Camiñar e facer camiño

A paraplexia é unha enfermidade permanente producida normalmente por lesións da medula espiñal ou por causas conxénitas. Esta patoloxía afecta á parte inferior do corpo e ocasiona a paralización e a perda de funcionalidade e mobilidade dos membros da mesma.

En 2009, un estudo do neurocientífico estadounidense Reggie Edgerton, demostrou que ratas parapléxicas eran capaces camiñar tras recibir impulsos eléctricos na médula espiñal lesionada. Esta técnica, denominada estimulación eléctrica epidural, está a ser perfeccionada actualmente por  un equipo de científicos da Escola Politécnica Federal de Lausana (Suíza).

Estes científicos tamén estudaron ratas parapléxicas, cuxas médulas espiñais estaban totalmente seccionadas. Mantiveron as ratas erguidas sobre as súas patas traseiras grazas a un arnés e implantáronlles quirurxicamente eléctrodos flexibles nos circuítos neuronais da medula (debaixo da lesión). Estes eléctrodos,  aplicaron impulsos eléctricos sobre a médula espiñal e produciron a estimulación desta, polo que as ratas parapléxicas comezaron a camiñar de forma involuntaria, pois a flexión das patas era proporcional á cantidade de electricidade que se lle aplicaba á médula.

O gran logro deste grupo de científicos foi crear un algoritmo matemático que permite controlar e mellorar a cantidade de impulsos eléctricos que se lle aplican á médula  para así ter o control total das patas traseiras das ratas e poder perfeccionar os pasos e os saltos dos roedores, chegando incluso a modulalos en tempo real. Grazas a isto,  estas ratas foron capaces de camiñar por unha cinta de correr, chegando a dar 1.000 pasos durante 25 minutos e incluso de saltar obstáculos sen fallar.


Agora, os neurocientíficos da EPFL, desexan utilizar esta nova técnica  en terapias de axuda a persoas parapléxicas para que poidan recuperar a mobilidade. Para isto, prevén iniciar un ensaio clínico en pacientes parapléxicos ou con lesións medulares o próximo ano no Hospital Universitario de Lausana.


 

Autora: Tamara Parracho Martínez

Esta entrada foi publicada en Avances médicos, Medicina, Saúde e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

27 Responses to Camiñar e facer camiño

  1. Victor di:

    Cal é a causa de que cando rompemos a médula, esta non se restaure é quedemos parapléxicos, mentres que se rompes un óso, este será reparado polo noso organismo?

    • faa-ivanlois di:

      A médula espiñal é un largo cordón blanquecino localizado na canle vertebral, e é a encargada de levar impulsos nerviosos aos 31 pares de nervios raquídeos, comunicando o encéfalo co resto do corepo.
      Así ben, a médula non se repara por si soa porque esta composta por tecido nervioso (nervios), e os nervios tal e como os coñecemos non teñen a capacidade de repararse, mentres que os ósos estan formador por diferentes texidos e células que se rexeneran con bastante rapidez.

    • faa-sarafalcon di:

      O cerebro e a médula espiñal forman o sistema nervioso central, que é o responsable de procesar toda a información que ven dos nosos sentidos, mantenendo os nosos órganos, o funcionamiento dos reflexos e dirixir os nosos movementos, pensamentos e sentimentos.
      A médula espiñal é o órgano crítico que conecta o cerebro co resto do corpo mediante a transmisión de impulsos eléctricos ao largo das largas fibras nerviosas que están agrupadas dentro dela.
      Unha célula nerviosa ou neurona(polo cal está formada a medula espiñal) ten unha parte larga e delgada chamada axón que actúa como unha línea de transmisión procedente do centro de control da célula.
      A diferencia dos órganos da pel, sangue, músculos ou outros, o sistema nervioso central non se rexenera despois de sufrir dano, polo tanto, a célula nerviosa ou o grupo de células nerviosas que se ven afectadas pola lesión non rexeneran, esa rotura entre o axón e o núcleo da célula fai que esas células queden illadas e morran, xa que tampouco poden recibir nutrientes,xa que o axón e o cal transporta os nutrientes, facendo que esas células morran finalmente

    • faa-uxiacasais di:

