MORCEGO ESTELAR

imagen

 O Observatorio Europeo Austral difunde, dende Chile, as imaxes da nebulosa NGC 1788, que se atopa na constelación de Orión. Foi descuberta, con sorpresa, nunha das zonas menos estudadas da constelación. Esta nebulosa está composta de po e gases que dispersan a luz dun pequeno grupo de estrelas xóvenes, que teñen arredor dun millón de anos (o Sol ten 4.500 millóns). A luz das estrelas representa a forma dun morcego xigante, e están rodeadas por un característico anel vermello debido á expulsión de hidróxeno.

 Os astrónomos descubriron que estas estrelas pertencen a tres clases diferentes. As máis antigas sitúanse á esquerda do aro vermello, as máis xóvenes iluminan a nebulosa, e as que aínda non naceron atópanse á dereita. Dita distribución suxire que unha onda de formación de corpos estelares, xerados arredor dos quentes e enormes astros que conforman a constelación de Orión, propagouse a través da nebulosa NGC 1788 e máis alá.

Autora: Silvia Fernández

Esta entrada foi publicada en Investigación espacial, Universo e etiquetada , , , , . Garda o enlace permanente.

25 Responses to MORCEGO ESTELAR

  1. laura.aso.1a di:

    O anel vermello que rodea a NGC 1778 é grazas a unhas brillantes estrelas masivas pertencentes a bastas agrupacións estelares en Orión son as responsables de encender o gas de hidróxeno e tamén tiveron un papel decisivo para darlle forma NGC 1778.

  2. andrea.aso.1a di:

    Moi poucas estrelas pertenecentes á nebulosa son visibles nesta fotografía, xa que a maioría está oscurecida polos polvorientos envoltorios cas rodean. A máis prominente, chamada HD 293815, pode distinguirse como a brillante estrela na parte superior da nube, xusto sobre o centro da imaxen e a pronunciada senda oscura de polvo que se extende a través da nebulosa.

  3. santibras.aso.1a di:

    Descubreuse co telescopio MPG en La Silla (Perú).
    Está moi aislada das estrelas que o rodean.

  4. vanesa.aso.1b di:

    Unha curiosidade que atopei foi que algúns astros da constelación de Orión estimularon o nacemento de novas estrelas.

  5. ruben.aso.1a di:

    Vénse poucas estrelas que pertenzan a esta nebulosa xa que os gases en forma de polvo que a rodean, fai difícil que se poidan ver.
    Pero os científicos descubriron que unhas estrelas que pertencen a agrupacións de Orión danlle forma o NGC 1778.
    NGC 1778 é unha nebulosa de reflexión.
    A estrela que está no centro desta nebulosa , según me informei chámase HD293815 , e é a mais brillante.

  6. dolores di:

    Que quere dicir que é unha nebulosa de reflexión? Que outros tipos hai?

  7. marinha.aso.1b di:

    As nebulosas clasificanse segun a luz que emitan,e hai tres tipos a de emisón a oscura é a de reflexión esta última caraacterizase por reflexar e dispersar luz de estrelas que non estan moi quentes que se atopan preto dela.

  8. karina.aso.1b di:

    As nebulosas de reflexión son nubes de po que simplemente reflexan a luz das estrelas cercanas. Son normalmente lugares de formación de estrelas. Adoitan ter unha cor azulada ou branco azulado e a súa luz é reflexada polos grans de po microscópicos que a forman. O gas dunha nebulosa de reflexión é moi frío e a mesma en si non sería visible de non ser pola luz que reflexa.

  9. marcelina.aso.1a di:

    Unha nebulosa de reflexión é unha nube de po que reflicte a enerxía procedente dunha ou máis estrelas próximas. Esta enerxía é insuficiente para ionizar o gas, pero si alcanza para que a dispersión da luz poida revelalo. Como é luz reflectida, o espectro da nebulosa é similar ao das estrelas iluminantes.

    A miúdo as nebulosas de reflexión e as de emisión aparecen xuntas; un exemplo clásico é M42 en Orión.

    Como calquera nebulosa, componse de gas, sobre todo hidróxeno e po. Contén tamén elementos máis pesados como osíxeno, silicio e carbono. As nebulosas de reflexión son usualmente azuis porque a dispersión é máis eficiente para a luz azul que para a vermella (é a mesma razón que explica a cor do ceo).

  10. berta di:

    Aínda non explicástedes os outros tipos de nebulosas.Buscar información sobre elas.

  11. laura.aso.1a di:

    Os tipos de nebulosa según a sú luminosidade son:
    – Nebulosa de emisión: Son aquelas nebulosas na que a súa luminosidade e radición é emitida pola misma nebulosa, é decir, polos seus propios polvos e gases que están ionizados.
    – Nebulosa de reflexión: Son aqueleas na que a súa luminosidade é a luminosidade que reflexan de outras estrelas próximas.
    – Nebulosa oscura: Son aquelas na que os seus compoñentes teñen unha luminosidade moi escura e emite pouca luminosidade.

  12. andrea.aso.1a di:

    Outro tipo de nebulosa son as nebulosas planetarias parécense os planetas cando son observadas a través dun telescopio. En realidade son capas de material desprendidas dunha estrela evolucionada de masa media, o pasar de xigante vermella a pequena branca.
    Tamén hai a nebulosa do Anel, na constelación de Lira, é unha planetaria típica que ten un periodo de rotación de 132.900 anos e unha masa dunhas 14 veces a masa do Sol. Na Vía Láctea descubríronse varios miles de planetarias.

