Moscas contra a obesidade?

leptina é unha especie de sensor de alimentos que se encarga de controlar o apetito, e dicir, o cerebro “Xa abonda” cando se ten enerxía abondo. O seu estudo é moi importante para tratar enfermidades como a obesidade e a diabete, e ata agora utilizábanse ratos para a súa análise, xa que se trata dunha hormona exclusiva de vertebrados. Agora, un grupo de investigadores da Escola Médica de Harvard (EUA) encontrou unha substancia homóloga na mosca da froita: chámase Upd2 e, debido a que as moscas son animais moi doados de estudar no laboratorio, grazas a este descubrimento poderanse revelar novos segredos sobre a hormona da obesidade.
Os investigadores obtiveron moscas modificadas xeneticamente que carecían da proteína Upd2 e observaron que estes animais se comportaban metabolicamente coma se tivesen fame constante, indicando que a devandita proteína actúa de xeito simellante á hormona humana. Despois, inseriron nestes animais o xene da leptina dos humanos, e encontraron que o problema desaparecía e as moscas se comportaban de xeito normal.

Autora: Cristina Porto Rivas

Esta entrada foi publicada en Avances médicos, Medicina, Saúde e etiquetada , , . Garda o enlace permanente.

27 Responses to Moscas contra a obesidade?

  1. Victor di:

    A vosa compañeira Cristina inicia a participación dos alumnos/as neste blog; a ver se vos ides animando máis!
    Neste artigo fala dun tipo de mosca que é moi coñecida e utilizada no campo da investigación cinetífica; que podedes contar dela?
    Por certo, recordade que so se poden facer comentarios nos últimos tres artigos publicados (por agora so hai dous)?

    • faa-lidiamartinez di:

      A mosca da fruta é unha plaga moi extendida na zona sur de España e ataca á fruta máis branda. O seu tamaño é máis pequeno que o dunha mosca normal e é de colores vistosos. Esta mosca ten certa similitude cos humanos. Cerca do 75% dos xenes humanos vinculdos con enfermidades teñen o seu homólogo na mosca da fruta, polo que esta mosca se usa nos estudios do envellecemento, do sistema inmunitario,da diabetes e incluso do cáncer.

  2. Chus Aguín di:

    A mosca da froita pertence a familia Drosophilidae, recibe este nome porque se alimenta de froitos en proceso de fermentación, como as mazás, os plátanos, as uvas, etc. Esta especie está formada por un baixo número de cromosomas, un breve ciclo de vida (entre 15-20días) e aproximadamente un 61% de xens de enfermidades humanas. Reprodúcense rápidamente, o cal nos facilita o estudo de moitas xeracións en un curto espazo de tempo, e así, podemos coñecer o seu xenoma completo.
    Thomas Morgan a principios do siglo XX foi quen á adoptou como animal de experimentación xenética.
    A mosca da froita, a 29 ºC, alcanza a vivir 30 días, e de ovo a adulto 7 días. Éstas manteñen unha similitude do 75% cos xens dos seres humanos relacionados con enfermidades, xa que, no xenoma da mosca da froita teñen o seu homólogo, e o 50% das proteínas da mosca teñen o seu homólogo nos mamíferos.
    A Drosophila segue sendo usada como modelo xenético para diversas enfermidades humanas incluíndo neurodegenerativos como o Parkinson, Huntingtin, ataxia espinocerebelosa e Alzheimer. Esta mosca tamén se usa en estudos de mecanismos do envellecemento e estrés oxidativo, sitema inmunitario, diabetes, cáncro e abuso de drogas.

  3. faa-bertaferreiro di:

    A mosca da froita, coñecida cientificamente como Drosophila melanogaster, recibe este nome común porque se alimenta de froitas en proceso de fermentación como mazás, bananas, uvas… É una especie moi utilizada na experimentación xenética porque a súa estrutura xenética é moi simple: só posúe 4 pares de cromosomas. Ademais reprodúcense rapidamente e así pódense estudar as distintas mutacións, e observar as súas vantaxes e desvantaxes.

    Por outra banda as moscas da froita e o ser humano son moi parecidos xenéticamente , aproximadamente o 61 % dos xenes de enfermidades humanas que se coñecen teñen unha contrapartida identificable no código xenético das moscas da froita, polo que axuda a estudar diferentes enfermidades como o Parkinson, diabetes, obesidade…

    As moscas da froita no só se utilizan para investigar sobre enfermidades humanas senón que a NASA está realizando diferentes estudios para saber como afectan os viaxes espaciais a estrutura xenética das moscas e trasladala o caso das persoas.