      A medula espinal é un conduto nervioso moi fráxil e non rexenerativo que se estende desde o oco occipital do cráneo ata a altura da segunda vertebra lumbar. A súa función é transmitir a información desde o sistema nervioso ata o cerebro e outras partes do corpo. As mensaxes poden ser relacionadas co movemento, dicíndolle a calquera parte do corpo que se mova. Unha das razón da paraplexía é a rotura ou lesión parcial da medula espiñal, polo cal a información de movemento as pernas non chega. Pola contra os osos son uns tecidos firmes, duros e resistentes e cunha capacidade de remodelado, o que confire ao esqueleto a súa capacidade rexenerativa e de adaptación funcional.

    • faa-emiliolumbres di:

      A médula espiñal é a encargada de levar impulsos aos 31 pares de nervios raquídeos, estos nervios son aqueles que van desde a médula e atravesan os músculos vertebrais para distribuirse ás diferentes zonas do corpo, comunicando ao encéfalo co corpo. Ésta non restaura xa que está composta por un tecido de nervios(sistema nervioso) e estes non teñen a capacidade de rexenerarse por eles mesmos. Así que, se tes unha lesión e vese afectada algunha célula nerviosa esta non se rexenera. En cambio os ósos están compostos por varios e diferentes tecidos e células que permiten a súa restauración dunha maneira máis sinxela.

    • faa-manuelvilas di:

      A lesión da médula espiñal é unha alteración da médula espiñal. Esta alteración pódese producir por:
      -Traumas: Accidentes de coches, caídas, disparos, rotura de disco, etc.
      -Enfermidades: Poliomielitis, espiña bífida, tumores primarios, etc.
      A mayoría das médulas espiñais permanecen intactas tras unha lesión, e decir, non ten que ser seccionada completamente para sufir unha pérdida de función.Tamén e posible lesionarse a espalda e o pescozo sen sufrir lesións de médula. A causa de que a médula espiñal non se recupere é que esta “conecta´´ ao cerebro cos demais órganos, e polo tanto, ao verse esta afectada, esta conexión vese interrumpida, fallando moitas funcións do corpo. O tratamento que se está usando é o de suministrar altas dosis de metilprednisolona.

  2. faa-diegogarcia di:

    A medula recorre o interior da nosa columna vertebral e é moi delicada, a causa é que despois dunha lesión libéranse neurotransmisores (substancias químicas que permiten que as neurosnas se comuniquen unhas con outras) que ao liberarse en altas cantidades van matando ás células nerviosas. A médula está formada por tecido nervioso, e ao carecer de calquera outro tecido que poida repararse, é polo que un queda parapléxico.
    Os ósos teñen a capadidade de rexenerarse porque a parte de tecidos teñen células coas que é moito máis sinxelo que os ósos recuperen a súa forma e densidade.

  3. fab-ivanportas di:

    Con respecto as lesións da medula espiñal hai varios tipos. Cando temos unha lesión a nivel torácico e lumbar, e cando da lugar a unha paraplexía, e isto reflíctese na falta de sensibilidade ou parálise (total ou parcial) das extremidades inferiores de todo o tronco sublesional.
    Se falamos a nivel cervical, cando as vías nerviosas son interrompidas, falamos de tetraplexía, que e a perdida ou diminución da sensibilidade ou mobilidade voluntaria das extremidades superiores e inferiores de todo o tronco.
    A medula espiñal esta formada por moitas fibras nerviosas que están encargadas da transmisión de mensaxes o cerebro, e as diferentes partes do noso corpo, polo tanto a ruptura destas fibras nerviosas serían irreversibles e non se poderían rexenerar como faría o noso organismo con calquera outro óso.

  4. faa-carmenvilanova di:

    Os ósos, ao igual que moitos tecidos máis, teñen a capacidade de rexenerarse grazas a que poseen na súa estrutura células capacitadas para a formación de novo tecido e de aportarlles o calcio perdido (osteoblastos). A diferencia destos, o sistema nervioso central non pode rexenerarse despois de sufrir un dano, polo tanto, a discapacidade causada por unha lesión de médula espiñal pode ser permanente e profunda.
    En cuestión de minutos, a médula espiñal hínchase ata abarcar toda a cavidade do canle espiñal, a nivel da lesión. Esta hinchazón corta o fluxo sanguíneo, o cal impide, á súa vez, que o fluxo de osíxeno poida chegar ao tecido da médula espiñal. A presión arterial descende, ás veces de forma brusca, a medida que o corpo perde capacidade para autorregularse. Ao producirse un maior descenso da presión arterial, interfírese a actividade das neuronas e os axóns.
    Por tanto, non é posible que a médula poida rexenerarse por si soa debido a que está formada por tecido nervioso, e os nervios non teñen a capacidade de restaurarse.

