PERIGO INMINENTE?

imagen

Que crerían vostedes se lles digo que unha estrela ao estalar  e transformarse en supernova puido ser a causa de 6 extincións dende o Fanerozoico? Pois ben, unha estrela, a WR-4 pode ser a causa da nosa. Esta estrela encóntrase a 8.000 anos luz  e ten a masa de 25 veces á do Sol.

O que nos advirte do perigo é que neste momento a estrela está expulsando materia . Ao explotar, os raios gamma seguirán o eixo de rotación, o mesmo eixo que apunta cara a nós e danarán a capa de ozono de maneira que quedaremos expostos aos raios ultravioleta do Sol.

Ata o momento descoñécese  cando a estrela  sufrirá a metamorfose para convertirse en supernova. Para os investigadores tanto pode  ser hoxe como dentro de mil anos; entón, habería que preocuparse? E se é así, habería maneira de evitalo?


Autora: Vanesa Agra

Esta entrada foi publicada en Investigación espacial, Universo e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

42 Responses to PERIGO INMINENTE?

  1. silvia.aso.1b di:

    Unha supernova é unha estrela que estalla e lanza ó seu arredor a maior parte da súa masa a altísimas velocidades. Despois deste fenómeno explosivo pódense producir dous casos: ou que a estrela sexa completamente destruída ou que permaneza o seu núcleo central, dando lugar a un obxecto moi macizo como unha estrela de neutróns. A explosión dunha supernova é un fenómeno bastante raro; de todos xeitos contamos con testimonios de feitos deste tipo na nosa Galaxia. Hoxe calcúlase que cada galaxia produce, aproximadamente, unha supernova cada seis séculos.

  2. raquel.aso.1b di:

    A explosión de supernova provoca a expulsión das capas externas das estrelas por medio de grandes ondas de choque, enriquecendo o espazo que a rodea con elementos pesados. Os restos normalmente componen nubes de po e gas. Cando o fronte de onda da explosión alcanza outras nubes de gas e po cercanas, comprímeas e pode desencadear a formación de novas nebulosas solares que orixinen, despois de certo tempo, novos sistemas estelares (quizáis con planetas, ó estar as nebulosas enriquecidas cós elementos procedentes da explosión).
    Estes residuos estelares en expansión denomínanse remanentes e poden ter ou non un obxecto compacto no seu interior. Dito remanente terminará por diluirse no medio interestelar ó cabo de millóns de anos.

  3. victor di:

    Ante este tipo de explosións, que tipo de protección posúe o noso planeta?

  4. maria.aso.1a di:

    Eu non atopei ningún tipo de referencia a algunha protección que poida posuir o noso paneta ou que fora construida polo home; so bastantes referencias a observación de estuipidos de supernovas e unha páxina na que se afirmaba que o estourido da T Pidixis, unha anana branca que se atopa a 100 anos luz da Terra tería consecuencias catastróficas; textualmente ” esta o suficientemente cerca e é tan potente que podería causar un dano irrebersible a Terra.”

  5. sabina.aso.1a di:

    Teño que confesar que ao ler este pos quedei un chisco desconcertada e incluso se podería dicir asustada, xa que verdadeiramente non tiña nin idea de que existise a estrela da que fala o post, e moito menos de que dita estrela se atapora perdendo materia o que podería chegar a ocasionar unha supernova.Se isto chegase a suceder non me quero nin imaxinar as terribles consecuencia que acarrexaría.Unha delas como ben di o post sería a destrucción da capa de ozono e iso sería a nosa perdición,dado que os raios ultravioleta chegarían á superficie terrestre sen dificultade, danando todo o que atoparan no seu camiño incluidos, por suposto, ós seres humanos. No caso dos seres homanos a absorción deliberada desta radiación pode alterar o sistema inmunolóxico do organismo; inflúe negativamente sobre a molécula de ADN; ataca a visión, provocando cataratas;e dana fortemente os cromosomas das células na pel humana condicionando a aparición de cáncer de pel e outras afectacións.
    Dende logo este paréceme un tema serio e, a verdade, a incertidume de non saber cando pode chegar a suceder e bastante desalentadora. Penso que se debería estudar con profundidade o tema para chegar a unha conclusión fiable que nos permita coñecer cando se producirá o fenómeno dun xeito máis preciso, aínda que teño que recoñecer que sería bastante dificil, por non dicir moi dificil, chegar a esa conclusión.