  4. fab-estelavilanova di:

    A Drosophila melanogaster, máis coñecida como “a mosca do vinagre” ou “mosca da froita”, é unha especie pertenecente á familia Drosophilidae. Recibe o seu nome debido a que se alimenta de froitas en proceso de fermentación, así como mazáns, uvas, etc. Como se mostra no artigo, é unha especie moi utilizada na experimentación xenética, xa que posúe un número reducido de cromosomas, un breve ciclo vital e unha considerable porcentaxe dos xenes das enfermidades humanas coñecidas teñen unha contrapartida identificable no xenoma destas moscas.

    Como xa mencionei, en cuestións de investigación, poden reemplazar aos humanos facilmente. Reprodúcense rapidamente, de modo que pódense estudiar moitas xeracións nun curto espazo de tempo e ,polo tanto, xa se podería coñecer o mapa completo do seu xenoma. Foi introducida como animal de experimentación xenética por Thomas Morgan a principios do século XX e hoxe en día segue servindo como un modelo xenético para diversas enfermidades humanas, incluíndo desordes neurodexenerativos coma o Parkinson ou Alzheimer.También se utiliza en estudos sobre o estrés oxidativo, sistema inmunitario, diabetes, cancro ou abuso de drogas.

  5. Victor di:

    Cales son os seres vivos máis utilizados en investigacións xenéticas?, e por que?

    • faa-bertaferreiro di:

      Os seres vivos máis utilizados na investigación científica son sobre todo roedores e logomorfos ( mamíferos parecidos os roedores, só que se diferencian polo seu número de incisivos como os coellos ou as lebres). O seu pequeno tamaño, a rapidez coa que se reproducen, a facilidade de manexo e mantemento fan que sexan os animais máis adecuados para a investigación científica.

    • faa-inesfeijoo di:

      O animal máis usado é o rato, xa que ten unha gran homoloxía co ser humano, a súa maior utilidade oxe en dia esté no campo do cancro. A continuación, séguelle a mosca do vinagre, xa que comparte o 75% do xenoma cos humanos, outro é o coello, xa que xera unha gran cantidade de anticorpos policlonales, e por último están os seres humanos.

    • faa-lidiamartinez di:

      Os virus utilizáronse como ferramenta de clonación e presentan un gran valor para o desenvolvemento de vacinas.
      As bacterias son os seres vivos máis utilizados nos procesos biotecnolóxicos.
      As levaduras e os fungos, sobre todo para producir varias cantidades de proteínas.
      Despois dos microorganismos están as plantas, as cales se utilizan para obter alimentos e productos.
      E no campo dos animais os máis utilizados son os ratóns e a as ratas, porque teñen un sistema inmune similar ao dos humanos, teñen un alto número de crías e un breve período de gestación e teñen un xenoma similar ao dos humanos.

    • faa-jessicacalo di:

      Non che sabería decir cales son os máis utilizados pero por exemplo, podo aportar que uns científicos xaponeses crearon os primeiros monos fluorescentes para axudar na investigación contra enfermidades humanas incurables. O porqué é fácil de deducir xa que o mono é o ser vivo máis parecido a nós co que resulta máis doado seguir a evolución das enfermidades de maneira máis precisa.
      Tamén traballaron con ratos a enfermidade do Alzheimer pero non lograron continuar debido ao pequeno tamaño dos seus cerebros e a dificultade de traballar con eles.

    • fab-lauraaragunde di:

      Unha amplia variedade de animais son utilizados actualmente para a experimentación. As ratas e os ratóns son usados en gran proporción de experimentos, porque estos pequenos animais son fáciles de manexar, e resulta máis barato o seu mantemento (aloxamento, comida), dado que ocupan un menor espacio dentro do laboratorio que outros animais mais grandes. Ademáis poden producir de 50 a 100 bebés por ano. Os conexos son comúnmente utilizados polos seus ollos, para experimentos da vista, e pola súa pel, para horribles probas dermatolóxicas. Tamén son fáciles de manexar e o seu llanto apenas se escoita durante os experimentos.
      Os cerdos de Guinea tamén son comúnmente utilizados en experimentos da pel e probas de hornada, para testar substancias como vacunas. Os cans e os primates igualmente son usados para probas de toxicidade, investigacións cerebrais, dentales, e experimentos quirúrxicos. A clase máis común de cans de laboratorio é o “Beagle”, escollido principalmente polo seu carácter bondadoso e un tamaño ideal que permite ser manexado sen dificultade durante os experimentos. Tamén se seguen utilizando miles de primates como babuinos, macacos, monos tití e chimpancés. Outros animais que tamén son utilizados comúnmente para investigacións son os gatos, paxaros, peixes, cerdos, cabalos, ovellas e hámsteres, pero outras moitas especies son igualmente utilizadas.

    • faa-cristinaporto di:

      Os animais máis utilizados en investigación xéneticas son os ratos xa que teñen un ciclo de vida curto, posúen un tamaño apropiado para a súa manipulación no laboratorio e teñen un gran número de crías. Estes foron os primeiros animais nos que se modificou o ADN e, actualmente, utilízanse ratos modificados xeneticamente para o estudo do funcionamento dos xenes e a investigación de moitas enfermidades humanas.
      Existen varios tipos de ratos modificados xeneticamente.
      -Os ratos transxénicos son aqueles nos que se introduce transgén. Os primeiros ratos deste tipo obtivéronse no ano 1882. A técnica máis utilizada para xerar ratos transxénicos é a microinxección de ADN nun dos pronúcleos (normalmente o masculino) do cigoto. Mediante a transgénesis, xéranse organismos que gañan unha determinada función como a produción dunha nova proteína ou dunha proteína existente en maior cantidade. Na actualidade, os ratos transxénicos son utilizados para estudar a función de certos xenes.
      -Os ratos knock-outs e knock-in prodúcense utilizando a chamada técnica do “gene targeting”, na que os xenes modificados se introducen nas células nai embrionarias do rato. Aínda que non todos os organismos obtidos portan o xene modificado, esta técnica é máis eficaz que a microinxección de ADN no cigoto. Para producir ratos knock-outs, inactívase un determinado xene; mentres que, para conseguir ratos knock-in, introdúcese unha mutación nun xene ou substitúese un xene por outro. En 1887 crearon os primeiros ratos knock-out, polo que recibiron o Premio Nobel de Medicina en 2007. Este descubrimento supuxo un importante avance no mundo da ciencia, xa que os ratos knock-out non só permiten determinar a función dun xene. Ademais poden utilizarse para estudar neles enfermidades humanas producidas pola falta dun xene e para probar novos fármacos e tratamentos.

  6. fab-estefaniamuras di:

    A mosca da froita , tamén chamada Drosophila melanogaster ou mosca do vinagre , recibe o seu nome a que se alimenta de froita en proceso de fermentación, tales como mazas, bananas uvas, etc. É unha especie moi utilizada na experimentación xenética, dado que ten un número reducido de cromosomas, un breve ciclo de vida e aproximadamente o 61 % dos xenes de enfermidades humanas que se coñecen teñen unha contrapartida identificable no xenoma das moscas da froita.

  7. Victor di:

    E como se fai o de inxerir o xene dun ser vivo noutro? É iso enxeñería xenética?

    • fab-alexandregrandal di:

      Si, é enxeñaría xenética. basicamente para realizar este procéso os ADN dos dous seres vivos deben ter un fragmento igual nas súas secuencias, e con obter unha pequena mostra de ambos podemos mezclalos quentandoos e enfriandoos pouco a pouco de forma q ambas cadeas de ADN se fundan dando lugar a un novo ADN recombinado.

    • faa-lidiamartinez di:

      Si iso sería enxeñería xenética, que consiste na transferencia de ADN dun organismo a outro, o que posibilita a creación de novas especies e a fabricación de novos compostos.
      Para inxerir un xene dun ser vivo noutro é necesario cortar o ADN unha vez cortados, mézclanse, quéntanse e enfríanse, os extremos do ADN aparéanse dando lugar a un novo ADN recombinado, con unións non covalentes.
      A enxeñería xenética utilízase sobre todo para a obtención de anticorpos, vacinas ou proteínas de mamíferos e tamén para diagnosticar enfermidades de orixen xenético.