  5. faa-tamaraparracho di:

    A medula espiñal forma parte do sistema nervioso central (SNC), polo que está constituída tecido nervioso, é dicir, por neuronas.
    As neuronas, contan fundamentalmente con tres partes: o soma, as dendritas e o axón. A función deste último compoñente é o transporte da información en forma de impulsos eléctricos así como o transporte de nutrientes entre o soma e os terminais nerviosos.
    Pois ben, cando se produce unha lesión na medula espiñal , as células nerviosas son danadas de forma que se separan do seu axón. Debido a que o tecido nervioso do SNC non ten capacidade para restaurarse (a diferenza doutros tecidos humanos como o óseo, que é capaz de rexenerarse tras unha fractura grazas a que posúe células especializadas na formación de novo tecido), unha neurona do SNC danada é incapaz rexenerar un novo axón e sen el, non pode participar na rede de células do SNC que transportan mensaxes, polo que queda illada.
    Ademais, a perda do axón imposibilita a chegada de nutrientes á neurona, polo que esta comeza a dexenerarse e finalmente morre.
    Esta neurona cumpría un papel específico nun circuíto de neuronas interconectadas , polo que tras a súa morte, o resto das células da cadea tamén comezan a morrer.
    A medula ósea acaba por dexenerarse e por perder a súa funcionalidade, polo que a persoa lesionada convértese nunha persoa parapléxica.

  6. faa-iagopadin di:

    A lesión de médula espiñal orixínase xeralmente cun golpe repentino e traumático na columna que causa fractura ou dislocación das vértebras. O dano iníciase ó momento da lesión cando os fragmentos de óso desplazados e o material dos discos ou ligamentos magullan ou rasgan o texido da médula espiñal. Os axóns córtanse ou dánanse irreparablemente e rómpense as membranas das células neurales. Mentres que ó romper un óso, este québrase e fractúrase por un golpe moi forte, entón, coménzase a producir novas células e pequenos vasos sanguíneos que reconstruirán o óso. Estas células cobren ambos lados da parte fracturada do óso e cerran o lugar onde se produciu a fractura ata que volve a quedar como nova. Pola contra, a médula, non se recupera porque está formada de tecidos nerviosos, e os tecidos nerviosos non posúen a capacidade de restaurarse.

  7. faa-albaaller di:

    A paraplexia é unha enfermidade producida pola rotura ou lesión da médula espiñal.
    A función da médula espiñal, a cal forma parte do sistema nervioso xunto co cerebro, é a de transmitir información dende distintas partes do corpo ao cerebro, e do cerebro, este fabrica unha resposta e a médula envía a outras partes do corpo, como resultado pódese xerar movemento, por exemplo. Cando a médula rompe ou se lesiona, esta información non pode chegar ao cerebro, polo tanto este non a procesa, non crea unha resposta e non hai movemento. Ademais a médula ao estar formada por tecidos nerviosos non é capaz de rexenerarse, pola contra os ósos si teñen a capacidade de rexeneración.

  8. Victor di:

    Coñecedes algunha liña de investigación, semellante á deste artigo, para tentar curar as paraplexias?

    • faa-manuelvilas di:

      En decembro de 2010, o organismo regulador suizo para productos terapéuticos deu o visto bo para a fase I/II de ensayos clínicos de lesión medular crónica no Hospital Universitario Balgrist en Zurich. Este ensayo utilizou células nai chamadas células nai do sistema nervioso central humnao, desenrolado pola empresa Stem Cells Inc.A hipótese e que cando se transplantaran a médula espiñal lesionada, estas células puideran restablecer algúns dos circuítos importantes para a rede de nervios que levan a información polo corpo.

