di:

    Os satélites están destinados a xirar en torno a un planeta, especialmente a Terra, pero os que xa non funcionan convírtense no que se coñece como basura espacial ou máis ben como chatarra espacial. En moi poucas ocasións, realízanse operacións espaciais para que se recollan ou eliminen ditos satélites, como sucedeu cun de EEUU que foi derribado por representar unha ameaza. Na órbita do noso planeta atópanse desde satélites fora de uso e antigas fases de impulsión ata trozos de pintura, tuercas, ferramentas perdidas, fragmentos de accidentes e probas militares, pasando por algúns exemplares tan curiosos como un guante de astronauta. Así e todo, non existen solucións inmediatas, nin parece que as vaia haber nun futuro cercano contra a acumulación progresiva da basura orbital.

  19. fab-miguelpineiro di:

    Cando se lle acaba a enerxía aos satélites, estes quedan no espazo, xa que recollelos sería moi caro.
    Convértese en basura espacial.A maioría de basura que queda no espacio, podría ser atraído pola terra, e facer que entrase no noso planeta, pero na maioría dos casos, destruiríase cando entrase en contacto ca atmosféra.Aínda que non todos serían asi, alguns caen a terra, causando destrozos, en 1979, chegaron a Australia 20 toneladas de chatarras procedentes do Skylab.
    Hai un 30 % de posibilidades,de que un satélite atravese a atmosféra, e a problabilidade de que caiga sobre terreo habitable, é ainda mais baixa. Pero co paso dos anos, habrá máis e máis satélites, e o rico aumentará.

  20. faa-albaaller di:

    Cando os satélites deixan de funcionar, estes convértense en basura espacial, é dicir, seguen xirando na órbita pero non teñen ningunha utilidade.
    Normalmente non se realizan operacións de recollida destos satélites por ser un proceso moi custoso. Houbo unha ocasión na que se retirou un por ser unha amenaza para a Terra.
    Aínda así hoxe en día segue sen coñecerse unha
    solución para a acumulación de basura espacial.

  21. faa-manuelvilas di:

    Os satélites pódense claisifcar desde micro satélites, cun peso menor de 50 kg(como por xemplo o Unamsat) a satélites grandes varias toneladas(como a estación espacial MIR).
    Tras a súa vida útil, os satélites artificiais poden quedar orbitando como basura espacial.
    A basura espacial é un térmibo que fai referencia a unha familia de obxetos tan amplia como variada, que o único que teñen en común é que son desfeitos.