    • fab-lauraaragunde di:

      Si se queren unir dous ADNs, cada un dos cales procede dunha especie diferente podemos utilizar enzimas como ferramentas. Cada ADN trátase cunha endonucleasa de restricción que orixina neste caso un corte escalonado nas dúas hebras dobles do ADN. Os extremos escalonados do ADN1 e o ADN2 son complementarios, co cal, unha condición que teñen que ter os dous ADNs que se queren unir é que teñan un pequeno fragmento igual nas súas secuencias. Os dous DNAs así cortados mézclanse, quéntanse e enfríanse suavemente. Os seus extremos cohesivos aparearanse dando lugar a un novo ADN recombinado, con unións non convalentes. As unións convalentes conséguense añadindo ADN ligasa e unha fonte enerxética para formar os enlaces.
      Polo tanto si que se trataría de enxeñería xenética

  8. faa-soniaporto di:

    Sí que sería enxeñería xenética.
    Todos os organismos vivos están constituídos por conxuntos de xenes. As diferentes formas nas que están compostos estes conxuntos determinan as características de cada un destes organismos. Alterando esta composición, os científicos poden modificar as características orixinais dunha planta ou dun animal. Este proceso consiste en transferir dende un xene responsable de determinada característica nun organismo, cara a outro organismo ao que se pretende incorporar esta característica, de aí vén o nome de OGM -Organismo xeneticamente modificado. Este tipo de tecnoloxía permite transferir xenes de plantas, bacterias ou virus cara a outros organismos, combinar xenes de vexetais con outros vexetais, de vexetais con animais, ou de animais entre si, superando completamente as barreiras naturais que orixinalmente separan a unhas especies doutras.

  9. fab-paulodiaz di:

    Si que é enxeñaría xenética. Para inxerir o xene dun ser vivo noutro, os dous ADN deben conter un fragmento idéntico na súa secuencia, e fundindo as cadeas e logo enfriándoas pódese dar lugar a un ADN combinado. Para a realización deste proceso precísase obviamente unha mostra dos dous.
    Isto posibilita a creación de novas especies e a fabricación de novos compostos.

  10. Victor di:

    Cando se experiementa cun animal de laboratorio (por exemplo, cunha mosca) é para probar substancias ou medicamentos que poidan ter utilidade en humanos. Cando se descobre que determinado medicamento causa o efecto desexado no animal de laboratorio; que pasos se seguen logo para aplicalo en humanos?

    • faa-raquelmartinez di:

      Hai diferentes etapas no proceso de aprobación dun medicamento:

      -Solicitude para investigar un novo medicamento: as compañías patrocinadoras, institucións de investigación e demais organizacións deben mostrar ao FDA (Axencia de Alimentos e Medicamentos) os resultados das probas preclínicas feitas con animais en laboratorios, e o FDA decide se é seguro proceder coas probas do medicamento en humanos.

      -Ensaios clínicos: Os estudos de medicamentos en humanos só poden comezar despois de que a IND sexa revisada polo FDA e unha xunta de revisión institucional local (IRB). A IRB aproba os protocolos de ensaios clínicos, os cales describen o tipo de persoas que poden participar no ensaio clínico, o programa de probas e procedementos, os medicamentos e doses que se estudarán, a duración do estudo, os obxectivos do estudo, e demais detalles.

      -Solicitude para un novo medicamento: A solicitude pasa a chamarse “NDA” , é o paso formal que toma un patrocinador para pedirlle ao FDA que considere a aprobación dun novo medicamento para e o mercado nos Estados Unidos. Una NDA inclúe todos os datos e análises de datos de animais e de humanos, así como información do comportamento do medicamento no corpo e como se fábrica. Cando se recibe unha NDA, o FDA ten sesenta días para decidir se se presenta para ser revisada.

      -Revisión das solicitudes: Unha vez que se presenta unha solicitude de medicamento novo, un equipo de revisores do FDA (médicos, químicos, estadísticos, microbiólogos, farmacólogos e demais) avalían se os estudos que o patrocinador presentou mostran que o medicamento é seguro e eficaz para o uso proposto. Ningún medicamento é completamente seguro; todos os medicamentos teñen efectos secundarios. “Seguro” implica que os beneficios do medicamento aparentan ser maiores que os resgos.

      -Decisións do FDA: Si o FDA decide que os beneficios dun medicamento compensan seus resgos, o medicamento se aproba. Pero, si hai problemas con unha NDA, o FDA pode decidir que un medicamento se denega.