  9. faa-carmenvilanova di:

    Existe outra liña de investigacion que tenta curar paraplexias, que garda certa relación coa deste artigo. O Kentucky Spinal Cord Research Center da Universidade de Louisville (EEUU) xunto coa Universidade de California lograron que Rob Summers, un estadounidense parapléxico a causa dun accidente de tráfico conseguise levantarse e camiñar.
    Summers, é capaz de manterse de pé durante varios minutos, dándose el mesmo o impulso muscular necesario para facelo. O tratamento que fixo posible isto implica dous elementos fundamentais: a estimulación epidural da médula espiñal e un intenso programa de entrenamento físico.
    Os investigadores fundamentaron o seu proxecto na estimulación eléctrica epidural continua e directa da parte inferior da médula espiñal do paciente. A partir de aquí, conseguiron simular as sinais que o cerebro transmite en condicións normais para iniciar un movemento. Unha vez transmitida a sinal, a red neurolóxica e a información sensorial que as pernas envían á médula son capaces de facer que músculos e as articulacións se movan.

  10. faa-laurachaves di:

    A profesora Susan Harkema e o profesor Reggie Edgerton, que lideraron a investigación do Kentucky Spinal Cord Research Center da Universidad de Louisville e da Universidad de California, foron quen de curar a paraplexia nun xoven estadounidense, Ron Summers, que sufreu un accidente de tráfico en 2006. Actualmente Summer é quen de manterse de pe durante varios minutos, dándose el mismo o impulso muscular necesario para facelo, e incluso da varios pasos sobre unha cinta para camiñar simultánea á que se observa neste artigo para axudar ás ratas. Ademáis, recuperou parcialmente o funcionamento dos seus órganos sexuais e da súa vexiga, todo isto grazas a un tratamento que implica a estimulación eléctrica epidural continua da parte inferior da médula espiñal, simulando as sinais que o cerebro transmite en condicións normais para iniciar un movemento. Unha vez que a sinal se transmite, a rede neurolóxica da médula e a información sensorial que as pernas envían á médula, é capaz de dirixir os movementos do músculo e das articulacións necesarios para erguirse e camiñar.

  11. faa-ariadnavazquez di:

    Os institutos Nacionais da Saúde de EE UU , a Fundación Christopher e
    Dana Reeve deron un paso importante no tratamento da lesión de médula ósea. Unha liña de investigación financiada por ambos centros recolle o éxito nunha terapia centrada na estimulación eléctrica da médula espiñal.
    Como resultado deste procedemento, catro persoas con paraplexia desde fai máis de dous anos puideron mover de forma voluntaria músculos que tiñan previamente paralizados.
    Actualmente o equipo de V.Reggie Edgerton, investigador da Universidade de California é responsable do novo enfoque de rehabilitación, xunto con expertos do Instituto de Tecnoloxía de California, que desenvolven unha nova matriz de alta densidade, con 27 electrodos para determinadas en ratas si se pode controlar a locomoción de forma máis fina e robusta.

  12. faa-ritalage di:

    A pesar de que os osos duros da columna vertebral protexen os texidos blandos da médula espiñal, as vértebras todavía se poden romper e podense dislocar e causar lesións traumáticas a médula espiñal. As lesions poden ocurrir a cualquera nivel da médula espiñal.O segmento da médula que é lesionado e a gravedade da lesión, determinarán qué funcions do corpo quedarán afectadas ou se perderán. Debido a que a médula espiñal actúa como o principal conducto de información entre o cerebro o resto do corpo, una lesión da médula espiñal pode ter consecuencias fisiológicas significativas.Polo que, a médula ao estar formada por tecidos nerviosos non é capaz de rexenerarse, mentres que os ósos si teñen esta capacidade de rexeneración.

  13. Victor di:

    Nun dos vosos comentarios utilizáchedes o concepto epidural que como escoitaríades tamén é unha modalidade de anestesia;
    E que consiste? Supón algún risco?

    • fab-sabelafernandez di:

      A epidural trátase dun medicamento que insensibiliza partes do corpo para bloquear a dor e aplícase por medio de inxeccións na columna vertebral ou ó seu redor.
      Esta anestesia demora apróximadamente de 10 a 20 minutos para comezar a xerar un efecto.

