Chorar de alegría…

Segundo un estudio as persoas confiamos máis no que transmite o corpo, que nos xestos da cara para valorar se alguén está triste ou alegre.

Un grupo de científicos da Universidade Hebrea de Jerusalén demostra que os humanos identificamos as emocións baseándonos máis na expresión corporal que na facial. Para comprobalo os científicos observaron en imaxes, expresións de tenistas profesionais ó gañar ou perder puntos. Estas imaxes mostraronse a uns voluntarios para poder evaluar a expreisóns dos xogadores. Primeiro os voluntarios viron só a cara, e non atoparon diferenzas entre as expresións dos gañadores e as dos perdedores. Sen embargo, cando viron só o corpo ou o corpo e cara si puideron distinguir as emocións.

Segundo os resultados do estudio, demostrase que “os espectadores observamos unha sensación nas persoas, na que existe unha diferenza entre a verdade artística (reaccións que a xente cre que se producen) e a verdade óptica (reaccións que realmente ocorren). Os científicos propoñen dúas explicacións a este feito. Por unha parte, cren que a musculatura facial no é adecuada para expresar sensacións moi intensas. Por outra parte, consideran que pode existir un solapamento entre as expresións faciais de alegría e de tristeza ó vivir emocións de moita intensidade, o que dificulta a súa captación ó observalas.

Autora: Adriana Ribeiro

Esta entrada foi publicada en Saúde, Xeral e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

24 Responses to Chorar de alegría…

  1. Victor di:

    Pensárades algunha vez nisto: o corpo transmite máis ca cara; cando a alguén lle saen as lágrimas quere dicir que está triste? Que opinión vos merece isto?

    AVISO: NON ESQUEZADES O ANTEPENÚNLTIMO ARTIGO.

    • fab-taniacores di:

      Sinceramente, penso que as lágrimas non solo expresa tristeza, se non tamén alegría. Algunhas persoas poden chorar de alegría se algunha acción ou algo que lle sucedeu a emociona moito.

    • faa-margaritabarreiro di:

      Para saber o estado emocional das persoas é necesario observar todo o seu corpo xa que moitas veces a expresión facial non é suficiente. Por exemplo as lágrimas podeen ser tanto de alegría coma de tristeza ainda que tamen poden ser de rabia.Pero sen embargo ó observar a posición dos hombros ou en conxunto todo o corpo este transmite mellor os estados de ánimo.

    • faa-bertaferreiro di:

      Penso que a cara transmite moitas emocións pero taména expresión corporal xoga un papel importante. Xa que por exemplo moitas persoas cando choran e lle miras a cara simplemente, non sabes si o fan de alegría ou de tristeza en cambio podes deducilo si te fixas nos xestos que esta facendo nese momento.

    • faa-sorayaborrageiros di:

      Eu penso que transmite tantoo corpo como a cara, para saber o estado emocional dunha persoa hai que fixarse en todo.
      As lágrimas non teñen que ser síntoma de tristeza, tamén se pode chorar de emoción, rabia e moitas veces, aínda que non o entendo, da risa.

    • fab-estelapadin di:

      Científicamente, aclárase que o ollo está continuamente chorando para lubricalo pola glándula lacrimal, aínda que de maneira contida. Esas serían as lágrimas básicas. Logo habría outras reflexas, que se producirán como forma de defensa ante obxectos extraños ou cando cortamos unha cebola. As últimas, serían as que producimos a causa de emocións, as cales, só os humanos producen de entre todo o reino animal.
      Así que eu penso que as lágrimas non só expresan tristeza senón moitos máis sentimentos.

  2. faa-cristinaporto di:

    A expresión facial e a corporal reflicten o grao de felicidade ou tristura que experimentan as persoas ante situacións opostas de grande intensidade, como gañar a lotaría ou perder un familiar. Un grupo de investigadores estadounidenses demostrou que os humanos identifican as emocións baseándose máis na expresión do corpo que na da cara. As expresións faciais de alegría e tristura pódense solapar ante emocións fortes. Os científicos observaron os denominados ‘picos intensos de emoción’ nas expresións de tenistas profesionais ao gañar ou perder puntos. As imaxes mostráronllelas a voluntarios para que avaliasen a intensidade das expresións dos xogadores. Primeiro vían a cara e o corpo xuntos, despois só o corpo, e por último, só a cara do tenista. Segun os autores cando os voluntarios viron unicamente as caras dos xogadores non puideron distinguir a expresión dos gañadores fronte á dos perdedores. Non obstante, si puideron facelo cando observaron só o corpo, ou o corpo e a cara ao mesmo tempo.

