Quen vive e quen morre?

Holanda, primeiro estado en legalizar a eutanasia, foi noticia nos últimos días polo primeiro caso practicado de eutanasia sen ter o paciente capacidade para consentilo no momento. A muller, de 64 anos de idade, había asinado un escrito no que figuraba a súa decisión de que se lle practicase cando a súa demencia “severa” chegase a ser irreversible; consentíndoo os familiares. A ley, a pesar de todo, ten unha guía normativa e unhas condicións específicas, que non fan posible a aprobación da eutanasia en todos os casos, tales como as enfermidades mentáis e psicosociais, perda da función, soidade e perda da autonomía.

A aprobación da eutanasia na actualidade é un tema tabú, cuestionado ética e moralmente, especialmente polas institucións relixiosas, as cales están totalmente en contra da práctica do que eles califican de “matanza”, criticando aos médicos que a practican  por crerse deuses ante as persoas con estas enfermidades.

Pero… habería que preguntarse se podemos ou alguén pode elixir cando debe seguir vivindo un ser humano e cando xa non seguir?


Autora: María Rojo

Esta entrada foi publicada en General, Medicina e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

41 Responses to Quen vive e quen morre?

  1. faa-antoniomrodino di:

    A decisión do poder lexislativo holandés certamente provocou unha onda de críticas: a Igrexa católica, políticos de diversos países e organizacións prol-vida e de asistencia social levantaron a súa voz de inmediato para sinalar o desvarío legal e moral da eutanasia, así como os grandes perigos que a nova lei vai carrexar.
    Con todo, moitos políticos de Europa e outros lugares, así como asociacións médicas e grupos diversos aplaudiron a lexislación holandesa e iniciaron movementos para implantar leis parecidas nos seus países.

  2. fab-aldaragarcia di:

    Holanda foi o primeiro país que en 1993 permitiu a eutanasia. Pero anos antes da súa total aprobación, se non era legal, era libre, pero para ser libre segundo a corte, deberíanse de cumprir tres requisitos: non existir outra forma de aliviar a dor, ser solicitada polo paciente e ser aprobada entre varios médicos. En 2002 a lei cambiou e en Holanda púidose practicar a eutanasia en casos moi concretos (demencia grave) pero case unha década despois da súa aprobación, estase a practicar en casos non tan concretos, como ben explica María no post.
    Persoalmente, creo que debería de ser legal en todos os países, proporcionar as persoas unha forma digna de morrer, sempre que a familia e o paciente o consita, previamente.

  3. faa-paulagondar di:

    A idea da eutanasia segue a revolucionar países e culturas. Aínda que o primer país es permitir o método fora Holanda no 1993, este comezouse a practicar na civilización grega, co fin de evitar a mala vida. Neses tempos, ó igual que os tempos que corren hoxe en día, a eutanasia tiña os seus defensores e detractores. Probablemente o maior dos seus retractores sexa a Igrexa, xa que esta considera que so Deus pode sacar a vida. Na miña opinión, cada persoa debería ser libre para elexir o que quixese. Non digo que a morte sexa a mellor solución, pero a persoa que quere morrer, tendrá razóns para querelo. Que felicidade pode atopar no mundo unha persoa con alzhéimer? En casos como este, e outros moitos, cada persoa debería ser libre para elexir entre seguir adiante ou morrer.

  4. Victor di:

    Eutanasia si ou non: que limites poñemos?

    • faa-josechaves di:

      Eu diria non á eutanasia, porque sexa co consentimento da persoa ou sen el é unha morte, non se pode proceder a matar a alguén antes de tempo co simple proposito de “aliviarlle a dor”.
      Os límites, pois si se sabe con certeza que unha persoa vai morrer pois eu diría de facerlle pasar os seus últimos o mellor posible, non matámdoo antes de tempo.