      Normalmente adminístrase para ciruxías que involucran a pelvis, a cadera e as pernas, así como en partos. As vantaxes desta anestesia inclúen a capacidade de estar esperto durante o procedemento, e a capacidade de evitar as complicacións da anestesia xeral.
      Unha certa investigación suxire que os pacientes que reciben a epidural perdan menos sangue durante a ciruxía e teñan mellor control da dor despois dela.

      Factores de risco de complicacións durante o procedemento:
      – Trastornos de sangrado
      – Reacións malas ou alérxicas anteriores ós
      anestésicos.
      – Deshidratación
      – Trastornos do sistema inmune

    • faa-manuelvilas di:

      A anestesia epidural é a introducción de anestésico local no espacio epidural, bloqueando as terminacións nerviosas na súa saída da medula espiñal. Foi descuberta no ano 1921 polo médico militar español Fidel Pagás. O seu uso máis común e para bloquear a dor no parto pero tamén se emprega en intervencións quirúrxicas tales como operacións de perna, pelvis e xenitales. Non se pode usar en casos de parto nos que a dilatación está excesivamente avanzada, en casos de tatuaxes na zona lumbar e en pacientes que sufren certas enfermidades como obesidade ou cardiopatías.

    • faa-carmenvilanova di:

      A anestesia epidural son unha serie de medicamentos que insensibilizan partes do noso corpo co fin de bloquear a dor. Aplícanse a través de inxeccións na columna vertebral ou aos seus arredores, bloqueando así as terminacións nerviosas que saen da médula espiñal. O seu uso máis común é durante o parto, para aliviar a sensación de dor nas contraccións e rebaixar o nivel de ansiedade da nai, aínda que tamén é utilizada en intervencións quirúrxicas como poden ser operacións de perna, pelve ou xenitais.
      A anestesia epidural ten menos efectos secundarios ca anestesia xeral. Os pacientes, polo xeral, recuperan os seus sentidos máis rapidamente.

      Aínda que a epidural é un medicamento bastante seguro, non está exento de riscos e complicacións. Algúns deles son:
      -Dificultade para puxar, xa que tes toda a zona insensibilizada e non calculas a forza que debes facer, e polo tanto, prolongación do mesmo.
      -Disminución da presión arterial.
      -Dificultade para orinar.
      -Posibles náuseas e mareos.

  14. faa-tamaraparracho di:

    A anestesia epidural adminístrase a través dun tubo moi delgado, flexible e oco, que se inserta no espazo epidural (situado xusto fora da membrana que rodea a espiña dorsal) bloqueando así as terminacións nerviosas na súa saída da medula espiñal e producindo o adormecemento ou insensibilización da parte inferior do corpo.
    Este tipo de anestesia utilízase principalmente para bloquear a dor durante o parto, pero tamén é usada en intervencións quirúrxicas como operacións da perna, pelve ou xenitais.
    A pesar de que a anestesia epidural se utiliza no 80% dos partos e conta con múltiples vantaxes, tamén presenta algunhas desvantaxes.
    En primeiro lugar, a epidural provoca que a etapa de puxar sexa máis longa, xa que a pérdida de sensación na parte inferior do corpo fai que o reflexo de puxar se debilite e resulte máis difícil dar a luz. Ademais, os medicamentos utilizados na epidural poden reducir momentaneamente a presión arterial, e como consecuencia diminuír o rego sanguíneo cara o bebé, reducindo tamén o seu ritmo cardíaco. Tamén pode provocar sangrado ou infección na columna vertebral, dificultade para ouriñar e dores fortes de cabeza.
    Mais como vemos, todos os riscos os complicacións, sófreos a nai, pois os estudos máis recentes afirman que a epidural non ten ningún efecto negativo no bebé.