  6. victor.aso.1a di:

    Acabo de quedar sorprendido ao ler este post, non sabía que corréramos semellante perigo. Si esta supernova chega á terra e destrúe a capa de ozono, os raios ultravioletas ocasionarían danos graves como cáncer de pel, envellecemento da mesma, manchas, arrugas, ou mesmo mutacións, danando o ADN e producindo deformacións.

  7. laura.aso.1a di:

    É unha información sorprendente, e preocupante, según o post non temos forma de saber cando vai a crearse a supernova, estamos indefensos ante este suceso.
    Non encontrin nada sobre as formas de protección que temos ante este risco, e tampouco se me ocorre ningunha maneira de protexernos ante semllenate explosión.

  8. marcelina.aso.1a di:

    A verdade e que non sabía que estamos “ameazados” por unha estrela. Se esto ocurrise sería moi malo para o noso planeta e para nós xa que ao destruíla capa de ozono quedamos expostos aos raios ultravioletas dando lugar a graves danos como cancro de pel, envellecemento celular da mesma, ceguera ou incluso mutacións.

  9. roberto.aso.1a di:

    A verdade é que é un pouco dificil no quedar cunha sensación de impotencia despois de leer este post,xa que pode ocorrer nun tempo indeterminado.
    Non creo que podamos facer moito por evitalo asique a sensación de impotencia é ainda maior.
    Puntualicando un detalle sen importancia ,o nome da estrela esta mal,chamase WR-104

  10. angela.aso.1b di:

    Pareceme sorprendente o que nos di este post, pero penso que non hai moito que nos poidamos facer para evitalo. E o que mais me impacienta e o que nos di sobre que pode ocorrer en calquer momento e que ninguén poida saber cando exacatamente.

  11. andrea.aso.1a di:

    Este post deixoume moi pensativa xa que non tiña coñecementos desta estrela.
    Penso que o noso planeta non pode facer moito por evitar un impacto de estas condicións, e peor aínda cando non temos constancia de cando se formará a supernova.

  12. juanjose.aso.1a di:

    Según atopei, esta estrela podería non ser unha ameaza para a Terra, xa o Sistema Solar probablemente non quedará bañado polos raios gamma. Esto débese a que existe un frente de choque de ventos estelares de WD 104. Ademáis as imaxes orixinais de Keck (telescopio situado en Hawai que tomou as imaxes da estrela WR 104) poden non ser tan directas como parecían, tendo esta estrela outra inclinación de entre 30º-40º, deixando á Terra fora da sua linea de tiro.

  13. barbara.aso.1b di:

    Eu tamén busquei información para protexernos ante unha explosión dunha supernova, pero tampouco encontrei nada.
    Pero atopei que a característica máis notable da WR 104 é que o polvo que flúe da estrela forma unha especie de molinete que xira xunto coa estrela cada 220 días, o que fixo que a estrela se pasase a denominar Estrela Espiral.
    Esta estrela atopase na constelación Sagitario.

  14. dolores di:

    A distancia á que está a estrela é un factor que hai que ter en conta para considerar se corremos algún risco uo non. Buscade a opinión dos científicos a ese respecto.
    Calquera estrela pode dar lugar a unha supernova? De que depende?

  15. veronica.aso.1a di:

    Non todas as estrelas poden dar lugar a unha supernova. Isto depende dos seguintes factores:

    -Poden ser estrelas masivas que xa non poden desarrollar reacións termonucleares no seu núcleo e que son incapaces de sosterse pola presión da dexeneración dos electróns, o que fai que colapsen e que desprendan unha gran cantidade de enerxía.
    -Unha enana blanca tamén pode dar lugar a unha supernova, cando é membro dun sistema binario cerrado, recibe suficiente masa da súa compañeira como para superar o “límite de Chandrasekhar” e proceder á fusión inmediata do seu núcleo. Este sería un proceso máis violento que o da estrela anterior, xa que; esta explosión podería expulsar case todo, ou todo o material da estrela.

  16. josebenito.aso.1b di:

    As supernovas son estrelas que ó chegar á fin da súa vida, cando xa non poden producir máis reaccións químicas no seu interior, estoupan e disminúe o seu tamaño, pero conservan o peso e seguen xirando a gran velocidade.
    Para saber se nos podería causar algún tipo de problema cando estoupe habería que saber a que distancia se atopa, pero eu penso que non nos vai afectar.

  17. angel.aso.1a di:

    Cada estrela termina a súa vida dunha maneira diferente atendendo principalmente á súa masa inicial,así unha estrela con varias veces a masa do sol terminará nunha explosión moi violenta denominada supernova.