    • fab-antiachantada di:

      Eu estou totalmente a favor da eutanasia xa que se alguén ten unha enfermidade que non vai a poder superar ou o está pasando mal ten todo o dereito de desexar a morte, e se é a súa voluntade non ten porque haber ningún pensamento de homicio por parte da persoa que o axudou. Pareceme unha boa maneira de acabar o sufrimento de persoas que non levan unha boa vida por culpa de enfermidades.

    • fab-rosammillan di:

      Eu opino que debe de ser unha opción tomada polo individuo xa que temos a liberdade de decidir sobre a nosa vida.Pero só si estivese plasmado nun testamento vital no que se exprese que cuns determinados factores quere obter a eutanasia.Tamén deberíase formar o persoal sanitario para que reaccione nestes casos ou presten apoio psicolóxico o que solicita esta medida.É verdade que merma o valor da vida humana, pero quen somos nos para decidir polos demais?

    • faa-antoniomrodino di:

      A eutanasia, dende a miña perspectiva persoal, é unha decisión exclusiva da persoa que se atopa nesa situación, e non consiste en que os demais decidan por ela, como pode ser o exemplo da Igrexa, e no caso de que esa persoa non poida decidir por si mesma, ten que intervir a familia. Cada individuo ten o dereito de morrer libre e dignamente, non cando e como o decida unha lei, polo tanto, estou dacordo coa eutanasia, é mesmo me atrevería a dicir que o suicidio non é respectar esta decisión, se non que o suicidio é negala, é dicir, deixar sufrir a persoas, e en moitos casos inconscientes.

    • faa-paulagondar di:

      Eu considero que a eutanasia, nos casos máis extremos, é a mellor das solucións. Eso si, debe ser unha elección tomada polo enfermo, ou no caso de que o enfermo estea falto destas capacidades, a elección debe ser tomada polos parentes máis cercanos. Cada persoa é libre para elixir o seu propio camiño, e unha persoa enferma que está a sufrir día a día ten todo o dereito a morrer libremente. Creo que nestos casos, doe máis ver a unha persoa sufrindo por algo que non ten remedio, que darlle morte pola súa propia vontade.

    • faa-iagopaz di:

      Eu estou a favor da eutanasia sempre que sexa decisión do doente. Se alguén padece unha enfermidade que non lle permite desenvolverse como lle gustaría e prefire a morte deveríase respetar a súa decisión.E si o paciente non está consciente e a súa enfermidade é irreversible, a familia deberia poder decidir se debe continuar coa súa vida.

    • fab-isaacabal di:

      Eu non lle pondria ningún límite, xa que cada un debería ser libre de elexir o seu futuro. A persoa nunha situación de saúde delicada ou xa nefasta, debería poder decidir sobre o fin ou non dese sufrimento, inda que a persoas do seu entorno sufran pola súa decisión e a outros lles pareza unha locura precipitada porque non entenden polo que esta a pasar esa persoa.

    • faa-manuelbusto di:

      Eu estou a favor da eutanasia xa que é o paciente quen toma a decisión, e si el quere acabar co seu sufrimento debido a unha enfermidade ou polo motivo que sexa deveríaselle perimitir tomar libremente esa decisión.

    • faa-xosemartinez di:

      Eu estou a favor da eutanasia sen límites, xa que se unha persoa está atravesando por unha enfermidade sen cura, que lle causa unha constante dor física, e que non lle amosa boas perspectivas para o futuro, está no seu dereito de terminar con esa “agonía” se este o desexa.

  5. fab-antiachantada di:

    A eutanasia xa xorde na antiga Grecia, aínda que para eles non planteaba ningún problema xa que para levar unha mala vida é mellor a morte para aquel que o quere. Pero na Idade Moderna este pensamento desaparece e empeza a ser visto como algo malo. Holanda foi o primeiro país en legalizar a esutanasia en 1993, en España hasta 1995 si alguén lle axudaba a unha persoa a suicidarse estaba considerado homicidio.