  15. faa-iagopadin di:

    A epidural é unha substancia anestésica que se administra por medio dunha inxección na espalda e que adormece ou causa unha perda da sensibilidade na metade inferior do corpo. Isto diminúe a dor das contraccóns durante o parto.
    Para aplicala, o médico introduce unha agulla na rexión lumbar.A agulla colócase dentro dun pequeno espazo por fóra da médula espiñal e o anestésico adminístrase a través dunha sonda o tempo que sexa necesario.
    Esta anestesia, utilízase na maoría dos partos, pero así e todo, existen algúns riscos:
    A presión arterial pode descender durante un corto tempo, o cal podería provocar a reducción da frecuencia cardíaca do bebé. Para evitar isto, a nai recibirá líquidos a través dunha vía intravenosa (IV) para axudala a manter a súa presión arterial estable. Tamén pode cambiar ou alterar o traballo do parto e o mesmo parto se a nai está moi adormecida e pode ter dificultade para exercer presión co fin de empuxar ó bebé. Ademáis pode producir dor de cabeza ou mareos, pero é raro.

  16. faa-diegogarcia di:

    A epidural implica a inxección dunha substancia anestésica local (derivada de cocaína) dentro do espazo epidural, o espazo deixado en torno da duranai que protexe a medula espiñal. Unha epidural convencional bloquea os nervios sensores como motores a medida que saen da medula espiñal, proporcionando un alivio da dor moi eficaz, pero tamén fai que a persoa que recibe esta anestesia non poida mover a parte inferior do seu corpo. Nos últimos 5 ou 10 anos, desarroiáronse con menores concentracións de anestésicos locais e opácios que anulan a dor (morfina e meperidina locais para reducir o bloqueo motor, e producir o chamado “andar” epidural.)
    O efecto colateral máis común das epidurais é unha caída da presión arterial. Este efecto é case universal, e é xeralmente evitado pola administración de fluídos intravenosos antes de poñer a epidural. Pero aínda con esa prevención, episodios de caída significativa da presión arterial ocorren en polo menos a metade das mulleres que dan a luz con epidural, especialmente nos minutos despois da administración de doses de analxésicos. A hipotensión pode causar complicacións que van desde a sensación de desmaio a unha parada cardíaca, e tamén pode afectar a subministración de sangue para o bebé. A hipotensión arterial pode ser tratada con máis fluídos intravenosos e, se é grave, con inxeccións de epinefrina (adrenalina).

  17. fab-miguelpineiro di:

    A epidural e a introducción dun analxésico no espazo epidural, bloqueando as terminacións nerviosas na súa salida a médula espiñal.
    Para facer esta anestesia, buscan o espacio epidural, e introducen una agulla conectada a una xiringa con pouca resistencia chea de aire ou auga.
    Vaise introducindo a agulla,mentras atravesa musculos ou ligamentos hai una pequena resistencia,para saber que se chegou ao espazo ,esa resistencia deixa de existir, logo ahi,vaciase a auga ou o aire.Logo introdúcese o fármaco necesario.
    Esta técnica soese usar bastante nos partos, e una técnica que doe bastante cando cha introducen, logo merece a pena, xa que perdes a sensibilidade, e é todo mais fácil, alivia a dor que un poida sufrir,e axuda a que todo sexa mais facil, xa que favorece a dilatación natural do cuello do útero, facendo un parto máis facil, reduce os nervios no parto.
    Pero como todo, pode ter efectos secundarios,alguns deles son, ter formigueo e sensación de pesadez nas pernas, dificultade ao ouriñar,dor de cabeza.
    Pero está comprobado que non ten ningún efecto negativo no bebé.

  18. faa-miguelotero di:

    Á anestesia epidural utilízase principalmente nos partos que teñen dificultade para a saída do bebé.
    Consiste en introducir unha agulla na zona lumbar inxectando o medicamento exactamente por fora do saco de líquido que hai ao redor da medula espiñal, denominado espazo epidural, o medicamento insensibiliza ou bloquea a sensibilidade en certa parte do corpo para que non se sinta dor, con frecuencia déixase unha sonda (catéter) no lugar da intervención para que se poida recibir máis medicamento no caso de que a dor permaneza despois do procedemento . Empeza a facer efecto a partir dos 10-20 minutos e funciona ben para intervencións de longa duración.
    Por outra parte ten riscos. En primeiro lugar pode producir sangrado ou infección ao redor da columna vertebral, en segundo lugar dificulta a expulsión de urina, como tamén pode afectar a caída da presión arterial ou producir danos neurolóxicos, e por último producir convulsións ou dores de cabeza, estes riscos só afectan á saúde da nai.