    Existen dous tipos de supernovas:as tipo 1 resultan da explosión de estrelas vellas, de masa relativamente pequena e pobres en hidróxeno pero ricas en elementos pesados, tal como corresponde a unha fase avanzada de evolución;a súa composición indica que se trata de ananas brancas.
    As tipo II son explosións de estrelas masivas, tamén ao final da su evolución, pero nunha fase menos terminal que as de tipo 1; son ricas en hidróxeno e presumiblemente están na etapa de superxigante vermella.

  18. raqueltrigo.aso.1b di:

    Cando morre unha estrela,cando a estrela supera o pico de ferro volvese inestable,e a enerxia das reaccions termonucleares non son suficentes para mante-la estrela unida.
    cando se combirte nunha estrela supernova convirtese nunha estrela de neutrons.o mais comun e que se convirta nunha supernova ou nun buraco negro.

  19. raqueltrigo.aso.1b di:

    Para dar aunha estrela supernova pode ser estrelas masivas que xa non poden ter reacions termonucleares no seu nucleo e son incapaces de soster a presion de dexeneracion dos eletrons o que as leva a contraerse repentinamente e xera no proceso unha forte emision de enrxia,ou tamen cando unha enana blanca menbra dun sistema binario cerrado recibe suficnte masa da sua compañeira como para provocar unah fusion instantanea de todo o seu nucleo,e provoca unha explosion termonuclear que expulsa case todo ou todo o material que a formaba.

  20. marcelina.aso.1a di:

    A orixe dunha supernova pode ser por estrelas masivas que xa non poden desenvolver reaccións termonucleares no seu núcleo, e que son incapaces de sosterse pola presión de dexeneración dos electróns, o que as leva a contraerse repentinamente e xerar, no proceso, unha forte emisión de enerxía. Outro proceso máis violento aínda, capaz de xerar escintileos ata moito máis intensos, pode suceder cando unha enana branca membro dun sistema binario pechado, recibe suficiente masa da súa compañeira como para superar o límite de Chandrasekhar e proceder á fusión instantánea de todo o seu núcleo: isto dispara unha explosión termonuclear que expulsa case todo, si non todo, o material que a formaba.

  21. dolores di:

    Jose Benito, no post dí a que distancia se atopa. A pregunta é: cal é a distancia que os científicos consideran mínima ou de seguridade?
    Que masa debe ter a estrela (tómase como referencia o sol) para orixinar unha supernova?
    En que caso orixinará, como dí Raquel, un burato negro?
    E ainda ninguén comentou nada de como a radiación gamma afecta á capa de ozono.

  22. anadia.aso.1b di:

    Orixinarase unha supernova cando a sua masa sexa maior que 9 ou 10 masas solares, as estrelas que posúan unha masa maior evolucionaran en buratos negros.

  23. andrea.aso.1a di:

    Un burato negro é unha rexión finita do espazo-tiempo provocada por unha gran concentración de masa no seu interior, con enorme aumento da densidade,o que xera un campo gravitatorio tal que ningunha partícula material, nin sequera os fotóns de luz, pode escapar de dicha rexión.
    Dicho proceso comenza posteriormente coa morte dunha xigante vermella (estrela de gran masa), chámase morte a extinción total da súa enerxía. Tras varios miles de millóns de anos de vida, a forza gravitatoria de dicha estrela comenza a exercer forza sobre sí mesma orixinando unha masa concentrada nun pequeno volume, convirtíndose nunha enana branca. En este punto dicho proceso pode proseguir ata o colapso de dicho astro pola auto atracción gravitatoria que termina por convertir a esta enana branca nun burato negro. Este proceso acaba por reunir unha forza de atracción tan forte que atrapa ata a luz nel.

  24. roberto.aso.1a di:

    As explosións de raios gamma son as explosions máis poderosas que se coñecen no universo.A radiación de raIos gamma provinte dunha explosión estelar relativamente cercana, que golpeara a Terra durante apenas diez segundos, eliminaría casi ata a metade da capa protectora de ozono da atmosfera.Que tardaría 5 anos en se recuperar.
    Coa capa de ozono dañada,a radiación ultravioleta do Sol podría destruir a boa parte da vida sobre terra firme e cercana á superficie dos océanos e lagos, e distorsionaría a cadea alimenticia.

  25. jose.aso.1b di:

    Este é un post que reflexa a gran cantidade de perigos que hai no universo, e dos que nos non sabemos nada.
    Respondendo a primeira pregunta do post, penso que non habería que preocuparse, pero si tomar as precaucións pertinentes por se esta estrela a chamada “WR-4” chegase a explotar.
    Por último penso que algunha maneira haberá de evitar a explosión desta estrela, xa que contamos con grandes avances tecnolóxixos, que poderían evitar esta catástrofe, se algún día chegara a explotar.