  13. anadia.aso.1b di:

    As nebulosas planetarias parécense aos planetas cando son observadas a través dun telescopio. En realidade son capas de material desprendidas dunha estrela evolucionada de masa media, ao pasar de xigante vermella a enana branca.

  14. santibras.aso.1a di:

    Os tipos de nebulosas son:
    Nebulosas de reflexión: son nubes de poeira cuxos átomos de reflectir a luz dunha estrela próxima, para que eles amosan a mesma cor que as estrelas cuxa luz reflectida.

    O nebulosas de emisión: brillo porque os seus átomos, animado pola radiación de estrelas próximas, eles se fan fontes de radiación.

    A nebulosas de absorción: son ricos en amplas nubes de po que absorben a luz e son ópticas visible só cando por tras deles é unha fonte de luz, que se poidan resaltar.

    Nebulosas planetarias representan arredor de poboacións de gas independentes de estrelas moribundo. A nebulosa planetaria brilla con luz (UV) da estrela está asociada coa que é absorbida polos átomos na nebulosa e reirradiada. Elas son vellas estrelas están votando material para o espazo e están en camiño de converterse en núcleos de estrelas xigantes vermellas que perderon as súas capas exteriores. Existen preto de 1.500 nebulosas planetarias catalogadas.

  15. silvia.aso.1b di:

    Tipos de nebulosas:

    – Nebulosas de emisión: Dan luz porque os seus átomos son fontes de radiación. Reciben a enerxía das estrelas próximas e móstranse de cor vermello.
    – Nebulosas de absorción: son nubes formadas de po que absorven a luz e só se poden ver cando hai detrás unha fonte luminosa que as faga destacar.
    – Nebulosas planetarias: a súa envoltura de gas provén das estrelas moribundas; teñen un aspecto circular, por iso se chaman así. Son estrelas vellas que expulsan materia ó espacio.
    – Nebulosas de reflexión: dispersan a luz das estrelas que están próximas. Son de cor azulada.

  16. berta di:

    Laura no comentario fai referencia a que a radiación emitida pola nebulosa é debida a ionización dun gas. Podedes indicar que gas se ioniza?

  17. laura.aso.1a di:

    O gas que se ioniza é o hidróxeno.

  18. ruben.aso.1a di:

    O gas que se ioniza é o hidróxeno, este hidróxeno ionizado recibe o nome de hidróxeno molecular protonado e é un dos ións mais abundantes do Universo. Non se presenta no noso planeta porque no medio estelar é estable debido a baixa temperatura e densidade do espacio.

  19. sabina.aso.1a di:

    As nebulosas son rexions do medio interestelar constituidas por gases (principalmente hidróxeno e helio) e po. Teñen unha importancia cosmolóxica notable porque moitas de elas son os lugares donde nacen as estrelas por fenómenos de condensación agregación da materia; en outras ocasions trátase dos restos de estrelas xa extintas.
    Antes da invención do telescopio, o término «nebulosa» aplicábase a todos os obxectos celestes de apariencia difusa. Por esta razón, ás veces as galaxias (conxunto de miles de millóns de estrelas, gas e po unidos pola gravidade) son chamadas impropiamente nebulosas;este feitotrátase dunha herencia da Astronomía do século XIX que deixou a súa pegada na linguaxe astronómica contemporánea.

  20. marcelina.aso.1a di:

    Ionízase o hidróxeno, e ten un color vermello caraterístico debido á línea H-alfa do hidróxeno.

  21. dolores di:

    Contádenos un pouco mellor iso que dí Rubén sobre o hidróxeno no noso planeta e no resto do universo.
    E o da liña H-alfa que se relaciona coa cor vermella, é unha liña que aparece donde?

  22. manuel.aso.1a di:

    As liñas H-alfa e H-beta son emitidas polo átomos de hidróxeno cuxos electróns subiron a altos niveis de enerxía, e teñen que saltar para baixar a niveis menores. Elas son os primeiros membros da serie de Balmerdo espectro das liñas de hidróxeno. Algúns filtros han sido producidos para ver soamente a luz cercana a liña H-alfa. Se son de banda estreita (0,1 nanómetros ou menos) usanse para ver o Sol, e permiten ver protuberancias, que non poden ser vistas de outra maneira. Se é de banda máis ancha (10 nanómetros) utilizanse para fotografiar con gran detalle nebulusas de emisión.

  23. santiguillan.aso.1a di:

    Denomínase H-Alfa a unha das liñas de emisión dp espectro de hidróxeno. Encóntranse centrada nunha lonxituda de onde de 656,3 nanómetros e é visibla na parte vermella do espectro electromagnético.

  24. andrea.aso.1a di:

    En física denomínase H-alfa, escrito como Hα, a unha das liñas de emisión do espectro do hidróxeno. A liña de Hα encóntrase centrada nuha lonxitude de onda de 656,3 nanómetros e é visible na parte vermella do espectro electromagnético. O término Hα utilízase tamén para designar os filtros ópticos estreitos centrados na frecuencia de emisión da liña de Hα. Estos filtros empléanse, entre outras cosas, para a observación solar, cos que se consigue unha boa observación da cromósfera.

  25. josebenito.aso.1b di:

    A liña H-alfa é unha das líneas de emisión do espectro do hidróxeno. Utilízanse para a observación solar, xa que con eles conséguese munha boa observación da cromósfera, que é unha capa delgada da atmósfera do sol.