  3. faa-lidiamartinez di:

    Cando algúen chora non quere decir exactamente que esté triste xa que tamén podemos chorar de alegría.
    Na miña opinión penso que a cara so nos expresa pequenas emocións en cambio cando xa se trata de algo máis forte expresámonos moito mellor cos xestos corporais. Si estamos contentos rimos, pero si estamos moi alegres por exemplo tamén facemos xestos coas mans de alegría e satisfacción.

  4. Victor di:

    Cando se estudia o comportamento dos animais tense en conta, sobre todo, os xestos;pensades que os nosos xestos corporais son unha herdanza dos que mostran outros animais?

    • faa-bertaferreiro di:

      Penso que os nosos xestos corporais poden ser unha herdanza dos animais que máis se parecen a nos. Como son os chimpacés, e os gorilas. Xa que varios estudios din que estes animais utilizan xestos faciais , e movementos cas mans para expresar as súas emocións. Ademais a área do cerebro que se activa cando realizan estos xestos é a mesma ca dos seres humanos.

    • Chus Aguín di:

      Polo que podemos saber sobre os nosos antepasados creo que os nosos xestos son procedentes dos mamíferos máis similares a nós, como ben di a miña compañeira Berta, os chimpacés e os gorilas. Aunque as zonas onde residen as emocións neles sexa diferente á nosa.

    • fab-estelapadin di:

      Os seres humanos temos habilidades e emocións que comunicamos en diferentes formas.
      A menudo cremos que somos os únicos; sen embargo, anos de estudio en outros membros da familia Hominidae, na cal tamén se encontra o ser humano, demostraron que compartimos moito máis do que cremos cos nosos parentes máis cercanos, os grandes primates.

  5. Victor di:

    E en que parte do cerebro residen as emocións? Tamén é posible encontrar esta zona no cerebro doutros mamíferos?

    • faa-yasminasanchez di:

      As emocións residen no hemisferio dereito do cerebro, concretamente na amígdala e na corteza insular.
      Sí que é posible encontrar esta zona no cerebro dos mamíferos, pero tamén nos resto dos animais.
      Pero por exemplo os réptiles non a teñen tan desenrolada coma os mamíferos, e tamén nos animais que teñen a amígdola cerebral lesionada vólvense maís mansos, xa que non son capaces de mostrar medo ante estímulos que normalmente lles asustarían.

    • faa-jessicacalo di:

      O sistema límbico profundo atópase na parte centrar do cerebro e é do tamaño dunha noz. Esta almacena recordos cargados de emocións que afectan ó noso estado emocional. A corteza prefrontal é a responsable do noso control emocional.
      Non dei atopado si estas zonas do cerebro humano se dan tamén en animais, só que todo ser con sistema nervioso central (con cerebro), ten a capacidade de sentir. O placer, o dolor, o medo, o deseo… son estados de consciencia bioloxicamente necesarios para a supervivencia.

    • Chus Aguín di:

      As emocións residen na parte do lóbulo frontal do noso cerebro,no cal tamén se atopan os razoamentos, a personalidade, o motor e a solución a problemas.
      O lóbulo frontal, xunto co lóbulo pariental, atópase na parte superior do noso cerebro.
      Nalgúns mamíferos Podríase encontrar a mesma zona pero nela non residirían as emocións, como por exemplo nos chimpacés. Nestes as emocións están no circunvolución poscentral, mentre que na zona do lóbulo frontal teñen a voz.

    • fab-lauraaragunde di:

      As emocións están situadas inmediatamente debaixo da corteza cerebral, e que comprende centros importantes como o tálamo, o hipotálamo, o hipocampo, e a amígdala cerebral.
      Estos centros nerviosos xa funcionaban nos mamíferos, sendo o asento de respostas afectivas como son o temor ou a agresión.
      No ser humano, estos son os focos da emotividade, donde se procesan as distintas respostas afectivas e donde se rexistran penurias, angustias ou alegrías.
      O rol da amígdala como centro de control das emocións está ben establecido. Pacientes coa amígdala lesionada non son capaces de recoñecer a expresión dun rostro ou determinar o estado de ánimo doutra persoa, en outras palabras, teñen un déficit de empatía, hallazgos característicos en quenes sofren de autismo e de síndrome de Asperger.
      Monos a quenes lle foron extirpada a amígdala manifestan un comportamento social alterado. Perden a sensibilidade para recoñecer as reglas complexas de comportamento social na súa manada. A resposta maternal e as reaccións afectivas frente a outros simios asimesmo se ven afectadas.