  26. veronica.aso.1a di:

    Algúns astrónomos opinan que calquera explosión dunha supernova nun radio de 100 anos luz da Terra podería ser moi destrutora, pero máis alá de 100 anos luz, non están seguros de todo seguros dos efectos que esta explosión podería ter.

    O tamaño dunha supernova pode ser dun par de anos luz de diámetro, pa facernos unha idea o noso sitema solar sería un punto dentro dela.

  27. dolores di:

    Veronica acláranos ese dato do tamaño das supernovas, porque anos luz son unidade de distancia.
    Parece ser que o tamaño da estrela para crear unha supernova é como dicía Anadia a partir de 9-10 veces a masa do sol e ata 45-50 veces a mesma, e que para as maiores o que se orixina é un burato negro.
    Cando vos preguntaba como danan os raios gamma a capa de ozono, referíame a cal é o proceso que orixinan e que destrue esa capa. Que reaccións se producen, se son reaccións, que fan que o ozono desapareza?
    E outra pregunta máis: como se detecta esa radiacción?

  28. sabina.aso.1a di:

    Para contestar á última pregunta de Dolores gustaríame dicir que a absorción da radiación na atmosfera causaría a fotólisis (ruptura de enlaces químicos por causa de enerxía radiante) do nitróxeno, xerando óxido de nitróxeno que actuaría como catalizador para destruir o ozono.
    Os raios gamma son detectados observando os efectos que teñen na materia, xa que poden interaccionar dentro dela. A radiación pode chocar con un electrón e rebotar no suceso dunha forma semellante a como o fan as bolas de billar (dispersión de Compton) ou pode empurrar a un electrón hacia un nivel de enerxía máis alto (ionización fotoeléctrica).

  29. santiguillan.aso.1a di:

    O deterioro da capa de ozono das últimas décadas, está directamente relacionado co vertido indiscriminado de contaminates á nosa atmosfera.
    Hai unha serie de compostos químicos que rfeaccionan co ozono e o destrue. Son o bromo atómico, óxido nítrico e outros compostos do cloro. Estos compostos do cloro son os máis perigosos para a capa de ozono. Podemos destacar o tetracloruro de carbono que está prohibido en países desenrrolados.

  30. raquel.aso.1b di:

    Os raios gamma producidos no espacio non chegan á superficie da Terra, posto que son absorbidos na alta atmosfera. Para observar o universo nestas frecuencias, é necesario utilizar globos de gran altitude ou observatorios espaciais. En ámbolos casos utilízase o efecto Compton para detectar os raios gamma. Estes raios gamma prodúcense en fenómenos astrofísicos de alta enerxía como explosións de supernovas ou núcleos de galaxias activas.

  31. angel.aso.1a di:

    A absorción da radiación na atmosfera causaría a fotólisis do nitróxeno, xerando óxido de nitróxeno que actuaría como catalizador para destruir o ozono.
    Para observar o universo nestas frecuencias, é necesario utilizar globos de grande altitude ou observatorios espaciales. En ambos casos utilizase o efecto Compton para detectar os rayos gamma.
    O efecto Compton consiste no aumento da lonxitude de onda dun fotón de rayos X cando choca cun electrón libre e perde parte da súa enerxía

  32. dolores di:

    O nitróxeno é o que absorbe a radiacción, non falamos doutros tipos de deterioro, Santiago.
    A base da detección é esa, pero que se utiliza para detectala, telescopios normais? Hai como noutros casos, novos proxectos en marcha para o seu estudo?

  33. laura.aso.1b di:

    Eu penso que haberá novos proxectos para seu estudo.

  34. victor di:

    Laura, ese non é un comentario aceptable a non ser que a túa opinión se argumente en algo razoable.

  35. raquel.aso.1b di:

    Agora, a maioría dos diseños de detectores de raios gamma (Y)están basados na famosa ecuación de Einstein E=mc2, a través da cal a enerxía convírtese en materia. Os raios gamma, como o resto das formas de luz, son enerxía pura. Un raio gamma, sen embargo, ten bastante enerxía que pode ser convertida en dúas partículas, un electrón e a súa antipartícula, un positrón. Un detector de raios gamma pode medir a dirección da enerxía e da chegada das súas partículas e a partir desas medicións, elaborar información sobre o raio gamma. Esto significa, que cando se fala dun telescopio do raio gamma, estase referindo a un detector da partícula como os que se usan en laboratorios de altas enerxías físicas como a CERN, Fermilab e Slac. Os astrónomos de raios gamma traballan a menudo cos físicos de altas enerxías para desarrollar os novos telescopios que van a ser usados para captar os raios gamma.