    • faa-lidiamartinez di:

      Para logo aplicar o medicamento en humanos séguense unhas catro fases.
      1ª Fase: Débese usar o medicamento nuns poucos voluntarios sans, para saber como se abosrbe, metaboliza e excreta o medicamento no corpo humano. E realizaráse unha proba para saber os efectos secundarios do medicamento a medida que se aumenta a dose.
      2ª Fase: Nesta fase evalúase a eficacia do medicamento.
      3ª Fase: Nesta fase proponse estudiar un entendemento máis integral dos beneficios e das reaccións adversas do medicamento.
      4ª Fase: Nesta fase as farmacias realizan un estudio para lograr varios obetivos; comparan un medicamento patentado con outros competitivos que xa se encontran no mercado e tamén determinan a rentabilidade dunha terapia con medicamentos.

  11. fab-estelapadin di:

    A mosca do vinagre ou mosca da froita (Drosophila melanogaster) é una especie de díptero braquícero da familia Drosophilidae. Recibe ese nome dado que se alimenta de froita en proceso de fermentación como manzans, uvas, naranxas…
    É moi frecuente en España, sobre todo no sur e en rexións do mediterráneo.
    Mide uns 4 – 5 milímetros e é algo máis pequena que a mosca común.
    Os danos directos débense o efecto da picadura da femia sobre o froito, que é unha vía de entrada de bacterias que descompoñen a pulpa e polas galerías que producen as larvas durante a súa alimentación.
    Foi estudada por Nettie Stevens e Christiane Nüsslein-Volhard e en xeral é moi usada nas investigacións en xenética debido á manexabilidade, á rapidez na reprodución .
    Para propósitos de investigación, fácilmente poden remplazar os humanos. Reprodúcense rápidamente, de xeito que se poden estudar moitas xeracións nun corto espazo de tempo

  12. Victor di:

    Que opinades da investigación con animais de laboratorio; deberíase por límites, por exemplo, cando se utilizan simios ou sería axeitado utilizalos xa que se parecen moito a nos?

    • faa-bertaferreiro di:

      Eu penso que se deberian poñer límites na investigación con animais. Moitos científicos pensan que os símios como os chimpacés son animais moi parecidos xeneticamenta as persoas e que nos poderían remplazar para realizar investigación de fármacos, estudos de enfermidades… pero varios experimentos que tiñan éxito nos chimpancés eran un auténtico fracaso nas persoas. Ademais das probabilidades de éxito das esperimentación (que resultan ter éxito a maioria) está o maltrato que sofren estes animais, moitos morrer nas probas ou acaban con grandes secuelas. Polo que dende o meu punto de vista hai que poñer límites na investigación con animais e intentar buscar outras alternativas que se nos poden proporcionar gracias aos avances na ciencía e na tecnoloxía que permiten opter resultados máis rápidos e exactos relacionadas directamente cos seres humanos.

    • faa-lidiamartinez di:

      Claro que se deben poñer límites á hora de investigar con animais xa que son seres vivos. Non todas as investigacións teñen o mesmo resultado en animais como os simios nos seres humanos a pesar de que se parezcan moito a nos.
      Pero sen embargo, as investigacións teñen que avanzar e é verdade que os animais de laboratorio axudan moito aos científicos á hora de investigar enfermidades e novos fármacos e non sei si se podería buscar outra alternativa que substituise a estes animais e tivese a mesma eficacia.
      Estou a favor de que os utilizan en investigacións que nos axudan moito, pero deberían porse uns límites e tratalos mellor, xa que moitos animais morren nesas investigacións.

  13. fab-estelavilanova di:

    Desde o meu punto de vista, deberíanse poñer límites dende un lado ético e moral. Non debemos esquecer que os animais son seres vivos que debemos respetar ao igual que todo o noso ecosistema e iso en moitos casos olvidámolo, sobre todo no ámbito da investigación en laboratorios.
    No caso da utilización de simios ou chimpancés nestas investigación prodúcese unha mellora á hora de probar fármacos ou se se produce calqueira tipo de investigación que vaia influir sobre nós debido a que somos máis semellantes en características físicas e están máis próximos a nós na liña evolutiva pero á vez deberiamos ser máis prudentes e ser máis críticos co que probamos nos animais de todo tipo.