    • fab-estelapadin di:

      As emocións establécense no lado dereito do cerebro, máis ben na amígdala.
      A emoción é unha experiencia mental dos seres humanos de carácter á vez subxectivo e obxectivo, vencellada a mecanismos sensoriais externos (sociais) e internos (físicos) da persoa. Tanto pode ser construtiva, no senso de tornar máis eficaz o comportamento, como destrutiva; tanto fortalecedora como debilitadora. En xeral, os psicólogos tenden a concibila hoxe como unha reacción necesaria, e en todo caso benéfica.
      Dalgunha maneira os animais -e non só os humanos- son capaces de experimentar emocións.

  6. fab-alexandregrandal di:

    É no sistema límbico, situado debaixo da codia cerebral e que comprende o tálamo, hipotálamo, hipocampo, etc , onde as reaccións afectivas e emotivas son procesadas polo ser humano. En concreto é a amígdala cerebral a parte do sistema límbico que nos permite distinguir emocións na cara dunha persoa.
    Nos animais esta zona regula a agresividade entre outros movementos emocionais.

  7. faa-cristinaporto di:

    Sábese que as emocións se xeran no sistema nervioso: as de medo ou de rabia orixínanse na amígdala cerebral, aínda que as de alegría ou de felicidade non se sabe ben onde se producen. A amígdala é unha pequena estrutura situada no interior dos lóbulos temporais de cerebro e a súa actividade é fundamental para a supervivencia do individuo.
    Supoñamos que imos por unha rúa de noite e vemos unha sombra detrás dunha esquina. Inmediatamente acelérase o corazón, a respiración convértese nun arquexo, e unha suor fría cóbrenos a pel. Pónsenos a “carne de galiña” e sentimos un nó no estómago. Se o consideramos detidamente, moitos destes cambios resultan lóxicos para enfrontarse a unha ameaza: o aumento da frecuencia cardíaca e respiratoria permite achegar máis osíxeno aos músculos, no caso de que haxa que facer un esforzo, como saír correndo. A suor permite eliminar o exceso de calor que se producirá con ese esforzo. A piloerección ou erizamiento do pelo non ten moita utilidade en humanos, pero en animais con pelaxe mesta fainos parecer máis grandes, o que pode atemorizar a un posible inimigo. No interior do cerebro, o que sucedeu é que a codia visual enviou a imaxe da sombra á amígdala, esta decidiu que representa unha posible ameaza, e á súa vez enviou a orde ao hipotálamo para que poña en marcha todo o sistema de emerxencia ante un perigo.

  8. fab-estelavilanova di:

    O sistema límbico é a porción de cerebro situada inmediatamente debaixo da corteza cerebral e onde se orixinan os movementos emocionais, tales como o medo ou temor e a agresión, nos mamíferos.
    No ser humano, orixínanse e procésanse, ademais, as experiencias de penas, angustias e alegrías intensas.
    Este sistema está en constante interacción coa corteza cerebral. Unha transmisión de sinais de alta velocidade permite que o sistema límbico e o neocórtex traballen xuntos, e esto explica que nós podamos ter control sobre as nosas emocións.

  9. fab-ireavinas di:

    As lágrimas non só aparecen nun momento triste, se non que tamén poden darse nun caso de moita alegría e emoción. Como ben dicen as miñas compañeiras penso que os nosos xestos corporais son unha herdanza dos mamíferos máis parecidos a nós. As emocións residen concretamente na amígdala cerebral, unha parte do sistema límbico.

  10. faa-ismaelrodriguez di:

    As lágrimas non teñen que significar que alguén está triste, e verdade que cando che sucede algo tráxico che caen as lágrimas, pero tamén poden significar alegría ou orgullo. A diferenza entre os dous casos é que cando estás triste estás decaído, como se estiveses cansado, e cando choras de alegría estás avispado e cheo de enerxía.

  11. Victor di:

    RECORDADE QUE ESTE SÁBADO DÍA 15 REMATA A ACTIVIDADE NESTE BLOG PARA A 1ª AVALIACIÓN (COMEZA A DA 2ª)