  36. veronica.aso.1a di:

    Dixen no comentario 26 que unha supernova pode ter un par de anos luz de diámetro pa que nos fixeramos á idea do inmensamente grande que é comparada co noso sistema solar, xa sei que anos luz é unha unidade de lonxitude ao igual que os metros ou millas.

  37. andrea.aso.1a di:

    En xeral, os raios gamma producidos no espazo non chegan a superficie da Terra, pois son absorbidos na alta atmosfera. Para observar o universo en estas frecuencias, é necesario utilizar globos de gran altitud ou observatorios espaziais. En ambos casos se utiliza o efecto Compton para detectar os raios gamma. Estos raios gamma prodúcense en fenómenos astrofísicos de alta enerxía como explosións de supernovas ou núcleos de galaxias activas. En astrofísica se denominan GRB (Gamma Ray Bursts) a fontes de raios gamma que duran uns segundos ou unhas poucas horas sendo sucedidos por un brillo decreciente da fonte en raios X durante algúns días. Ocorren en posicións aleatorias do ceo e a súa orixe permanece aínda baixo discusión científica. En todo caso parecen constituir os fenómenos máis enerxéticos do Universo.
    A excepción son os raios gamma de enerxía por encima duns miles de MeV (é dicir, gigaelectronvoltios o GeV), que, o incidir na atmosfera, producen miles de partículas (cascada atmosférica extensa) que, como viaxan a velocidades máis elevadas ca luz no aire, xeneran radiación de Cherenkov. Esta radiación é detectada na superficie da Terra mediante un tipo de telescopio chamado
    telescopio Cherenkov.

  38. marcelina.aso.1a di:

    MAGIC significa Major Atmospheric Gamma-ray Imaging Cherenkov Telescope, ou sexa “Telescopio de raios gamma por emisión de radiación Cherenkov na atmosfera” a súa función é a detección de raios gamma de moi alta enerxía. A estas enerxías, por encima de 10 GeV, son moi difíciles de detectar con instrumentos situados a bordo de satélites porque o seu débil fluxo fai necesarias áreas de detección moi grandes. A enerxías tan altas, os telescopios MAGIC observan só obxectos do universo nos que os fotóns non resultan de procesos de fusión nuclear como os que suceden normalmente nas estrelas.

  39. dolores di:

    Perdón Verónica, lera tamaño en lugar de diámetro no teu comentario e por iso pedia que o aclarases, non dubidaba dos teus coñecementos sobre magnitudes e unidades.
    Que proxectos ou misións hai en marcha con ese tipo de telescopios?

  40. santigonzalez.aso.1a di:

    En marzo de 2010 este telescopio (MAGIC II) descubriu unha galaxia de tipo “cabeza cola”, porque ten un centro con moita masa planetaria xunta e 2 colas con menos materia. Estas colas quedan separadas do núcleo pola forza producida polo movemento da galaxia, así a materia máis lixeira queda atrás, formando esas “colas”. Esta galaxia chámase IC-310 e forma parte do cúmulo de galaxias de Perseo que está a uns 80 millóns de parsecs. Esta galaxia só se pudo ver cun telescopio de radio, xa que co MAGIC non se obteñen tan boas imaxes, senón que se detectan soamente.

  41. maria.aso.1a di:

    O MAGIC empezou tomar datos no 2004; e no 2005 xa se estudara o funcionamento do telescopio usando a fonte de raios gamma de referencia a estas enerxías, a nebulosa do Cangarexo. MAGIC detectou este obxceto na ventá inexplorada do espectro, e esta detección axuda a comprender o mecanismo polo que se producen los rayos gamma. A nebulosa ten no seu centro un “púlsar”, é dicir, una estrela moi densa que rota decenas de veces por segundo arredor do seu eixo, xerando intensos campos magnéticos e eléctricos. MAGIC tamén ten detectado varios núcleos activos de galaxias. Estos son buracos negros cunha masa millons de veces maior cá do Sol, que se agachan no centro dalgunhas galaxias e xeran xigantescos chorros de materia.Nos chorros tamén se aceleran partículas e se producen raios gamma.

  42. adrian.aso.1a di:

    A maior parte da colaboración MAGIC está actualmente implicada no proxecto “Cherenkov Telescope Arrayes”, un proxecto científico que propón a construcción dun detector de raios gamma de moi alta enerxía de nova xeración no rango de enerxía de decenas de GeV a máis de 100 TeV.