  6. faa-luciasantos di:

    Ainda que as organizacións relixiosas de toda Europa estén en contra da eutanasia por considerala un asesinato, eu creo que, dentro do que cabe é un dereito. O certo é que este tema ben dende lexos, e fai moito que se intenta descubrir cal é o punto para considerar a eutanasia asesinato ou non. Pero, se por exemplo unha persoa só é capaz de vivir conectada a unha máquina, non ten dereito á eutanasia? Eu penso que sí, pero depende, previamente da decisión do paciente e dos familiares. Creo que depende da situación de cada persoa, pero debería estar presente este dereito es situacións semellantes. Polo tanto, estou totalmente a favor da eutanasia, dependendo do contexto, e creo que sería un gran paso establecer unha lei semellante á holandesa.

  7. Victor di:

    En que situación lexislativa nos atopamos no Estado Español con respecto á eutanasia?

    • faa-paulagondar di:

      A situación lexislativa española, nestes momentos, non permite a páctica da eutanasia. No único contexto onde se fai referencia a este método, é no referido ó Código Penal, que sanciona calequera práctica deste tipo. Pese a esto, existen grupos políticos que buscan o seu regulamento, como os Grupos Parlamentarios de Esquerra Republicana de Cataluña ou a de Iniciativa per Cataluña Verdes. En ámbos casos as propostas foron rexeitadas. Dos 25 países que forman a Unión Europea, só 2 dispoñen dunha lexistación que acepta a eutanasia baixo condicións moi espacíficas. Estes dous paíse son Holanda e Bélxica.

    • En España o número 1 do artigo 143 do Código Penal castiga a indución ao suicidio con pena de 4 a 8 anos de cárcel. O número 2 do mesmo artigo do CP sanciona con pena de 2 a 5 anos ao cooperador que asiste o suicidio. O número 3 prevé pena de 6 a 10 se chega á morte.

      A ministra de Sanidade remitiu ao Consello de Ministros un anteproxecto de Lei sobre os dereitos da persoa ante o proceso final da vida.
      O Anteproxecto de Lei garantiza:
      a) A información asistencial
      b) Dereito á toma de decisións en torno á asistencia sanitaria e ás intervencións que se lle poden aplicar.
      c) Derecho al tratamiento del dolor que incluye la sedación, en su caso.
      d) Dereito ao acompañamento nos centros e institucións sanitarias.
      e) Dereito á intimidade persoal e familiar.

      Aínda que o primeiro intento de regular a eutanasia foi un proxecto de lei promovido polo senador socialista Cesaréo Rodríguez en 1988.

    • faa-luciasantos di:

      Actualmente, a Constitución española recoñece o dereito á vida de todos os seres humanos, e o resto das leis, en especial o Código Penal, protexen este dereito, prohibindo todo atentado contra a vida de calquer outro ser humano. Non obstante, nos últimos anos, determinadas leis como a do aborto ou a destrucción de embrións creados en laboratorios, abren unha brecha na lei sobre a protección xurídica da vida humana, e agora, preténdese ampliar máis mediante a premisión da eutanasia.

  8. fab-raquelblanco di:

    Opino o mesmo que Lucía, cada un é libre e decide cando morrer, como di Lucía se unha persoa vive conectada a unha máquina e non quere pasarse así o resto da súa vida e a súa familia esta dacordo porque non?
    Hai moitas persoas en estado vexetal sen poder facer nada, necesitando unha persoa que os coide, non é mellor estar morto.

    • fab-raquelblanco di:

      Coa entrada en vigor do Código penal de 1995, no que por primeira vez na nosa historia lexislativa abordase a regulación das prácticas eutanásicas solicitadas, o ordenamento xurídico español consagrou un réxime xurídico certamente peculiar sobre o tema que nos ocupa.
      O primeiro que se ha de ter en conta e que conte coa voluntade da víctima en todos os sentidos.
      O primer intento de regular a eutanasia foi nun proxecto da ley promovida polo senador Cesaréo Rodríguez en 1988. En este proxecto reconocíase o testamento vital como documento vinculante frente a terceiros e a despenalización da axuda altruista para cesar a vida do enfermo que entende que ás súas condicións de vida non son as pertinentes para continuar coa vida.

  9. Victor di:

    Como interpretades o papel da persoa encargada de desconectar a un paciente das máquinas que o manteñen con vida. Pode ser calquera? En caso de ser un médico; podería rexeitalo por razóns éticas?

    • faa-iagopaz di:

      Na miña opinión debe ser un parente cercano que garde unha relación moi estreita co doente, que o faga un médico só me parece axeitado se a enfermidade e irreversible.
      Un médico pode rechazar a eutanasía xa que vai en contra do código de deontoloxía médica.

    • faa-adrianfeijoo di:

      En primeiro lugar, unha persoa debería poder decidir se quere vivir ou non. En determinas circunstancias como unha enfermidade grave na que unha persoa vive con sufrimento ou “vive” enchufado a unha maquina que o mantén con vida,unha persoa pode ser o suficientemente valente e segura como para tomar unha dura decisión como é deixar de vivir.
      Por outro lado, a persoa encargada de realizar esta dura tarefa está ante un conflito moral importante que lle pode marcar psicoloxicamente se esta ten unha visión diferente do tema ou se non está de acordo con facelo, polo que, persoalmente, penso que un médico podería estar no seu dereito de rexeitar facelo.

    • faa-manuelbusto di:

      Na miña opinión non debería ser calquera, debería tratarse dun membro da familia, xa que vai a ser a última imaxe que vai ver o paciente.

    • fab-alvarolopez di:

      Penso que no caso de non ser un médico debería ser un familiar.
      No caso de ser un médico penso que no é cuestión de rexeitalo, senón do que o paciente “decida”(No caso de ser de gravidade a enfermidade por exemplo e non ten a capacidade de decidir é díficil). Aínda que en España estea prohibido.

    • fab-isaacabal di:

      Ninguén se debería opoñer, se esta permitido e o pacente o decidiu, pero realmente a quen lle toca ese rol é a un familiar, que teña a sangue tan fria como para facelo e que a o pacente non lle importe que sexa el quen o faga.

    • faa-fernandogarcia di:

      Nestes casos a ética está moi presente, igual que no aborto, xa que, segundo as leis de moitos países, aínda que se faga para tratar de que unha persoa deixe de sufrir, séguese considerando un asasinato.

    • faa-xosemartinez di:

      Creo que debería ser un familiar pola importancia da decisión que tomou o paciente e polo tanto ten que sentirse apoiado polos seus parentes máis cercanos ata o último momento.
      No caso que fose un médico quen o desconectase, penso que está no seu dereito de rexeitar algo que pode ser tamén algo moi duro para un médico o de “desconectar” a un paciente.

    • faa-mariacmaquieira di:

      Na miña opinión o encargado de tomar esa decisión tería que ser un familiar cercano, xa que un médico tamén podería tomar esta decisión pero sería como involucrarse na vida dos demáis e seguramente a pesar de coñecer pouco o seu paciente veríase afectado por esta determinación xa que esta é unha situación moi díficil.

    • faa-monicagonzalez di:

      Eu penso que primeiro ten que ser o paciente que decida, e si este non esta capacitado sexa un paciente moi cercano a el.
      Si fora o médico que decidira, o caso tendría que ser moi extremo, é fora o mellor para o paciente.

  10. fab-cristinabarreiro di:

    A eutanasia é algo moi serio. Na miña opinión, cando unha persoa atópase nunha situación extrema dunha enfermidade, e non pode nin valerse por sí mesmo ata chegar a que teñan que coidala as 24 horas do día, esa persoa ten o total dereito de elexir a alguén de confianza para que permitan desconectarlle. Non só os familiares actúan nestes casos, se a paciente non ten familia, ou por calquer cousa non quere pedirllo a un familiar, tamén debería permitírselle a un amigo que o faga.
    No lugar do medico, eso depende de cada un, se o paciente pídello e el ten coñecemento de que o seu estado non ten mellora, porque non habería de facelo? Sempre está o dilema da ética, pero sinceramente, pódese deixar vivir a alguén dependendo dunha máquina e vivindo nun hospital?

  11. Victor di:

    E se o paciente non se pode comunicar pola gravidade da súa doenza e todo indica que a situación é irreversible?

    • faa-iagopaz di:

      Se se da este caso debería decidir a familia, pero si os médicos están totalmente seguros de que é irreversible pareceme máis ético desconectalo que prolongar a súa “vida” innecesariamente.

    • faa-adrianfeijoo di:

      No caso de que o paciente non se pode comunicar,eu creo que a decisión teñen que tomala entre a súa familia e decidir cal é a solución correcta.E nun caso xa extremadamente grave os médicos xa se teñen que se por de acordo coa familia do paciente para que esta persoa non siga sufrindo e rematar con esta situación o antes posible.

    • fab-alvarolopez di:

      Nese caso a familia é a que decide se desconectalo paciente ou non. Todo depende de se o paciente sufre. Nese caso, e na miña opinión, eu estaría de acordo en desconectalo.

    • faa-xosemartinez di:

      Neste caso ós médicos deberían confirmar que o paciente sufre tanta dor e comunicarllo a súa familia para esta decida sobre se terminar ca súa agonía ou non.

    • fab-raquelblanco di:

      Se o paciente non se pode comunicar, deberían ser os seus familiares máis cercanos quen decidan, tamén pedindolle consello ao médico, quen lles pode axudar a tomar a decisión.

  12. fab-alekseinogueira di:

    Pois si o paciente non se pode nin comunicar pola gravidade da situación está claro,ao paciente se lle daría a eutanasia xa que é de sentido común se alguén está sufrindo porque seguir surfrindo? Non podemos ter a alguén vivo sufrindo eso si que é tortura e a familia supoño que non tería dúbida ningunha a non ser que crean aínda moito en deus na miña opinión non te leva deus; morremos nós.

  13. fab-martinfranco di:

    Eu creo que a eutanasia non deberia ser tomada como unha posibilidad senón como a ultima alternativa a un estado especialmente grave. A toma da eleción debe correr a cargo do paciente e se non ten a posibilidade de comuniacarse polo motivo que sexa deberian ser os seus seres queridos os que a tomen, sen ter ningun cargo de homicidio ou algo polo estilo, pero para previr este mal trago aos seus coñecidos todo paciente, cando se lle detecta unha enfermidade dexenerativa ou irreversible, deberia firmar ou non un escrito onde rexeite ou acepte a realización desta tecnica. Definitivamente cada persoa é libre de tomar as suas propias decisións e nadie pode decirnos o que facer a modo de obrigación, por eso a Igrexa non pode prohibi-la porque non ten ese poder, ela tampouco é Deus.

  14. fab-carmenrodriguez di:

    A idea da eutanasia abarca un campo moi amplo no que se refire á súa aceptación. Ninguén ten a suficiente autoridade para poder ter a opción de arrebatar a vida dun ser vivo ó mesmo tempo que esta persoa ten o seu propio dereito a decidir se quere vivir ou non nesa situación.
    Pola miña banda, voto a favor desta alternativa para poñer fin á dor deste individuo sempre e cando el esté dacordo.
    Se se dera o caso de que o enfermo non tivera a opción de comunicarse debido á súa doenza, os encargados desta opción serían os seus parentes, aínda con isto, sería neceario que tivera xa acordado o que os familiares terían que facer, co seu convite e previo consentimento ou non para realizar dito proceso, xa que a vida que está en xogo non é a nosa, senón que é exclusivamente da persoa que sufre tal enfermidade.